Interpelacja nr 6607
Interpelacja w sprawie projektu ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej
Zgłaszający:
•
Adresat:
Zdrowie i Lecznictwo (100%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie projektu ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej
Interpelacja nr 6607
do ministra zdrowia
w sprawie projektu ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej
Zgłaszający: Fryderyk Sylwester Kapinos, Katarzyna Sójka, Dominika Chorosińska, Anna Dąbrowska-Banaszek, Anna Kwiecień, Józefa Szczurek-Żelazko, Tadeusz Chrzan, Janusz Cieszyński, Anna Gembicka, Czesław Hoc, Ewa Leniart, Bolesław Piecha, Patryk Wicher, Teresa Pamuła, Zbigniew Chmielowiec, Kazimierz Bogusław Choma
Data wpływu: 25-11-2024
Szanowna Pani Minister,
jako posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej oraz reprezentanci obywateli zaniepokojonych przyszłością dostępu do świadczeń kardiologicznych w Polsce składamy interpelację w sprawie projektu ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej (KSK).
Kardiologia jest jedną z najważniejszych dziedzin medycyny mającą bezpośredni wpływ na zdrowie i życie milionów Polaków. Choroby układu sercowo-naczyniowego, w tym zawały serca, są jedną z głównych przyczyn zgonów w naszym kraju. Czas reakcji medycznej w przypadku zawału serca jest krytyczny – szybka i profesjonalna interwencja może uratować życie oraz zapobiec trwałemu uszczerbkowi na zdrowiu pacjenta. W obecnym systemie funkcjonuje mapa pracowni hemodynamicznych, co umożliwia pacjentom z zawałem dotarcie do najbliższej placówki w optymalnym czasie około jednej godziny. Ta struktura zapewnia sprawną i skuteczną pomoc będącą kluczową dla wielu pacjentów z ostrymi schorzeniami kardiologicznymi. Budowa systemu oddziałów kardiologii inwazyjnej jest rezultatem wieloletniej inwestycji w zakresie szkolenia specjalistycznego personelu oraz nakładów finansowych w infrastrukturę.
W związku z tym szczególnie istotne jest, aby wszelkie zmiany w systemie opieki kardiologicznej były dobrze przemyślane, aby nie ograniczać dostępu do leczenia i nie pogarszać obecnego standardu opieki. Projekt ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej, którego założeniem jest przyspieszenie dostępu do diagnostyki oraz leczenia kardiologicznego, a także wprowadzenie jednolitych standardów opieki w całym kraju, wydaje się krokiem w dobrą stronę. Niestety, szczegółowe przepisy projektu zawierają liczne nieścisłości oraz wymogi, które w praktyce mogą przynieść skutki odwrotne do zamierzonych. Przedstawię poniżej najważniejsze zastrzeżenia do zapisów projektu oraz ich potencjalny wpływ na pacjentów:
Wymogi kwalifikacyjne dla ośrodków koordynujących I poziomu (OK I) – projekt ustawy zakłada, że placówki kwalifikowane na pierwszy poziom muszą posiadać między innymi umowę z NFZ na prowadzenie izby przyjęć lub szpitalnego oddziału ratunkowego. W Polsce wiele szpitali monoprofilowych kardiologicznych, które obecnie pełnią kluczową rolę w zabezpieczeniu udzielania świadczeń, posiada izby przyjęć udzielające porad ambulatoryjnych, przyjmujące pacjentów na interwencje planowe i w stanach nagłych z objawami wskazującymi na choroby układu krążenia, lecz nie posiadają umowy z NFZ na ten zakres. Ostatnie konkursy NFZ na izby przyjęć były ogłaszane kilkanaście lat temu, co sprawia, że wymóg posiadania takiej umowy wykluczy wiele placówek z możliwości świadczenia usług w ramach sieci. Może to prowadzić do ograniczenia dostępu do podstawowej opieki kardiologicznej i dalszego obciążenia tych placówek, które spełniają wymogi formalne, lecz nie są w stanie obsłużyć wszystkich potrzebujących pacjentów.
Wymogi kwalifikacyjne dla ośrodków koordynujących II poziomu (OK II) – projekt ustawy przewiduje, że placówki kwalifikowane na drugi poziom muszą posiadać m.in. oddział kardiochirurgii, co ogranicza znaczną liczbę ośrodków kardiologicznych do kwalifikacji na II poziom. Zważywszy, iż dla OK II jest wymóg posiadania pracowni elektrofizjologii, można domniemywać, że zabiegi z zakresu elektrofizjologii i elektroterapii wykonywane w tej pracowni będą zarezerwowane dla jedynie około 30 placówek, które posiadają oddział kardiochirurgii, co oznacza, że dostęp do leczenia specjalistycznego, takiego jak elektrofizjologia czy elektroterapia, będzie ograniczony do nielicznych ośrodków, co stanowi poważne ograniczenie w porównaniu do obecnego stanu, w którym świadczenia te są dostępne w niemal wszystkich oddziałach kardiologii.
Możliwe ograniczenie dostępu do usług dla mniejszych powiatów – wprowadzenie wymogów, których wiele ośrodków kardiologicznych obecnie nie spełnia, zgodnie z ustawą wyklucza je z Krajowej Sieci Kardiologicznej, co może doprowadzić do zamknięcia oddziałów kardiologicznych w mniejszych powiatach i tym samym wykluczenia tych regionów z dostępu do świadczeń. W konsekwencji może to przyczynić się do wzrostu śmiertelności pacjentów oraz zmniejszenia bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli w mniejszych miejscowościach.
Wymóg dodatkowych izb przyjęć dla kardiologii – projekt ustawy wprowadza obowiązek posiadania umowy na izbę przyjęć przy ośrodkach kardiologicznych. Takie rozwiązanie generuje dodatkowe koszty dla systemu ochrony zdrowia, które w obecnej sytuacji mogą okazać się zbędne. Pacjenci z zawałem serca, którzy wymagają natychmiastowej interwencji, zwykle przywożeni są do szpitala transportem medycznym, w związku z czym kierowani są bezpośrednio do oddziałów intensywnej terapii lub pracowni hemodynamiki, które są niezbędne do natychmiastowego ratowania ich zdrowia i życia. Wprowadzenie nowego obowiązku tworzenia dodatkowych izb przyjęć dla pacjentów kardiologicznych może doprowadzić do marnotrawienia środków finansowych oraz niepotrzebnego zamieszania organizacyjnego. Nowe izby przyjęć, które nie są częścią struktur oddziałów ratunkowych, nie przyczynią się do poprawy jakości opieki i dostępności dla pacjentów kardiologicznych, a jedynie spowodują dodatkowe wydatki oraz mogą skomplikować proces organizacji opieki dla pacjentów z innymi dolegliwościami, przychodzących bez skierowania.
Brak jasnych kryteriów kwalifikacji i niejednoznaczne przepisy – projekt ustawy nie precyzuje szczegółowych kryteriów dotyczących kwalifikacji placówek do Krajowej Sieci Kardiologicznej. Kryteria demograficzne, epidemiologiczne czy związane z mapami potrzeb zdrowotnych powinny być jedynie wspierającymi wytycznymi, a nie podstawą prawną do kwalifikacji lub odrzucania placówek z sieci. Niedoprecyzowane wymogi mogą prowadzić do sytuacji, w której decyzje o kwalifikacji będą nieprzejrzyste i zależne od interpretacji administracyjnej, co w efekcie utrudni pacjentom dostęp do opieki.
W świetle powyższych uwag uważamy, że wprowadzenie proponowanych zmian w takiej formie może wywrzeć negatywny wpływ na dostępność i jakość opieki kardiologicznej w Polsce. Istnieje realne ryzyko, że wiele ośrodków zostanie wykluczonych z sieci kardiologicznej, a pacjenci z mniejszych miejscowości, dotychczas mający dostęp do podstawowych i specjalistycznych świadczeń, będą zmuszeni do szukania pomocy w ośrodkach znacznie oddalonych od miejsca zamieszkania. Ponadto wprowadzenie obowiązku tworzenia dodatkowych izb przyjęć w placówkach kardiologicznych wydaje się nieuzasadnione, biorąc pod uwagę sposób, w jaki obecnie organizowane są działania ratunkowe w przypadku zawałów.
Zwracamy się zatem z apelem o ponowne przeanalizowanie zapisów projektu ustawy, tak aby proponowane zmiany faktycznie przyczyniły się do poprawy dostępności i jakości opieki kardiologicznej, a nie do jej ograniczenia, oraz zapytaniem:
Co było podstawą formułowania zapisów ustawy i czy zostały uwzględnione wnioski z trwającego ponad 3 lata pilotażu sieci kardiologicznej?
Interpelacja nr 6607
do ministra zdrowia
w sprawie projektu ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej
Zgłaszający: Fryderyk Sylwester Kapinos, Katarzyna Sójka, Dominika Chorosińska, Anna Dąbrowska-Banaszek, Anna Kwiecień, Józefa Szczurek-Żelazko, Tadeusz Chrzan, Janusz Cieszyński, Anna Gembicka, Czesław Hoc, Ewa Leniart, Bolesław Piecha, Patryk Wicher, Teresa Pamuła, Zbigniew Chmielowiec, Kazimierz Bogusław Choma
Data wpływu: 25-11-2024
Szanowna Pani Minister,
jako posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej oraz reprezentanci obywateli zaniepokojonych przyszłością dostępu do świadczeń kardiologicznych w Polsce składamy interpelację w sprawie projektu ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej (KSK).
Kardiologia jest jedną z najważniejszych dziedzin medycyny mającą bezpośredni wpływ na zdrowie i życie milionów Polaków. Choroby układu sercowo-naczyniowego, w tym zawały serca, są jedną z głównych przyczyn zgonów w naszym kraju. Czas reakcji medycznej w przypadku zawału serca jest krytyczny – szybka i profesjonalna interwencja może uratować życie oraz zapobiec trwałemu uszczerbkowi na zdrowiu pacjenta. W obecnym systemie funkcjonuje mapa pracowni hemodynamicznych, co umożliwia pacjentom z zawałem dotarcie do najbliższej placówki w optymalnym czasie około jednej godziny. Ta struktura zapewnia sprawną i skuteczną pomoc będącą kluczową dla wielu pacjentów z ostrymi schorzeniami kardiologicznymi. Budowa systemu oddziałów kardiologii inwazyjnej jest rezultatem wieloletniej inwestycji w zakresie szkolenia specjalistycznego personelu oraz nakładów finansowych w infrastrukturę.
W związku z tym szczególnie istotne jest, aby wszelkie zmiany w systemie opieki kardiologicznej były dobrze przemyślane, aby nie ograniczać dostępu do leczenia i nie pogarszać obecnego standardu opieki. Projekt ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej, którego założeniem jest przyspieszenie dostępu do diagnostyki oraz leczenia kardiologicznego, a także wprowadzenie jednolitych standardów opieki w całym kraju, wydaje się krokiem w dobrą stronę. Niestety, szczegółowe przepisy projektu zawierają liczne nieścisłości oraz wymogi, które w praktyce mogą przynieść skutki odwrotne do zamierzonych. Przedstawię poniżej najważniejsze zastrzeżenia do zapisów projektu oraz ich potencjalny wpływ na pacjentów:
Wymogi kwalifikacyjne dla ośrodków koordynujących I poziomu (OK I) – projekt ustawy zakłada, że placówki kwalifikowane na pierwszy poziom muszą posiadać między innymi umowę z NFZ na prowadzenie izby przyjęć lub szpitalnego oddziału ratunkowego. W Polsce wiele szpitali monoprofilowych kardiologicznych, które obecnie pełnią kluczową rolę w zabezpieczeniu udzielania świadczeń, posiada izby przyjęć udzielające porad ambulatoryjnych, przyjmujące pacjentów na interwencje planowe i w stanach nagłych z objawami wskazującymi na choroby układu krążenia, lecz nie posiadają umowy z NFZ na ten zakres. Ostatnie konkursy NFZ na izby przyjęć były ogłaszane kilkanaście lat temu, co sprawia, że wymóg posiadania takiej umowy wykluczy wiele placówek z możliwości świadczenia usług w ramach sieci. Może to prowadzić do ograniczenia dostępu do podstawowej opieki kardiologicznej i dalszego obciążenia tych placówek, które spełniają wymogi formalne, lecz nie są w stanie obsłużyć wszystkich potrzebujących pacjentów.
Wymogi kwalifikacyjne dla ośrodków koordynujących II poziomu (OK II) – projekt ustawy przewiduje, że placówki kwalifikowane na drugi poziom muszą posiadać m.in. oddział kardiochirurgii, co ogranicza znaczną liczbę ośrodków kardiologicznych do kwalifikacji na II poziom. Zważywszy, iż dla OK II jest wymóg posiadania pracowni elektrofizjologii, można domniemywać, że zabiegi z zakresu elektrofizjologii i elektroterapii wykonywane w tej pracowni będą zarezerwowane dla jedynie około 30 placówek, które posiadają oddział kardiochirurgii, co oznacza, że dostęp do leczenia specjalistycznego, takiego jak elektrofizjologia czy elektroterapia, będzie ograniczony do nielicznych ośrodków, co stanowi poważne ograniczenie w porównaniu do obecnego stanu, w którym świadczenia te są dostępne w niemal wszystkich oddziałach kardiologii.
Możliwe ograniczenie dostępu do usług dla mniejszych powiatów – wprowadzenie wymogów, których wiele ośrodków kardiologicznych obecnie nie spełnia, zgodnie z ustawą wyklucza je z Krajowej Sieci Kardiologicznej, co może doprowadzić do zamknięcia oddziałów kardiologicznych w mniejszych powiatach i tym samym wykluczenia tych regionów z dostępu do świadczeń. W konsekwencji może to przyczynić się do wzrostu śmiertelności pacjentów oraz zmniejszenia bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli w mniejszych miejscowościach.
Wymóg dodatkowych izb przyjęć dla kardiologii – projekt ustawy wprowadza obowiązek posiadania umowy na izbę przyjęć przy ośrodkach kardiologicznych. Takie rozwiązanie generuje dodatkowe koszty dla systemu ochrony zdrowia, które w obecnej sytuacji mogą okazać się zbędne. Pacjenci z zawałem serca, którzy wymagają natychmiastowej interwencji, zwykle przywożeni są do szpitala transportem medycznym, w związku z czym kierowani są bezpośrednio do oddziałów intensywnej terapii lub pracowni hemodynamiki, które są niezbędne do natychmiastowego ratowania ich zdrowia i życia. Wprowadzenie nowego obowiązku tworzenia dodatkowych izb przyjęć dla pacjentów kardiologicznych może doprowadzić do marnotrawienia środków finansowych oraz niepotrzebnego zamieszania organizacyjnego. Nowe izby przyjęć, które nie są częścią struktur oddziałów ratunkowych, nie przyczynią się do poprawy jakości opieki i dostępności dla pacjentów kardiologicznych, a jedynie spowodują dodatkowe wydatki oraz mogą skomplikować proces organizacji opieki dla pacjentów z innymi dolegliwościami, przychodzących bez skierowania.
Brak jasnych kryteriów kwalifikacji i niejednoznaczne przepisy – projekt ustawy nie precyzuje szczegółowych kryteriów dotyczących kwalifikacji placówek do Krajowej Sieci Kardiologicznej. Kryteria demograficzne, epidemiologiczne czy związane z mapami potrzeb zdrowotnych powinny być jedynie wspierającymi wytycznymi, a nie podstawą prawną do kwalifikacji lub odrzucania placówek z sieci. Niedoprecyzowane wymogi mogą prowadzić do sytuacji, w której decyzje o kwalifikacji będą nieprzejrzyste i zależne od interpretacji administracyjnej, co w efekcie utrudni pacjentom dostęp do opieki.
W świetle powyższych uwag uważamy, że wprowadzenie proponowanych zmian w takiej formie może wywrzeć negatywny wpływ na dostępność i jakość opieki kardiologicznej w Polsce. Istnieje realne ryzyko, że wiele ośrodków zostanie wykluczonych z sieci kardiologicznej, a pacjenci z mniejszych miejscowości, dotychczas mający dostęp do podstawowych i specjalistycznych świadczeń, będą zmuszeni do szukania pomocy w ośrodkach znacznie oddalonych od miejsca zamieszkania. Ponadto wprowadzenie obowiązku tworzenia dodatkowych izb przyjęć w placówkach kardiologicznych wydaje się nieuzasadnione, biorąc pod uwagę sposób, w jaki obecnie organizowane są działania ratunkowe w przypadku zawałów.
Zwracamy się zatem z apelem o ponowne przeanalizowanie zapisów projektu ustawy, tak aby proponowane zmiany faktycznie przyczyniły się do poprawy dostępności i jakości opieki kardiologicznej, a nie do jej ograniczenia, oraz zapytaniem:
Co było podstawą formułowania zapisów ustawy i czy zostały uwzględnione wnioski z trwającego ponad 3 lata pilotażu sieci kardiologicznej?
Odpowiedź urzędowa
Podsekretarz stanu Jerzy Szafranowicz
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Bardzo konkretna
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
25%
Konkretność
75%
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
Twarde liczby / kwoty
0 kwot, 0 %
Precyzyjne daty
1
Odpowiedź na punkty
✓ Tak (Ad 1, Pkt...)
Gęstość faktów
1.9 / 1k zn.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (1)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
13773 znaków
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
OKUK.050.2.2024.KR
Warszawa, 21 grudnia 2024
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu
Rzeczpospolitej Polskiej
Dotyczy: odpowiedź na interpelację Pana Posła Fryderyka Kapinosa i grupy posłów w
sprawie projektu ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 6607 Pana Posła Fryderyka Sylwestra Kapinosa i grupy
posłów w sprawie projektu ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej, proszę o przyjęcie
poniższych odpowiedzi.
1. Wymogi kwalifikacyjne dla Ośrodków Koordynujących I poziomu (OK I) – Projekt
ustawy zakłada, że placówki kwalifikowane na pierwszy poziom muszą posiadać między
innymi umowę z NFZ na prowadzenie izby przyjęć lub szpitalnego oddziału
ratunkowego. W Polsce wiele szpitali monoprofilowych kardiologicznych, które
obecnie pełnią kluczową rolę w zabezpieczeniu udzielania świadczeń, posiada izby
przyjęć udzielające porad ambulatoryjnych, przyjmujące pacjentów na interwencje
planowe i w stanach nagłych z objawami wskazującymi na choroby układu krążenia, lecz
nie posiadają umowy z NFZ na ten zakres. Ostatnie konkursy NFZ na izby przyjęć były
ogłaszane kilkanaście lat temu, co sprawia, że wymóg posiadania takiej umowy
wykluczy wiele placówek z możliwości świadczenia usług w ramach sieci. Może to
prowadzić do ograniczenia dostępu do podstawowej opieki kardiologicznej i dalszego
obciążenia tych placówek, które spełniają wymogi formalne, lecz nie są w stanie
obsłużyć wszystkich potrzebujących pacjentów.
Obecne zapisy ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej (KSK), których brzmienie zostało
wypracowane po etapie uzgodnień międzyresortowych i konsultacji publicznych zakładają,
że strukturę KSK będą tworzyć Ośrodki Kardiologiczne I poziomu zabezpieczenia opieki
kardiologicznej KSK (OK I), Ośrodki Kardiologiczne II poziomu zabezpieczenia opieki
kardiologicznej KSK (OK II) oraz Ośrodki Kardiologiczne III poziomu zabezpieczenia opieki
kardiologicznej KSK (OK III). Ośrodki Kardiologiczne zakwalifikowane do KSK mogą
uzyskać status Centrum Doskonałości Kardiologicznej, czyli centrum wyspecjalizowanego
-- 1 of 5 --
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
2
w diagnostyce i leczeniu określonego rodzaju lub grupy jednostek chorobowych z zakresu
ChUK.
Podmioty lecznicze, które nie zostaną zakwalifikowane do KSK, a które realizować mogą w
ramach umowy zawartej z NFZ świadczenia zdrowotne z zakresu diagnostyki
kardiologicznej i leczenia kardiologicznego, w tym w szczególności w ramach podstawowej
opieki zdrowotnej, ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych, rehabilitacji
kardiologicznej albo opieki długoterminowej zostały w ustawie zdefiniowane jako ośrodki
współpracujące z KSK. Ośrodki zakwalifikowane do KSK zgodnie z przepisami ustawy
współpracować będą z ośrodkami współpracującymi z KSK, w szczególności w zakresie
sprawowania i koordynacji opieki kardiologicznej nad świadczeniobiorcą.
KSK zapewni wystandaryzowaną, trzy poziomową strukturę ośrodków kardiologicznych
zapewniających opiekę kardiologiczną. Ośrodki Kardiologiczne zakwalifikowane na I
poziomie KSK (OK I) zapewniać będą podstawową diagnostykę i leczenie kardiologiczne.
Ośrodki Kardiologiczne zakwalifikowane na II poziomie KSK (OK II) zapewniać będą i
kompleksową diagnostykę kardiologiczną oraz leczenie kardiologiczne, w tym z zakresu
kardiologii inwazyjnej. Najszerszy zakres świadczeń zdrowotnych z zakresu diagnostyki i
leczenia ChUK realizować będą Ośrodki Kardiologiczne zakwalifikowane na III poziomie
KSK (OK III). Poza zakresem świadczeń właściwym dla OK II, OK III realizować będą także
świadczenia zdrowotne z zakresu kardiochirurgii oraz elektrofizjologii.
Wszystkie Ośrodki Kardiologiczne zakwalifikowane do KSK zobowiązane będą do
realizacji opieki kardiologicznej zgodnie z kluczowymi zaleceniami (wspólnymi dla KSK
„ścieżkami pacjenta” w opiece kardiologicznej) oraz współpracy w ramach KSK i z
ośrodkami współpracującymi. Ośrodki Kardiologiczne II i III poziomu KSK zobowiązane
będą także do koordynacji opieki kardiologicznej oraz zapewnienia jej ciągłości, w tym
zapewnienia pacjentom dostępu do rehabilitacji kardiologicznej.
Przynależność Ośrodków Kardiologicznych do poziomu II i III KSK (OK II i OK III) wiąże się
także z obowiązkiem posiadania zawartej z NFZ umowy o udzielanie świadczeń opieki
zdrowotnej w ramach izby przyjęć lub szpitalnego oddziału ratunkowego oraz zapewnienia
dostępu w lokalizacji podmiotu leczniczego do pracowni hemodynamiki lub radiologii
zabiegowej (a w przypadku OK III także do pracowni elektrofizjologii). Powyższy wymóg
pozwolić ma na poszerzenie dostępu pacjentów z ChUK do izb przyjęć ośrodków, które
zapewniają kompleksową diagnostykę i leczenie kardiologiczne (zachowawcze i inwazyjne)
w lokalizacji danego zakładu leczniczego. Powyższy wymóg przełoży się ponadto na
skrócenie czasu oczekiwania pacjentów z zawałem serca (STEMI, NSTEMI) na leczenie
inwazyjne. Pacjenci zgłaszając się na izbę przyjęć lub SOR Ośrodka Kardiologicznego OK II
lub OK III będą mieli pewność, że ośrodek ten w lokalizacji zapewnia leczenie inwazyjne z
zakresu kardiologii realizowane w pracowni hemodynamiki lub radiologii zabiegowej, bez
konieczności transportu do innego ośrodka. W przypadku transportu pacjentów z zawałem
serca z domu lub z IP/SOR innego podmiotu leczniczego, pacjenci będą mogli być kierowani
bezpośrednio do pracowni hemodynamiki.
Ustawa o KSK wprowadzając dla ośrodków OK II oraz OK III wymóg posiadania umowy z
NFZ na świadczenia zdrowotne udzielane na izbie przyjęć lub SOR nie zwiększy istotnie
wydatków NFZ. Ośrodki wieloprofilowe, które posiadają oddział o profilu kardiologia w
większości posiadają umowy z NFZ także na izbę przyjęć lub SOR. Ewentualne poszerzenie
działalności o izbę przyjęć dotyczyć będzie głównie szpitali mono profilowych.
-- 2 of 5 --
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
3
Podkreślić należy, że wejście ustawy o KSK w życie nie ograniczy dostępu do świadczeń
zdrowotnych z zakresu kardiologii inwazyjnej. W ramach pierwszej kwalifikacji do KSK
włączone zostaną (na poziom OK II i OK III) także te ośrodki, które nie spełniają wymogu
posiadania umowy z NFZ na świadczenia zdrowotne udzielane na izbie przyjęć lub SOR. W
projekcie ustawy przewidziano bowiem 3-letni okres przejściowy dla powyższego wymogu.
Ośrodki Kardiologiczne zakwalifikowane na poziom II lub III będą miały odpowiedni czas
na przeprowadzenie zmian organizacyjnych mających na celu poszerzenie prowadzonej
działalności o IP lub SOR i zakontraktowanie nowego zakresu świadczeń z NFZ.
2. Wymogi kwalifikacyjne dla Ośrodków Koordynujących II poziomu (OK II) – Projekt
ustawy przewiduje, że placówki kwalifikowane na drugi poziom muszą posiadać m.in.
oddział kardiochirurgii, co ogranicza znaczną liczbę ośrodków kardiologicznych do
kwalifikacji na II poziom. Zważywszy, iż dla OKII jest wymóg posiadania pracowni
elektrofizjologii można domniemywać, że zabiegi z zakresu elektrofizjologii i
elektroterapii wykonywane w tej pracowni będą zarezerwowane dla jedynie około 30
placówek, które posiadają oddział kardiochirurgii, co oznacza, że dostęp do leczenia
specjalistycznego, takiego jak elektrofizjologia czy elektroterapia, będzie ograniczony
do nielicznych ośrodków, co stanowi poważne ograniczenie w porównaniu do obecnego
stanu, w którym świadczenia te są dostępne w niemal wszystkich oddziałach kardiologii.
Obecny projekt ustawy o KSK wprowadza zapisy, że po upływie 3-letniego okresu
przejściowego do realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu elektrofizjologii,
elektroterapii i kardiologii interwencyjnej uprawnione będą wyłącznie podmioty lecznicze,
które zakwalifikowane zostaną na poziom OK II (szacowane ok. 100 ośrodków) lub OK III
(ok. 35 ośrodków). Przepisy projektowanej ustawy nie ograniczą więc odstępu pacjentom
do leczenia specjalistycznego w zakresie powyższych zabiegów W przypadku kardiologii
interwencyjnej wyjątkiem dla tego ograniczenia będzie stan nagły.
3. Możliwe ograniczenie dostępu do usług dla mniejszych powiatów – Wprowadzenie
wymogów, które wiele ośrodków kardiologicznych nie spełnia na dzień dzisiejszy,
zgodnie z Ustawą wyklucza je z Krajowej Sieci Kardiologicznej, co może doprowadzić do
zamknięcia oddziałów kardiologicznych w mniejszych powiatach i tym samym,
wykluczenia tych regionów z dostępu do świadczeń. W konsekwencji może to
przyczynić się do wzrostu śmiertelności pacjentów oraz zmniejszenia bezpieczeństwa
zdrowotnego obywateli w mniejszych miejscowościach.
Jak wspomniano powyżej, w odpowiedzi na pkt 1, mniejsze ośrodki kardiologiczne, które
nie spełnią wymogów dla OK II lub OK III nie zostaną wykluczone z KSK tylko zostaną
zakwalifikowane na I poziom zabezpieczania opieki kardiologicznej KSK (OK I). Zgodnie ze
zmodyfikowanymi zapisami projektu ustawy o KSK, OK I udziela w ramach zawartej z NFZ
umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej świadczeń dotyczących opieki
kardiologicznej w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne lub
ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne.
Powyższe umożliwi zakwalifikowanie do sieci mniejszych ośrodków, które realizują
świadczenia kardiologiczne np. w ramach poradni/oddziału chorób wewnętrznych czy
poradni/oddziału geriatrycznego.
4. Wymóg dodatkowych izb przyjęć dla kardiologii – Projekt ustawy wprowadza
obowiązek posiadania umowy na izbę przyjęć przy ośrodkach kardiologicznych. Takie
rozwiązanie generuje dodatkowe koszty dla systemu ochrony zdrowia, które w obecnej
-- 3 of 5 --
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
4
sytuacji mogą okazać się zbędne. Pacjenci z zawałem serca, którzy wymagają
natychmiastowej interwencji, zwykle trafiają do szpitala transportem medycznym, w
związku z czym kierowani są bezpośrednio do oddziałów intensywnej terapii lub
pracowni hemodynamiki, które są niezbędne do natychmiastowego ratowania ich
zdrowia i życia. Wprowadzenie nowego obowiązku tworzenia dodatkowych izb przyjęć
dla pacjentów kardiologicznych może doprowadzić do marnotrawienia środków
finansowych oraz niepotrzebnego zamieszania organizacyjnego. Nowe izby przyjęć,
które nie są częścią struktur oddziałów ratunkowych, nie przyczynią się do poprawy
jakości opieki i dostępności dla pacjentów kardiologicznych, a jedynie spowodują
dodatkowe wydatki oraz mogą skomplikować proces organizacji opieki dla pacjentów z
innymi dolegliwościami przychodzących bez skierowania.
Przynależność Ośrodków Kardiologicznych do poziomu II i III KSK (OK II i OK III) wiąże się
z obowiązkiem posiadania zawartej z NFZ umowy o udzielanie świadczeń opieki
zdrowotnej w ramach izby przyjęć lub szpitalnego oddziału ratunkowego oraz zapewnienia
dostępu w lokalizacji podmiotu leczniczego do pracowni hemodynamiki lub radiologii
zabiegowej (a w przypadku OK III także do pracowni elektrofizjologii). Powyższy wymóg
pozwolić ma na poszerzenie dostępu pacjentów z ChUK do izb przyjęć ośrodków, które
zapewniają kompleksową diagnostykę i leczenie kardiologiczne (zachowawcze i inwazyjne)
w lokalizacji danego zakładu leczniczego. Powyższy wymóg przełoży się ponadto na
skrócenie czasu oczekiwania pacjentów z zawałem serca (STEMI, NSTEMI) na leczenie
inwazyjne. Pacjenci zgłaszając się na izbę przyjęć lub SOR Ośrodka Kardiologicznego OK II
lub OK III będą mieli pewność, że ośrodek ten w lokalizacji zapewnia leczenie inwazyjne z
zakresu kardiologii realizowane w pracowni hemodynamiki lub radiologii zabiegowej, bez
konieczności transportu do innego ośrodka. W przypadku transportu pacjentów z zawałem
serca z domu lub z IP/SOR innego podmiotu leczniczego, pacjenci będą mogli być kierowani
bezpośrednio do pracowni hemodynamiki.
5. Brak jasnych kryteriów kwalifikacji i niejednoznaczne przepisy – Projekt ustawy nie
precyzuje szczegółowych kryteriów dotyczących kwalifikacji placówek do Krajowej
Sieci Kardiologicznej. Kryteria demograficzne, epidemiologiczne czy związane z
mapami potrzeb zdrowotnych powinny być jedynie wspierającymi wytycznymi, a nie
podstawą prawną do kwalifikacji lub odrzucania placówek z sieci. Niedoprecyzowane
wymogi mogą prowadzić do sytuacji, w której decyzje o kwalifikacji będą nieprzejrzyste
i zależne od interpretacji administracyjnej, co w efekcie utrudni pacjentom dostęp do
opieki.
Zgodnie z zapisami w art. 13 ust. 3 projektu ustawy o KSK, szczegółowe kryteria
warunkujące przynależność podmiotu leczniczego, w zakresie danego zakładu leczniczego,
do danego poziomu zabezpieczenia opieki kardiologicznej KSK, mając na uwadze
konieczność zapewnienia kompleksowości opieki kardiologicznej w ramach danego
poziomu zabezpieczenia opieki kardiologicznej KSK oraz rodzaj CDK i szczegółowe
kryteria warunkujące przyznanie ośrodkowi kardiologicznemu statusu CDK, zostaną
określone przez Ministra Zdrowia w formie aktu wykonawczego, tj. rozporządzenia w
sprawie szczegółowych kryteriów warunkujących przynależność podmiotu wykonującego
działalność leczniczą do poziomu zabezpieczenia opieki kardiologicznej Krajowej Sieci
Kardiologicznej. Zgodnie z ustawą szczegółowe kryteria kwalifikacji podmiotów
leczniczych (w zakresie ich zakładów leczniczych) do KSK dotyczyć będą precyzyjnych i
jasnych kryteriów dot. personelu medycznego, komórek organizacyjnych, organizacji
udzielania świadczeń zdrowotnych oraz rodzaju udzielanych procedur medycznych.
-- 4 of 5 --
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
5
Z wyrazami szacunku
z upoważnienia Ministra Zdrowia
Jerzy Szafranowicz
Podsekretarz Stanu
/dokument podpisany elektronicznie/
-- 5 of 5 --
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
OKUK.050.2.2024.KR
Warszawa, 21 grudnia 2024
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu
Rzeczpospolitej Polskiej
Dotyczy: odpowiedź na interpelację Pana Posła Fryderyka Kapinosa i grupy posłów w
sprawie projektu ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 6607 Pana Posła Fryderyka Sylwestra Kapinosa i grupy
posłów w sprawie projektu ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej, proszę o przyjęcie
poniższych odpowiedzi.
1. Wymogi kwalifikacyjne dla Ośrodków Koordynujących I poziomu (OK I) – Projekt
ustawy zakłada, że placówki kwalifikowane na pierwszy poziom muszą posiadać między
innymi umowę z NFZ na prowadzenie izby przyjęć lub szpitalnego oddziału
ratunkowego. W Polsce wiele szpitali monoprofilowych kardiologicznych, które
obecnie pełnią kluczową rolę w zabezpieczeniu udzielania świadczeń, posiada izby
przyjęć udzielające porad ambulatoryjnych, przyjmujące pacjentów na interwencje
planowe i w stanach nagłych z objawami wskazującymi na choroby układu krążenia, lecz
nie posiadają umowy z NFZ na ten zakres. Ostatnie konkursy NFZ na izby przyjęć były
ogłaszane kilkanaście lat temu, co sprawia, że wymóg posiadania takiej umowy
wykluczy wiele placówek z możliwości świadczenia usług w ramach sieci. Może to
prowadzić do ograniczenia dostępu do podstawowej opieki kardiologicznej i dalszego
obciążenia tych placówek, które spełniają wymogi formalne, lecz nie są w stanie
obsłużyć wszystkich potrzebujących pacjentów.
Obecne zapisy ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej (KSK), których brzmienie zostało
wypracowane po etapie uzgodnień międzyresortowych i konsultacji publicznych zakładają,
że strukturę KSK będą tworzyć Ośrodki Kardiologiczne I poziomu zabezpieczenia opieki
kardiologicznej KSK (OK I), Ośrodki Kardiologiczne II poziomu zabezpieczenia opieki
kardiologicznej KSK (OK II) oraz Ośrodki Kardiologiczne III poziomu zabezpieczenia opieki
kardiologicznej KSK (OK III). Ośrodki Kardiologiczne zakwalifikowane do KSK mogą
uzyskać status Centrum Doskonałości Kardiologicznej, czyli centrum wyspecjalizowanego
-- 1 of 5 --
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
2
w diagnostyce i leczeniu określonego rodzaju lub grupy jednostek chorobowych z zakresu
ChUK.
Podmioty lecznicze, które nie zostaną zakwalifikowane do KSK, a które realizować mogą w
ramach umowy zawartej z NFZ świadczenia zdrowotne z zakresu diagnostyki
kardiologicznej i leczenia kardiologicznego, w tym w szczególności w ramach podstawowej
opieki zdrowotnej, ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych, rehabilitacji
kardiologicznej albo opieki długoterminowej zostały w ustawie zdefiniowane jako ośrodki
współpracujące z KSK. Ośrodki zakwalifikowane do KSK zgodnie z przepisami ustawy
współpracować będą z ośrodkami współpracującymi z KSK, w szczególności w zakresie
sprawowania i koordynacji opieki kardiologicznej nad świadczeniobiorcą.
KSK zapewni wystandaryzowaną, trzy poziomową strukturę ośrodków kardiologicznych
zapewniających opiekę kardiologiczną. Ośrodki Kardiologiczne zakwalifikowane na I
poziomie KSK (OK I) zapewniać będą podstawową diagnostykę i leczenie kardiologiczne.
Ośrodki Kardiologiczne zakwalifikowane na II poziomie KSK (OK II) zapewniać będą i
kompleksową diagnostykę kardiologiczną oraz leczenie kardiologiczne, w tym z zakresu
kardiologii inwazyjnej. Najszerszy zakres świadczeń zdrowotnych z zakresu diagnostyki i
leczenia ChUK realizować będą Ośrodki Kardiologiczne zakwalifikowane na III poziomie
KSK (OK III). Poza zakresem świadczeń właściwym dla OK II, OK III realizować będą także
świadczenia zdrowotne z zakresu kardiochirurgii oraz elektrofizjologii.
Wszystkie Ośrodki Kardiologiczne zakwalifikowane do KSK zobowiązane będą do
realizacji opieki kardiologicznej zgodnie z kluczowymi zaleceniami (wspólnymi dla KSK
„ścieżkami pacjenta” w opiece kardiologicznej) oraz współpracy w ramach KSK i z
ośrodkami współpracującymi. Ośrodki Kardiologiczne II i III poziomu KSK zobowiązane
będą także do koordynacji opieki kardiologicznej oraz zapewnienia jej ciągłości, w tym
zapewnienia pacjentom dostępu do rehabilitacji kardiologicznej.
Przynależność Ośrodków Kardiologicznych do poziomu II i III KSK (OK II i OK III) wiąże się
także z obowiązkiem posiadania zawartej z NFZ umowy o udzielanie świadczeń opieki
zdrowotnej w ramach izby przyjęć lub szpitalnego oddziału ratunkowego oraz zapewnienia
dostępu w lokalizacji podmiotu leczniczego do pracowni hemodynamiki lub radiologii
zabiegowej (a w przypadku OK III także do pracowni elektrofizjologii). Powyższy wymóg
pozwolić ma na poszerzenie dostępu pacjentów z ChUK do izb przyjęć ośrodków, które
zapewniają kompleksową diagnostykę i leczenie kardiologiczne (zachowawcze i inwazyjne)
w lokalizacji danego zakładu leczniczego. Powyższy wymóg przełoży się ponadto na
skrócenie czasu oczekiwania pacjentów z zawałem serca (STEMI, NSTEMI) na leczenie
inwazyjne. Pacjenci zgłaszając się na izbę przyjęć lub SOR Ośrodka Kardiologicznego OK II
lub OK III będą mieli pewność, że ośrodek ten w lokalizacji zapewnia leczenie inwazyjne z
zakresu kardiologii realizowane w pracowni hemodynamiki lub radiologii zabiegowej, bez
konieczności transportu do innego ośrodka. W przypadku transportu pacjentów z zawałem
serca z domu lub z IP/SOR innego podmiotu leczniczego, pacjenci będą mogli być kierowani
bezpośrednio do pracowni hemodynamiki.
Ustawa o KSK wprowadzając dla ośrodków OK II oraz OK III wymóg posiadania umowy z
NFZ na świadczenia zdrowotne udzielane na izbie przyjęć lub SOR nie zwiększy istotnie
wydatków NFZ. Ośrodki wieloprofilowe, które posiadają oddział o profilu kardiologia w
większości posiadają umowy z NFZ także na izbę przyjęć lub SOR. Ewentualne poszerzenie
działalności o izbę przyjęć dotyczyć będzie głównie szpitali mono profilowych.
-- 2 of 5 --
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
3
Podkreślić należy, że wejście ustawy o KSK w życie nie ograniczy dostępu do świadczeń
zdrowotnych z zakresu kardiologii inwazyjnej. W ramach pierwszej kwalifikacji do KSK
włączone zostaną (na poziom OK II i OK III) także te ośrodki, które nie spełniają wymogu
posiadania umowy z NFZ na świadczenia zdrowotne udzielane na izbie przyjęć lub SOR. W
projekcie ustawy przewidziano bowiem 3-letni okres przejściowy dla powyższego wymogu.
Ośrodki Kardiologiczne zakwalifikowane na poziom II lub III będą miały odpowiedni czas
na przeprowadzenie zmian organizacyjnych mających na celu poszerzenie prowadzonej
działalności o IP lub SOR i zakontraktowanie nowego zakresu świadczeń z NFZ.
2. Wymogi kwalifikacyjne dla Ośrodków Koordynujących II poziomu (OK II) – Projekt
ustawy przewiduje, że placówki kwalifikowane na drugi poziom muszą posiadać m.in.
oddział kardiochirurgii, co ogranicza znaczną liczbę ośrodków kardiologicznych do
kwalifikacji na II poziom. Zważywszy, iż dla OKII jest wymóg posiadania pracowni
elektrofizjologii można domniemywać, że zabiegi z zakresu elektrofizjologii i
elektroterapii wykonywane w tej pracowni będą zarezerwowane dla jedynie około 30
placówek, które posiadają oddział kardiochirurgii, co oznacza, że dostęp do leczenia
specjalistycznego, takiego jak elektrofizjologia czy elektroterapia, będzie ograniczony
do nielicznych ośrodków, co stanowi poważne ograniczenie w porównaniu do obecnego
stanu, w którym świadczenia te są dostępne w niemal wszystkich oddziałach kardiologii.
Obecny projekt ustawy o KSK wprowadza zapisy, że po upływie 3-letniego okresu
przejściowego do realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu elektrofizjologii,
elektroterapii i kardiologii interwencyjnej uprawnione będą wyłącznie podmioty lecznicze,
które zakwalifikowane zostaną na poziom OK II (szacowane ok. 100 ośrodków) lub OK III
(ok. 35 ośrodków). Przepisy projektowanej ustawy nie ograniczą więc odstępu pacjentom
do leczenia specjalistycznego w zakresie powyższych zabiegów W przypadku kardiologii
interwencyjnej wyjątkiem dla tego ograniczenia będzie stan nagły.
3. Możliwe ograniczenie dostępu do usług dla mniejszych powiatów – Wprowadzenie
wymogów, które wiele ośrodków kardiologicznych nie spełnia na dzień dzisiejszy,
zgodnie z Ustawą wyklucza je z Krajowej Sieci Kardiologicznej, co może doprowadzić do
zamknięcia oddziałów kardiologicznych w mniejszych powiatach i tym samym,
wykluczenia tych regionów z dostępu do świadczeń. W konsekwencji może to
przyczynić się do wzrostu śmiertelności pacjentów oraz zmniejszenia bezpieczeństwa
zdrowotnego obywateli w mniejszych miejscowościach.
Jak wspomniano powyżej, w odpowiedzi na pkt 1, mniejsze ośrodki kardiologiczne, które
nie spełnią wymogów dla OK II lub OK III nie zostaną wykluczone z KSK tylko zostaną
zakwalifikowane na I poziom zabezpieczania opieki kardiologicznej KSK (OK I). Zgodnie ze
zmodyfikowanymi zapisami projektu ustawy o KSK, OK I udziela w ramach zawartej z NFZ
umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej świadczeń dotyczących opieki
kardiologicznej w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne lub
ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne.
Powyższe umożliwi zakwalifikowanie do sieci mniejszych ośrodków, które realizują
świadczenia kardiologiczne np. w ramach poradni/oddziału chorób wewnętrznych czy
poradni/oddziału geriatrycznego.
4. Wymóg dodatkowych izb przyjęć dla kardiologii – Projekt ustawy wprowadza
obowiązek posiadania umowy na izbę przyjęć przy ośrodkach kardiologicznych. Takie
rozwiązanie generuje dodatkowe koszty dla systemu ochrony zdrowia, które w obecnej
-- 3 of 5 --
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
4
sytuacji mogą okazać się zbędne. Pacjenci z zawałem serca, którzy wymagają
natychmiastowej interwencji, zwykle trafiają do szpitala transportem medycznym, w
związku z czym kierowani są bezpośrednio do oddziałów intensywnej terapii lub
pracowni hemodynamiki, które są niezbędne do natychmiastowego ratowania ich
zdrowia i życia. Wprowadzenie nowego obowiązku tworzenia dodatkowych izb przyjęć
dla pacjentów kardiologicznych może doprowadzić do marnotrawienia środków
finansowych oraz niepotrzebnego zamieszania organizacyjnego. Nowe izby przyjęć,
które nie są częścią struktur oddziałów ratunkowych, nie przyczynią się do poprawy
jakości opieki i dostępności dla pacjentów kardiologicznych, a jedynie spowodują
dodatkowe wydatki oraz mogą skomplikować proces organizacji opieki dla pacjentów z
innymi dolegliwościami przychodzących bez skierowania.
Przynależność Ośrodków Kardiologicznych do poziomu II i III KSK (OK II i OK III) wiąże się
z obowiązkiem posiadania zawartej z NFZ umowy o udzielanie świadczeń opieki
zdrowotnej w ramach izby przyjęć lub szpitalnego oddziału ratunkowego oraz zapewnienia
dostępu w lokalizacji podmiotu leczniczego do pracowni hemodynamiki lub radiologii
zabiegowej (a w przypadku OK III także do pracowni elektrofizjologii). Powyższy wymóg
pozwolić ma na poszerzenie dostępu pacjentów z ChUK do izb przyjęć ośrodków, które
zapewniają kompleksową diagnostykę i leczenie kardiologiczne (zachowawcze i inwazyjne)
w lokalizacji danego zakładu leczniczego. Powyższy wymóg przełoży się ponadto na
skrócenie czasu oczekiwania pacjentów z zawałem serca (STEMI, NSTEMI) na leczenie
inwazyjne. Pacjenci zgłaszając się na izbę przyjęć lub SOR Ośrodka Kardiologicznego OK II
lub OK III będą mieli pewność, że ośrodek ten w lokalizacji zapewnia leczenie inwazyjne z
zakresu kardiologii realizowane w pracowni hemodynamiki lub radiologii zabiegowej, bez
konieczności transportu do innego ośrodka. W przypadku transportu pacjentów z zawałem
serca z domu lub z IP/SOR innego podmiotu leczniczego, pacjenci będą mogli być kierowani
bezpośrednio do pracowni hemodynamiki.
5. Brak jasnych kryteriów kwalifikacji i niejednoznaczne przepisy – Projekt ustawy nie
precyzuje szczegółowych kryteriów dotyczących kwalifikacji placówek do Krajowej
Sieci Kardiologicznej. Kryteria demograficzne, epidemiologiczne czy związane z
mapami potrzeb zdrowotnych powinny być jedynie wspierającymi wytycznymi, a nie
podstawą prawną do kwalifikacji lub odrzucania placówek z sieci. Niedoprecyzowane
wymogi mogą prowadzić do sytuacji, w której decyzje o kwalifikacji będą nieprzejrzyste
i zależne od interpretacji administracyjnej, co w efekcie utrudni pacjentom dostęp do
opieki.
Zgodnie z zapisami w art. 13 ust. 3 projektu ustawy o KSK, szczegółowe kryteria
warunkujące przynależność podmiotu leczniczego, w zakresie danego zakładu leczniczego,
do danego poziomu zabezpieczenia opieki kardiologicznej KSK, mając na uwadze
konieczność zapewnienia kompleksowości opieki kardiologicznej w ramach danego
poziomu zabezpieczenia opieki kardiologicznej KSK oraz rodzaj CDK i szczegółowe
kryteria warunkujące przyznanie ośrodkowi kardiologicznemu statusu CDK, zostaną
określone przez Ministra Zdrowia w formie aktu wykonawczego, tj. rozporządzenia w
sprawie szczegółowych kryteriów warunkujących przynależność podmiotu wykonującego
działalność leczniczą do poziomu zabezpieczenia opieki kardiologicznej Krajowej Sieci
Kardiologicznej. Zgodnie z ustawą szczegółowe kryteria kwalifikacji podmiotów
leczniczych (w zakresie ich zakładów leczniczych) do KSK dotyczyć będą precyzyjnych i
jasnych kryteriów dot. personelu medycznego, komórek organizacyjnych, organizacji
udzielania świadczeń zdrowotnych oraz rodzaju udzielanych procedur medycznych.
-- 4 of 5 --
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
5
Z wyrazami szacunku
z upoważnienia Ministra Zdrowia
Jerzy Szafranowicz
Podsekretarz Stanu
/dokument podpisany elektronicznie/
-- 5 of 5 --