tel.: +48 22 694 55 55 ul. Świętokrzyska 12
fax: +48 22 694 36 84 00-916 Warszawa
gov.pl/finanse
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
1/7
Warszawa, 31 grudnia 2024 roku
Sprawa: Odpowiedź na interpelację nr 6919
Znak sprawy: FN5.054.2.2024
Kontakt: Kancelaria MF
tel.: +48 22 694 55 55
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 6919 Pana Włodzisława Gizińskiego Posła na Sejm
RP, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższego stanowiska.
I. Odnosząc się do pytania Pana Posła, czy planowane jest podjęcie działań, których
celem będzie monitorowanie działań firm ubezpieczeniowych, w szczególności w zakresie
terminowości i transparentności likwidacji szkód, pragnę wskazać, że polskie
ustawodawstwo zawiera szereg przepisów, które regulują proces likwidacji szkód
ubezpieczeniowych i nakładają na zakłady ubezpieczeń określone obowiązki
związane z terminową wypłatą odszkodowania lub świadczenia.
W przypadku ubezpieczeń dobrowolnych, tj. ubezpieczeń, których obowiązek
posiadania nie wynika z przepisów prawa, termin wypłaty odszkodowania został
uregulowany w Kodeksie cywilnym1. Zgodnie z art. 817 § 1 Kodeksu cywilnego1,
ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni,
licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Jednakże zgodnie z art. 817 §
2 Kodeksu cywilnego1, gdyby wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności
koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości
świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu
14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych
okoliczności było możliwe. Jednakże bezsporną część świadczenia ubezpieczyciel
powinien spełnić w terminie przewidzianym w § 1. Należy przy tym podkreślić, że
umowa ubezpieczenia lub ogólne warunki ubezpieczenia mogą zawierać
postanowienia korzystniejsze dla uprawnionego niż określone w paragrafach
poprzedzających (art. 817 § 3 Kodeksu cywilnego1).
Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów
mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, zwane
dalej „ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych”, jest regulowane

-- 1 of 7 --

2/7
ustawą o ubezpieczeniach obowiązkowych2. Ustawa o ubezpieczeniach
obowiązkowych2 określa m.in. zasady zawierania i wykonywania umów
obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów
mechanicznych.
Stosownie do treści art. 14 ust. 1-2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych2,
zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia
złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W
przypadku gdyby wyjaśnienie w tym terminie okoliczności niezbędnych do
ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania
okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w
którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było
możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia
o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo
wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub
cywilnego. W tym 30-dniowym terminie zakład ubezpieczeń jest obowiązany
zawiadomić na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego
roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia
ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca
bezsporną część odszkodowania. W myśl art. 14 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach
obowiązkowych2, jeżeli odszkodowanie nie przysługuje lub przysługuje w innej
wysokości niż określona w zgłoszonym roszczeniu, zakład ubezpieczeń informuje o
tym na piśmie osobę występującą z roszczeniem w terminie, o którym mowa w ust.
1 albo 2, wskazując na okoliczności oraz podstawę prawną uzasadniającą całkowitą
lub częściową odmowę wypłaty odszkodowania, jak również na przyczyny, dla
których odmówił wiarygodności okolicznościom dowodowym podniesionym przez
osobę zgłaszającą roszczenie. Pismo zakładu ubezpieczeń powinno zawierać
pouczenie o możliwości dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.
Podstawą wypłaty odszkodowania lub świadczenia z tytułu umowy ubezpieczenia
jest uznanie przez zakład ubezpieczeń roszczenia uprawnionego z umowy
ubezpieczenia w wyniku ustaleń dokonanych w przeprowadzonym przez siebie
postępowaniu, zawartej z nim ugody lub prawomocnego orzeczenia sądu (art. 28
ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej3 oraz art. 13 ust. 1
ustawy o ubezpieczaniach obowiązkowych2). W obecnie obowiązujących
przepisach proces likwidacji szkody jest tak skonstruowany, że przeprowadzenie
postępowania dotyczącego ustalenia stanu faktycznego zdarzenia losowego,
zasadności zgłoszonych roszczeń i wysokości świadczenia spoczywa na zakładzie
ubezpieczeń. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i
reasekuracyjnej3, przeprowadzanie postępowania likwidacyjnego jest
podejmowane po otrzymaniu przez zakład ubezpieczeń zawiadomienia o zajściu
zdarzenia losowego objętego ochroną ubezpieczeniową, w terminie 7 dni od dnia
otrzymania tego zawiadomienia, zakład ubezpieczeń informuje o tym
ubezpieczającego lub ubezpieczonego, jeżeli nie są oni osobami występującymi z
tym zawiadomieniem, oraz podejmuje postępowanie dotyczące ustalenia stanu
faktycznego zdarzenia losowego, zasadności zgłoszonych roszczeń i wysokości
świadczenia, a także informuje osobę występującą z roszczeniem, na piśmie lub w
inny sposób, na który osoba ta wyraziła zgodę, jakie dokumenty są potrzebne do
ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości świadczenia, jeżeli
jest to niezbędne do dalszego prowadzenia postępowania. Jeżeli w terminach
określonych w ustawie lub w umowie zakład ubezpieczeń nie wypłaci
odszkodowania lub świadczenia, zawiadamia na piśmie osobę zgłaszającą
roszczenie oraz ubezpieczonego o przyczynach niemożności zaspokojenia ich
roszczeń w całości lub w części, a także wypłaca bezsporną część świadczenia (art.

-- 2 of 7 --

3/7
29 ust. 4 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej3). Z kolei, jeżeli
odszkodowanie lub świadczenie nie przysługuje lub przysługuje w innej wysokości
niż określona w zgłoszonym roszczeniu, zakład ubezpieczeń informuje o tym na
piśmie osobę występującą z roszczeniem oraz ubezpieczonego wskazując na
okoliczności oraz na podstawę prawną uzasadniające całkowitą lub częściową
odmowę wypłaty świadczenia. Informacja ta musi zawierać pouczenie o możliwości
dochodzenia roszczeń na drodze sądowej (art. 29 ust. 5 ustawy o działalności
ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej3).
Powyższe przepisy prawne określają więc termin spełnienia świadczenia (30 dni),
spełnienie przez ubezpieczyciela w tym terminie bezspornej części świadczenia, a
także szczegółowy tryb postępowania likwidacyjnego prowadzonego przez zakład
ubezpieczeń.
Otrzymanie odmownej decyzji ubezpieczyciela nie zawsze musi oznaczać
konieczność dochodzenia roszczeń na drodze sądowej. Na podstawie regulacji
ustawy o rozpatrywaniu reklamacji4, klient podmiotu rynku finansowego (w tym
będący osobą fizyczną ubezpieczający, ubezpieczony, uposażony lub uprawniony
z umowy ubezpieczenia) ma możliwość złożenia reklamacji do podmiotu rynku
finansowego (którym jest również zakład ubezpieczeń), w której klient zgłasza
zastrzeżenia dotyczące usług świadczonych przez ten podmiot. Po złożeniu przez
klienta reklamacji, podmiot rynku finansowego rozpatruje reklamację i udziela
odpowiedzi nie później niż 30 dni od dnia otrzymania reklamacji, natomiast w
szczególnie skomplikowanych i uzasadnionych przypadkach rozpatrzenie
reklamacji nie może przekroczyć 60 dni od dnia otrzymania reklamacji (art. 6 i art. 7
ustawy o rozpatrywaniu reklamacji4). Niedotrzymanie ustawowo określonych
terminów powoduje, że reklamację uważa się za rozpatrzoną zgodnie z wolą klienta
(art. 8 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji4).
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w sytuacji, gdy zakład ubezpieczeń
opóźnia się z wypłatą odszkodowania, poszkodowany może domagać się zapłaty
odsetek za czas opóźnienia na podstawie przepisu art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego1.
Dodatkowo, w przypadku niewypłacenia przez zakład ubezpieczeń odszkodowania
w terminie, o którym mowa w art. 817 § 1 albo § 2 Kodeksu cywilnego1 oraz art. 14
ust. 1 albo 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych2 , lub niedopełnienia
obowiązku, o którym mowa w art. 29 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i
reasekuracyjnej3 oraz art. 14 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych2,
organ nadzoru stosuje wobec zakładu ubezpieczeń środki nadzorcze określone w
art. 362 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i
reasekuracyjnej3.
Jednocześnie pragnę poinformować, że z dniem 6 listopada 2024 r. weszła w życie
ustawa o zmianie ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych5, która implementuje
do krajowego porządku prawnego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady
zmieniającą dyrektywę w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej6
(tzw. dyrektywa komunikacyjna). Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady
zmieniającą dyrektywę w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej6
zobowiązała Państwa Członkowskie do zmiany przepisów w zakresie m.in.
zapewnienia wypłaty odszkodowania poszkodowanym w wyniku wypadku w
przypadku niewypłacalności zakładu ubezpieczeń, podwyższenia minimalnych
obowiązkowych sum gwarancyjnych, czy definicji „ruch pojazdu” w związku z
orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W związku z tym
przyjęte w ustawie o zmianie ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych5
rozwiązania obejmują m.in. zwiększenie ochrony poszkodowanych poprzez:

-- 3 of 7 --

4/7
 urealnienie wartości minimalnych sum gwarancyjnych w OC posiadaczy
pojazdów mechanicznych,
 zwiększenie maksymalnej wysokości odszkodowań i świadczeń
ubezpieczeniowych z OC posiadaczy pojazdów mechanicznych,
 zapewnienie wypłat odszkodowania w razie niewypłacalności
ubezpieczyciela w drodze systemowego rozwiązania, z uwzględnieniem
sytuacji transgranicznych.
Przepisy prawa przyznają więc klientom zakładów ubezpieczeń będących słabszą
stroną stosunku ubezpieczenia szereg praw mających na celu wzmocnienie ich
pozycji wobec ubezpieczyciela. Wskazane przez Pana Posła problemy mogą jednak
wynikać z innych czynników np. z praktyki stosowania obowiązujących przepisów.
Jednym z zadań organu nadzoru jest również monitorowanie rynku produktów
ubezpieczeniowych, które są wprowadzane do obrotu, dystrybuowane lub
sprzedawane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej (art. 63 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń8).
II. Odnosząc się do pytania Pana Posła czy planowane jest zlecenie Komisji Nadzoru
Finansowego lub Rzecznikowi Finansowemu wprowadzenia bardziej restrykcyjnej
regulacji dla firm ubezpieczeniowych, a także kwestii nieprawidłowości i niemoralnych
praktyk stosowanych przez firmy ubezpieczeniowe, pragnę wskazać, że Minister
Finansów jest właściwy do podejmowania działań legislacyjnych, nie posiada
natomiast uprawnień ani kompetencji do sprawowania nadzoru nad zakładami
ubezpieczeń oraz nie jest podmiotem właściwym do rozpatrywania skarg w
zakresie podmiotów rynku ubezpieczeniowego.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym7 organem
właściwym w sprawach nadzoru nad zakładami ubezpieczeń jest Komisja Nadzoru
Finansowego. Nadzór nad działalnością Komisji Nadzoru Finansowego sprawuje
Prezes Rady Ministrów (art. 3 ust. 3 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym7).
Celem nadzoru nad rynkiem finansowym jest zapewnienie prawidłowego
funkcjonowania tego rynku, jego stabilności, bezpieczeństwa oraz przejrzystości,
zaufania do rynku finansowego, a także zapewnienie ochrony interesów
uczestników tego rynku również poprzez rzetelną informację dotyczącą
funkcjonowania rynku. Należy również wskazać, że na podstawie art. 365 ust. 1 pkt
2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej3, tj. w celu zapewnienia
zgodności działalności zakładów ubezpieczeń z przepisami prawa, zapobieżenia
naruszaniu interesów ubezpieczających, ubezpieczonych lub uprawnionych z
umów ubezpieczenia oraz ograniczenia ryzyka występującego w działalności
zakładów ubezpieczeń, w lipcu 2022 roku Komisja Nadzoru Finansowego wydała
Rekomendacje dotyczące likwidacji szkód z ubezpieczeń komunikacyjnych
(https://www.knf.gov.pl/dla_rynku/regulacje_i_praktyka/rekomendacje_i_wytyczn
e/sektor_ubezpieczeniowy/Rekomendacje/Rekomendacje_dot_likwidacji_szkod_z_
ubezpieczen_komunikacyjnych). Rekomendacje te obowiązują od 1 listopada
2022 r. i zastąpiły Wytyczne dotyczące likwidacji szkód z ubezpieczeń
komunikacyjnych z grudnia 2014 r. Zgodnie z art. 365 ust. 5 ustawy o działalności
ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej3 zakład ubezpieczeń, który nie stosuje się do
rekomendacji organu nadzoru, ani nie zamierza się do nich zastosować, informuje
organ nadzoru, w jaki sposób zamierza osiągnąć cele, dla realizacji których organ
nadzoru wydał rekomendacje. Komisja Nadzoru Finansowego w ramach swoich
kompetencji nadzorczych weryfikuje, w jaki sposób cele te są osiągane. Organ
nadzoru jest również właściwy do podejmowania określonych środków
nadzorczych w przypadku dostrzeżonych nieprawidłowości na rynku
ubezpieczeniowym.

-- 4 of 7 --

5/7
Z kolei Rzecznik Finansowy jest właściwy w zakresie działań podejmowanych na
rzecz ochrony klientów podmiotów rynku finansowego, w tym klientów zakładów
ubezpieczeń (art. 17 ust. 1 ustawy rozpatrywaniu reklamacji4). Na podstawie art.
11 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji4 Rzecznika Finansowego powołuje Prezes
Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw instytucji finansowych.
Należy podkreślić, że Rzecznik Finansowy jest organem cechującym się całkowitą
samodzielnością w działaniach, które zamierza podjąć i w pełni autonomicznie
decyduje o sposobie załatwienia kierowanych do niego spraw. Jednym z zadań
Rzecznika Finansowego jest rozpatrywanie wniosków w indywidualnych sprawach,
wniesionych na skutek nieuwzględnienia roszczeń klienta przez podmiot rynku
finansowego w trybie rozpatrywania reklamacji (art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o
rozpatrywaniu reklamacji4). Warunkiem koniecznym skierowania sprawy do
Rzecznika Finansowego jest wcześniejsze złożenie reklamacji do podmiotu rynku
finansowego. Ponadto, przy Rzeczniku Finansowym prowadzone są pozasądowe
postępowania w sprawie rozwiązywania sporów między klientami podmiotów
rynku finansowego a tymi podmiotami. Postępowanie wszczyna się na wniosek
klienta podmiotu rynku finansowego, a udział podmiotu rynku finansowego w
takim postępowaniu jest obowiązkowy (art. 36 ust. 1 i art. 37 ustawy o
rozpatrywaniu reklamacji4). W toku prowadzonego postępowania Rzecznik
Finansowy zapoznaje podmiot rynku finansowego z roszczeniem klienta,
przedstawia stronom postępowania przepisy prawa mające zastosowanie w
sprawie oraz podejmuje działania mające na celu umożliwienie zbliżenia stanowisk
stron w celu rozwiązania sporu przez jego strony lub przedstawia stronom
propozycję rozwiązania sporu (art. 39 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji4). W
przypadku braku polubownego zakończenia postępowania, Rzecznik Finansowy na
wniosek strony postępowania sporządza opinię, w której należy zawrzeć w
szczególności ocenę prawną stanu faktycznego w przedmiotowym postępowaniu
(art. 40 ust. 1 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji4).
Transparentności procesu likwidacji szkód służą też przepisy dotyczące
publicznego ujawniania skarg na zakłady ubezpieczeń. Na podstawie art. 336 ust. 2
ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej3, dodatkowe
sprawozdanie finansowe i statystyczne, które zakład ubezpieczeń przedstawia
organowi nadzoru, obejmuje również informacje dotyczące skarg na działalność
zakładu ubezpieczeń oraz sporów sądowych z udziałem zakładu ubezpieczeń.
Informacje dotyczące skarg zakład ubezpieczeń przekazuje również Rzecznikowi
Finansowemu. Rzecznik Finansowy ujawnia te informacje.
Rzecznik Finansowy publikuje na swojej stronie internetowej analizy i raporty w
zakresie funkcjonowania podmiotów rynku finansowego, a także działań
podejmowanych przez Rzecznika Finansowego m. in. roczne sprawozdania z
działalności Rzecznika Finansowego, czy informacje dotyczące skarg na działalność
zakładów ubezpieczeń (https://rf.gov.pl/o-nas/sprawozdania/). Zgodnie ze
sprawozdaniem z działalności Rzecznika Finansowego oraz uwagami o stanie
przestrzegania prawa i interesów klientów podmiotów rynku finansowego za rok
2023, zwanego dalej „sprawozdaniem”, do Biura Rzecznika Finansowego w 2023
roku wpłynęło 9 306 wniosków o podjęcie interwencji wobec podmiotów rynku
ubezpieczeniowego i emerytalnego. Jak wskazano w sprawozdaniu zdecydowana
większość z tych wniosków (99,7%, 9 281) dotyczyła spraw z zakresu ubezpieczeń
gospodarczych. Najliczniejsza grupa wniosków – zarówno Działu II (pozostałe
ubezpieczenia osobowe oraz ubezpieczenia majątkowe) jak i ogółem w kwestiach
ubezpieczeniowych i emerytalnych odnosiła się do szeroko pojętej problematyki
ubezpieczeń komunikacyjnych – 3 363 wniosków (36,2%). Jak wskazano w
sprawozdaniu, ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów

-- 5 of 7 --

6/7
mechanicznych (OC PPM) i ubezpieczenie Auto – Casco (AC) stanowią od wielu lat
najczęstszy przedmiot wniosków o porady telefoniczne i mailowe, jak również
najliczniejszą grupę wniosków o podjęcie tzw. interwencji w sprawach
ubezpieczeniowych. W sprawozdaniu podkreślono, że wynika to po części z faktu,
że ubezpieczenia te są jednym z najbardziej powszechnych rodzajów ubezpieczeń
w Polsce i nie może więc dziwić, że w 2023 roku najwięcej wystąpień o podjęcie
interwencji przez Rzecznika w sprawach ubezpieczeniowych odnotowano w
obszarze obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych
(OC PPM) – 2 509 wniosków (27,0%). Wnioskodawcy w zakresie tej grupy
ubezpieczeń skarżyli się przede wszystkim na: całkowitą lub częściową odmowę
uznania roszczenia o odszkodowanie lub świadczenie, odmowę uznania roszczenia
w części, głównie z uwagi na powoływanie się w stanowiskach ubezpieczycieli na
rabaty jakie zakład mógłby uzyskać kierując pojazd do naprawy w sieciach z nim
współpracujących (warsztatach partnerskich) w stosunku do warsztatu wybranego
przez klienta. Klienci skarżyli się także na sposób prowadzenia postępowań
likwidacyjnych, w tym ich opieszałe prowadzenie, co prowadziło do
nieterminowego zaspokajania roszczeń.
Podstawa prawna:
1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz.
1061 i 1237);
2. Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych,
Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze
Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2500 oraz z 2024 r.
poz. 1565);
3. Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i
reasekuracyjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 838 i 1565);
4. Ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez
podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu
Edukacji Finansowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1109);
5. Ustawa z dnia 13 września 2024 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniach
obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim
Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz ustawy o działalności
ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1565);
6. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2118 z dnia 24
listopada 2021 r. zmieniająca dyrektywę 2009/103/WE w sprawie
ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w
związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku
ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz. Urz. UE L 430 z 02.12.2021,
str. 1);
7. Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z
2024 r. poz. 135);
8. Ustawa z dnia 15 grudnia 2017 roku o dystrybucji ubezpieczeń (Dz. U. z
2024 r. poz. 1214).

-- 6 of 7 --

7/7
Z wyrazami szacunku
Z upoważnienia Ministra Finansów
Jurand Drop
podsekretarz stanu

-- 7 of 7 --