Interpelacja nr 8828
Interpelacja w sprawie ujednolicenia definicji przedsiębiorcy i działalności gospodarczej oraz zasad prowadzenia działalności nieewidencjonowanej
Zgłaszający:
•
Adresat:
Podatki i Finanse (100%)
Sprawiedliwość i Sądy (80%)
Obrona i Bezpieczeństwo (35%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie ujednolicenia definicji przedsiębiorcy i działalności gospodarczej oraz zasad prowadzenia działalności nieewidencjonowanej
Interpelacja nr 8828
do ministra rozwoju i technologii
w sprawie ujednolicenia definicji przedsiębiorcy i działalności gospodarczej oraz zasad prowadzenia działalności nieewidencjonowanej
Zgłaszający: Małgorzata Pępek
Data wpływu: 25-03-2025
Szanowny Panie Ministrze!
Istniejąca instytucja działalności nieewidencjonowanej (tzw. działalności nierejestrowej, nierejestrowanej) mająca swoje oparcie w art. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 236 z późn. zm.) stanowi, iż działalnością gospodarczą nie jest działalność wykonywana przez osobę fizyczną, której przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 75% kwoty minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2020 r. poz. 2207 oraz z 2023 r. poz. 1667), i która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej.
Na kanwie rozmów z osobami, które wykonują tego typu działalność, może budzić zamieszanie wywołane wielością definicji określających te same, wydawać by się mogło pojęcia w postaci „przedsiębiorcy” i „działalności gospodarczej”. Występuje problem prawny, gdyż taka osoba wykonująca działalność nieewidencjonowaną, może być podciągnięta pod inną definicję tejże, a także przedsiębiorcy (mimo, że na podstawie innej ustawy przedsiębiorcą już nie jest), niż ta z ww. Prawa przedsiębiorców, a mianowicie np. tą z Kodeksu cywilnego i jego art. art. 431, który stanowi, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. W rzeczywistości pojęcia te, wydawać by się mogło, że są ze sobą tożsame i uregulowane na poziomie ustawowym, które w hierarchii aktów prawa powszechnie obowiązującego są na tym samym poziomie, a jednak występuje wiele różnic pomiędzy nimi.
Co jeszcze bardziej może komplikować sytuację w postaci poprawnego nazwania przedsiębiorcy i kogo już takowym nie nazwiemy, a co określimy mianem działalności gospodarczej, a czego już nie; komplikuje fakt, że te dwie wspomniane ustawy regulujące definicję przedsiębiorcy i samej działalności to nie wszystkie akty prawne, w których odnajdziemy materię w tym temacie. Kolejnymi będą m.in. ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1170); ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1233); ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1616) – wymieniać ustawy można dalej, gdyż definicje te niby są podobne, tożsame lub nawet odsyłają do innych ustaw mających w swojej regulacji materię prawo przedsiębiorców i działalności gospodarczej, a w rzeczy samej powinny mieć to samo znaczenie w całym obrocie prawnym, jako kluczowe i podstawowe.
Wracając do istoty sprawy, niewątpliwą wadą systemu prawnego w materii prawa przedsiębiorców i regulacjach podobnych, brak jest jednolitego zdefiniowania podstawowych pojęć w postaci pojęcia przedsiębiorcy i działalności gospodarczej, co może być naruszeniem m.in. zasady określoności prawa, która wynika z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r.), jakim to państwem jest Rzeczpospolita Polska, która to zasada określoności wynika nie wprost z samej Konstytucji RP, ale z m.in. ugruntowanej linii orzeczniczej Trybunału Konstytucyjnego, przykładowo jeden z wyroków TK stanowi:
„Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika, że każda regulacja prawna nawet o charakterze ustawowym, dająca organowi państwowemu uprawnienie do wkraczania w sferę praw i wolności obywatelskich musi spełniać wymóg dostatecznej określoności. Należy przez to rozumieć precyzyjne wyznaczenie dopuszczalnego zakresu ingerencji oraz tryb w jakim podmiot ograniczany w swoich prawach i wolnościach może bronić się przed nieuzasadnionym naruszeniem jego dóbr osobistych” (orzeczenie TK z 19.06.1992 r., U 6/92, OTK 1992, nr 1, poz. 13.).
Dodatkowym aspektem działalności nieewidencjonowanej jest to, iż nie może być ona wykonywana przez osobę fizyczną, która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 in fine Prawo przedsiębiorców). Wątpliwości może budzić celowość wprowadzenia tak długiego, bo aż 5 letniego okresu, w którym po zakończeniu poprzedniej, już ewidencjonowanej działalności, nie może być prowadzona ta nieewidencjonowana.
Należy podkreślić, że prowadzenie działalności nieewidencjonowanej nie jest równoznaczne ze zwolnieniem tego typu aktywność z obowiązków nakładanych przez przepisy podatkowe.
W przepisach podatkowych zawarte są odrębne definicje działalności gospodarczej (co ma się nijak do zasady określoności prawa). Należy zauważyć, że art. 5a pkt 6 ustawy o PIT definiuje działalność gospodarczą jako działalność zarobkową: wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych we wskazanych przepisach. Niezależnie od tego art. 20 ust. 1ba ustawy o PIT wprowadza normę, mocą której dochód z działalności nieewidencjonowanej będzie ustalony na zasadach ogólnych, przewidzianych dla przychodów z innych źródeł i rozliczony w zeznaniu rocznym przez prowadzącego tę działalność (A. K. Kruszewski [w:] Prawo przedsiębiorców. Komentarz, red. A. Pietrzak, Warszawa 2019, art. 5.).
Głos osób, które są dotknięte (nawet przypadkiem) tymi regulacjami, także biorąc pod uwagę, że de lege lata materia prawa przedsiębiorców i działalności gospodarczej mają się nijak do wspomnianej już zasady określoności prawa, głównie w postaci mnogości definicji, które wprowadziły i na pewną będą dalej wprowadzać obywateli w błąd w postaci np. przypadkowego założenia i zarejestrowania działalności gospodarczej, które czynności uniemożliwią następnie po zamknięciu takiej działalności wykonywania działalności nieewidencjonowanej przez okres aż 5 lat, kiedy w tym samym czasie, ktoś inny, nawet z najbliższego otoczenia, wykonując proste i mało dochodowe zajęcia, będzie miał dużo mniej formalności i zobowiązań względem osoby, która musi odczekać te kilkadziesiąt miesięcy, aby legalnie i bez zbędnego zgłaszania do odpowiedniego rejestru prowadzić drobną działalność, której dotyczy ten przepis, z jednoczesnym podkreśleniem, że nawet działalność nieewidencjonowana nie jest zwolniona z jakichkolwiek podatków i przynosi wpływy do budżetu Skarbu Państwa.
Mając na uwadze powyższe, zwracam się uprzejmie do Pana Ministra celem podjęcia prac nad zmianami legislacyjnymi mającymi na względzie zmianę i ujednolicenie pojęć „przedsiębiorcy” i „działalności gospodarczej” na gruncie prawa powszechnie obowiązującego (ustaw), tak aby spełniały wspomnianą zasadę określoności prawa. Obywatele mogą i czują się obecnie zagubieni, ponieważ jest to tematem rozmów, jakie z nimi odbywam na co dzień.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:
1. Jakie jest stanowisko ministerstwa odnośnie do obecnych przepisów określających pojęcia przedsiębiorcy i działalności gospodarczej?
2. Czy i w jakim czasie możliwe jest wprowadzenie zmian wspomnianych ustaw, tak aby ujednolicić te pojęcia na gruncie całego prawa powszechnie obowiązującego w Polsce?
3. Czy na gruncie ustawy Prawo przedsiębiorców możliwe jest skrócenie okresu 60 miesięcy z art. 5 in fine Prawa przedsiębiorców do np. 12 miesięcy i czym spowodowany jest obecnie, tak długi, obowiązujący okres?
Z wyrazami szacunku
Małgorzata Pępek
Poseł na Sejm RP
Interpelacja nr 8828
do ministra rozwoju i technologii
w sprawie ujednolicenia definicji przedsiębiorcy i działalności gospodarczej oraz zasad prowadzenia działalności nieewidencjonowanej
Zgłaszający: Małgorzata Pępek
Data wpływu: 25-03-2025
Szanowny Panie Ministrze!
Istniejąca instytucja działalności nieewidencjonowanej (tzw. działalności nierejestrowej, nierejestrowanej) mająca swoje oparcie w art. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 236 z późn. zm.) stanowi, iż działalnością gospodarczą nie jest działalność wykonywana przez osobę fizyczną, której przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 75% kwoty minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2020 r. poz. 2207 oraz z 2023 r. poz. 1667), i która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej.
Na kanwie rozmów z osobami, które wykonują tego typu działalność, może budzić zamieszanie wywołane wielością definicji określających te same, wydawać by się mogło pojęcia w postaci „przedsiębiorcy” i „działalności gospodarczej”. Występuje problem prawny, gdyż taka osoba wykonująca działalność nieewidencjonowaną, może być podciągnięta pod inną definicję tejże, a także przedsiębiorcy (mimo, że na podstawie innej ustawy przedsiębiorcą już nie jest), niż ta z ww. Prawa przedsiębiorców, a mianowicie np. tą z Kodeksu cywilnego i jego art. art. 431, który stanowi, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. W rzeczywistości pojęcia te, wydawać by się mogło, że są ze sobą tożsame i uregulowane na poziomie ustawowym, które w hierarchii aktów prawa powszechnie obowiązującego są na tym samym poziomie, a jednak występuje wiele różnic pomiędzy nimi.
Co jeszcze bardziej może komplikować sytuację w postaci poprawnego nazwania przedsiębiorcy i kogo już takowym nie nazwiemy, a co określimy mianem działalności gospodarczej, a czego już nie; komplikuje fakt, że te dwie wspomniane ustawy regulujące definicję przedsiębiorcy i samej działalności to nie wszystkie akty prawne, w których odnajdziemy materię w tym temacie. Kolejnymi będą m.in. ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1170); ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1233); ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1616) – wymieniać ustawy można dalej, gdyż definicje te niby są podobne, tożsame lub nawet odsyłają do innych ustaw mających w swojej regulacji materię prawo przedsiębiorców i działalności gospodarczej, a w rzeczy samej powinny mieć to samo znaczenie w całym obrocie prawnym, jako kluczowe i podstawowe.
Wracając do istoty sprawy, niewątpliwą wadą systemu prawnego w materii prawa przedsiębiorców i regulacjach podobnych, brak jest jednolitego zdefiniowania podstawowych pojęć w postaci pojęcia przedsiębiorcy i działalności gospodarczej, co może być naruszeniem m.in. zasady określoności prawa, która wynika z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r.), jakim to państwem jest Rzeczpospolita Polska, która to zasada określoności wynika nie wprost z samej Konstytucji RP, ale z m.in. ugruntowanej linii orzeczniczej Trybunału Konstytucyjnego, przykładowo jeden z wyroków TK stanowi:
„Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika, że każda regulacja prawna nawet o charakterze ustawowym, dająca organowi państwowemu uprawnienie do wkraczania w sferę praw i wolności obywatelskich musi spełniać wymóg dostatecznej określoności. Należy przez to rozumieć precyzyjne wyznaczenie dopuszczalnego zakresu ingerencji oraz tryb w jakim podmiot ograniczany w swoich prawach i wolnościach może bronić się przed nieuzasadnionym naruszeniem jego dóbr osobistych” (orzeczenie TK z 19.06.1992 r., U 6/92, OTK 1992, nr 1, poz. 13.).
Dodatkowym aspektem działalności nieewidencjonowanej jest to, iż nie może być ona wykonywana przez osobę fizyczną, która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 in fine Prawo przedsiębiorców). Wątpliwości może budzić celowość wprowadzenia tak długiego, bo aż 5 letniego okresu, w którym po zakończeniu poprzedniej, już ewidencjonowanej działalności, nie może być prowadzona ta nieewidencjonowana.
Należy podkreślić, że prowadzenie działalności nieewidencjonowanej nie jest równoznaczne ze zwolnieniem tego typu aktywność z obowiązków nakładanych przez przepisy podatkowe.
W przepisach podatkowych zawarte są odrębne definicje działalności gospodarczej (co ma się nijak do zasady określoności prawa). Należy zauważyć, że art. 5a pkt 6 ustawy o PIT definiuje działalność gospodarczą jako działalność zarobkową: wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych we wskazanych przepisach. Niezależnie od tego art. 20 ust. 1ba ustawy o PIT wprowadza normę, mocą której dochód z działalności nieewidencjonowanej będzie ustalony na zasadach ogólnych, przewidzianych dla przychodów z innych źródeł i rozliczony w zeznaniu rocznym przez prowadzącego tę działalność (A. K. Kruszewski [w:] Prawo przedsiębiorców. Komentarz, red. A. Pietrzak, Warszawa 2019, art. 5.).
Głos osób, które są dotknięte (nawet przypadkiem) tymi regulacjami, także biorąc pod uwagę, że de lege lata materia prawa przedsiębiorców i działalności gospodarczej mają się nijak do wspomnianej już zasady określoności prawa, głównie w postaci mnogości definicji, które wprowadziły i na pewną będą dalej wprowadzać obywateli w błąd w postaci np. przypadkowego założenia i zarejestrowania działalności gospodarczej, które czynności uniemożliwią następnie po zamknięciu takiej działalności wykonywania działalności nieewidencjonowanej przez okres aż 5 lat, kiedy w tym samym czasie, ktoś inny, nawet z najbliższego otoczenia, wykonując proste i mało dochodowe zajęcia, będzie miał dużo mniej formalności i zobowiązań względem osoby, która musi odczekać te kilkadziesiąt miesięcy, aby legalnie i bez zbędnego zgłaszania do odpowiedniego rejestru prowadzić drobną działalność, której dotyczy ten przepis, z jednoczesnym podkreśleniem, że nawet działalność nieewidencjonowana nie jest zwolniona z jakichkolwiek podatków i przynosi wpływy do budżetu Skarbu Państwa.
Mając na uwadze powyższe, zwracam się uprzejmie do Pana Ministra celem podjęcia prac nad zmianami legislacyjnymi mającymi na względzie zmianę i ujednolicenie pojęć „przedsiębiorcy” i „działalności gospodarczej” na gruncie prawa powszechnie obowiązującego (ustaw), tak aby spełniały wspomnianą zasadę określoności prawa. Obywatele mogą i czują się obecnie zagubieni, ponieważ jest to tematem rozmów, jakie z nimi odbywam na co dzień.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:
1. Jakie jest stanowisko ministerstwa odnośnie do obecnych przepisów określających pojęcia przedsiębiorcy i działalności gospodarczej?
2. Czy i w jakim czasie możliwe jest wprowadzenie zmian wspomnianych ustaw, tak aby ujednolicić te pojęcia na gruncie całego prawa powszechnie obowiązującego w Polsce?
3. Czy na gruncie ustawy Prawo przedsiębiorców możliwe jest skrócenie okresu 60 miesięcy z art. 5 in fine Prawa przedsiębiorców do np. 12 miesięcy i czym spowodowany jest obecnie, tak długi, obowiązujący okres?
Z wyrazami szacunku
Małgorzata Pępek
Poseł na Sejm RP
Odpowiedź urzędowa
Sekretarz stanu Michał Jaros
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Bardzo konkretna
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
13%
Konkretność
87%
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
Twarde liczby / kwoty
0 kwot, 1 %
Precyzyjne daty
13
Odpowiedź na punkty
✓ Tak (Ad 1, Pkt...)
Gęstość faktów
3.8 / 1k zn.
- Podaje wskaźniki procentowe (1)
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (13)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
13927 znaków
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
Znak pisma: DPG-VI.054.15.2025
Warszawa, 22 kwietnia 2025 r.
Pan Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu RP
Dotyczy: interpelacji 8828
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 8828 z 2 kwietnia br. Pani Poseł Małgorzaty Pępek
w sprawie ujednolicenia definicji przedsiębiorcy i działalności gospodarczej oraz zasad
prowadzenia działalności nieewidencjonowanej proszę przyjąć poniższe wyjaśnienia.
Pytanie 1. Jakie jest stanowisko Ministerstwa odnośnie obecnych przepisów
określających pojęcia przedsiębiorcy i działalności gospodarczej?
Pytanie 2. Czy i w jakim czasie możliwe jest wprowadzenie zmian wspomnianych ustaw,
tak aby ujednolicić te pojęcia na gruncie całego prawa powszechnie obowiązującego
w Polsce?
Działalnością gospodarczą, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo
przedsiębiorców, jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym
imieniu i w sposób ciągły.
Natomiast przedsiębiorcą jest, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców,
osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której
odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Zgodnie
z ust. 2 art. 4 przedsiębiorcami są także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej
przez nich działalności gospodarczej.
Wyżej wskazana definicja działalności gospodarczej jest jedną z kilku funkcjonujących
w polskim porządku prawnym na potrzeby różnych ustaw. Odrębne definicje działalności
gospodarczej obowiązują np. w zakresie prawa podatkowego (art. 15 ust. 2 ustawy z dnia
11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca
1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Ordynacja podatkowa).
Z kolei swoistą definicję przedsiębiorcy, obowiązującą na gruncie systemu prawa
cywilnego, można znaleźć w art. 431 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.
-- 1 of 5 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
Pomimo wielości definicji obowiązujących w przepisach rangi ustawowej nie można
zgodzić się z poglądem, że brak jednolitego zdefiniowania pojęć przedsiębiorcy
i działalności gospodarczej może być naruszeniem m.in. zasady określoności prawa.
Zarówno definicja działalności gospodarczej, jak i definicja przedsiębiorcy zawarte
w ustawie – Prawo przedsiębiorców, mają znaczenie systemowe i uniwersalne.
Ustawodawca celowo pominął zwrot, „w rozumieniu ustawy”, który mógłby wskazywać,
że te definicje należy stosować jedynie w zakresie ustawy – Prawo przedsiębiorców. Od
samego początku celem projektowanej definicji działalności gospodarczej było oddanie
immanentnych cech działalności gospodarczej jako aktywności podejmowanej w obrocie
gospodarczym, ale przede wszystkim odróżniających tę działalność w sferze prawa
publicznego.1
Ze względu na pozycję ustawy – Prawo przedsiębiorców, jako fundamentalnej ustawy
określającej zasady podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej, w tym prawa
i obowiązki przedsiębiorców oraz zadania organów władzy publicznej w tym zakresie,
należy przyjąć, że zarówno definicja działalności gospodarczej, zawarta w art. 3 ustawy, jak
i definicja przedsiębiorcy, zawarta w art. 4 ustawy, są wykorzystywane na potrzeby
stosowania przepisów innych ustaw, które same nie definiują tych pojęć i wyraźnie nie
wyłączają stosowania tych definicji.
Jednak należy mieć na względzie, że złożoność zarówno stosunków prawno-
gospodarczych, jak i w sferze prawa podatkowego, wymaga niekiedy odmiennego
definiowania tych pojęć na gruncie innych ustaw. Wynikać to także może, jak w przypadku
definicji działalności gospodarczej zawartej w ustawie o podatku od towarów i usług,
z konieczności implementacji prawa europejskiego. Zmiana w tym zakresie nie jest
możliwa bez zmiany prawa europejskiego.
Wobec powyższego Ministerstwo Rozwoju i Technologii nie planuje obecnie prac
legislacyjnych zmierzających do ujednolicenia pojęć działalności gospodarczej i
przedsiębiorcy funkcjonujących w innych przepisach prawa.
Pytanie 3. Czy na gruncie Ustawy Prawo przedsiębiorców możliwe jest skrócenie okresu
60 miesięcy z art. 5 in fine Prawa przedsiębiorców do np. 12 miesięcy i czym
spowodowany jest obecnie, tak długi, obowiązujący okres?
Działalności gospodarczej nie stanowi działalność wykonywana przez osobę fizyczną,
której przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 75% kwoty
minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r.
o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, i która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie
wykonywała działalności gospodarczej. Dodatkowo działalność objęta obowiązkiem
uzyskania koncesji, zezwolenia albo wpisu do rejestru działalności regulowanej, w tym
licencji, nie może być działalnością nierejestrową, chociażby były spełnione pozostałe
przesłanki. Warunki te są wskazane w art. 5 ust. 1 i art. 44 ust. 2 ustawy - Prawo
przedsiębiorców. Jest to tzw. działalność nierejestrowa, inaczej zwana działalnością
nieewidencjonowaną.
1 Uzasadnienie do rządowego projektu ustawy – Prawo przedsiębiorców, s. 20:
https://sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/druk.xsp?nr=2051,
-- 2 of 5 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
Oznacza to, że działalność osoby fizycznej, spełniająca wszystkie przesłanki „regularnej"
działalności gospodarczej (zorganizowanie, charakter zarobkowy, prowadzenie w sposób
ciągły i we własnym imieniu), wyjątkowo, z uwagi na niski poziom przychodów, nie jest za
takową uznawana. Osoba ją wykonująca nie jest także uważana za przedsiębiorcę na
gruncie ustawy – Prawo przedsiębiorców.
Wyłączenie drobnej działalności zarobkowej na gruncie publicznoprawnym nie wyklucza
możliwości uznania tej działalności w sferze prywatnoprawnej. Istotną kwestią jest różne
definiowanie pojęcia przedsiębiorcy na gruncie systemu prawa publicznego i prawa
cywilnego w kontekście działalności nieewidencjonowanej.
Projektując przepisy dotyczące działalności nieewidencjonowanej przewidziano sytuację,
że osoba prowadząca taką działalność może być przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy –
Kodeks cywilny (o ile spełnia stosowne przesłanki wynikające z tej ustawy), zobowiązanym
do przestrzegania przepisów ustawy – Kodeks cywilny adresowanych do przedsiębiorców,
w tym przepisów wiążących przedsiębiorców w relacjach z konsumentami.2
Działalność nieewidencjonowana umożliwia postawienie pierwszych kroków w biznesie
lub dorywczą aktywność w ramach drobnej działalności, nieobciążonej nadmiernymi
formalnościami, kosztami i obowiązkami administracyjnymi, tj. w stosunku do urzędów
i organów państwowych. Jednak ułatwienia te, o charakterze administracyjnym i
fiskalnym, nie mogą wiązać się z pogorszeniem sytuacji konsumentów lub kontrahentów.
Osoby prowadzące działalność nieewidencjonowaną mają obowiązek respektować prawa
konsumentów, w tym wykonywać obowiązki informacyjne, np. w zakresie udzielania
informacji o prawie odstąpienia od umowy zawieranej na odległość.
Okres 60-miesięcznej przerwy pomiędzy zakończeniem albo zawieszeniem uprzednio
prowadzonej działalności gospodarczej a rozpoczęciem prowadzenia działalności
nieewidencjonowanej ma istotne znaczenie z punktu widzenia pewności obrotu
gospodarczego. Jego brak oznaczałby, że dana osoba mogłaby w niemal dowolny sposób
zmieniać status swojej działalności. Prowadziłoby to do niepewności po stronie jej
kontrahentów oraz do braku przejrzystości co do bieżącego zakresu jej obowiązków
publicznoprawnych, w tym w zakresie ubezpieczeń społecznych.
Podobne rozwiązania, tj. przewidujące co najmniej 60-miesięczną przerwę w prowadzeniu
działalności gospodarczej jako warunek skorzystania z preferencyjnych rozwiązań,
przewidują także niektóre inne, funkcjonujące w polskim systemie prawnym instytucje,
takie jak tzw. „ulga na start” (art. 18 ustawy - Prawo przedsiębiorców) czy tzw.
„preferencyjny ZUS” (art. 18a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie
ubezpieczeń społecznych).
Jest to element swego rodzaju „pasa startowego” dla przedsiębiorców rozpoczynających
działalność gospodarczą. Jego sednem jest dobrowolność nieopłacania składek bądź też
opłacania składek niższych niż tzw. składka ryczałtowa obowiązująca przedsiębiorców,
przez określony czas. Rozwiązania te mają charakter komplementarny względem siebie
i zostały opracowane mając na względzie chęć wspierania przedsiębiorczości, ale również
2 Tamże, s. 22
-- 3 of 5 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
zasady sprawiedliwości społecznej, w szczególności w zakresie solidarności
międzypokoleniowej.
Skrócenie okresu karencji z 60 miesięcy do np. 12 miesięcy w zakresie działalności
nieewidencjonowanej wypaczałoby także sens wskazanych instrumentów (wsparcie
przedsiębiorców w początkowym stadium działalności gospodarczej i tych prowadzących
działalność zarobkową na bardzo małą skalę) i mogłoby prowadzić do nadużyć. Ponadto,
uzyskanie krótkoterminowych korzyści finansowych mogłoby przeważyć nad chęcią
rozwoju przyjętego profilu działalności w newralgicznym dla rozwoju firmy okresie, co de
facto mogłoby prowadzić do decyzji o szybszym zakończeniu wykonywania działalności
gospodarczej, zamiast np. inwestycji w jej rozwój.
Z tego względu w Ministerstwie Rozwoju i Technologii nie są obecnie prowadzone prace
legislacyjne, których celem miałoby być skrócenie wskazanej wyżej karencji.
Z upoważnienia, z wyrazami szacunku
Michał Jaros
Sekretarz Stanu
/ kwalifikowany podpis elektroniczny /
Do wiadomości
1. Departament Spraw Parlamentarnych KPRM
Klauzula informacyjna dotycząca przetwarzania danych osobowych:
Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia
2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie
swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. U. L 119 z 4 maja 2016 r., z
późn. zm.), zwanego dalej „RODO”, informuję, że:
1. Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest Minister Rozwoju i Technologii z siedzibą w
Warszawie, przy Placu Trzech Krzyży 3/5, 00-507 Warszawa, e-mail: kancelaria@mrit.gov.pl, tel. +48
222 500 123, adres skrytki na ePUAP: /MRPiT/SkrytkaESP, adres do doręczeń elektronicznych:
AE:PL-68477-29007-EFSHR-25. Wykonującym obowiązki administratora jest dyrektor Departamentu
Prawa Gospodarczego i Analiz.
2. Jeśli ma Pani/Pan pytania dotyczące przetwarzania Pani/Pana danych osobowych, a także
przysługujących Pani/Panu praw, może się Pani/Pan kontaktować z Inspektorem Ochrony Danych w
MRiT wysyłając informację na skrzynkę: iod@mrit.gov.pl.
3. Pani/Pana dane osobowe będą przetwarzane w oparciu o art. 6 ust. 1 lit. c) RODO tj. w celu
wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, na podstawie Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej, ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz.
U. z 2024 r. poz. 907), oraz w związku z § 162 uchwały Nr 190 Rady Ministrów z dnia 29 października
-- 4 of 5 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
2013 r. - Regulamin pracy Rady Ministrów (M.P. z 2024 r. poz. 806) oraz art. 193 uchwały Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. – Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M. P. z
2022 r. poz. 990).
4. Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu rozpatrzenia i udzielenia odpowiedzi na
interwencję poselską lub senatorską lub interpelację/zapytanie poselskie.
5. Odbiorcami Pani/Pana danych osobowych mogą być:
o organy władzy publicznej oraz podmioty wykonujące zadania publiczne lub działające na
zlecenie organów władzy publicznej, w zakresie i w celach, które wynikają z przepisów
powszechnie obowiązującego prawa (np. na żądanie sądów, urzędów skarbowych,
Prokuratury lub Policji);
o inne podmioty, które na podstawie stosownych umów podpisanych z MRiT przetwarzają
dane osobowe, dla których Administratorem jest Minister Rozwoju i Technologii (np.
podmioty świadczące usługi prawne, dostawcy systemów informatycznych i usług IT oraz
telekomunikacyjnych, operatorzy pocztowi i kurierzy).
6. Pani/Pana dane osobowe będą przechowywane przez okres niezbędny do realizacji celu ich
przetwarzania tj. do chwili załatwienia sprawy, w której zostały one zebrane, a następnie – w
przypadkach, w których wymagają tego przepisy ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie
archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r. poz. 164 ze zm.) – przez czas określony w tych przepisach.
7. Pani/Pana dane osobowe nie będą podlegać zautomatyzowanemu podejmowaniu decyzji lub
profilowaniu.
8. Pani/Pana dane osobowe nie będą przekazywane do państwa trzeciego ani do organizacji
międzynarodowych.
9. Podanie danych jest dobrowolne, ale niezbędne do rozpatrzenia i udzielenia odpowiedzi na
interpelację/zapytanie/interwencję.
10. W związku z przetwarzaniem Pani/Pana danych osobowych przysługują Pani/Panu następujące prawa:
o prawo dostępu do swoich danych oraz otrzymania ich kopii zgodnie z art. 15 RODO;
o prawo do sprostowania (poprawiania) swoich danych, jeśli są błędne lub nieaktualne,
zgodnie z art. 16 RODO;
o prawo do ograniczenia przetwarzania danych zgodnie z art. 18 RODO.
11. W przypadku powzięcia informacji o niezgodnym z prawem przetwarzaniu w Ministerstwie Rozwoju i
Technologii Pani/Pana danych osobowych, przysługuje Pani/Panu prawo wniesienia skargi do organu
nadzorczego właściwego w sprawach ochrony danych osobowych, tj. Prezesa Urzędu Ochrony
Danych Osobowych, ul. Stawki 2, 00-193 Warszawa.
-- 5 of 5 --
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
Znak pisma: DPG-VI.054.15.2025
Warszawa, 22 kwietnia 2025 r.
Pan Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu RP
Dotyczy: interpelacji 8828
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 8828 z 2 kwietnia br. Pani Poseł Małgorzaty Pępek
w sprawie ujednolicenia definicji przedsiębiorcy i działalności gospodarczej oraz zasad
prowadzenia działalności nieewidencjonowanej proszę przyjąć poniższe wyjaśnienia.
Pytanie 1. Jakie jest stanowisko Ministerstwa odnośnie obecnych przepisów
określających pojęcia przedsiębiorcy i działalności gospodarczej?
Pytanie 2. Czy i w jakim czasie możliwe jest wprowadzenie zmian wspomnianych ustaw,
tak aby ujednolicić te pojęcia na gruncie całego prawa powszechnie obowiązującego
w Polsce?
Działalnością gospodarczą, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo
przedsiębiorców, jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym
imieniu i w sposób ciągły.
Natomiast przedsiębiorcą jest, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców,
osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której
odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Zgodnie
z ust. 2 art. 4 przedsiębiorcami są także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej
przez nich działalności gospodarczej.
Wyżej wskazana definicja działalności gospodarczej jest jedną z kilku funkcjonujących
w polskim porządku prawnym na potrzeby różnych ustaw. Odrębne definicje działalności
gospodarczej obowiązują np. w zakresie prawa podatkowego (art. 15 ust. 2 ustawy z dnia
11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca
1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Ordynacja podatkowa).
Z kolei swoistą definicję przedsiębiorcy, obowiązującą na gruncie systemu prawa
cywilnego, można znaleźć w art. 431 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.
-- 1 of 5 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
Pomimo wielości definicji obowiązujących w przepisach rangi ustawowej nie można
zgodzić się z poglądem, że brak jednolitego zdefiniowania pojęć przedsiębiorcy
i działalności gospodarczej może być naruszeniem m.in. zasady określoności prawa.
Zarówno definicja działalności gospodarczej, jak i definicja przedsiębiorcy zawarte
w ustawie – Prawo przedsiębiorców, mają znaczenie systemowe i uniwersalne.
Ustawodawca celowo pominął zwrot, „w rozumieniu ustawy”, który mógłby wskazywać,
że te definicje należy stosować jedynie w zakresie ustawy – Prawo przedsiębiorców. Od
samego początku celem projektowanej definicji działalności gospodarczej było oddanie
immanentnych cech działalności gospodarczej jako aktywności podejmowanej w obrocie
gospodarczym, ale przede wszystkim odróżniających tę działalność w sferze prawa
publicznego.1
Ze względu na pozycję ustawy – Prawo przedsiębiorców, jako fundamentalnej ustawy
określającej zasady podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej, w tym prawa
i obowiązki przedsiębiorców oraz zadania organów władzy publicznej w tym zakresie,
należy przyjąć, że zarówno definicja działalności gospodarczej, zawarta w art. 3 ustawy, jak
i definicja przedsiębiorcy, zawarta w art. 4 ustawy, są wykorzystywane na potrzeby
stosowania przepisów innych ustaw, które same nie definiują tych pojęć i wyraźnie nie
wyłączają stosowania tych definicji.
Jednak należy mieć na względzie, że złożoność zarówno stosunków prawno-
gospodarczych, jak i w sferze prawa podatkowego, wymaga niekiedy odmiennego
definiowania tych pojęć na gruncie innych ustaw. Wynikać to także może, jak w przypadku
definicji działalności gospodarczej zawartej w ustawie o podatku od towarów i usług,
z konieczności implementacji prawa europejskiego. Zmiana w tym zakresie nie jest
możliwa bez zmiany prawa europejskiego.
Wobec powyższego Ministerstwo Rozwoju i Technologii nie planuje obecnie prac
legislacyjnych zmierzających do ujednolicenia pojęć działalności gospodarczej i
przedsiębiorcy funkcjonujących w innych przepisach prawa.
Pytanie 3. Czy na gruncie Ustawy Prawo przedsiębiorców możliwe jest skrócenie okresu
60 miesięcy z art. 5 in fine Prawa przedsiębiorców do np. 12 miesięcy i czym
spowodowany jest obecnie, tak długi, obowiązujący okres?
Działalności gospodarczej nie stanowi działalność wykonywana przez osobę fizyczną,
której przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 75% kwoty
minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r.
o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, i która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie
wykonywała działalności gospodarczej. Dodatkowo działalność objęta obowiązkiem
uzyskania koncesji, zezwolenia albo wpisu do rejestru działalności regulowanej, w tym
licencji, nie może być działalnością nierejestrową, chociażby były spełnione pozostałe
przesłanki. Warunki te są wskazane w art. 5 ust. 1 i art. 44 ust. 2 ustawy - Prawo
przedsiębiorców. Jest to tzw. działalność nierejestrowa, inaczej zwana działalnością
nieewidencjonowaną.
1 Uzasadnienie do rządowego projektu ustawy – Prawo przedsiębiorców, s. 20:
https://sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/druk.xsp?nr=2051,
-- 2 of 5 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
Oznacza to, że działalność osoby fizycznej, spełniająca wszystkie przesłanki „regularnej"
działalności gospodarczej (zorganizowanie, charakter zarobkowy, prowadzenie w sposób
ciągły i we własnym imieniu), wyjątkowo, z uwagi na niski poziom przychodów, nie jest za
takową uznawana. Osoba ją wykonująca nie jest także uważana za przedsiębiorcę na
gruncie ustawy – Prawo przedsiębiorców.
Wyłączenie drobnej działalności zarobkowej na gruncie publicznoprawnym nie wyklucza
możliwości uznania tej działalności w sferze prywatnoprawnej. Istotną kwestią jest różne
definiowanie pojęcia przedsiębiorcy na gruncie systemu prawa publicznego i prawa
cywilnego w kontekście działalności nieewidencjonowanej.
Projektując przepisy dotyczące działalności nieewidencjonowanej przewidziano sytuację,
że osoba prowadząca taką działalność może być przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy –
Kodeks cywilny (o ile spełnia stosowne przesłanki wynikające z tej ustawy), zobowiązanym
do przestrzegania przepisów ustawy – Kodeks cywilny adresowanych do przedsiębiorców,
w tym przepisów wiążących przedsiębiorców w relacjach z konsumentami.2
Działalność nieewidencjonowana umożliwia postawienie pierwszych kroków w biznesie
lub dorywczą aktywność w ramach drobnej działalności, nieobciążonej nadmiernymi
formalnościami, kosztami i obowiązkami administracyjnymi, tj. w stosunku do urzędów
i organów państwowych. Jednak ułatwienia te, o charakterze administracyjnym i
fiskalnym, nie mogą wiązać się z pogorszeniem sytuacji konsumentów lub kontrahentów.
Osoby prowadzące działalność nieewidencjonowaną mają obowiązek respektować prawa
konsumentów, w tym wykonywać obowiązki informacyjne, np. w zakresie udzielania
informacji o prawie odstąpienia od umowy zawieranej na odległość.
Okres 60-miesięcznej przerwy pomiędzy zakończeniem albo zawieszeniem uprzednio
prowadzonej działalności gospodarczej a rozpoczęciem prowadzenia działalności
nieewidencjonowanej ma istotne znaczenie z punktu widzenia pewności obrotu
gospodarczego. Jego brak oznaczałby, że dana osoba mogłaby w niemal dowolny sposób
zmieniać status swojej działalności. Prowadziłoby to do niepewności po stronie jej
kontrahentów oraz do braku przejrzystości co do bieżącego zakresu jej obowiązków
publicznoprawnych, w tym w zakresie ubezpieczeń społecznych.
Podobne rozwiązania, tj. przewidujące co najmniej 60-miesięczną przerwę w prowadzeniu
działalności gospodarczej jako warunek skorzystania z preferencyjnych rozwiązań,
przewidują także niektóre inne, funkcjonujące w polskim systemie prawnym instytucje,
takie jak tzw. „ulga na start” (art. 18 ustawy - Prawo przedsiębiorców) czy tzw.
„preferencyjny ZUS” (art. 18a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie
ubezpieczeń społecznych).
Jest to element swego rodzaju „pasa startowego” dla przedsiębiorców rozpoczynających
działalność gospodarczą. Jego sednem jest dobrowolność nieopłacania składek bądź też
opłacania składek niższych niż tzw. składka ryczałtowa obowiązująca przedsiębiorców,
przez określony czas. Rozwiązania te mają charakter komplementarny względem siebie
i zostały opracowane mając na względzie chęć wspierania przedsiębiorczości, ale również
2 Tamże, s. 22
-- 3 of 5 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
zasady sprawiedliwości społecznej, w szczególności w zakresie solidarności
międzypokoleniowej.
Skrócenie okresu karencji z 60 miesięcy do np. 12 miesięcy w zakresie działalności
nieewidencjonowanej wypaczałoby także sens wskazanych instrumentów (wsparcie
przedsiębiorców w początkowym stadium działalności gospodarczej i tych prowadzących
działalność zarobkową na bardzo małą skalę) i mogłoby prowadzić do nadużyć. Ponadto,
uzyskanie krótkoterminowych korzyści finansowych mogłoby przeważyć nad chęcią
rozwoju przyjętego profilu działalności w newralgicznym dla rozwoju firmy okresie, co de
facto mogłoby prowadzić do decyzji o szybszym zakończeniu wykonywania działalności
gospodarczej, zamiast np. inwestycji w jej rozwój.
Z tego względu w Ministerstwie Rozwoju i Technologii nie są obecnie prowadzone prace
legislacyjne, których celem miałoby być skrócenie wskazanej wyżej karencji.
Z upoważnienia, z wyrazami szacunku
Michał Jaros
Sekretarz Stanu
/ kwalifikowany podpis elektroniczny /
Do wiadomości
1. Departament Spraw Parlamentarnych KPRM
Klauzula informacyjna dotycząca przetwarzania danych osobowych:
Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia
2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie
swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. U. L 119 z 4 maja 2016 r., z
późn. zm.), zwanego dalej „RODO”, informuję, że:
1. Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest Minister Rozwoju i Technologii z siedzibą w
Warszawie, przy Placu Trzech Krzyży 3/5, 00-507 Warszawa, e-mail: kancelaria@mrit.gov.pl, tel. +48
222 500 123, adres skrytki na ePUAP: /MRPiT/SkrytkaESP, adres do doręczeń elektronicznych:
AE:PL-68477-29007-EFSHR-25. Wykonującym obowiązki administratora jest dyrektor Departamentu
Prawa Gospodarczego i Analiz.
2. Jeśli ma Pani/Pan pytania dotyczące przetwarzania Pani/Pana danych osobowych, a także
przysługujących Pani/Panu praw, może się Pani/Pan kontaktować z Inspektorem Ochrony Danych w
MRiT wysyłając informację na skrzynkę: iod@mrit.gov.pl.
3. Pani/Pana dane osobowe będą przetwarzane w oparciu o art. 6 ust. 1 lit. c) RODO tj. w celu
wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, na podstawie Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej, ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz.
U. z 2024 r. poz. 907), oraz w związku z § 162 uchwały Nr 190 Rady Ministrów z dnia 29 października
-- 4 of 5 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
2013 r. - Regulamin pracy Rady Ministrów (M.P. z 2024 r. poz. 806) oraz art. 193 uchwały Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. – Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M. P. z
2022 r. poz. 990).
4. Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu rozpatrzenia i udzielenia odpowiedzi na
interwencję poselską lub senatorską lub interpelację/zapytanie poselskie.
5. Odbiorcami Pani/Pana danych osobowych mogą być:
o organy władzy publicznej oraz podmioty wykonujące zadania publiczne lub działające na
zlecenie organów władzy publicznej, w zakresie i w celach, które wynikają z przepisów
powszechnie obowiązującego prawa (np. na żądanie sądów, urzędów skarbowych,
Prokuratury lub Policji);
o inne podmioty, które na podstawie stosownych umów podpisanych z MRiT przetwarzają
dane osobowe, dla których Administratorem jest Minister Rozwoju i Technologii (np.
podmioty świadczące usługi prawne, dostawcy systemów informatycznych i usług IT oraz
telekomunikacyjnych, operatorzy pocztowi i kurierzy).
6. Pani/Pana dane osobowe będą przechowywane przez okres niezbędny do realizacji celu ich
przetwarzania tj. do chwili załatwienia sprawy, w której zostały one zebrane, a następnie – w
przypadkach, w których wymagają tego przepisy ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie
archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r. poz. 164 ze zm.) – przez czas określony w tych przepisach.
7. Pani/Pana dane osobowe nie będą podlegać zautomatyzowanemu podejmowaniu decyzji lub
profilowaniu.
8. Pani/Pana dane osobowe nie będą przekazywane do państwa trzeciego ani do organizacji
międzynarodowych.
9. Podanie danych jest dobrowolne, ale niezbędne do rozpatrzenia i udzielenia odpowiedzi na
interpelację/zapytanie/interwencję.
10. W związku z przetwarzaniem Pani/Pana danych osobowych przysługują Pani/Panu następujące prawa:
o prawo dostępu do swoich danych oraz otrzymania ich kopii zgodnie z art. 15 RODO;
o prawo do sprostowania (poprawiania) swoich danych, jeśli są błędne lub nieaktualne,
zgodnie z art. 16 RODO;
o prawo do ograniczenia przetwarzania danych zgodnie z art. 18 RODO.
11. W przypadku powzięcia informacji o niezgodnym z prawem przetwarzaniu w Ministerstwie Rozwoju i
Technologii Pani/Pana danych osobowych, przysługuje Pani/Panu prawo wniesienia skargi do organu
nadzorczego właściwego w sprawach ochrony danych osobowych, tj. Prezesa Urzędu Ochrony
Danych Osobowych, ul. Stawki 2, 00-193 Warszawa.
-- 5 of 5 --