Interpelacja nr 18697
Interpelacja w sprawie zasad poboru opłaty targowej na terenie prywatnych targowisk oraz ram współpracy organów administracji publicznej z przedsiębiorcami
Zgłaszający:
•
Adresat:
Podatki, Finanse i Budżet (55%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie zasad poboru opłaty targowej na terenie prywatnych targowisk oraz ram współpracy organów administracji publicznej z przedsiębiorcami
Interpelacja nr 18697
do ministra finansów i gospodarki
w sprawie zasad poboru opłaty targowej na terenie prywatnych targowisk oraz ram współpracy organów administracji publicznej z przedsiębiorcami
Zgłaszający: Bożena Lisowska
Data wpływu: 17-07-2026
Szanowny Panie Ministrze,
zwracam się z interpelacją dotyczącą praktyki interpretacyjnej i operacyjnej stosowanej przez niektóre jednostki samorządu terytorialnego w obszarze poboru opłaty targowej na terenie nieruchomości będących własnością podmiotów prywatnych.
Do mojego biura poselskiego zwrócił się przedsiębiorca prowadzący prywatne targowisko. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że pomimo wyznaczenia przez właściwą gminę inkasenta odpowiedzialnego za pobór opłaty targowej organ podatkowy zwraca się do właściciela terenu z wnioskami o przekazywanie szczegółowych danych dotyczących jego kontrahentów oraz najemców poszczególnych stanowisk, wskazując jednocześnie na formalną możliwość nałożenia kary porządkowej w przypadku nieprzedstawienia tych informacji.
Sytuacja ta motywuje do dyskusji nad precyzyjnym określeniem granic obowiązków informacyjnych nakładanych na przedsiębiorców oraz optymalnym podziałem zadań związanych z realizacją poboru danin publicznych.
Właściciele prywatnych obiektów handlowych ponoszą pełne koszty bieżącego utrzymania infrastruktury, dbają o bezpieczeństwo użytkowników, a także regularnie odprowadzają na rzecz budżetów lokalnych podatek od nieruchomości. W tym kontekście kluczowe staje się jednoznaczne rozstrzygnięcie, w jakim zakresie ciężar identyfikacji podatników opłaty targowej powinien spoczywać na organach administracji i powołanych przez nie inkasentach, a w jakim na podmiotach prywatnych.
Zagadnienie to wpisuje się w szerszy postulat budowania partnerskich i przewidywalnych relacji między administracją skarbową a rynkiem, ze szczególnym uwzględnieniem zasady proporcjonalności obciążeń administracyjnych.
Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
Jak Ministerstwo Finansów ocenia zakres i granice obowiązków informacyjnych przedsiębiorców (właścicieli terenów) wobec organów realizujących pobór opłaty targowej?
Czy w ocenie resortu stosowanie środków przewidzianych w art. 262 Ordynacji podatkowej w opisanych okolicznościach koresponduje z zasadą proporcjonalności oraz zaufania obywatela do organów państwa?
Czy Ministerstwo Finansów analizowało dotychczas wpływ obowiązujących regulacji dotyczących opłaty targowej na kondycję ekonomiczną prywatnych targowisk oraz na relacje na linii przedsiębiorca – lokalna administracja publiczna?
Czy resort dysponuje analizami dotyczącymi efektywności poboru opłaty targowej obejmującymi zestawienie kosztów związanych z jej administracją i poborem z rzeczywistymi dochodami uzyskiwanymi z tego tytułu przez jednostki samorządu terytorialnego?
Czy rozważane jest doprecyzowanie przepisów w celu jednoznacznego określenia obowiązków współdziałania przedsiębiorców z organami podatkowymi, co pozwoliłoby uniknąć wątpliwości interpretacyjnych na poziomie lokalnym?
Czy prowadzone są prace legislacyjne zmierzające do dostosowania konstrukcji opłaty targowej (uregulowanej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych) do specyfiki rynkowej prywatnych targowisk? Czy resort dostrzega potrzebę weryfikacji wysokości stawki maksymalnej opłaty (która w 2026 r. wynosi 1176,67 zł dziennie) pod kątem jej wpływu na konkurencyjność mniejszych, lokalnych podmiotów handlowych?
Czy Ministerstwo Finansów posiada dane określające, jaki odsetek gmin w Polsce zdecydował się na rezygnację z poboru tej fakultatywnej opłaty i czy badano przełożenie takich decyzji na dynamikę rozwoju lokalnej przedsiębiorczości?
Przedstawione zagadnienie wskazuje na istotną potrzebę doprecyzowania zasad współpracy i komunikacji pomiędzy administracją publiczną a środowiskiem biznesowym. Jasne wyznaczenie granic odpowiedzialności i obowiązków ułatwi pracę organom samorządowym, a przedsiębiorcom zapewni niezbędną stabilność prawną.
Wierzę, że merytoryczna dyskusja nad optymalizacją funkcjonowania opłaty targowej – zwłaszcza w kontekście podmiotów równolegle opłacających podatek od nieruchomości – przyczyni się do wypracowania rozwiązań korzystnych dla obu stron.
Z poważaniem
Interpelacja nr 18697
do ministra finansów i gospodarki
w sprawie zasad poboru opłaty targowej na terenie prywatnych targowisk oraz ram współpracy organów administracji publicznej z przedsiębiorcami
Zgłaszający: Bożena Lisowska
Data wpływu: 17-07-2026
Szanowny Panie Ministrze,
zwracam się z interpelacją dotyczącą praktyki interpretacyjnej i operacyjnej stosowanej przez niektóre jednostki samorządu terytorialnego w obszarze poboru opłaty targowej na terenie nieruchomości będących własnością podmiotów prywatnych.
Do mojego biura poselskiego zwrócił się przedsiębiorca prowadzący prywatne targowisko. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że pomimo wyznaczenia przez właściwą gminę inkasenta odpowiedzialnego za pobór opłaty targowej organ podatkowy zwraca się do właściciela terenu z wnioskami o przekazywanie szczegółowych danych dotyczących jego kontrahentów oraz najemców poszczególnych stanowisk, wskazując jednocześnie na formalną możliwość nałożenia kary porządkowej w przypadku nieprzedstawienia tych informacji.
Sytuacja ta motywuje do dyskusji nad precyzyjnym określeniem granic obowiązków informacyjnych nakładanych na przedsiębiorców oraz optymalnym podziałem zadań związanych z realizacją poboru danin publicznych.
Właściciele prywatnych obiektów handlowych ponoszą pełne koszty bieżącego utrzymania infrastruktury, dbają o bezpieczeństwo użytkowników, a także regularnie odprowadzają na rzecz budżetów lokalnych podatek od nieruchomości. W tym kontekście kluczowe staje się jednoznaczne rozstrzygnięcie, w jakim zakresie ciężar identyfikacji podatników opłaty targowej powinien spoczywać na organach administracji i powołanych przez nie inkasentach, a w jakim na podmiotach prywatnych.
Zagadnienie to wpisuje się w szerszy postulat budowania partnerskich i przewidywalnych relacji między administracją skarbową a rynkiem, ze szczególnym uwzględnieniem zasady proporcjonalności obciążeń administracyjnych.
Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
Jak Ministerstwo Finansów ocenia zakres i granice obowiązków informacyjnych przedsiębiorców (właścicieli terenów) wobec organów realizujących pobór opłaty targowej?
Czy w ocenie resortu stosowanie środków przewidzianych w art. 262 Ordynacji podatkowej w opisanych okolicznościach koresponduje z zasadą proporcjonalności oraz zaufania obywatela do organów państwa?
Czy Ministerstwo Finansów analizowało dotychczas wpływ obowiązujących regulacji dotyczących opłaty targowej na kondycję ekonomiczną prywatnych targowisk oraz na relacje na linii przedsiębiorca – lokalna administracja publiczna?
Czy resort dysponuje analizami dotyczącymi efektywności poboru opłaty targowej obejmującymi zestawienie kosztów związanych z jej administracją i poborem z rzeczywistymi dochodami uzyskiwanymi z tego tytułu przez jednostki samorządu terytorialnego?
Czy rozważane jest doprecyzowanie przepisów w celu jednoznacznego określenia obowiązków współdziałania przedsiębiorców z organami podatkowymi, co pozwoliłoby uniknąć wątpliwości interpretacyjnych na poziomie lokalnym?
Czy prowadzone są prace legislacyjne zmierzające do dostosowania konstrukcji opłaty targowej (uregulowanej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych) do specyfiki rynkowej prywatnych targowisk? Czy resort dostrzega potrzebę weryfikacji wysokości stawki maksymalnej opłaty (która w 2026 r. wynosi 1176,67 zł dziennie) pod kątem jej wpływu na konkurencyjność mniejszych, lokalnych podmiotów handlowych?
Czy Ministerstwo Finansów posiada dane określające, jaki odsetek gmin w Polsce zdecydował się na rezygnację z poboru tej fakultatywnej opłaty i czy badano przełożenie takich decyzji na dynamikę rozwoju lokalnej przedsiębiorczości?
Przedstawione zagadnienie wskazuje na istotną potrzebę doprecyzowania zasad współpracy i komunikacji pomiędzy administracją publiczną a środowiskiem biznesowym. Jasne wyznaczenie granic odpowiedzialności i obowiązków ułatwi pracę organom samorządowym, a przedsiębiorcom zapewni niezbędną stabilność prawną.
Wierzę, że merytoryczna dyskusja nad optymalizacją funkcjonowania opłaty targowej – zwłaszcza w kontekście podmiotów równolegle opłacających podatek od nieruchomości – przyczyni się do wypracowania rozwiązań korzystnych dla obu stron.
Z poważaniem
Odpowiedź urzędowa
Podsekretarz stanu Jarosław Neneman
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Przeciętnie konkretna
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
43%
Konkretność
57%
Odpowiedź standardowa – resort odnosi się merytorycznie do zagadnienia z umiarkowaną ilością danych szczegółowych.
Twarde liczby / kwoty
0 kwot, 1 %
Precyzyjne daty
6
Odpowiedź na punkty
✓ Tak (Ad 1, Pkt...)
Gęstość faktów
3.1 / 1k zn.
- Podaje wskaźniki procentowe (1)
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (6)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
- Wykryto zwrot wymijający: „nie posiada informacji” (brak danych / ewidencji w resorcie)
Zidentyfikowane zwroty wymijające:
„nie posiada informacji”
(brak danych / ewidencji w resorcie)
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
12776 znaków
tel.: +48 22 694 55 55 ul. Świętokrzyska 12
fax: +48 22 694 36 84 00-916 Warszawa
gov.pl/finanse
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
1/5
Warszawa, 6 sierpnia 2026 roku
Sprawa: Odpowiedź na interpelację nr 18697
Znak sprawy: DPL2.054.10.2026
Kontakt: Kancelaria MF
tel.: +48 22 694 55 55
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Odpowiedź na interpelację nr 18697
Szanowny Pani Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 18697 Poseł Bożeny Lisowskiej w sprawie zasad
poboru opłaty targowej na terenie prywatnych targowisk oraz ram współpracy
organów administracji publicznej z przedsiębiorcami, uprzejmie wyjaśniam.
Interpelacja dotyczy sytuacji, w której gminny organ podatkowy zwrócił się do
prowadzącego prywatne targowisko o przekazanie szczegółowych danych
dotyczących jego kontrahentów oraz najemców poszczególnych stanowisk,
wskazując na możliwość nałożenia kary porządkowej w przypadku
nieprzedstawienia tych informacji. Wątpliwości budzi działanie podjęte przez organ
podatkowy w celu identyfikacji podatników opłaty targowej, w sytuacji, gdy
wyznaczono inkasenta opłaty targowej.
Odnosząc się do tej sytuacji, przedstawiam poniżej odpowiedzi na pytania Pani
Poseł, będące informacją na temat obowiązujących przepisów prawa:
Ad 1 i 5. Kwestia obowiązków informacyjnych wobec organów podatkowych została
uregulowana w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa1, dalej:
Ordynacja podatkowa.
Zgodnie z art. 82 § 1 pkt 1 tej ustawy osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są
obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji na pisemne żądanie organu
podatkowego - o zdarzeniach wynikających m.in. ze stosunków cywilnoprawnych, mogących
mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania
1 Dz. U. z 2026 r. poz. 622, z późn. zm.
-- 1 of 5 --
2/5
podatkowego osób lub jednostek, z którymi zawarto umowę. Zakres żądanych informacji
oraz termin ich przekazania określa organ podatkowy2.
Żądanie organu podatkowego sporządzenia i przekazania informacji na podstawie
art. 82 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej może mieć miejsce jedynie przed wszczęciem
postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, a dane zgromadzone w tym
trybie mają umożliwić organom podatkowym określenie zasadności wszczęcia
postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Istotnym jest również to, że na
podstawie powołanego przepisu nie mogą być zobowiązane do sporządzania
i przekazywania informacji osoby fizyczne nieprowadzące działalności
gospodarczej.
Natomiast w postępowaniu podatkowym podstawę prawną do wezwania do dokonania
określonych czynności stanowi przepis art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym
organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań,
przedłożenia dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez
pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub
rozstrzygnięcia sprawy.
Żądanie objęte wezwaniem może być wykonane osobiście przez wezwanego lub osobę go
reprezentującą. Może polegać na bezpośrednim stawieniu się w siedzibie organu albo
w sposób pośredni, poprzez udzielenie pisemnych wyjaśnień. Zakres zachowania się
wezwanego każdorazowo określa organ, co powinno jednoznacznie wynikać z wezwania.
Jak wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 914/21:
„Osoba wezwana na podstawie art. 155 § 1 o.p. jest zobowiązana podporządkować się temu
wezwaniu nie tylko poprzez obowiązek dokonania określonej w wezwaniu czynności, ale także
poprzez stawiennictwo w miejscu i czasie określonym przez organ. To organ podatkowy, jako
gospodarz i prowadzący postępowanie, decyduje o tym, jakiej czynności osoba wezwana powinna
dokonać (np. złożenie zeznań w charakterze świadka lub pisemnych wyjaśnień), wyznacza datę
i miejsce przeprowadzenia oznaczonej czynności. To na organie spoczywa bowiem nie tylko
obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy, ale także zapewnienie, aby postępowanie
prowadzone było sprawnie, bacząc na dochowanie ustawowych terminów jego zakończenia.”.
Korzystanie ze wskazanych instrumentów przez gminny organ podatkowy w celu
identyfikacji podatników opłaty targowej stanowi realizację przez ten organ zasady prawdy
obiektywnej, która została uregulowana w art. 122 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tą
regułą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania
w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu
podatkowym. Tym samym organ prowadzący postępowanie ma obowiązek
przeprowadzenia z urzędu wszystkich dowodów mających na celu ustalenie rzeczywistego
stanu rzeczy. Oznacza to, że ustalenie stanu faktycznego sprawy jest obowiązkiem organu
podatkowego. Zgromadzenie całego materiału dowodowego musi nastąpić z inicjatywy
i przez czynności organu.
Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej,
zgodnie z którą organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć
cały materiał dowodowy. Oznacza to, że organ podatkowy jest zobowiązany wykazywać
inicjatywę dowodową, a więc być aktywnym w poszukiwaniu, zbieraniu, zabezpieczaniu
i ujawnianiu dowodów. To z inicjatywy organu podatkowego powinien być przeprowadzony
każdy dowód, którego istnienia można racjonalnie oczekiwać, na okoliczności związane
z podatkowym stanem faktycznym zakreślonym przez organ prowadzący postępowanie
podatkowe.
2 Art. 82 § 5 Ordynacji podatkowej
-- 2 of 5 --
3/5
Zgodnie z obowiązującymi przepisami gminny organ podatkowy może zatem wezwać
przedsiębiorcę, w tym również prowadzącego prywatne targowisko, do podania informacji
o swoich kontrahentach, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub
rozstrzygnięcia sprawy, a przedsiębiorca jest zobowiązany podporządkować się temu
wezwaniu, zarówno w trakcie toczącego się postępowania podatkowego, jak i przed
wszczęciem tego postępowania.
Wskazane instrumenty określają zakres i granice obowiązków informacyjnych wobec
organów podatkowych. Przepisy te przyczyniają się do realizacji przez organy podatkowe
obowiązku pobierania danin publicznoprawnych pozostających w ich właściwości,
co zobowiązuje je do badania okoliczności mających wpływ na powstanie obowiązku
podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego3.
W związku z powyższym gminny organ podatkowy właściwy w sprawie
wprowadzonej na terenie danej gminy opłaty targowej, która pobierana jest od osób
fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających
osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, może podejmować
na podstawie obowiązujących przepisów czynności w celu ustalenia prawidłowej
wysokości zobowiązania podatkowego tych osób z tytułu opłaty targowej,
sprawdzenia rzetelności wpłat oraz wyegzekwowania należnej opłaty od osób
zobowiązanych do jej uiszczenia, w sytuacji, gdyby osoby te pomimo ciążącego na
nich obowiązku, nie opłaciły tej opłaty.
Dane osób będących najemcami stanowisk handlowych znajdujących na terenie targowiska
są niezbędne do poczynienia przez organ podatkowy ustaleń w zakresie wypełnienia
przez te osoby obowiązku wynikającego z przepisów prawa w zakresie opłaty
targowej.
Ministerstwo Finansów nie dostrzega potrzeby doprecyzowania obowiązujących
przepisów we wskazanym zakresie.
Ad 2. Nakładanie kar porządkowych reguluje art. 262 Ordynacji podatkowej. Kara
porządkowa ma na celu zdyscyplinowanie osób, na których ciążą obowiązki
niezbędne dla prawidłowego przebiegu postępowania prowadzonego przez organ
podatkowy.
W przepisie art. 262 § 1-3 Ordynacji podatkowej enumeratywnie wyliczono
podmioty, na które może być nałożona kara porządkowa, a także zachowania lub
zaniechania, za które mogą one być ukarane. Katalog czynów zagrożonych karami
porządkowymi, zawartymi w powołanym przepisie ma charakter zamknięty.
Warunkiem wymierzenia kary porządkowej w związku z niedopełnieniem
obowiązku określonego w art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej jest ponadto pouczenie
przez organ podatkowy osoby zobowiązanej do jego wykonania o skutkach
niezastosowania się do wezwania, w tym o skutkach wynikających z tego przepisu.
Stosownie do art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej strona, pełnomocnik strony,
świadek lub biegły mogą zostać ukarani karą porządkową, jeśli mimo prawidłowego
wezwania organu podatkowego bezzasadnie odmówią lub nie dokonają w terminie
wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, okazania przedmiotu
oględzin lub udziału w innej czynności. Krąg podmiotów, na które mogą być
nakładane kary porządkowe w postępowaniu podatkowym, jest zatem ograniczony.
Na bezzasadność odmowy dokonania konkretnej czynności, jako na kluczową
przesłankę nałożenia kary porządkowej zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 18
maja 2022 r., sygn. akt III FSK 563/21: „Pod pojęciem bezzasadności odmowy
3 por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1614/08
-- 3 of 5 --
4/5
dokonania konkretnej czynności procesowej należy rozumieć odmowę niemającą podstaw
w obiektywnych okolicznościach sprawy. Nie chodzi tu zatem o to, czy w przekonaniu
strony powinna ona ten obowiązek wykonać, lecz o kwestię istnienia faktycznych
przeszkód w jego wykonaniu”.
Kara porządkowa może być nakładana nie tylko w postępowaniu podatkowym, ale
także w trakcie kontroli podatkowej oraz czynności sprawdzających4. Nie
przewiduje się natomiast możliwości nałożenia kary porządkowej poza ww.
procedurami.
Prowadzenie ww. czynności na podstawie wskazanych przepisów należy do
organów podatkowych. Ministerstwo Finansów nie dokonuje oceny zasadności
nałożenia kary porządkowej w indywidualnym i konkretnych przypadku. Należy
jednak zauważyć, że karę porządkową nakłada się w formie postanowienia, na które
służy zażalenie5.
Ad 3. Ministerstwo Finansów nie prowadziło analiz w zakresie „wpływu
obowiązujących regulacji dotyczących opłaty targowej na kondycję ekonomiczną
prywatnych targowisk oraz na relacje na linii przedsiębiorca – lokalna administracja
publiczna”.
Niemniej wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.
o podatkach i opłatach lokalnych6 (dalej: upol) opłatę targową, o ile zostanie wprowadzona na
terenie danej gminy, pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek
organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na
targowiskach, przy czym opłacie tej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach
lub w ich częściach7. Opłaty tej nie płacą również podatnicy podatku od
nieruchomości w związku z nieruchomościami położonymi na targowiskach8.
Definicja targowiska w upol jest szeroka i obejmuje wszelkie miejsca, w których jest
prowadzona sprzedaż. Opłata targowa jest zatem pobierana od zobowiązanych do
tego osób, niezależnie od statusu prawnego podmiotu prowadzącego targowisko, tj.
czy jest to podmiot publiczny (np. gmina) czy prywatny (prywatny przedsiębiorca),
jak również od innych osób, które dokonują sprzedaży poza wyznaczonymi
targowiskami.
Zapewnia to równe traktowanie osób dokonujących sprzedaży, natomiast
odstąpienie od pobierania tej opłaty od osób, które handlują poza targowiskami
miejskimi, byłoby niezgodne z art. 84 Konstytucji RP, który zapewnia równość
i powszechność opodatkowania.
Ad 4. Ministerstwo Finansów nie posiada informacji o kosztach poboru
i administrowania opłatą targową i w związku z tym nie analizuje efektywności jej
poboru.
Ad 6. Wynikającą z upol dzienną stawkę maksymalną opłaty targowej rada gminy
może obniżyć, a ponadto może różnicować tę stawkę oraz wprowadzić zwolnienia
przedmiotowe z tej opłaty. Pozwala to na kształtowanie gminnej polityki
podatkowej z uwzględnieniem lokalnych potrzeb.
Stawki opłaty targowej uchwalone przez radę gminy mogą być uzależnione np. od
powierzchni zajętej na sprzedaż, miejsca dokonywania sprzedaży lub sposobu
4 Art. 292 oraz art. 280 Ordynacji podatkowej
5 Art. 272 § 5 Ordynacji podatkowej
6 Dz. U. z 2025 r. poz. 707
7 Art. 15 upol
8 Art. 16 pkt 1 upol
-- 4 of 5 --
5/5
prowadzenia sprzedaży. Gminy korzystają z tych uprawnień, wobec czego nie
znajduje uzasadnienia wprowadzenie zmian w zakresie opłaty targowej w upol.
Ad 7. Z danych sprawozdawczości budżetowej jednostek samorządu terytorialnego
wynika, że w 2025 r. wykonania dochodów z tytułu opłaty targowej nie wykazało
około 40% gmin, co może pośrednio wskazywać, że taki odsetek gmin zrezygnował
z poboru opłaty targowej. Badanie przełożenia rezygnacji z poboru opłaty targowej
na dynamikę i rozwój lokalnej przedsiębiorczości nie było przeprowadzane.
Z wyrazami szacunku
Z upoważnienia Ministra Finansów i Gospodarki
Jarosław Neneman
Podsekretarz Stanu
w Ministerstwie Finansów
-- 5 of 5 --
fax: +48 22 694 36 84 00-916 Warszawa
gov.pl/finanse
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
1/5
Warszawa, 6 sierpnia 2026 roku
Sprawa: Odpowiedź na interpelację nr 18697
Znak sprawy: DPL2.054.10.2026
Kontakt: Kancelaria MF
tel.: +48 22 694 55 55
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Odpowiedź na interpelację nr 18697
Szanowny Pani Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 18697 Poseł Bożeny Lisowskiej w sprawie zasad
poboru opłaty targowej na terenie prywatnych targowisk oraz ram współpracy
organów administracji publicznej z przedsiębiorcami, uprzejmie wyjaśniam.
Interpelacja dotyczy sytuacji, w której gminny organ podatkowy zwrócił się do
prowadzącego prywatne targowisko o przekazanie szczegółowych danych
dotyczących jego kontrahentów oraz najemców poszczególnych stanowisk,
wskazując na możliwość nałożenia kary porządkowej w przypadku
nieprzedstawienia tych informacji. Wątpliwości budzi działanie podjęte przez organ
podatkowy w celu identyfikacji podatników opłaty targowej, w sytuacji, gdy
wyznaczono inkasenta opłaty targowej.
Odnosząc się do tej sytuacji, przedstawiam poniżej odpowiedzi na pytania Pani
Poseł, będące informacją na temat obowiązujących przepisów prawa:
Ad 1 i 5. Kwestia obowiązków informacyjnych wobec organów podatkowych została
uregulowana w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa1, dalej:
Ordynacja podatkowa.
Zgodnie z art. 82 § 1 pkt 1 tej ustawy osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są
obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji na pisemne żądanie organu
podatkowego - o zdarzeniach wynikających m.in. ze stosunków cywilnoprawnych, mogących
mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania
1 Dz. U. z 2026 r. poz. 622, z późn. zm.
-- 1 of 5 --
2/5
podatkowego osób lub jednostek, z którymi zawarto umowę. Zakres żądanych informacji
oraz termin ich przekazania określa organ podatkowy2.
Żądanie organu podatkowego sporządzenia i przekazania informacji na podstawie
art. 82 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej może mieć miejsce jedynie przed wszczęciem
postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, a dane zgromadzone w tym
trybie mają umożliwić organom podatkowym określenie zasadności wszczęcia
postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Istotnym jest również to, że na
podstawie powołanego przepisu nie mogą być zobowiązane do sporządzania
i przekazywania informacji osoby fizyczne nieprowadzące działalności
gospodarczej.
Natomiast w postępowaniu podatkowym podstawę prawną do wezwania do dokonania
określonych czynności stanowi przepis art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym
organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań,
przedłożenia dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez
pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub
rozstrzygnięcia sprawy.
Żądanie objęte wezwaniem może być wykonane osobiście przez wezwanego lub osobę go
reprezentującą. Może polegać na bezpośrednim stawieniu się w siedzibie organu albo
w sposób pośredni, poprzez udzielenie pisemnych wyjaśnień. Zakres zachowania się
wezwanego każdorazowo określa organ, co powinno jednoznacznie wynikać z wezwania.
Jak wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 914/21:
„Osoba wezwana na podstawie art. 155 § 1 o.p. jest zobowiązana podporządkować się temu
wezwaniu nie tylko poprzez obowiązek dokonania określonej w wezwaniu czynności, ale także
poprzez stawiennictwo w miejscu i czasie określonym przez organ. To organ podatkowy, jako
gospodarz i prowadzący postępowanie, decyduje o tym, jakiej czynności osoba wezwana powinna
dokonać (np. złożenie zeznań w charakterze świadka lub pisemnych wyjaśnień), wyznacza datę
i miejsce przeprowadzenia oznaczonej czynności. To na organie spoczywa bowiem nie tylko
obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy, ale także zapewnienie, aby postępowanie
prowadzone było sprawnie, bacząc na dochowanie ustawowych terminów jego zakończenia.”.
Korzystanie ze wskazanych instrumentów przez gminny organ podatkowy w celu
identyfikacji podatników opłaty targowej stanowi realizację przez ten organ zasady prawdy
obiektywnej, która została uregulowana w art. 122 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tą
regułą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania
w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu
podatkowym. Tym samym organ prowadzący postępowanie ma obowiązek
przeprowadzenia z urzędu wszystkich dowodów mających na celu ustalenie rzeczywistego
stanu rzeczy. Oznacza to, że ustalenie stanu faktycznego sprawy jest obowiązkiem organu
podatkowego. Zgromadzenie całego materiału dowodowego musi nastąpić z inicjatywy
i przez czynności organu.
Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej,
zgodnie z którą organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć
cały materiał dowodowy. Oznacza to, że organ podatkowy jest zobowiązany wykazywać
inicjatywę dowodową, a więc być aktywnym w poszukiwaniu, zbieraniu, zabezpieczaniu
i ujawnianiu dowodów. To z inicjatywy organu podatkowego powinien być przeprowadzony
każdy dowód, którego istnienia można racjonalnie oczekiwać, na okoliczności związane
z podatkowym stanem faktycznym zakreślonym przez organ prowadzący postępowanie
podatkowe.
2 Art. 82 § 5 Ordynacji podatkowej
-- 2 of 5 --
3/5
Zgodnie z obowiązującymi przepisami gminny organ podatkowy może zatem wezwać
przedsiębiorcę, w tym również prowadzącego prywatne targowisko, do podania informacji
o swoich kontrahentach, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub
rozstrzygnięcia sprawy, a przedsiębiorca jest zobowiązany podporządkować się temu
wezwaniu, zarówno w trakcie toczącego się postępowania podatkowego, jak i przed
wszczęciem tego postępowania.
Wskazane instrumenty określają zakres i granice obowiązków informacyjnych wobec
organów podatkowych. Przepisy te przyczyniają się do realizacji przez organy podatkowe
obowiązku pobierania danin publicznoprawnych pozostających w ich właściwości,
co zobowiązuje je do badania okoliczności mających wpływ na powstanie obowiązku
podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego3.
W związku z powyższym gminny organ podatkowy właściwy w sprawie
wprowadzonej na terenie danej gminy opłaty targowej, która pobierana jest od osób
fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających
osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, może podejmować
na podstawie obowiązujących przepisów czynności w celu ustalenia prawidłowej
wysokości zobowiązania podatkowego tych osób z tytułu opłaty targowej,
sprawdzenia rzetelności wpłat oraz wyegzekwowania należnej opłaty od osób
zobowiązanych do jej uiszczenia, w sytuacji, gdyby osoby te pomimo ciążącego na
nich obowiązku, nie opłaciły tej opłaty.
Dane osób będących najemcami stanowisk handlowych znajdujących na terenie targowiska
są niezbędne do poczynienia przez organ podatkowy ustaleń w zakresie wypełnienia
przez te osoby obowiązku wynikającego z przepisów prawa w zakresie opłaty
targowej.
Ministerstwo Finansów nie dostrzega potrzeby doprecyzowania obowiązujących
przepisów we wskazanym zakresie.
Ad 2. Nakładanie kar porządkowych reguluje art. 262 Ordynacji podatkowej. Kara
porządkowa ma na celu zdyscyplinowanie osób, na których ciążą obowiązki
niezbędne dla prawidłowego przebiegu postępowania prowadzonego przez organ
podatkowy.
W przepisie art. 262 § 1-3 Ordynacji podatkowej enumeratywnie wyliczono
podmioty, na które może być nałożona kara porządkowa, a także zachowania lub
zaniechania, za które mogą one być ukarane. Katalog czynów zagrożonych karami
porządkowymi, zawartymi w powołanym przepisie ma charakter zamknięty.
Warunkiem wymierzenia kary porządkowej w związku z niedopełnieniem
obowiązku określonego w art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej jest ponadto pouczenie
przez organ podatkowy osoby zobowiązanej do jego wykonania o skutkach
niezastosowania się do wezwania, w tym o skutkach wynikających z tego przepisu.
Stosownie do art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej strona, pełnomocnik strony,
świadek lub biegły mogą zostać ukarani karą porządkową, jeśli mimo prawidłowego
wezwania organu podatkowego bezzasadnie odmówią lub nie dokonają w terminie
wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, okazania przedmiotu
oględzin lub udziału w innej czynności. Krąg podmiotów, na które mogą być
nakładane kary porządkowe w postępowaniu podatkowym, jest zatem ograniczony.
Na bezzasadność odmowy dokonania konkretnej czynności, jako na kluczową
przesłankę nałożenia kary porządkowej zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 18
maja 2022 r., sygn. akt III FSK 563/21: „Pod pojęciem bezzasadności odmowy
3 por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1614/08
-- 3 of 5 --
4/5
dokonania konkretnej czynności procesowej należy rozumieć odmowę niemającą podstaw
w obiektywnych okolicznościach sprawy. Nie chodzi tu zatem o to, czy w przekonaniu
strony powinna ona ten obowiązek wykonać, lecz o kwestię istnienia faktycznych
przeszkód w jego wykonaniu”.
Kara porządkowa może być nakładana nie tylko w postępowaniu podatkowym, ale
także w trakcie kontroli podatkowej oraz czynności sprawdzających4. Nie
przewiduje się natomiast możliwości nałożenia kary porządkowej poza ww.
procedurami.
Prowadzenie ww. czynności na podstawie wskazanych przepisów należy do
organów podatkowych. Ministerstwo Finansów nie dokonuje oceny zasadności
nałożenia kary porządkowej w indywidualnym i konkretnych przypadku. Należy
jednak zauważyć, że karę porządkową nakłada się w formie postanowienia, na które
służy zażalenie5.
Ad 3. Ministerstwo Finansów nie prowadziło analiz w zakresie „wpływu
obowiązujących regulacji dotyczących opłaty targowej na kondycję ekonomiczną
prywatnych targowisk oraz na relacje na linii przedsiębiorca – lokalna administracja
publiczna”.
Niemniej wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.
o podatkach i opłatach lokalnych6 (dalej: upol) opłatę targową, o ile zostanie wprowadzona na
terenie danej gminy, pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek
organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na
targowiskach, przy czym opłacie tej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach
lub w ich częściach7. Opłaty tej nie płacą również podatnicy podatku od
nieruchomości w związku z nieruchomościami położonymi na targowiskach8.
Definicja targowiska w upol jest szeroka i obejmuje wszelkie miejsca, w których jest
prowadzona sprzedaż. Opłata targowa jest zatem pobierana od zobowiązanych do
tego osób, niezależnie od statusu prawnego podmiotu prowadzącego targowisko, tj.
czy jest to podmiot publiczny (np. gmina) czy prywatny (prywatny przedsiębiorca),
jak również od innych osób, które dokonują sprzedaży poza wyznaczonymi
targowiskami.
Zapewnia to równe traktowanie osób dokonujących sprzedaży, natomiast
odstąpienie od pobierania tej opłaty od osób, które handlują poza targowiskami
miejskimi, byłoby niezgodne z art. 84 Konstytucji RP, który zapewnia równość
i powszechność opodatkowania.
Ad 4. Ministerstwo Finansów nie posiada informacji o kosztach poboru
i administrowania opłatą targową i w związku z tym nie analizuje efektywności jej
poboru.
Ad 6. Wynikającą z upol dzienną stawkę maksymalną opłaty targowej rada gminy
może obniżyć, a ponadto może różnicować tę stawkę oraz wprowadzić zwolnienia
przedmiotowe z tej opłaty. Pozwala to na kształtowanie gminnej polityki
podatkowej z uwzględnieniem lokalnych potrzeb.
Stawki opłaty targowej uchwalone przez radę gminy mogą być uzależnione np. od
powierzchni zajętej na sprzedaż, miejsca dokonywania sprzedaży lub sposobu
4 Art. 292 oraz art. 280 Ordynacji podatkowej
5 Art. 272 § 5 Ordynacji podatkowej
6 Dz. U. z 2025 r. poz. 707
7 Art. 15 upol
8 Art. 16 pkt 1 upol
-- 4 of 5 --
5/5
prowadzenia sprzedaży. Gminy korzystają z tych uprawnień, wobec czego nie
znajduje uzasadnienia wprowadzenie zmian w zakresie opłaty targowej w upol.
Ad 7. Z danych sprawozdawczości budżetowej jednostek samorządu terytorialnego
wynika, że w 2025 r. wykonania dochodów z tytułu opłaty targowej nie wykazało
około 40% gmin, co może pośrednio wskazywać, że taki odsetek gmin zrezygnował
z poboru opłaty targowej. Badanie przełożenia rezygnacji z poboru opłaty targowej
na dynamikę i rozwój lokalnej przedsiębiorczości nie było przeprowadzane.
Z wyrazami szacunku
Z upoważnienia Ministra Finansów i Gospodarki
Jarosław Neneman
Podsekretarz Stanu
w Ministerstwie Finansów
-- 5 of 5 --