Interpelacja nr 9468
Interpelacja w sprawie legalizacji aborcji dzieci w 9. miesiącu ciąży w Polsce oraz moralnego i prawnego upadku ochrony życia dzieci
Zgłaszający:
•
Adresat:
Zdrowie i Lecznictwo (100%)
Podatki i Finanse (100%)
Sprawiedliwość i Sądy (100%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie legalizacji aborcji dzieci w 9. miesiącu ciąży w Polsce oraz moralnego i prawnego upadku ochrony życia dzieci
Interpelacja nr 9468
do ministra sprawiedliwości, ministra zdrowia
w sprawie legalizacji aborcji dzieci w 9. miesiącu ciąży w Polsce oraz moralnego i prawnego upadku ochrony życia dzieci
Zgłaszający: Jarosław Sachajko, Anna Gembicka
Data wpływu: 22-04-2025
Szanowna Pani minister zdrowia, Szanowny Panie ministrze sprawiedliwości,
w Polsce - i słusznie - nikt nie zmusza matki do wychowywania dziecka, którego nie chce lub nie może wychowywać. Kobieta po porodzie może bez jakichkolwiek konsekwencji oddać swoje dziecko do adopcji. Niestety system adopcyjny w Polsce nie nadąża za potrzebami. Tysiące rodzin czeka latami na możliwość przyjęcia noworodka. Czeka w bólu, w niepewności, przechodząc przez psychiczne katusze. Czy to nie paradoks, że w kraju, gdzie tysiące rodzin pragnie adoptować niemowlęta, państwo umożliwia zabijanie dzieci, które mogłyby znaleźć kochający dom? Każde narodzone dziecko, które mogłoby zostać oddane do adopcji, byłoby dla takich rodzin największym możliwym cudem. Tymczasem, jak się okazuje, w Polsce w pełni legalnie i niemal bez żadnych ograniczeń, dopuszcza się zabijanie zdrowych, w pełni ukształtowanych dzieci w łonie matki - nawet w 9. miesiącu ciąży, na etapie, kiedy są w pełni zdolni do życia ludźmi, których jedyną "winą" jest to, że są niechciani.
Wstrzyknięcie chlorku potasu prosto w serce jeszcze nienarodzonego dziecka przywołuje tragiczne wspomnienia z okresu II wojny światowej gdy Niemcy stosowali podobne praktyki do zabijania polskich niemowląt. Obecnie chodzi o to, by dziecko nie urodziło się żywe. Bo gdyby przyszło na świat, byłoby normalnym, zdrowym noworodkiem, wymagającym od lekarzy ratowania życia, a nie zabijania.
Historia pokazuje, że dehumanizacja zaczyna się od arbitralnego decydowania o wartości życia. W 1943 roku niemieckie władze okupacyjne zalegalizowały aborcję dla Polek, ale zakazywały jej Niemkom, hierarchizując życie. Ten sam naród w 1933 roku uznał, że chorzy psychicznie i niepełnosprawni Niemcy będą zabijani, a w 1939 uznał, iż Polacy, Żydzi, Romowie - wszyscy, których życie uznawano za mniej wartościowe, będą eliminowani. Dziś, 80 lat później, obecny rząd stosujemy podobne kryteria wobec własnych nienarodzonych dzieci. Czy dziś, pozwalając na zabijanie „niechcianych” dzieci, nie stosujemy podobnych kryteriów? Czy takie podejście nie otwiera drogi do usprawiedliwiania eutanazji osób starszych, niepełnosprawnych czy psychicznie chorych, uznanych za „niewygodnych”?
Taką procedurę - potwornie brutalną, na wskroś niehumanitarną - opisała bez ogródek wiceminister zdrowia prof. Urszula Demkow. Z trudem przyznając, że jest to dla niej - lekarza, matki, człowieka - nie do pogodzenia, ale ... że takie są w Polsce procedury. Należy dodać, iż wytyczne obecnego rządu pozostają w jawnej sprzeczności z przyjętymi w naszym kraju normami prawnymi m.in. art. 39 Kodeksu Etyki Lekarskiej (Lekarz powinien z poczuciem szczególnej odpowiedzialności odnosić się do procesu przekazywania życia ludzkiego. Podejmując działania lekarskie u kobiety w ciąży lekarz równocześnie odpowiada za zdrowie i życie nienarodzonego dziecka).
Jak doszło do tego, że w Polsce – kraju, w którym Trybunał Konstytucyjny w 1993 i 2020 uznał, że ochrona życia dzieci nienarodzonych ma wartość konstytucyjną – dziś dopuszcza się bezkarnie aborcję dzieci zdolnych do życia poza organizmem matki? Jak to możliwe, że bez zmiany prawa, bez podpisu prezydenta, bez nowelizacji ustawy, wprowadza się de facto nowe prawo?
30 sierpnia 2024 r. - dzień, który przeszedł bez większego echa medialnego - to właśnie wtedy, podczas konferencji prasowej, premier Donald Tusk, minister zdrowia Izabela Leszczyna i minister sprawiedliwości Adam Bodnar ogłosili nową interpretację prawa. Natychmiast po tej konferencji szpitale w całej Polsce otrzymały niepodpisane dokumenty – "wytyczne", nakazujące umożliwienie aborcji w oparciu o liberalne, skrajnie szerokie rozumienie pojęcia "zagrożenia zdrowia matki".
Nie było ustawy! Nie było podpisu prezydenta! Było jedno niepodpisane pismo — i nowa rzeczywistość.
Wystarczy teleporada u psychiatry za 250–300 zł.
Wystarczy uzyskać „lipne zaświadczenie”, że ciąża zagraża zdrowiu psychicznemu matki.
Na podstawie takiego "kwitka" - bez realnej kontroli - można dokonać aborcji zdrowego dziecka w 9. miesiącu ciąży.
Nikt nie weryfikuje, czy zagrożenie było realne.
Nikt nie bada, czy można było ratować życie dziecka i matki jednocześnie.
Liczy się wyłącznie decyzja - i aborcja rusza.
Tak właśnie funkcjonują w Polsce tzw. aborcjomaty – cała sieć usług pozwalających na zakup zaświadczenia umożliwiającego zabicie nienarodzonego dziecka na dowolnym etapie ciąży.
W krajach takich jak Francja czy Wielka Brytania aborcja w trzecim trymestrze wymaga ścisłego uzasadnienia medycznego. W Polsce wystarczy zaświadczenie od psychiatry, co stawia nas w pozycji bardziej liberalnej niż pozostałych krajach UE. Badania, takie jak metaanaliza w „British Journal of Psychiatry” (2011), wskazują, że aborcja w zaawansowanej ciąży zwiększa ryzyko depresji i zespołu stresu pourazowego u kobiet. Dlaczego państwo nie oferuje wsparcia psychologicznego zamiast ułatwiać nieodwracalne decyzje?
Święty Jan Paweł II przestrzegał nas przed takim upadkiem moralnym. W encyklice Evangelium Vitae pisał:
"Jeżeli bowiem przyjmiemy, że można zabijać niewinne dziecko w łonie matki, to jakim prawem będziemy zabraniać zabijać innych ludzi? Starszych, chorych, słabych? Skoro raz złamiemy zasadę, że życie ludzkie jest święte, nic nas już nie powstrzyma".
Czy naprawdę tego chcemy? Czy naprawdę chcemy być społeczeństwem, w którym życie ludzkie jest mniej warte niż wygoda, komfort lub decyzja jednej osoby?
W tym dramatycznym kontekście nie sposób nie przypomnieć o przysiędze Hipokratesa, będącej od ponad dwóch tysięcy lat fundamentem etyki lekarskiej.
"Nikomu, nawet na jego żądanie, nie podam trucizny, ani nie udzielę takiej rady. Podobnie też nie podam kobiecie środka na poronienie".
To właśnie ta zasada — absolutnej ochrony życia od poczęcia — stanowiła przez wieki etyczny fundament całej zachodniej cywilizacji medycznej. Czyżbyśmy uznali, że starożytni lekarze sprzed 2500 lat rozumieli lepiej sens życia i śmierci niż współczesne polskie władze? Czy naprawdę rozwój techniki, teleporady i aborcjomaty oznaczają, że straciliśmy zdolność odróżniania dobra od zła?
Jeżeli tak — to każdy z nas będzie następny.
W związku z powyższym uprzejmie proszę o odpowiedzi na następujące pytania:
Na jakiej podstawie prawnej dopuszczono aborcję w trzecim trymestrze na podstawie zaświadczeń o „zagrożeniu zdrowia psychicznego”? Czy zaświadczenia te są weryfikowane? Ile było wydanych takich zaświadczeń?
Kto jest autorem niepodpisanych wytycznych z 30 sierpnia 2024 roku? Czy mają one moc prawną, skoro nie zostały opublikowane w Dzienniku Ustaw?
Ilu aborcji dokonano w Polsce od 30 sierpnia 2024 roku? Proszę o dane w rozbiciu na:
I, II i III trymestr ciąży;
województwa;
przyczyny (zagrożenie życia, zdrowia fizycznego, zdrowia psychicznego, inne).
W ilu przypadkach aborcji po 22. tygodniu dziecko było zdolne do życia poza organizmem matki?
W ilu przypadkach zastosowano wstrzyknięcie chlorku potasu? Czy istnieją wytyczne określające, kiedy ta procedura jest dopuszczalna?
Dlaczego prokuratura wszczęła postępowanie w sprawie aborcji w Oleśnicy tak późno? Jaka była przyczyna wszczęcia postępowania?
Od kiedy dziecko nienarodzone jest uznawane za człowieka z prawem do ochrony życia? Czy rząd podziela stanowisko nauki, że od 22. tygodnia płód odczuwa ból i może przeżyć?
Od kiedy dziecko nienarodzone jest zgodnie z nauką biologii uznawane za człowieka?
Jakie działania rząd podejmuje, by skrócić czas oczekiwania na adopcję niemowląt, wynoszący 2–5 lat?
Czy rząd planuje mechanizmy kontrolne, by zapobiegać nadużyciom „aborcjomatu”?
Czy rząd rozważa zakaz aborcji w trzecim trymestrze, gdy dziecko jest zdolne do życia, na wzór innych krajów UE?
Jakie wsparcie psychologiczne oferuje państwo kobietom po aborcji w trzecim trymestrze, gdzie ryzyko traumy jest największe?
Proszę o ujawnienie pełnych statystyk aborcji od 30 sierpnia 2024 roku, w tym liczbę zabiegów, przyczyny i procedury?
Dlaczego wytyczne wprowadzono bez debaty parlamentarnej i konsultacji społecznych? Czy to nie narusza zasad demokratycznych?
Czy rząd planuje kampanię promującą adopcję jako alternatywę dla aborcji w zaawansowanej ciąży?
Jak rząd odpowiada na zarzuty, że obecna polityka aborcyjna przypomina praktyki III Rzeszy, legalizujące aborcję dla „mniej wartościowych” grup?
Jaki był wskaźnik dzietności w roku 2023 i 2024 w Polsce, Rumunii, Francji, Czechach?
Ile urodziło się w Polsce dzieci w roku 2023 i 2024?
Ile urodziło się w Polsce dzieci w pierwszym kwartale 2023, 2024, 2025 roku?
Jakie są szacunki liczby urodzeń dzieci w Polsce w roku 2026, 2030, 2040?
Ile powinno rodzić się średnio dzieci w polskich rodzinach aby utrzymać wskaźnik dzietności 2,15 zapewniający zastępowalność pokoleń, czyli utrzymania populacji Polski na obecnym poziomie?
W roku 2000 w Polsce żyło 38,25 mln Polaków, ile powinno rodzić się rocznie dzieci w Polsce aby w perspektywie 20 i 30 lat w Polsce ponownie żyło 38,25 mln Polaków? Jaki jest stosunek Pani Minister do postulatu wsparcia macierzyństwa poprzez:
a. Wspólny PIT i kwotę wolną od podatku dla każdego członka rodziny – umożliwienie rodzinom wspólnego rozliczania podatkowego, co zmniejszyłoby ich obciążenia fiskalne i zwiększyło opłacalność posiadania większej liczby dzieci.
b. Kredyt hipoteczny 0% dla rodzin z czwórką dzieci oraz 2% dla rodzin z trójką dzieci – dostęp do taniego finansowania mieszkań zwiększyłby bezpieczeństwo finansowe rodzin wielodzietnych.
c. Dodatek emerytalny dla kobiet w zależności od liczby wychowanych dzieci:
10% z PIT pierwszego dziecka,
20% z PIT drugiego dziecka,
30% z PIT trzeciego dziecka,
40% z PIT czwartego dziecka,
50% z PIT piątego i każdego kolejnego dziecka.
Ile osób pracujących przypadało na jednego emeryta w roku 2000, 2010, 2020, 2025, a ilu będzie w roku 2030, 2040 i 2050? Jakie działania podjął rząd aby odwrócić tę sytuację?
Interpelacja nr 9468
do ministra sprawiedliwości, ministra zdrowia
w sprawie legalizacji aborcji dzieci w 9. miesiącu ciąży w Polsce oraz moralnego i prawnego upadku ochrony życia dzieci
Zgłaszający: Jarosław Sachajko, Anna Gembicka
Data wpływu: 22-04-2025
Szanowna Pani minister zdrowia, Szanowny Panie ministrze sprawiedliwości,
w Polsce - i słusznie - nikt nie zmusza matki do wychowywania dziecka, którego nie chce lub nie może wychowywać. Kobieta po porodzie może bez jakichkolwiek konsekwencji oddać swoje dziecko do adopcji. Niestety system adopcyjny w Polsce nie nadąża za potrzebami. Tysiące rodzin czeka latami na możliwość przyjęcia noworodka. Czeka w bólu, w niepewności, przechodząc przez psychiczne katusze. Czy to nie paradoks, że w kraju, gdzie tysiące rodzin pragnie adoptować niemowlęta, państwo umożliwia zabijanie dzieci, które mogłyby znaleźć kochający dom? Każde narodzone dziecko, które mogłoby zostać oddane do adopcji, byłoby dla takich rodzin największym możliwym cudem. Tymczasem, jak się okazuje, w Polsce w pełni legalnie i niemal bez żadnych ograniczeń, dopuszcza się zabijanie zdrowych, w pełni ukształtowanych dzieci w łonie matki - nawet w 9. miesiącu ciąży, na etapie, kiedy są w pełni zdolni do życia ludźmi, których jedyną "winą" jest to, że są niechciani.
Wstrzyknięcie chlorku potasu prosto w serce jeszcze nienarodzonego dziecka przywołuje tragiczne wspomnienia z okresu II wojny światowej gdy Niemcy stosowali podobne praktyki do zabijania polskich niemowląt. Obecnie chodzi o to, by dziecko nie urodziło się żywe. Bo gdyby przyszło na świat, byłoby normalnym, zdrowym noworodkiem, wymagającym od lekarzy ratowania życia, a nie zabijania.
Historia pokazuje, że dehumanizacja zaczyna się od arbitralnego decydowania o wartości życia. W 1943 roku niemieckie władze okupacyjne zalegalizowały aborcję dla Polek, ale zakazywały jej Niemkom, hierarchizując życie. Ten sam naród w 1933 roku uznał, że chorzy psychicznie i niepełnosprawni Niemcy będą zabijani, a w 1939 uznał, iż Polacy, Żydzi, Romowie - wszyscy, których życie uznawano za mniej wartościowe, będą eliminowani. Dziś, 80 lat później, obecny rząd stosujemy podobne kryteria wobec własnych nienarodzonych dzieci. Czy dziś, pozwalając na zabijanie „niechcianych” dzieci, nie stosujemy podobnych kryteriów? Czy takie podejście nie otwiera drogi do usprawiedliwiania eutanazji osób starszych, niepełnosprawnych czy psychicznie chorych, uznanych za „niewygodnych”?
Taką procedurę - potwornie brutalną, na wskroś niehumanitarną - opisała bez ogródek wiceminister zdrowia prof. Urszula Demkow. Z trudem przyznając, że jest to dla niej - lekarza, matki, człowieka - nie do pogodzenia, ale ... że takie są w Polsce procedury. Należy dodać, iż wytyczne obecnego rządu pozostają w jawnej sprzeczności z przyjętymi w naszym kraju normami prawnymi m.in. art. 39 Kodeksu Etyki Lekarskiej (Lekarz powinien z poczuciem szczególnej odpowiedzialności odnosić się do procesu przekazywania życia ludzkiego. Podejmując działania lekarskie u kobiety w ciąży lekarz równocześnie odpowiada za zdrowie i życie nienarodzonego dziecka).
Jak doszło do tego, że w Polsce – kraju, w którym Trybunał Konstytucyjny w 1993 i 2020 uznał, że ochrona życia dzieci nienarodzonych ma wartość konstytucyjną – dziś dopuszcza się bezkarnie aborcję dzieci zdolnych do życia poza organizmem matki? Jak to możliwe, że bez zmiany prawa, bez podpisu prezydenta, bez nowelizacji ustawy, wprowadza się de facto nowe prawo?
30 sierpnia 2024 r. - dzień, który przeszedł bez większego echa medialnego - to właśnie wtedy, podczas konferencji prasowej, premier Donald Tusk, minister zdrowia Izabela Leszczyna i minister sprawiedliwości Adam Bodnar ogłosili nową interpretację prawa. Natychmiast po tej konferencji szpitale w całej Polsce otrzymały niepodpisane dokumenty – "wytyczne", nakazujące umożliwienie aborcji w oparciu o liberalne, skrajnie szerokie rozumienie pojęcia "zagrożenia zdrowia matki".
Nie było ustawy! Nie było podpisu prezydenta! Było jedno niepodpisane pismo — i nowa rzeczywistość.
Wystarczy teleporada u psychiatry za 250–300 zł.
Wystarczy uzyskać „lipne zaświadczenie”, że ciąża zagraża zdrowiu psychicznemu matki.
Na podstawie takiego "kwitka" - bez realnej kontroli - można dokonać aborcji zdrowego dziecka w 9. miesiącu ciąży.
Nikt nie weryfikuje, czy zagrożenie było realne.
Nikt nie bada, czy można było ratować życie dziecka i matki jednocześnie.
Liczy się wyłącznie decyzja - i aborcja rusza.
Tak właśnie funkcjonują w Polsce tzw. aborcjomaty – cała sieć usług pozwalających na zakup zaświadczenia umożliwiającego zabicie nienarodzonego dziecka na dowolnym etapie ciąży.
W krajach takich jak Francja czy Wielka Brytania aborcja w trzecim trymestrze wymaga ścisłego uzasadnienia medycznego. W Polsce wystarczy zaświadczenie od psychiatry, co stawia nas w pozycji bardziej liberalnej niż pozostałych krajach UE. Badania, takie jak metaanaliza w „British Journal of Psychiatry” (2011), wskazują, że aborcja w zaawansowanej ciąży zwiększa ryzyko depresji i zespołu stresu pourazowego u kobiet. Dlaczego państwo nie oferuje wsparcia psychologicznego zamiast ułatwiać nieodwracalne decyzje?
Święty Jan Paweł II przestrzegał nas przed takim upadkiem moralnym. W encyklice Evangelium Vitae pisał:
"Jeżeli bowiem przyjmiemy, że można zabijać niewinne dziecko w łonie matki, to jakim prawem będziemy zabraniać zabijać innych ludzi? Starszych, chorych, słabych? Skoro raz złamiemy zasadę, że życie ludzkie jest święte, nic nas już nie powstrzyma".
Czy naprawdę tego chcemy? Czy naprawdę chcemy być społeczeństwem, w którym życie ludzkie jest mniej warte niż wygoda, komfort lub decyzja jednej osoby?
W tym dramatycznym kontekście nie sposób nie przypomnieć o przysiędze Hipokratesa, będącej od ponad dwóch tysięcy lat fundamentem etyki lekarskiej.
"Nikomu, nawet na jego żądanie, nie podam trucizny, ani nie udzielę takiej rady. Podobnie też nie podam kobiecie środka na poronienie".
To właśnie ta zasada — absolutnej ochrony życia od poczęcia — stanowiła przez wieki etyczny fundament całej zachodniej cywilizacji medycznej. Czyżbyśmy uznali, że starożytni lekarze sprzed 2500 lat rozumieli lepiej sens życia i śmierci niż współczesne polskie władze? Czy naprawdę rozwój techniki, teleporady i aborcjomaty oznaczają, że straciliśmy zdolność odróżniania dobra od zła?
Jeżeli tak — to każdy z nas będzie następny.
W związku z powyższym uprzejmie proszę o odpowiedzi na następujące pytania:
Na jakiej podstawie prawnej dopuszczono aborcję w trzecim trymestrze na podstawie zaświadczeń o „zagrożeniu zdrowia psychicznego”? Czy zaświadczenia te są weryfikowane? Ile było wydanych takich zaświadczeń?
Kto jest autorem niepodpisanych wytycznych z 30 sierpnia 2024 roku? Czy mają one moc prawną, skoro nie zostały opublikowane w Dzienniku Ustaw?
Ilu aborcji dokonano w Polsce od 30 sierpnia 2024 roku? Proszę o dane w rozbiciu na:
I, II i III trymestr ciąży;
województwa;
przyczyny (zagrożenie życia, zdrowia fizycznego, zdrowia psychicznego, inne).
W ilu przypadkach aborcji po 22. tygodniu dziecko było zdolne do życia poza organizmem matki?
W ilu przypadkach zastosowano wstrzyknięcie chlorku potasu? Czy istnieją wytyczne określające, kiedy ta procedura jest dopuszczalna?
Dlaczego prokuratura wszczęła postępowanie w sprawie aborcji w Oleśnicy tak późno? Jaka była przyczyna wszczęcia postępowania?
Od kiedy dziecko nienarodzone jest uznawane za człowieka z prawem do ochrony życia? Czy rząd podziela stanowisko nauki, że od 22. tygodnia płód odczuwa ból i może przeżyć?
Od kiedy dziecko nienarodzone jest zgodnie z nauką biologii uznawane za człowieka?
Jakie działania rząd podejmuje, by skrócić czas oczekiwania na adopcję niemowląt, wynoszący 2–5 lat?
Czy rząd planuje mechanizmy kontrolne, by zapobiegać nadużyciom „aborcjomatu”?
Czy rząd rozważa zakaz aborcji w trzecim trymestrze, gdy dziecko jest zdolne do życia, na wzór innych krajów UE?
Jakie wsparcie psychologiczne oferuje państwo kobietom po aborcji w trzecim trymestrze, gdzie ryzyko traumy jest największe?
Proszę o ujawnienie pełnych statystyk aborcji od 30 sierpnia 2024 roku, w tym liczbę zabiegów, przyczyny i procedury?
Dlaczego wytyczne wprowadzono bez debaty parlamentarnej i konsultacji społecznych? Czy to nie narusza zasad demokratycznych?
Czy rząd planuje kampanię promującą adopcję jako alternatywę dla aborcji w zaawansowanej ciąży?
Jak rząd odpowiada na zarzuty, że obecna polityka aborcyjna przypomina praktyki III Rzeszy, legalizujące aborcję dla „mniej wartościowych” grup?
Jaki był wskaźnik dzietności w roku 2023 i 2024 w Polsce, Rumunii, Francji, Czechach?
Ile urodziło się w Polsce dzieci w roku 2023 i 2024?
Ile urodziło się w Polsce dzieci w pierwszym kwartale 2023, 2024, 2025 roku?
Jakie są szacunki liczby urodzeń dzieci w Polsce w roku 2026, 2030, 2040?
Ile powinno rodzić się średnio dzieci w polskich rodzinach aby utrzymać wskaźnik dzietności 2,15 zapewniający zastępowalność pokoleń, czyli utrzymania populacji Polski na obecnym poziomie?
W roku 2000 w Polsce żyło 38,25 mln Polaków, ile powinno rodzić się rocznie dzieci w Polsce aby w perspektywie 20 i 30 lat w Polsce ponownie żyło 38,25 mln Polaków? Jaki jest stosunek Pani Minister do postulatu wsparcia macierzyństwa poprzez:
a. Wspólny PIT i kwotę wolną od podatku dla każdego członka rodziny – umożliwienie rodzinom wspólnego rozliczania podatkowego, co zmniejszyłoby ich obciążenia fiskalne i zwiększyło opłacalność posiadania większej liczby dzieci.
b. Kredyt hipoteczny 0% dla rodzin z czwórką dzieci oraz 2% dla rodzin z trójką dzieci – dostęp do taniego finansowania mieszkań zwiększyłby bezpieczeństwo finansowe rodzin wielodzietnych.
c. Dodatek emerytalny dla kobiet w zależności od liczby wychowanych dzieci:
10% z PIT pierwszego dziecka,
20% z PIT drugiego dziecka,
30% z PIT trzeciego dziecka,
40% z PIT czwartego dziecka,
50% z PIT piątego i każdego kolejnego dziecka.
Ile osób pracujących przypadało na jednego emeryta w roku 2000, 2010, 2020, 2025, a ilu będzie w roku 2030, 2040 i 2050? Jakie działania podjął rząd aby odwrócić tę sytuację?
Odpowiedź urzędowa
Sekretarz stanu Arkadiusz Myrcha
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Bardzo konkretna
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
11%
Konkretność
89%
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
Twarde liczby / kwoty
0 kwot, 2 %
Precyzyjne daty
10
Odpowiedź na punkty
✓ Tak (Ad 1, Pkt...)
Gęstość faktów
5 / 1k zn.
- Podaje wskaźniki procentowe (2)
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (10)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
10042 znaków
+48 22 52 12 888 Al. Ujazdowskie 11
kontakt@ms.gov.pl 00-950 Warszawa P-33
www.gov.pl/sprawiedliwosc
Sekretarz Stanu
Arkadiusz Myrcha
BK-VII.0520.174.2025
Warszawa, 02 czerwca 2025 r.
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w związku z interpelacją nr 9468 Pana Posła Jarosława Sachajko i Pani Posłanki Anny
Gembickiej, skierowaną do Ministra Zdrowia oraz do Ministra Sprawiedliwości, uprzejmie
przekazuję odpowiedź w zakresie właściwości Ministra Sprawiedliwości.
Odpowiedź została przygotowana przez Prokuraturę Krajową, zgodnie z właściwością.
Ad 6
Postępowanie przygotowawcze Prokuratury Rejonowej w Oleśnicy, prowadzone o czyn
z art. 152 § 3 k.k. w zw. z art. 152 § 1 k.k., zostało wszczęte w dniu 4 kwietnia 2025 roku,
bezpośrednio po ukazaniu się doniesień medialnych, w których wskazywano, że w szpitalu
w Oleśnicy mogło dojść do nieprawidłowości w związku z przeprowadzonym zabiegiem
przerwania ciąży. Wcześniej prokuratura nie dysponowała takimi informacjami, albowiem
w sprawie pozostającej w zainteresowaniu Państwa Posłów nie wpłynęło żadne
zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa.
Z wyrazami szacunku
Arkadiusz Myrcha
Sekretarz Stanu
/podpisano elektronicznie/
-- 1 of 1 --
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
RZP.050.6.2025.AB
Warszawa, 03 czerwca 2025
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku!
Odpowiadając na interpelację nr 9468 Pana Posła Jarosława Sachajko oraz Pani Poseł
Anny Gembickiej w sprawie „legalizacji aborcji dzieci w 9. miesiącu ciąży w Polsce oraz
moralnego i prawnego upadku ochrony życia dzieci”, uprzejmie przekazuję następujące
informacje i wyjaśnienia.
Zgodnie z przepisami art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny,
ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. z 2022 r.
poz. 1575) – zwanej dalej „ustawą o planowaniu rodziny” – przerwanie ciąży może być
dokonane przez lekarza w przypadku, gdy:
1) ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej (art. 4a ust. 1 pkt 1
ustawy o planowaniu rodziny);
2) zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego
(art. 4a ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu rodziny).
Obecne brzmienie przywołanego powyżej przepisu wynika z opublikowania w Dzienniku
Ustaw z 2021 r. poz. 175 orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 22 października 2020 r.,
sygn. akt K 1/203, stwierdzającego, że art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu rodziny jest
niezgodny z art. 38 w związku z art. 30 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej.
Ustawa o planowaniu rodziny nie określa przy tym zamkniętego katalogu wskazań do
przerwania ciąży w przypadku, gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety
ciężarnej. Przepisy ustawy o planowaniu rodziny, posługując się ogólną kategorią zdrowia,
w żaden sposób nie determinują, jakiego obszaru zdrowia ma dotyczyć to zagrożenie
zdrowia. Może ono zatem dotyczyć każdego obszaru zdrowia, zarówno fizycznego jak
i psychicznego.
Ustawa o planowaniu rodziny nie precyzuje także pojęcia „zagrożenie”, pozostawiając je do
oceny lekarza działającego na podstawie aktualnej wiedzy medycznej. Należy przy tym
bowiem pamiętać, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i
lekarza dentysty (Dz.U. z 2024 r. poz. 1287, z późn. zm.) lekarz ma obowiązek wykonywać
zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i
środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki
zawodowej oraz z należytą starannością.
Przepisy ustawy o planowaniu rodziny nie zawężają także specjalizacji lekarza,
uprawnionego do stwierdzenia, czy zachodzi przesłanka dopuszczająca przerwanie ciąży.
-- 1 of 4 --
2
Zgodnie z art. 4a ust. 5 ustawy o planowaniu rodziny zaistnienie takiej okoliczności
stwierdza inny lekarz niż dokonujący przerwania ciąży, chyba że ciąża zagraża
bezpośrednio życiu kobiety.
W rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 22 stycznia 1997 r.
w sprawie kwalifikacji zawodowych lekarzy, uprawniających do dokonania przerwania ciąży
oraz stwierdzania, że ciąża zagraża życiu lub zdrowiu kobiety lub wskazuje na duże
prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej
choroby zagrażającej jego życiu 1) wskazano, że wystąpienie okoliczności wskazujących,
że ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej, stwierdza lekarz
posiadający tytuł specjalisty w zakresie medycyny właściwej ze względu na rodzaj choroby
kobiety ciężarnej.
Z przywołanych przepisów wynika także jednoznacznie, że do stwierdzenia wystąpienia
okoliczności, że ciąża zagraża życiu lub zdrowiu kobiety wymagane jest tylko jedno
orzeczenie lekarza specjalisty w zakresie medycyny właściwej ze względu na rodzaj
choroby kobiety ciężarnej.
Ponadto, przepis art. 4a ust. 2 ustawy o planowaniu rodziny przewiduje, że w przypadku,
gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego
przerwanie ciąży jest dopuszczalne, jeżeli od początku ciąży nie upłynęło więcej niż
12 tygodni. Przepisy ustawy o planowaniu rodziny nie determinują natomiast terminu, w
jakim możliwe jest przerwanie ciąży w sytuacji, gdy zagraża ona życiu lub zdrowiu kobiety
ciężarnej. Ustawa o planowaniu rodziny nie określa również sposobu przeprowadzenia
przerwania ciąży, w sytuacjach, o których mowa w jej art. 4a ust. 1.
W zakresie pytania o mechanizmy kontrolne przeprowadzania procedur przerwania ciąży
uprzejmie wyjaśniam, że na straży prawidłowej realizacji kontraktów z Narodowym
Funduszem Zdrowia stoi sam Fundusz. W przypadku nieprzestrzegania praw pacjenta
przez podmioty lecznicze, w tym prawa pacjenta do świadczeń, konkretne działania
podejmuje natomiast Rzecznik Paw Pacjenta.
Odnosząc się do pytań o dokument pn. „Wytyczne na temat obowiązujących przepisów
prawnych dotyczących dostępu do procedury przerywania ciąży”, po pierwsze, uprzejmie
wyjaśniam, że dokument ten został podpisany przeze mnie, kwalifikowanym podpisem
elektronicznym. Po drugie, uprzejmie informuję, że nie stanowi on źródła prawa. Publikując
go wyraźnie pokreślono, że stanowi on zestawienie obowiązujących przepisów prawnych
odnoszących się do wskazanej w ich tytule materii, nie wprowadza nowych norm czy też
regulacji.
Jak zaznaczyłam na wstępie, przesłanki dopuszczalności przerywania ciąży zostały
uregulowane w art. 4a ust. 1 ustawy o planowaniu rodziny.
Nie ulega wątpliwości, że obowiązujące w rozważanym zakresie przepisy wymagają zmiany,
stąd też w Sejmie RP procedowane są trzy projekty ustaw dotyczące m.in. rozszerzenia
dopuszczalności przeprowadzania procedur przerwania ciąży. Powyższe projekty to:
1) poselski projekt ustawy o bezpiecznym przerywaniu ciąży (druk 177);
2) poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu
ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (druk 223);
3) poselski projekt ustawy o świadomym rodzicielstwie (druk 224).
Procedowany jest również poselski projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny (druk
611), zakładający częściową dekryminalizację przerywania ciąży za zgodą kobiety.
Wymienione projekty są projektami poselskimi, ich treść i procedowanie jest uzależnione
od wyniku prac parlamentarnych oraz decyzji Prezydenta RP.
Odnosząc się do pytań o liczbę procedur przerwania ciąży wykonanych od 30 sierpnia
2024 r., uprzejmie informuję, że dane statystyczne na temat wykonywanych w Polsce
1) (Dz. U. poz. 49).
-- 2 of 4 --
3
procedur przerwania ciąży gromadzone są w oparciu o sprawozdania opracowywane
w związku z realizacją Programu badań statystycznych statystyki publicznej na dany rok,
uchwalanego corocznie przez Radę Ministrów (ustawa z dnia 29 czerwca 1995 r. o
statystyce publicznej). Zgodnie z Programem badań statystycznych statystyki publicznej
na rok 2024, termin zamknięcia okresu sprawozdawczego w rozważanym zakresie z danymi
ostatecznymi za rok 2024 przypada w połowie 2025 r. Ostatnimi dostępnymi w tym
zakresie danymi są zatem dane za rok 2023, które obrazuje poniższa tabela.
Zabiegi przerwania ciąży przeprowadzone w 2023 r.
Województwo Razem
w przypadku, gdy ciąża
stanowiła zagrożenie dla
życia lub zdrowia kobiety
ciężarnej
w przypadku, gdy zachodziło
uzasadnione podejrzenie, że
ciąża powstała w wyniku czynu
zabronionego
DOLNOŚLĄSKIE 161 161 0
KUJAWSKO-POMORSKIE 16 16 0
LUBELSKIE 6 6 0
LUBUSKIE 3 3 0
ŁÓDZKIE 5 5 0
MAŁOPOLSKIE 50 50 0
MAZOWIECKIE 92 92 0
OPOLSKIE 5 5 0
PODKARPACKIE 0 0 0
PODLASKIE 5 4 1
POMORSKIE 40 40 0
ŚLĄSKIE 3 3 0
ŚWIĘTOKRZYSKIE 1 1 0
WARMIŃSKO-MAZURSKIE 0 0 0
WIELKOPOLSKIE 17 17 0
ZACHODNIOPOMORSKIE 21 20 1
POLSKA 425 423 2
Źródło: Centrum e-Zdrowia
Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że ww. dane są gromadzone w ujęciu
rocznym, w związku z tym nie ma możliwości przekazania ich za okres od 30 sierpnia
2024 r.
W ramach statystyki publicznej nie są również gromadzone dane obejmujące stopień
zaawansowania ciąży, ani rozpoznanie, będące podstawą do przeprowadzenia zabiegu.
Odnosząc się do pytań dotyczących danych demograficznych, w tym liczby urodzeń
w poszczególnych latach oraz wskaźnika dzietności, uprzejmie wyjaśniam, że dane w tym
zakresie są gromadzone przez Główny Urząd Statystyczny i publikowane m.in. na stronie
urzędu: https://demografia.stat.gov.pl/BazaDemografia/Tables.aspx.
Odnosząc się do przedstawionych propozycji wsparcia macierzyństwa poprzez wspólny
PIT i kwotę wolną od podatku dla każdego członka rodziny, kredyt hipoteczny 0% dla rodzin
z czwórką dzieci oraz 2% dla rodzin z trójką dzieci, dodatek emerytalny dla kobiet w
zależności od liczby wychowanych dzieci, uprzejmie informuję, że wykraczają one poza
właściwość Ministra Zdrowia i powinny zostać skierowane do właściwych resortów.
Z wyrazami szacunku
z upoważnienia Ministra Zdrowia
Jerzy Szafranowicz
-- 3 of 4 --
4
Podsekretarz Stanu
/dokument podpisany elektronicznie/
-- 4 of 4 --
kontakt@ms.gov.pl 00-950 Warszawa P-33
www.gov.pl/sprawiedliwosc
Sekretarz Stanu
Arkadiusz Myrcha
BK-VII.0520.174.2025
Warszawa, 02 czerwca 2025 r.
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w związku z interpelacją nr 9468 Pana Posła Jarosława Sachajko i Pani Posłanki Anny
Gembickiej, skierowaną do Ministra Zdrowia oraz do Ministra Sprawiedliwości, uprzejmie
przekazuję odpowiedź w zakresie właściwości Ministra Sprawiedliwości.
Odpowiedź została przygotowana przez Prokuraturę Krajową, zgodnie z właściwością.
Ad 6
Postępowanie przygotowawcze Prokuratury Rejonowej w Oleśnicy, prowadzone o czyn
z art. 152 § 3 k.k. w zw. z art. 152 § 1 k.k., zostało wszczęte w dniu 4 kwietnia 2025 roku,
bezpośrednio po ukazaniu się doniesień medialnych, w których wskazywano, że w szpitalu
w Oleśnicy mogło dojść do nieprawidłowości w związku z przeprowadzonym zabiegiem
przerwania ciąży. Wcześniej prokuratura nie dysponowała takimi informacjami, albowiem
w sprawie pozostającej w zainteresowaniu Państwa Posłów nie wpłynęło żadne
zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa.
Z wyrazami szacunku
Arkadiusz Myrcha
Sekretarz Stanu
/podpisano elektronicznie/
-- 1 of 1 --
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
RZP.050.6.2025.AB
Warszawa, 03 czerwca 2025
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku!
Odpowiadając na interpelację nr 9468 Pana Posła Jarosława Sachajko oraz Pani Poseł
Anny Gembickiej w sprawie „legalizacji aborcji dzieci w 9. miesiącu ciąży w Polsce oraz
moralnego i prawnego upadku ochrony życia dzieci”, uprzejmie przekazuję następujące
informacje i wyjaśnienia.
Zgodnie z przepisami art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny,
ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. z 2022 r.
poz. 1575) – zwanej dalej „ustawą o planowaniu rodziny” – przerwanie ciąży może być
dokonane przez lekarza w przypadku, gdy:
1) ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej (art. 4a ust. 1 pkt 1
ustawy o planowaniu rodziny);
2) zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego
(art. 4a ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu rodziny).
Obecne brzmienie przywołanego powyżej przepisu wynika z opublikowania w Dzienniku
Ustaw z 2021 r. poz. 175 orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 22 października 2020 r.,
sygn. akt K 1/203, stwierdzającego, że art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu rodziny jest
niezgodny z art. 38 w związku z art. 30 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej.
Ustawa o planowaniu rodziny nie określa przy tym zamkniętego katalogu wskazań do
przerwania ciąży w przypadku, gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety
ciężarnej. Przepisy ustawy o planowaniu rodziny, posługując się ogólną kategorią zdrowia,
w żaden sposób nie determinują, jakiego obszaru zdrowia ma dotyczyć to zagrożenie
zdrowia. Może ono zatem dotyczyć każdego obszaru zdrowia, zarówno fizycznego jak
i psychicznego.
Ustawa o planowaniu rodziny nie precyzuje także pojęcia „zagrożenie”, pozostawiając je do
oceny lekarza działającego na podstawie aktualnej wiedzy medycznej. Należy przy tym
bowiem pamiętać, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i
lekarza dentysty (Dz.U. z 2024 r. poz. 1287, z późn. zm.) lekarz ma obowiązek wykonywać
zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i
środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki
zawodowej oraz z należytą starannością.
Przepisy ustawy o planowaniu rodziny nie zawężają także specjalizacji lekarza,
uprawnionego do stwierdzenia, czy zachodzi przesłanka dopuszczająca przerwanie ciąży.
-- 1 of 4 --
2
Zgodnie z art. 4a ust. 5 ustawy o planowaniu rodziny zaistnienie takiej okoliczności
stwierdza inny lekarz niż dokonujący przerwania ciąży, chyba że ciąża zagraża
bezpośrednio życiu kobiety.
W rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 22 stycznia 1997 r.
w sprawie kwalifikacji zawodowych lekarzy, uprawniających do dokonania przerwania ciąży
oraz stwierdzania, że ciąża zagraża życiu lub zdrowiu kobiety lub wskazuje na duże
prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej
choroby zagrażającej jego życiu 1) wskazano, że wystąpienie okoliczności wskazujących,
że ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej, stwierdza lekarz
posiadający tytuł specjalisty w zakresie medycyny właściwej ze względu na rodzaj choroby
kobiety ciężarnej.
Z przywołanych przepisów wynika także jednoznacznie, że do stwierdzenia wystąpienia
okoliczności, że ciąża zagraża życiu lub zdrowiu kobiety wymagane jest tylko jedno
orzeczenie lekarza specjalisty w zakresie medycyny właściwej ze względu na rodzaj
choroby kobiety ciężarnej.
Ponadto, przepis art. 4a ust. 2 ustawy o planowaniu rodziny przewiduje, że w przypadku,
gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego
przerwanie ciąży jest dopuszczalne, jeżeli od początku ciąży nie upłynęło więcej niż
12 tygodni. Przepisy ustawy o planowaniu rodziny nie determinują natomiast terminu, w
jakim możliwe jest przerwanie ciąży w sytuacji, gdy zagraża ona życiu lub zdrowiu kobiety
ciężarnej. Ustawa o planowaniu rodziny nie określa również sposobu przeprowadzenia
przerwania ciąży, w sytuacjach, o których mowa w jej art. 4a ust. 1.
W zakresie pytania o mechanizmy kontrolne przeprowadzania procedur przerwania ciąży
uprzejmie wyjaśniam, że na straży prawidłowej realizacji kontraktów z Narodowym
Funduszem Zdrowia stoi sam Fundusz. W przypadku nieprzestrzegania praw pacjenta
przez podmioty lecznicze, w tym prawa pacjenta do świadczeń, konkretne działania
podejmuje natomiast Rzecznik Paw Pacjenta.
Odnosząc się do pytań o dokument pn. „Wytyczne na temat obowiązujących przepisów
prawnych dotyczących dostępu do procedury przerywania ciąży”, po pierwsze, uprzejmie
wyjaśniam, że dokument ten został podpisany przeze mnie, kwalifikowanym podpisem
elektronicznym. Po drugie, uprzejmie informuję, że nie stanowi on źródła prawa. Publikując
go wyraźnie pokreślono, że stanowi on zestawienie obowiązujących przepisów prawnych
odnoszących się do wskazanej w ich tytule materii, nie wprowadza nowych norm czy też
regulacji.
Jak zaznaczyłam na wstępie, przesłanki dopuszczalności przerywania ciąży zostały
uregulowane w art. 4a ust. 1 ustawy o planowaniu rodziny.
Nie ulega wątpliwości, że obowiązujące w rozważanym zakresie przepisy wymagają zmiany,
stąd też w Sejmie RP procedowane są trzy projekty ustaw dotyczące m.in. rozszerzenia
dopuszczalności przeprowadzania procedur przerwania ciąży. Powyższe projekty to:
1) poselski projekt ustawy o bezpiecznym przerywaniu ciąży (druk 177);
2) poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu
ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (druk 223);
3) poselski projekt ustawy o świadomym rodzicielstwie (druk 224).
Procedowany jest również poselski projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny (druk
611), zakładający częściową dekryminalizację przerywania ciąży za zgodą kobiety.
Wymienione projekty są projektami poselskimi, ich treść i procedowanie jest uzależnione
od wyniku prac parlamentarnych oraz decyzji Prezydenta RP.
Odnosząc się do pytań o liczbę procedur przerwania ciąży wykonanych od 30 sierpnia
2024 r., uprzejmie informuję, że dane statystyczne na temat wykonywanych w Polsce
1) (Dz. U. poz. 49).
-- 2 of 4 --
3
procedur przerwania ciąży gromadzone są w oparciu o sprawozdania opracowywane
w związku z realizacją Programu badań statystycznych statystyki publicznej na dany rok,
uchwalanego corocznie przez Radę Ministrów (ustawa z dnia 29 czerwca 1995 r. o
statystyce publicznej). Zgodnie z Programem badań statystycznych statystyki publicznej
na rok 2024, termin zamknięcia okresu sprawozdawczego w rozważanym zakresie z danymi
ostatecznymi za rok 2024 przypada w połowie 2025 r. Ostatnimi dostępnymi w tym
zakresie danymi są zatem dane za rok 2023, które obrazuje poniższa tabela.
Zabiegi przerwania ciąży przeprowadzone w 2023 r.
Województwo Razem
w przypadku, gdy ciąża
stanowiła zagrożenie dla
życia lub zdrowia kobiety
ciężarnej
w przypadku, gdy zachodziło
uzasadnione podejrzenie, że
ciąża powstała w wyniku czynu
zabronionego
DOLNOŚLĄSKIE 161 161 0
KUJAWSKO-POMORSKIE 16 16 0
LUBELSKIE 6 6 0
LUBUSKIE 3 3 0
ŁÓDZKIE 5 5 0
MAŁOPOLSKIE 50 50 0
MAZOWIECKIE 92 92 0
OPOLSKIE 5 5 0
PODKARPACKIE 0 0 0
PODLASKIE 5 4 1
POMORSKIE 40 40 0
ŚLĄSKIE 3 3 0
ŚWIĘTOKRZYSKIE 1 1 0
WARMIŃSKO-MAZURSKIE 0 0 0
WIELKOPOLSKIE 17 17 0
ZACHODNIOPOMORSKIE 21 20 1
POLSKA 425 423 2
Źródło: Centrum e-Zdrowia
Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że ww. dane są gromadzone w ujęciu
rocznym, w związku z tym nie ma możliwości przekazania ich za okres od 30 sierpnia
2024 r.
W ramach statystyki publicznej nie są również gromadzone dane obejmujące stopień
zaawansowania ciąży, ani rozpoznanie, będące podstawą do przeprowadzenia zabiegu.
Odnosząc się do pytań dotyczących danych demograficznych, w tym liczby urodzeń
w poszczególnych latach oraz wskaźnika dzietności, uprzejmie wyjaśniam, że dane w tym
zakresie są gromadzone przez Główny Urząd Statystyczny i publikowane m.in. na stronie
urzędu: https://demografia.stat.gov.pl/BazaDemografia/Tables.aspx.
Odnosząc się do przedstawionych propozycji wsparcia macierzyństwa poprzez wspólny
PIT i kwotę wolną od podatku dla każdego członka rodziny, kredyt hipoteczny 0% dla rodzin
z czwórką dzieci oraz 2% dla rodzin z trójką dzieci, dodatek emerytalny dla kobiet w
zależności od liczby wychowanych dzieci, uprzejmie informuję, że wykraczają one poza
właściwość Ministra Zdrowia i powinny zostać skierowane do właściwych resortów.
Z wyrazami szacunku
z upoważnienia Ministra Zdrowia
Jerzy Szafranowicz
-- 3 of 4 --
4
Podsekretarz Stanu
/dokument podpisany elektronicznie/
-- 4 of 4 --