Interpelacja w sprawie wdrażania dyrektywy platformowej oraz wpływu nowych regulacji na elastyczne formy świadczenia pracy
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja nr 19207
do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej
w sprawie wdrażania dyrektywy platformowej oraz wpływu nowych regulacji na elastyczne formy świadczenia pracy
Zgłaszający: Danuta Jazłowiecka
Data wpływu: 12-08-2026
Szanowna Pani Minister,
do mojego biura poselskiego zwrócili się przedstawiciele środowiska freelancerów i osób wykonujących pracę za pośrednictwem cyfrowych narzędzi, wyrażając obawy dotyczące kierunku wdrażania w Polsce dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/2831 z dnia 23 października 2024 r. w sprawie poprawy warunków pracy za pośrednictwem platform.
Intencją dyrektywy jest poprawa warunków pracy osób wykonujących pracę za pośrednictwem cyfrowych platform, w szczególności poprzez prawidłowe ustalanie statusu zatrudnienia oraz zwiększenie przejrzystości i kontroli nad algorytmicznym zarządzaniem pracą. Jednocześnie regulacja unijna przewiduje mechanizmy pozwalające odróżnić osoby faktycznie pozostające w stosunku podporządkowania od osób rzeczywiście samozatrudnionych. Komisja Europejska wskazuje przy tym, że osoby faktycznie samozatrudnione powinny zachować możliwość prowadzenia działalności w tej formule.
W Polsce równolegle wdrażane są istotne zmiany dotyczące Państwowej Inspekcji Pracy. Ustawa z dnia 11 marca 2026 r. weszła zasadniczo w życie 8 lipca 2026 r. i przyznała inspekcji nowe instrumenty w zakresie przeciwdziałania zastępowaniu stosunku pracy umowami cywilnoprawnymi. Z punktu widzenia rynku pracy szczególnie istotne jest jednak zachowanie właściwej proporcji pomiędzy skutecznym przeciwdziałaniem fikcyjnemu samozatrudnieniu a ochroną osób, które rzeczywiście prowadzą niezależną działalność gospodarczą i świadomie korzystają z elastycznych form współpracy. Dotyczy to między innymi osób wykonujących wysoko kwalifikowane usługi, takich jak programowanie, grafika, fotografia, tłumaczenia, tworzenie treści czy usługi konsultingowe. Dla części z nich możliwość realizowania pojedynczych zleceń dla wielu klientów, również za pośrednictwem narzędzi cyfrowych, jest świadomym wyborem modelu pracy, a nie próbą obejścia prawa pracy.
Dlatego istotne jest, aby przy implementacji dyrektywy nie doszło do sytuacji, w której wykorzystanie narzędzia cyfrowego do znalezienia klienta, zlecenia czy rozliczenia usługi samo w sobie prowadziło do zakwestionowania niezależnego charakteru działalności. Tym bardziej że unijne regulacje koncentrują się na rzeczywistych cechach relacji pomiędzy platformą a osobą wykonującą pracę, a nie na samym fakcie korzystania z technologii. Wątpliwości te nabierają szczególnego znaczenia w kontekście niedawnych zmian na rynku pracy. Przypadek Pyszne.pl, obejmujący zapowiadane zakończenie współpracy z około 5 tys. kurierów oraz działania kontrolne Państwowej Inspekcji Pracy, pokazał, że zmiany regulacyjne mogą mieć bezpośrednie konsekwencje dla sposobu organizacji pracy przez przedsiębiorstwa.
Nie kwestionując potrzeby ochrony osób, które faktycznie wykonują pracę w warunkach charakterystycznych dla stosunku pracy, zasadne jest jednocześnie zapewnienie, aby nowe przepisy nie ograniczały niepotrzebnie przedsiębiorczości osób, które świadomie wybierają samozatrudnienie i elastyczne modele współpracy.
W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami:
Na jakim etapie znajdują się obecnie prace nad odrębną ustawą wdrażającą dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/2831?
Jakie rozwiązania dotyczące ustalania statusu zatrudnienia osoby wykonującej pracę za pośrednictwem platform cyfrowych planuje przyjąć rząd?
Czy ministerstwo zamierza wprowadzić rozwiązania jednoznacznie odróżniające cyfrowe platformy pracy od podmiotów, które jedynie pośredniczą w zawieraniu umów lub rozliczaniu usług świadczonych przez niezależnych przedsiębiorców?
Czy przy przygotowywaniu polskich przepisów ministerstwo analizowało ryzyko objęcia regulacjami osób faktycznie samozatrudnionych, które korzystają z cyfrowych narzędzi do pozyskiwania klientów lub zleceń, ale nie pozostają pod kierownictwem ani kontrolą platformy?
Czy w toku prac legislacyjnych przeprowadzono analizę wpływu projektowanych regulacji na liczbę miejsc pracy, samozatrudnienie oraz działalność polskich freelancerów i mikroprzedsiębiorców?
Czy ministerstwo oszacowało potencjalny wpływ projektowanych regulacji na dochody sektora finansów publicznych, w tym wpływy z PIT, CIT i VAT, w przypadku ograniczenia działalności części osób samozatrudnionych lub przeniesienia przez nie działalności na zagraniczne platformy?
Czy w ocenie skutków regulacji zostanie uwzględniony potencjalny wpływ nowych regulacji na liczbę osób, które mogą utracić dotychczasową formę współpracy w związku ze zmianą modelu zatrudnienia przez przedsiębiorstwa?
Czy ministerstwo prowadzi analizę doświadczeń innych państw członkowskich dotyczących implementacji dyrektywy 2024/2831, w szczególności pod kątem zachowania równowagi pomiędzy ochroną pracowników a możliwością prowadzenia rzeczywiście niezależnej działalności gospodarczej?
Czy przed przyjęciem ostatecznych rozwiązań legislacyjnych ministerstwo planuje przeprowadzenie dodatkowych konsultacji z organizacjami reprezentującymi zarówno pracowników platformowych, jak i freelancerów, osoby samozatrudnione oraz przedsiębiorców korzystających z takich modeli współpracy?
Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie wyraźnych gwarancji, że samo korzystanie z narzędzi cyfrowych, algorytmów lub platform służących wyłącznie do pośredniczenia w pozyskiwaniu zleceń nie będzie wystarczającą przesłanką do uznania, że pomiędzy stronami istnieje stosunek pracy?
Implementacja dyrektywy platformowej jest potrzebnym krokiem w kierunku zapewnienia odpowiedniej ochrony osobom, które faktycznie wykonują pracę w warunkach podporządkowania, jednak równie ważne jest zachowanie przestrzeni dla legalnej i rzeczywiście niezależnej przedsiębiorczości. Polska gospodarka potrzebuje zarówno skutecznej ochrony pracowników, jak i elastyczności pozwalającej rozwijać się freelancerom, mikroprzedsiębiorcom oraz nowym modelom świadczenia usług.
Dlatego istotne jest, aby wdrożenie dyrektywy 2024/2831 było możliwie precyzyjne, proporcjonalne i oparte na rzeczywistych warunkach wykonywania pracy, a nie wyłącznie na formie prawnej współpracy czy wykorzystaniu nowoczesnych narzędzi technologicznych.
Z wyrazami szacunku
Danuta Jazłowiecka
Minister Agnieszka Dziemianowicz-Bąk
Odpowiedź standardowa – resort odnosi się merytorycznie do zagadnienia z umiarkowaną ilością danych szczegółowych.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (1)
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
13393 znakówinfo@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
Agnieszka Dziemianowicz-Bąk
BM-II.059.1.493.2026
Warszawa, /elektroniczny znacznik czasu/
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 19207 Pani Posłanki Danuty Jazłowieckiej, w sprawie
wdrażania dyrektywy platformowej oraz wpływu nowych regulacji na elastyczne formy
świadczenia pracy, proszę przyjąć poniższe wyjaśnienia.
W Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (MRPiPS) przygotowano projekt
ustawy o wykonywaniu pracy za pośrednictwem cyfrowych platform pracy (UC160), która
wdroży dyrektywę 2024/2831/UE w sprawie poprawy warunków pracy za pośrednictwem
platform do polskiego systemu prawnego. Projektowane przepisy w kompleksowy sposób
uregulują pracę wykonywaną za pośrednictwem cyfrowych platform pracy. Celem projektu
ustawy jest zwiększenie przejrzystszości, sprawiedliwości, nadzoru ludzkiego i rozliczalności
pracy świadczonej w środowisku zdominowanym przez zarządzanie algorytmiczne, a także
objęcie dodatkową ochroną osób wykonujących pracę za pośrednictwem platform,
w szczególności w aspekcie doboru prawidłowej podstawy świadczenia pracy. Projekt
ustawy otrzymał wpis do Wykazu prac legislacyjnych Rady Ministrów 4 sierpnia br.,
a 6 sierpnia został przekazany do uzgodnień międzyresortowych, opiniowania oraz
konsultacji publicznych.
Odnośnie do kwestii ustalania prawidłowego statusu zatrudnienia osób świadczących pracę
za pośrednictwem cyfrowych platform pracy należy wskazać, że dyrektywa nałożyła
na państwa członkowskie obowiązek wprowadzenia odpowiednich procedur w celu
ustalenia, czy praca świadczona jest w ramach stosunku pracy, w tym poprzez stosowanie
domniemania prawnego stosunku pracy.
Należy przy tym podkreślić, że projektowane rozwiązania nie zakładają automatycznej
zmiany dotychczasowej formy współpracy. Zgodnie z dyrektywą ustalenie istnienia
stosunku pracy ma się opierać przede wszystkim na okolicznościach faktycznych
związanych z rzeczywistym wykonywaniem pracy, w tym ze stosowaniem
zautomatyzowanych systemów monitorujących lub zautomatyzowanych systemów
decyzyjnych w ramach organizacji pracy za pośrednictwem platform, niezależnie od tego, w
jaki sposób stosunek ten nazywano w postanowieniach umowy, którą zawarto pomiędzy
stronami. Ponadto domniemanie prawne ma być wzruszalne i opierać się na założeniu, iż
stosunek umowny między cyfrową platformą pracy a osobą wykonującą pracę za
pośrednictwem platformy poprzez tę platformę jest stosunkiem pracy, jeżeli stwierdzone
zostają okoliczności faktyczne wskazujące na kierownictwo i kontrolę. W przypadku zaś,
gdy cyfrowa platforma pracy zamierza wzruszyć domniemanie prawne, to na niej ma
spoczywać ciężar udowodnienia, że dany stosunek umowny nie jest stosunkiem pracy.
Projekt przewiduje wprowadzenie wzruszalnego domniemania istnienia stosunku pracy.
Projektowana regulacja nie modyfikuje definicji stosunku pracy zawartej w art. 22 Kodeksu
pracy, a wprowadza jedynie, zgodnie z wymogami dyrektywy, ułatwienie proceduralne dla
-- 1 of 4 --
tel.222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
osób wykonujących pracę za pośrednictwem platformy. Takie osoby (lub ich
przedstawiciele) zyskają możliwość zastosowania ustawowego domniemania stosunku
pracy w przypadku, gdy na podstawie okoliczności faktycznych związanych z wykonywaną
przez nie pracą uprawdopodobnią, że cyfrowa platforma pracy sprawuje nad nimi
kierownictwo, a w szczególności kontrolę. Takie kierownictwo co do zasady będzie też
obejmowało stosowanie zautomatyzowanych systemów monitorujących lub
zautomatyzowanych systemów decyzyjnych. Zapewnienie prawidłowego rozumienia i
stosowania ustawowego domniemania stosunku pracy należeć będzie przede wszystkim do
zadań Państwowej Inspekcji Pracy (PIP).
Wzruszenie domniemania stosunku pracy przez cyfrową platformę pracy polegać będzie na
udowodnieniu, iż pomimo uprawdopodobnienia stosunku pracy przez uprawnioną osobę,
stosunek umowny zawarty przez obie strony nie posiada cech stosunku pracy w rozumieniu
art. 22 § 1 Kodeksu pracy. Wzruszenie domniemania stosunku pracy nie powinno się zatem
opierać wyłącznie na udowodnieniu przez cyfrową platformę pracy braku występowania
przesłanek wskazanych przez stronę, ale także na wykazaniu, iż stosunek prawny łączący ją
z osobą wykonującą pracę za pośrednictwem platformy nie spełnia kodeksowej definicji
stosunku pracy. Z domniemania istnienia stosunku pracy będą mogły skorzystać osoby
wykonujące pracę za pośrednictwem platformy, ich przedstawiciele, a także inspektorzy
pracy.
Projekt przewiduje też szczególny tryb postępowania przed PIP. Podstawą wszczęcia
postępowania mogą być informacje zawarte we wniosku osoby wykonującej pracę za
pośrednictwem platformy lub jej przedstawiciela albo okoliczności faktyczne ustalone
w toku kontroli. Jeżeli domniemanie nie zostanie wzruszone, okręgowy inspektor pracy
wyda decyzję o ustaleniu istnienia stosunku pracy od dnia jej wydania, natomiast w zakresie
okresu wcześniejszego będzie zobowiązany do wniesienia powództwa do sądu pracy.
Bazując na definicjach ujętych w dyrektywie projekt ustawy odrębnie definiuje cyfrową
platformę pracy oraz pośrednika. Zgodnie z jego zapisami cyfrową platformą pracy jest
osoba fizyczna lub prawna świadcząca usługę spełniającą łącznie wszystkie warunki
określone w ustawie, t.j.: warunek udostępniania usługi, przynajmniej częściowo, na
odległość za pomocą środków elektronicznych, w szczególności strony internetowej lub
aplikacji mobilnej; warunek, świadczenia usługi na żądanie usługobiorcy; warunek, aby
niezbędnym i istotnym, a nie tylko drugorzędnym i pomocniczym, elementem usługi było
organizowanie pracy wykonywanej przez osoby fizyczne za wynagrodzeniem oraz warunek,
aby usługa obejmowała stosowanie zautomatyzowanych systemów monitorujących lub
zautomatyzowanych systemów decyzyjnych.
Samo korzystanie z narzędzi cyfrowych lub algorytmów nie jest zatem wystarczające do
uznania danego podmiotu za cyfrową platformę pracy.
Pośrednikiem jest natomiast osoba fizyczna lub prawna, która w celu udostępnienia pracy
za pośrednictwem platformy cyfrowej platformie pracy lub poprzez cyfrową platformę
pracy zawiera umowę z cyfrową platformą pracy oraz z osobą wykonującą pracę za
pośrednictwem platformy albo działa jako jeden z podwykonawców między cyfrową
platformą pracy a osobą wykonującą pracę za pośrednictwem platformy.
Przyjęte definicje pozwalają zatem odrębnie kwalifikować cyfrową platformę pracy
i pośrednika na podstawie przesłanek określonych w ustawie.
Pragnę ponownie podkreślić, że zakwalifikowanie danego podmiotu jako cyfrowej
platformy pracy nie przesądza jeszcze, że osoba wykonująca pracę za jej pośrednictwem
pozostaje w stosunku pracy. Zgodnie z projektem zastosowanie domniemania stosunku
-- 2 of 4 --
tel.222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
pracy wymaga uprawdopodobnienia, na podstawie okoliczności faktycznych związanych
z rzeczywistym wykonywaniem pracy, że cyfrowa platforma pracy sprawuje nad daną osobą
kierownictwo, w szczególności kontrolę. Wzruszenie domniemania jest możliwe poprzez
udowodnienie, że dany stosunek prawny nie spełnia cech stosunku pracy.
W toku prac nad projektem ustawy przeprowadzono analizę dostępnych danych
dotyczących osób wykonujących pracę za pośrednictwem platform, z uwzględnieniem
różnych podstaw prawnych wykonywania tej pracy. Ocena Skutków Regulacji do projektu
ustawy (OSR) uwzględnia w tym zakresie również osoby prowadzące jednoosobową
działalność gospodarczą w formule B2B. Ze względu na brak wiarygodnych danych
dotyczących struktury form prawnych współpracy, na potrzeby oszacowania skutków
regulacji przyjęto odpowiednie założenia kalkulacyjne. Jednocześnie zaznaczono, że nie
można przewidzieć liczby osób, które wystąpią o ustalenie istnienia stosunku pracy ani
liczby umów, których charakter zostanie zakwestionowany w wyniku kontroli PIP.
Należy podkreślić, że projekt nie wiąże zastosowania domniemania stosunku pracy z samym
prowadzeniem działalności gospodarczej ani z korzystaniem z narzędzi cyfrowych. To
okoliczności faktyczne związane z wykonywaniem pracy, a nie rodzaj stosunku prawnego
łączącego strony, będą decydowały o uznaniu, że praca jest wykonywana w warunkach
charakterystycznych dla stosunku pracy.
W OSR do projektu ustawy przeanalizowano wpływ projektowanych rozwiązań na rynek
pracy oraz na działalność przedsiębiorców, w tym mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw.
Wpływ projektu na rynek pracy oceniono jako pozytywny. Wskazano, że projektowane
rozwiązania przyczynią się do wzmocnienia ochrony osób wykonujących pracę za
pośrednictwem platform, w szczególności poprzez ograniczenie nadużywania elastycznych
form zatrudnienia w przypadkach, w których praca powinna być wykonywana w ramach
stosunku pracy, a tym samym do zwiększenia stabilności zatrudnienia i dostępu do
uprawnień pracowniczych.
W OSR wskazano również, że realizacja nowych obowiązków związanych z nadzorem nad
zautomatyzowanymi systemami może wpłynąć na zwiększenie zatrudnienia w cyfrowych
platformach pracy, przy czym skala tego wpływu nie jest możliwa do oszacowania.
Przy szacowaniu skutków regulacji uwzględniono także osoby prowadzące jednoosobową
działalność gospodarczą w formule B2B, przyjmując w tym zakresie założenia kalkulacyjne
ze względu na brak wiarygodnych danych dotyczących struktury form prawnych
współpracy.
W odniesieniu do sektora mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw OSR uwzględnia
zarówno skutki finansowe projektowanych rozwiązań, jak i nowe obowiązki wynikające
z projektowanej ustawy.
W OSR oszacowano też wpływ projektowanych rozwiązań na sektor finansów publicznych.
W części dochodowej uwzględniono wpływy z podatku dochodowego od osób fizycznych
oraz składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, a także Fundusz Pracy, Fundusz
Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, związane m.in.
z ustaleniem stosunku pracy w przypadkach, w których praca była dotychczas wykonywana
na innej podstawie prawnej. W kalkulacjach wzięto pod uwagę również przypadki,
w których praca jest wykonywana w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej.
Co do wskazanego w interpelacji ryzyka przeniesienia działalności na zagraniczne platformy
należy podkreślić, że zgodnie z projektem ustawę stosuje się do cyfrowej platformy pracy
organizującej pracę wykonywaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od
-- 3 of 4 --
tel.222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
miejsca jej siedziby oraz prawa obowiązującego w stosunkach umownych. Sama
okoliczność, że osoba wykonuje pracę za pośrednictwem platformy mającej siedzibę za
granicą, nie powoduje zatem wyłączenia stosowania projektowanych przepisów, jeżeli praca
jest wykonywana na terytorium Polski. Rozwiązanie to odpowiada dyrektywie 2024/2831,
która ma zastosowanie do cyfrowych platform pracy organizujących pracę wykonywaną w
Unii, niezależnie od miejsca ich siedziby.
OSR nie zawiera odrębnego oszacowania wpływu projektu na dochody z podatku CIT i VAT
ani skutków fiskalnych ryzyka ograniczenia działalności części osób samozatrudnionych.
W OSR uwzględniono skutki potencjalnej zmiany dotychczasowej podstawy prawnej
wykonywania pracy. Przyjęto założenia pozwalające oszacować możliwą skalę ustalania
istnienia stosunku pracy, jednocześnie wskazując, że nie jest możliwe przewidzenie, jaka
liczba osób wykonujących pracę za pośrednictwem platform wystąpi o ustalenie istnienia
stosunku pracy ani jaka liczba umów zostanie zakwestionowana w wyniku kontroli PIP.
Przyjęte wartości mają zatem charakter orientacyjny.
W toku prac nad projektem monitorowane są rozwiązania opracowywane i przyjmowane
w innych państwach członkowskich UE, zwłaszcza w zakresie ustalania statusu
zatrudnienia, sytuacji osób rzeczywiście samozatrudnionych oraz roli pośredników w pracy
platformowej.
Na obecnym etapie żadne państwo członkowskie nie zakończyło transpozycji dyrektywy
(UE) 2024/2831. Hiszpania, Portugalia, Chorwacja i Belgia jeszcze przed jej przyjęciem
uregulowały natomiast wybrane aspekty pracy za pośrednictwem platform, m.in.
mechanizmy ułatwiające ustalanie istnienia stosunku pracy, zasady dotyczące pośredników
oraz ochronę osób wykonujących pracę za pośrednictwem platform. Rozwiązania te mają
charakter częściowy i nie stanowią pełnej implementacji dyrektywy.
Ostateczny kształt projektowanych rozwiązań może jeszcze ulec zmianie. Aktualnie nie jest
zatem możliwe dokonanie miarodajnej oceny doświadczeń innych państw członkowskich
w zakresie stosowania rozwiązań wdrażających dyrektywę, w szczególności pod kątem
zachowania równowagi między ochroną pracowników a możliwością prowadzenia
rzeczywiście niezależnej działalności gospodarczej.
Informuję, że od 6 sierpnia br. projekt ustawy jest przedmiotem uzgodnień
międzyresortowych, opiniowania oraz konsultacji publicznych, prowadzonych zgodnie
z obowiązują procedurą legislacyjną. Zgłoszone w ich ramach uwagi i stanowiska zostaną
przeanalizowane w toku dalszych prac nad tym aktem.
Z wyrazami szacunku
Agnieszka Dziemianowicz-Bąk
Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej
/-kwalifikowany podpis elektroniczny-/
-- 4 of 4 --