Interpelacja nr 6566
Interpelacja w sprawie zmiany przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnoszących się do wyznaczania stref planistycznych dotyczących zabudowy mieszkaniowej w celu ochrony majątków mieszkańców na terenach gmin wiejskich oraz miejsko-wiejskich
Zgłaszający:
•
Adresat:
Obrona i Bezpieczeństwo (70%)
Infrastruktura i Transport (51%)
Sprawiedliwość i Sądy (40%)
Podatki i Finanse (30%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie zmiany przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnoszących się do wyznaczania stref planistycznych dotyczących zabudowy mieszkaniowej w celu ochrony majątków mieszkańców na terenach gmin wiejskich oraz miejsko-wiejskich
Interpelacja nr 6566
do ministra rozwoju i technologii
w sprawie zmiany przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnoszących się do wyznaczania stref planistycznych dotyczących zabudowy mieszkaniowej w celu ochrony majątków mieszkańców na terenach gmin wiejskich oraz miejsko-wiejskich
Zgłaszający: Adam Dziedzic
Data wpływu: 22-11-2024
Szanowny Panie Ministrze,
wnoszę o rozważenie wprowadzenia zmiany zapisu art. 13d ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717) poprzez ich uchylenie.
Uzasadnienie:
Celem niniejszej interpelacji jest zmiana przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchylenie ograniczeń przy wyznaczaniu stref planistycznych, o których mowa w art. 13c ust. 2 pkt 1–3 ustawy, poprzez likwidacje ograniczeń procentowych dla mechanizmu bilansowania i chłonności. Dzięki temu będzie istniała możliwość wyznaczenia stref planistycznych związanych z zabudową mieszkaniową na obszarach graniczących z miastami wojewódzkimi w ramach tworzenia aglomeracji. Gminy ościenne miast wojewódzkich, takie jak np. gminy Głogów Małopolski, Świlcza, Trzebownisko, Krasne czy Tyczyn są w bardzo trudnej sytuacji po wprowadzeniu reformy planowania przestrzennego. Te gminy prężnie rozwijają się poprzez tworzenie specjalnych stref ekonomicznych i tworzenie miejsc pracy dla pracowników, którzy wybierają daną gminę jako miejsce zamieszkania. Brak obowiązku meldunku w stałym miejscu zamieszkania spowodował zaniżenie wskaźników osób obecnie zamieszkałych wg GUS i prognozy rozwoju w tym zakresie. Gminy obserwują bardzo szybki rozwój budownictwa mieszkalnego w tym regionie.
Została zachwiana zasada decentralizacji zadań publicznych, która poprzez konstytucję przyznała gminom uprawnienia władztwa planistycznego w systemie planowania przestrzennego. Istotą tego władztwa jest prawo samorządu gminnego do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy. W tym celu organy jednostek samorządu gminnego określają przeznaczenie gruntów oraz zasady ich zagospodarowania przeważnie za pomocą miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku planu miejscowego na danym terenie gmina wydaje zastępcze ich ustalenie w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tak skrajnie niekorzystne zapisy ustawy odbierają gminom władztwo planistyczne, a przecież zgodnie z art. 16 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej, a przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Podmiotami władztwa powinny być przede wszystkim jednostki samorządu terytorialnego. Moim zdaniem to gmina powinna decydować o kierunkach rozwoju, również w aspekcie rozwoju zabudowy mieszkaniowej w ramach tworzonych aglomeracji.
Proponowane zmiany pozwolą wyeliminować negatywne skutki ograniczenia prawa własności mieszkańców w całej Polsce, a chronionego i sformułowanego w art. 21 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego. Władztwo planistyczne odebrane gminom poprzez nowelizacje ustawy i wprowadzenie mechanizmu bilansowania w planie ogólnym może być traktowane jako niczym nieuzasadniona ingerencja państwa w prawa właścicielskie, gdyż doprowadza to do nadużycia praw konstytucyjnych obywateli. Aby temu zapobiec, niezbędne jest wnikliwe i wszechstronne wyważenie interesu indywidualnego i publicznego z uwzględnieniem zasady proporcjonalności.
Jak zauważył Trybunał Konstytucyjny, prawo własności nie może być traktowane jako absolutne i może podlegać ograniczeniom, przy czym ograniczenia te muszą być proporcjonalne do zamierzonego celu i nie mogą naruszać jego istoty. Nakaz proporcjonalności wymaga, aby cel postawiony przez ustawodawcę lub działającą z upoważnienia ustawowego administrację znajdował się w odpowiedniej proporcji do ciężaru i dotkliwości podejmowanych środków. Zakłada ona niezbędność oceny, czy ingerencja odpowiadająca nakazowi przydatności i konieczności byłaby odpowiednia w stosunku do uszczerbków wolności, jakie za sobą pociągnie. Zasada proporcjonalności nakazuje tu zatem zachowanie proporcji między dolegliwością zamierzonej ingerencji a wartością wyznaczonego celu. Moim zdaniem obecnie obowiązujące zapisy spowodują znaczne straty majątkowe mieszkańców, którzy nie tylko nie będą mogli sprzedać gruntów w cenie dla rynku budowlanego, ale również ograniczą im możliwość budowy domów dla dzieci czy wnuków na własnych gruntach. Brak właściwej proporcji między celem danego aktu władzy państwowej a skalą dotkliwości zastosowanych środków dla praw i wolności jednostki powodują zachwianie zaufania do władzy publicznej przez obywateli. Rozstrzygając ten konflikt, ustawodawca powinien wziąć pod uwagę ogólne zasady konstytucyjne, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 31 ust. 3 zasadę proporcjonalności, a także w art. 2 zasadę demokratycznego państwa prawnego. Zachowanie właściwej równowagi pomiędzy wartościami chronionymi konstytucyjnie i ustawowo wyklucza bowiem zakładanie prymatu interesu ogólnego nad jednostkowym i odwrotnie.
Konieczność podjęcia działań w trosce o rozwój gmin w Polsce i dobro mieszkańców nie budzi wątpliwości, dlatego biorąc powyższe pod uwagę, podjęcie proponowanych zmian w procedurze legislacyjnej jest w pełni uzasadnione.
Na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora oraz art. 191 Regulaminu Sejmu RP przyjętego uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
Czy ministerstwo planuje lub rozważa inicjatywę ustawodawczą w celu wprowadzenia zmiany zapisu art. 13d ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717) poprzez ich uchylenie?
Z poważaniem
Adam DZIEDZIC
Poseł na Sejm RP
Interpelacja nr 6566
do ministra rozwoju i technologii
w sprawie zmiany przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnoszących się do wyznaczania stref planistycznych dotyczących zabudowy mieszkaniowej w celu ochrony majątków mieszkańców na terenach gmin wiejskich oraz miejsko-wiejskich
Zgłaszający: Adam Dziedzic
Data wpływu: 22-11-2024
Szanowny Panie Ministrze,
wnoszę o rozważenie wprowadzenia zmiany zapisu art. 13d ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717) poprzez ich uchylenie.
Uzasadnienie:
Celem niniejszej interpelacji jest zmiana przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchylenie ograniczeń przy wyznaczaniu stref planistycznych, o których mowa w art. 13c ust. 2 pkt 1–3 ustawy, poprzez likwidacje ograniczeń procentowych dla mechanizmu bilansowania i chłonności. Dzięki temu będzie istniała możliwość wyznaczenia stref planistycznych związanych z zabudową mieszkaniową na obszarach graniczących z miastami wojewódzkimi w ramach tworzenia aglomeracji. Gminy ościenne miast wojewódzkich, takie jak np. gminy Głogów Małopolski, Świlcza, Trzebownisko, Krasne czy Tyczyn są w bardzo trudnej sytuacji po wprowadzeniu reformy planowania przestrzennego. Te gminy prężnie rozwijają się poprzez tworzenie specjalnych stref ekonomicznych i tworzenie miejsc pracy dla pracowników, którzy wybierają daną gminę jako miejsce zamieszkania. Brak obowiązku meldunku w stałym miejscu zamieszkania spowodował zaniżenie wskaźników osób obecnie zamieszkałych wg GUS i prognozy rozwoju w tym zakresie. Gminy obserwują bardzo szybki rozwój budownictwa mieszkalnego w tym regionie.
Została zachwiana zasada decentralizacji zadań publicznych, która poprzez konstytucję przyznała gminom uprawnienia władztwa planistycznego w systemie planowania przestrzennego. Istotą tego władztwa jest prawo samorządu gminnego do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy. W tym celu organy jednostek samorządu gminnego określają przeznaczenie gruntów oraz zasady ich zagospodarowania przeważnie za pomocą miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku planu miejscowego na danym terenie gmina wydaje zastępcze ich ustalenie w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tak skrajnie niekorzystne zapisy ustawy odbierają gminom władztwo planistyczne, a przecież zgodnie z art. 16 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej, a przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Podmiotami władztwa powinny być przede wszystkim jednostki samorządu terytorialnego. Moim zdaniem to gmina powinna decydować o kierunkach rozwoju, również w aspekcie rozwoju zabudowy mieszkaniowej w ramach tworzonych aglomeracji.
Proponowane zmiany pozwolą wyeliminować negatywne skutki ograniczenia prawa własności mieszkańców w całej Polsce, a chronionego i sformułowanego w art. 21 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego. Władztwo planistyczne odebrane gminom poprzez nowelizacje ustawy i wprowadzenie mechanizmu bilansowania w planie ogólnym może być traktowane jako niczym nieuzasadniona ingerencja państwa w prawa właścicielskie, gdyż doprowadza to do nadużycia praw konstytucyjnych obywateli. Aby temu zapobiec, niezbędne jest wnikliwe i wszechstronne wyważenie interesu indywidualnego i publicznego z uwzględnieniem zasady proporcjonalności.
Jak zauważył Trybunał Konstytucyjny, prawo własności nie może być traktowane jako absolutne i może podlegać ograniczeniom, przy czym ograniczenia te muszą być proporcjonalne do zamierzonego celu i nie mogą naruszać jego istoty. Nakaz proporcjonalności wymaga, aby cel postawiony przez ustawodawcę lub działającą z upoważnienia ustawowego administrację znajdował się w odpowiedniej proporcji do ciężaru i dotkliwości podejmowanych środków. Zakłada ona niezbędność oceny, czy ingerencja odpowiadająca nakazowi przydatności i konieczności byłaby odpowiednia w stosunku do uszczerbków wolności, jakie za sobą pociągnie. Zasada proporcjonalności nakazuje tu zatem zachowanie proporcji między dolegliwością zamierzonej ingerencji a wartością wyznaczonego celu. Moim zdaniem obecnie obowiązujące zapisy spowodują znaczne straty majątkowe mieszkańców, którzy nie tylko nie będą mogli sprzedać gruntów w cenie dla rynku budowlanego, ale również ograniczą im możliwość budowy domów dla dzieci czy wnuków na własnych gruntach. Brak właściwej proporcji między celem danego aktu władzy państwowej a skalą dotkliwości zastosowanych środków dla praw i wolności jednostki powodują zachwianie zaufania do władzy publicznej przez obywateli. Rozstrzygając ten konflikt, ustawodawca powinien wziąć pod uwagę ogólne zasady konstytucyjne, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 31 ust. 3 zasadę proporcjonalności, a także w art. 2 zasadę demokratycznego państwa prawnego. Zachowanie właściwej równowagi pomiędzy wartościami chronionymi konstytucyjnie i ustawowo wyklucza bowiem zakładanie prymatu interesu ogólnego nad jednostkowym i odwrotnie.
Konieczność podjęcia działań w trosce o rozwój gmin w Polsce i dobro mieszkańców nie budzi wątpliwości, dlatego biorąc powyższe pod uwagę, podjęcie proponowanych zmian w procedurze legislacyjnej jest w pełni uzasadnione.
Na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora oraz art. 191 Regulaminu Sejmu RP przyjętego uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
Czy ministerstwo planuje lub rozważa inicjatywę ustawodawczą w celu wprowadzenia zmiany zapisu art. 13d ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717) poprzez ich uchylenie?
Z poważaniem
Adam DZIEDZIC
Poseł na Sejm RP
Odpowiedź urzędowa
Podsekretarz stanu Tomasz Lewandowski
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Bardzo konkretna
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
25%
Konkretność
75%
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
Twarde liczby / kwoty
0 kwot, 0 %
Precyzyjne daty
9
Odpowiedź na punkty
✓ Tak (Ad 1, Pkt...)
Gęstość faktów
3 / 1k zn.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (9)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
14021 znaków
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
Znak pisma: DPR-IV.054.26.2024
Warszawa, 13 grudnia 2024 r.
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu RP
Dotyczy: Interpelacji nr 6566 Pana Posła Adama Dziedzica w sprawie zmiany przepisów
ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
odnoszących się do wyznaczania stref planistycznych dotyczących zabudowy
mieszkaniowej w celu ochrony majątków mieszkańców na terenach gmin wiejskich oraz
miejsko-wiejskich
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 6566 Pana Posła Adama Dziedzica w sprawie zmiany
przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym odnoszących się do wyznaczania stref planistycznych dotyczących
zabudowy mieszkaniowej w celu ochrony majątków mieszkańców na terenach gmin
wiejskich oraz miejsko-wiejskich, przekazuję następujące wyjaśnienia.
Kluczowym problemem wynikającym z suburbanizacji w Polsce, który był również jedną
z podstaw nowelizacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest
prywatyzacja korzyści oraz upublicznienie kosztów związanych z procesami urbanizacji.
Korzyści odnoszone są przede wszystkim przez prywatnych inwestorów osiedlających się
na terenach podmiejskich (często w obszarach atrakcyjnych przyrodniczo bądź
krajobrazowo). Równocześnie wobec braku instrumentów partycypacji inwestorów
w kosztach budowy i utrzymania służącej im infrastruktury (zwłaszcza komunikacyjnej
i komunalnej), koszty te, praktycznie w całości, są ponoszone przez samorządy gmin (czyli
de facto przez ogół podatników).
Próbę oszacowania kosztów wynikających z rozpraszania zabudowy ponoszonych
odpowiednio przez prywatnych inwestorów i samorząd gminy podjęli między innymi
P. Gibas i K. Heffner. W świetle publikowanych wyliczeń, budowa domu w odległości
powyżej 280 metrów od istniejącej zwartej zabudowy, wymaga od inwestora poniesienia
dodatkowego kosztu w wysokości 7820 zł. Natomiast gmina w związku z budową takiej
nieruchomości musi ponieść jednorazowo koszt 231 tys. zł i dodatkowo kolejne 23 tys. zł
-- 1 of 6 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
rocznie (za Gibas P., Heffner K., 2018, Społeczne i ekonomiczne koszty bezładu
przestrzeni – osadnictwo obszarów wiejskich, Studia nad Chaosem Przestrzennym1).
Obwiązujące przepisy ułatwiają gminom racjonalne gospodarowanie terenem
i uwzględnianie zasad zrównoważonego rozwoju w planowaniu przestrzennym. Pozwalają
również w sposób stopniowy urealnić istniejącą w planach miejscowych nadpodaż
terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, które nie zostały wykorzystane.
Przyczyn niewykorzystania terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową
w planach miejscowych może być wiele. Przede wszystkim należy zauważyć, że zabudowa
na terenach mieszkaniowych jednorodzinnych, w zdecydowanej większości realizowana
jest z inicjatywy indywidualnych właścicieli poszczególnych nieruchomości, a nie w sposób
zorganizowany. Planowanie przestrzenne nie przewiduje nakładania obowiązku realizacji
przewidzianego w dokumentach zagospodarowania w określonym czasie. Tym samym
„skonsumowanie” ustaleń planów miejscowych przeważnie zależy od indywidualnych
decyzji właścicieli nieruchomości.
Drugą istotną przyczyną niewykorzystania terenów na cele budowlane jest brak ich
wyposażenia w infrastrukturę techniczną i komunikacyjną. W przypadku przeznaczania
pod zabudowę mieszkaniową dużych obszarów terenów niezainwestowanych, najczęściej
wykorzystywanych rolniczo, gminy mają poważne problemy ze znalezieniem środków
finansowych na budowę nowych dróg i uzbrojenia. Włodarze gmin, pod naciskiem
politycznym ze strony wyborców przeznaczają nowe tereny pod zabudowę w sposób
nieracjonalny, tzn. nie biorąc pod uwagę skali realnych potrzeb i kosztów wyposażenia
tych terenów w infrastrukturę gminną. Tym sposobem powstają tereny
pseudoinwestycyjne, czyli takie które od strony formalnej umożliwiają sytuowanie
zabudowy, jednak są na tyle nieatrakcyjne, że tylko wybiórczo podlegają procesom
inwestycyjnym.
Stwierdzić można, że główną przyczyną niezabudowywania całości terenów
wyznaczanych w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jest nieracjonalne
delimitowanie tych terenów, zarówno w zakresie skali tych terenów, jak i ich lokalizacji
względem istniejących sieci infrastruktury technicznej, społecznej i drogowej. Głównym
zadaniem doprecyzowanego sposobu obliczania bilansu zapotrzebowania na nową
zabudowę jest prowadzenie racjonalnej polityki gminy w aspekcie ilościowym nowych
terenów budowlanych, co nieodzownie wiąże się z potrzebą głębszej refleksji, które tereny
należy traktować w tym zakresie priorytetowo.
Wskazać ponadto należy, że aby móc ocenić, czy rzeczywiście regulacje te mają
negatywny wpływ na podaż terenów inwestycyjnych, należałoby najpierw ustalić, co
uznajemy za tereny inwestycyjne w świetle obowiązujących przepisów. Jako że jest to
pojęcie niezdefiniowane w prawie, posłużyć się należy potocznym rozumieniem, dla
którego decydującym kryterium jest formalna możliwość realizacji inwestycji na danym
obszarze. W tym kontekście wprowadzona reforma w żaden sposób nie wpływa na
obecną podaż terenów inwestycyjnych, jako że z mocy ustawy nie uchylono żadnego
1 Komitet Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN. Studia nad chaosem przestrzennym. Cz. 2. Koszty
chaosu przestrzennego. Praca zbiorowa pod redakcją A. Kowalewskiego, T. Markowskiego i P. Śleszyńskiego,
Warszawa 2018.
-- 2 of 6 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
planu miejscowego, a każda decyzja o warunkach zabudowy w dalszym ciągu będzie
stanowiła podstawę do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego.
W przypadku potencjalnych przyszłych terenów inwestycyjnych, oszacowanie wpływu
przepisów na przyszłą podaż terenów inwestycyjnych jest niemożliwe, tak samo jak
niemożliwe jest oszacowanie zmian w podaży terenów inwestycyjnych w przypadku
zmiany czy rezygnacji z przepisów, ponieważ nie prowadzi się symulacji, jakie obszary
będą kolejno przeznaczane przez gminy pod zabudowę mieszkaniową w planach
miejscowych. Jak wykazano, aktywność planistyczna gminy zależna jest od wielu
czynników, wśród których dominującym nie jest racjonalność w kreowaniu
zagospodarowania przestrzennego. Ponadto nie sporządza się opracowań, na jakich
obszarach w przyszłości możliwe będzie zastosowanie zasady dobrego sąsiedztwa przy
wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, a nie sposób jest prognozować, które
nieruchomości staną się przedmiotem wniosków o wszczęcie takiej procedury. Należy też
pamiętać, że samo potencjalne uchwalenie planu miejscowego lub potencjalne spełnienie
warunku dobrego sąsiedztwa, nie wyczerpuje kryteriów formalnych realizacji budynku.
Zgodnie z definicją działki budowlanej, kształt działki, jej wyposażenie w infrastrukturę
techniczną i dostęp do drogi również muszą umożliwiać realizację inwestycji. Nie należy
zapominać o licznych ograniczeniach w zagospodarowaniu wynikających z odrębnych
norm, które w praktyce uniemożliwiałyby sytuowanie zabudowy mieszkaniowej. Z uwagi
na tę mnogość różnych uwarunkowań, nie jest możliwe oszacowanie przyszłej podaży
terenów inwestycyjnych, niezależnie od tego, jaki stan prawny byśmy uwzględniali –
obowiązujący poprzednio czy aktualnie.
Wprowadzony w 2015 r. do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
obowiązek sporządzania bilansu terenów w studium uwarunkowań i kierunków
zagospodarowania przestrzennego, był pierwszym i do tej pory jedynym narzędziem
nakładającym jakiekolwiek wymogi racjonalizowania planowania przestrzennego w gminie.
Wprowadzone w ramach nowelizacji zmiany stanowią kontynuację kierunku bilansowania
obranego w 2015 r. i polegają na ujednoliceniu i doprecyzowaniu metodologii. Jeżeli
gminy przy obliczaniu zapotrzebowania na nową zabudowę mieszkaniową, zgodnie
z poprzednio obowiązującymi przepisami, zastosowały zbliżoną metodę do tych
w obowiązującej ustawie, nowelizacja nie wpłynie w żaden sposób na podaż terenów
inwestycyjnych w przyszłych planach miejscowych. Wprowadzono również możliwość
uwzględniania w bilansie szczególnych potrzeb w zakresie nowej zabudowy
mieszkaniowej, jeśli zostaną wskazane w strategii rozwoju gminy. Zmiany zaproponowane
w nowelizacji (m.in. doprecyzowanie przepisów dotyczących sporządzania obliczeń
zapotrzebowania na nową zabudowę mieszkaniową, ograniczenie wydawania decyzji
o warunkach zabudowy, uproszczenie procedury planistycznej umożliwiające łatwiejsze
sporządzanie zmian planów miejscowych, wprowadzenie standardów urbanistycznych)
mają na celu pomóc gminom w realizacji zasad zrównoważonego rozwoju przy lokalizacji
nowej zabudowy. Oszczędne gospodarowanie terenem nie oznacza blokowania inwestycji,
a jedynie lokalizowanie ich w sposób optymalny. W przypadku niewykorzystanych
terenów mieszkaniowych w planach miejscowych – będzie większa możliwość ich
aktywizacji poprzez wyposażenie w odpowiednią infrastrukturę albo szybszą zmianę ich
przeznaczenia w drodze zmiany planu miejscowego. W konsekwencji należy spodziewać
-- 3 of 6 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
się, że wzrośnie podaż terenów inwestycyjnych przygotowanych do zabudowy w sposób
rzeczywisty, a nie tylko formalny, co wyjaśniono już wcześniej.
Podsumowując, przepisy przygotowane są w sposób optymalny, by umożliwić rozwój
każdej jednostki, nie powodując przy tym dalszego rozpraszania zabudowy, stąd nie jest
obecnie planowane przystąpienie do ich zmiany lub uchylenia.
Z upoważnienia, z wyrazami szacunku
Tomasz Lewandowski
Podsekretarz Stanu
/ kwalifikowany podpis elektroniczny /
-- 4 of 6 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
Klauzula informacyjna dotycząca przetwarzania danych osobowych
Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia
27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych
osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
(Dz. U. L 119 z 4 maja 2016 r., z późn. zm.), zwanego dalej „RODO”, informuję, że:
1. Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest Minister Rozwoju i Technologii
z siedzibą w Warszawie, przy Placu Trzech Krzyży 3/5, 00-507 Warszawa, e-mail:
kancelaria@mrit.gov.pl, tel. +48 222 500 123, adres skrytki na ePUAP:
/MRPiT/SkrytkaESP. Wykonującym obowiązki administratora jest dyrektor Departamentu
Planowania Przestrzennego.
2. Jeśli ma Pani/Pan pytania dotyczące przetwarzania Pani/Pana danych osobowych, a także
przysługujących Pani/Panu praw, może się Pani/Pan kontaktować z Inspektorem Ochrony
Danych w MRiT wysyłając informację na skrzynkę: iod@mrit.gov.pl.
3. Pani/Pana dane osobowe będą przetwarzane w oparciu o art. 6 ust. 1 lit. c) RODO tj.
w celu wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, na podstawie
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu
mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2024 r. poz. 907), oraz w związku z § 162 uchwały Nr
190 Rady Ministrów z dnia 29 października 2013 r. - Regulamin pracy Rady Ministrów (M.
P. z 2024 r., poz. 806) oraz art. 193 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca
1992 r. – Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M. P. z 2022 r. poz. 990).
4. Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu rozpatrzenia i udzielenia odpowiedzi
na interwencję poselską lub senatorską lub interpelację/zapytanie poselskie.
5. Odbiorcami Pani/Pana danych osobowych mogą być:
o organy władzy publicznej oraz podmioty wykonujące zadania publiczne lub
działające na zlecenie organów władzy publicznej, w zakresie i w celach, które
wynikają z przepisów powszechnie obowiązującego prawa (np. na żądanie sądów,
urzędów skarbowych, Prokuratury lub Policji);
o inne podmioty, które na podstawie stosownych umów podpisanych z MRiT
przetwarzają dane osobowe, dla których Administratorem jest Minister Rozwoju
i Technologii (np. podmioty świadczące usługi prawne, dostawcy systemów
informatycznych i usług IT oraz telekomunikacyjnych, operatorzy pocztowi
i kurierzy).
6. Pani/Pana dane osobowe będą przechowywane przez okres niezbędny do realizacji celu ich
przetwarzania tj. do chwili załatwienia sprawy, w której zostały one zebrane, a następnie –
w przypadkach, w których wymagają tego przepisy ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o
narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r. poz. 164 ze zm.) – przez czas
określony w tych przepisach.
7. Pani/Pana dane osobowe nie będą podlegać zautomatyzowanemu podejmowaniu decyzji
lub profilowaniu.
8. Pani/Pana dane osobowe nie będą przekazywane do państwa trzeciego ani do organizacji
międzynarodowych.
9. Podanie danych jest dobrowolne, ale niezbędne do rozpatrzenia i udzielenia odpowiedzi na
interpelację/zapytanie/interwencję.
10. W związku z przetwarzaniem Pani/Pana danych osobowych przysługują Pani/Panu
następujące prawa:
o prawo dostępu do swoich danych oraz otrzymania ich kopii zgodnie z art. 15
RODO;
-- 5 of 6 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
o prawo do sprostowania (poprawiania) swoich danych, jeśli są błędne lub
nieaktualne, zgodnie z art. 16 RODO;
o prawo do ograniczenia przetwarzania danych zgodnie z art. 18 RODO.
11. W przypadku powzięcia informacji o niezgodnym z prawem przetwarzaniu w Ministerstwie
Rozwoju i Technologii Pani/Pana danych osobowych, przysługuje Pani/Panu prawo
wniesienia skargi do organu nadzorczego właściwego w sprawach ochrony danych
osobowych, tj. Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, ul. Stawki 2, 00-193
Warszawa.
-- 6 of 6 --
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
Znak pisma: DPR-IV.054.26.2024
Warszawa, 13 grudnia 2024 r.
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu RP
Dotyczy: Interpelacji nr 6566 Pana Posła Adama Dziedzica w sprawie zmiany przepisów
ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
odnoszących się do wyznaczania stref planistycznych dotyczących zabudowy
mieszkaniowej w celu ochrony majątków mieszkańców na terenach gmin wiejskich oraz
miejsko-wiejskich
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 6566 Pana Posła Adama Dziedzica w sprawie zmiany
przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym odnoszących się do wyznaczania stref planistycznych dotyczących
zabudowy mieszkaniowej w celu ochrony majątków mieszkańców na terenach gmin
wiejskich oraz miejsko-wiejskich, przekazuję następujące wyjaśnienia.
Kluczowym problemem wynikającym z suburbanizacji w Polsce, który był również jedną
z podstaw nowelizacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest
prywatyzacja korzyści oraz upublicznienie kosztów związanych z procesami urbanizacji.
Korzyści odnoszone są przede wszystkim przez prywatnych inwestorów osiedlających się
na terenach podmiejskich (często w obszarach atrakcyjnych przyrodniczo bądź
krajobrazowo). Równocześnie wobec braku instrumentów partycypacji inwestorów
w kosztach budowy i utrzymania służącej im infrastruktury (zwłaszcza komunikacyjnej
i komunalnej), koszty te, praktycznie w całości, są ponoszone przez samorządy gmin (czyli
de facto przez ogół podatników).
Próbę oszacowania kosztów wynikających z rozpraszania zabudowy ponoszonych
odpowiednio przez prywatnych inwestorów i samorząd gminy podjęli między innymi
P. Gibas i K. Heffner. W świetle publikowanych wyliczeń, budowa domu w odległości
powyżej 280 metrów od istniejącej zwartej zabudowy, wymaga od inwestora poniesienia
dodatkowego kosztu w wysokości 7820 zł. Natomiast gmina w związku z budową takiej
nieruchomości musi ponieść jednorazowo koszt 231 tys. zł i dodatkowo kolejne 23 tys. zł
-- 1 of 6 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
rocznie (za Gibas P., Heffner K., 2018, Społeczne i ekonomiczne koszty bezładu
przestrzeni – osadnictwo obszarów wiejskich, Studia nad Chaosem Przestrzennym1).
Obwiązujące przepisy ułatwiają gminom racjonalne gospodarowanie terenem
i uwzględnianie zasad zrównoważonego rozwoju w planowaniu przestrzennym. Pozwalają
również w sposób stopniowy urealnić istniejącą w planach miejscowych nadpodaż
terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, które nie zostały wykorzystane.
Przyczyn niewykorzystania terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową
w planach miejscowych może być wiele. Przede wszystkim należy zauważyć, że zabudowa
na terenach mieszkaniowych jednorodzinnych, w zdecydowanej większości realizowana
jest z inicjatywy indywidualnych właścicieli poszczególnych nieruchomości, a nie w sposób
zorganizowany. Planowanie przestrzenne nie przewiduje nakładania obowiązku realizacji
przewidzianego w dokumentach zagospodarowania w określonym czasie. Tym samym
„skonsumowanie” ustaleń planów miejscowych przeważnie zależy od indywidualnych
decyzji właścicieli nieruchomości.
Drugą istotną przyczyną niewykorzystania terenów na cele budowlane jest brak ich
wyposażenia w infrastrukturę techniczną i komunikacyjną. W przypadku przeznaczania
pod zabudowę mieszkaniową dużych obszarów terenów niezainwestowanych, najczęściej
wykorzystywanych rolniczo, gminy mają poważne problemy ze znalezieniem środków
finansowych na budowę nowych dróg i uzbrojenia. Włodarze gmin, pod naciskiem
politycznym ze strony wyborców przeznaczają nowe tereny pod zabudowę w sposób
nieracjonalny, tzn. nie biorąc pod uwagę skali realnych potrzeb i kosztów wyposażenia
tych terenów w infrastrukturę gminną. Tym sposobem powstają tereny
pseudoinwestycyjne, czyli takie które od strony formalnej umożliwiają sytuowanie
zabudowy, jednak są na tyle nieatrakcyjne, że tylko wybiórczo podlegają procesom
inwestycyjnym.
Stwierdzić można, że główną przyczyną niezabudowywania całości terenów
wyznaczanych w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jest nieracjonalne
delimitowanie tych terenów, zarówno w zakresie skali tych terenów, jak i ich lokalizacji
względem istniejących sieci infrastruktury technicznej, społecznej i drogowej. Głównym
zadaniem doprecyzowanego sposobu obliczania bilansu zapotrzebowania na nową
zabudowę jest prowadzenie racjonalnej polityki gminy w aspekcie ilościowym nowych
terenów budowlanych, co nieodzownie wiąże się z potrzebą głębszej refleksji, które tereny
należy traktować w tym zakresie priorytetowo.
Wskazać ponadto należy, że aby móc ocenić, czy rzeczywiście regulacje te mają
negatywny wpływ na podaż terenów inwestycyjnych, należałoby najpierw ustalić, co
uznajemy za tereny inwestycyjne w świetle obowiązujących przepisów. Jako że jest to
pojęcie niezdefiniowane w prawie, posłużyć się należy potocznym rozumieniem, dla
którego decydującym kryterium jest formalna możliwość realizacji inwestycji na danym
obszarze. W tym kontekście wprowadzona reforma w żaden sposób nie wpływa na
obecną podaż terenów inwestycyjnych, jako że z mocy ustawy nie uchylono żadnego
1 Komitet Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN. Studia nad chaosem przestrzennym. Cz. 2. Koszty
chaosu przestrzennego. Praca zbiorowa pod redakcją A. Kowalewskiego, T. Markowskiego i P. Śleszyńskiego,
Warszawa 2018.
-- 2 of 6 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
planu miejscowego, a każda decyzja o warunkach zabudowy w dalszym ciągu będzie
stanowiła podstawę do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego.
W przypadku potencjalnych przyszłych terenów inwestycyjnych, oszacowanie wpływu
przepisów na przyszłą podaż terenów inwestycyjnych jest niemożliwe, tak samo jak
niemożliwe jest oszacowanie zmian w podaży terenów inwestycyjnych w przypadku
zmiany czy rezygnacji z przepisów, ponieważ nie prowadzi się symulacji, jakie obszary
będą kolejno przeznaczane przez gminy pod zabudowę mieszkaniową w planach
miejscowych. Jak wykazano, aktywność planistyczna gminy zależna jest od wielu
czynników, wśród których dominującym nie jest racjonalność w kreowaniu
zagospodarowania przestrzennego. Ponadto nie sporządza się opracowań, na jakich
obszarach w przyszłości możliwe będzie zastosowanie zasady dobrego sąsiedztwa przy
wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, a nie sposób jest prognozować, które
nieruchomości staną się przedmiotem wniosków o wszczęcie takiej procedury. Należy też
pamiętać, że samo potencjalne uchwalenie planu miejscowego lub potencjalne spełnienie
warunku dobrego sąsiedztwa, nie wyczerpuje kryteriów formalnych realizacji budynku.
Zgodnie z definicją działki budowlanej, kształt działki, jej wyposażenie w infrastrukturę
techniczną i dostęp do drogi również muszą umożliwiać realizację inwestycji. Nie należy
zapominać o licznych ograniczeniach w zagospodarowaniu wynikających z odrębnych
norm, które w praktyce uniemożliwiałyby sytuowanie zabudowy mieszkaniowej. Z uwagi
na tę mnogość różnych uwarunkowań, nie jest możliwe oszacowanie przyszłej podaży
terenów inwestycyjnych, niezależnie od tego, jaki stan prawny byśmy uwzględniali –
obowiązujący poprzednio czy aktualnie.
Wprowadzony w 2015 r. do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
obowiązek sporządzania bilansu terenów w studium uwarunkowań i kierunków
zagospodarowania przestrzennego, był pierwszym i do tej pory jedynym narzędziem
nakładającym jakiekolwiek wymogi racjonalizowania planowania przestrzennego w gminie.
Wprowadzone w ramach nowelizacji zmiany stanowią kontynuację kierunku bilansowania
obranego w 2015 r. i polegają na ujednoliceniu i doprecyzowaniu metodologii. Jeżeli
gminy przy obliczaniu zapotrzebowania na nową zabudowę mieszkaniową, zgodnie
z poprzednio obowiązującymi przepisami, zastosowały zbliżoną metodę do tych
w obowiązującej ustawie, nowelizacja nie wpłynie w żaden sposób na podaż terenów
inwestycyjnych w przyszłych planach miejscowych. Wprowadzono również możliwość
uwzględniania w bilansie szczególnych potrzeb w zakresie nowej zabudowy
mieszkaniowej, jeśli zostaną wskazane w strategii rozwoju gminy. Zmiany zaproponowane
w nowelizacji (m.in. doprecyzowanie przepisów dotyczących sporządzania obliczeń
zapotrzebowania na nową zabudowę mieszkaniową, ograniczenie wydawania decyzji
o warunkach zabudowy, uproszczenie procedury planistycznej umożliwiające łatwiejsze
sporządzanie zmian planów miejscowych, wprowadzenie standardów urbanistycznych)
mają na celu pomóc gminom w realizacji zasad zrównoważonego rozwoju przy lokalizacji
nowej zabudowy. Oszczędne gospodarowanie terenem nie oznacza blokowania inwestycji,
a jedynie lokalizowanie ich w sposób optymalny. W przypadku niewykorzystanych
terenów mieszkaniowych w planach miejscowych – będzie większa możliwość ich
aktywizacji poprzez wyposażenie w odpowiednią infrastrukturę albo szybszą zmianę ich
przeznaczenia w drodze zmiany planu miejscowego. W konsekwencji należy spodziewać
-- 3 of 6 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
się, że wzrośnie podaż terenów inwestycyjnych przygotowanych do zabudowy w sposób
rzeczywisty, a nie tylko formalny, co wyjaśniono już wcześniej.
Podsumowując, przepisy przygotowane są w sposób optymalny, by umożliwić rozwój
każdej jednostki, nie powodując przy tym dalszego rozpraszania zabudowy, stąd nie jest
obecnie planowane przystąpienie do ich zmiany lub uchylenia.
Z upoważnienia, z wyrazami szacunku
Tomasz Lewandowski
Podsekretarz Stanu
/ kwalifikowany podpis elektroniczny /
-- 4 of 6 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
Klauzula informacyjna dotycząca przetwarzania danych osobowych
Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia
27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych
osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
(Dz. U. L 119 z 4 maja 2016 r., z późn. zm.), zwanego dalej „RODO”, informuję, że:
1. Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest Minister Rozwoju i Technologii
z siedzibą w Warszawie, przy Placu Trzech Krzyży 3/5, 00-507 Warszawa, e-mail:
kancelaria@mrit.gov.pl, tel. +48 222 500 123, adres skrytki na ePUAP:
/MRPiT/SkrytkaESP. Wykonującym obowiązki administratora jest dyrektor Departamentu
Planowania Przestrzennego.
2. Jeśli ma Pani/Pan pytania dotyczące przetwarzania Pani/Pana danych osobowych, a także
przysługujących Pani/Panu praw, może się Pani/Pan kontaktować z Inspektorem Ochrony
Danych w MRiT wysyłając informację na skrzynkę: iod@mrit.gov.pl.
3. Pani/Pana dane osobowe będą przetwarzane w oparciu o art. 6 ust. 1 lit. c) RODO tj.
w celu wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, na podstawie
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu
mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2024 r. poz. 907), oraz w związku z § 162 uchwały Nr
190 Rady Ministrów z dnia 29 października 2013 r. - Regulamin pracy Rady Ministrów (M.
P. z 2024 r., poz. 806) oraz art. 193 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca
1992 r. – Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M. P. z 2022 r. poz. 990).
4. Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu rozpatrzenia i udzielenia odpowiedzi
na interwencję poselską lub senatorską lub interpelację/zapytanie poselskie.
5. Odbiorcami Pani/Pana danych osobowych mogą być:
o organy władzy publicznej oraz podmioty wykonujące zadania publiczne lub
działające na zlecenie organów władzy publicznej, w zakresie i w celach, które
wynikają z przepisów powszechnie obowiązującego prawa (np. na żądanie sądów,
urzędów skarbowych, Prokuratury lub Policji);
o inne podmioty, które na podstawie stosownych umów podpisanych z MRiT
przetwarzają dane osobowe, dla których Administratorem jest Minister Rozwoju
i Technologii (np. podmioty świadczące usługi prawne, dostawcy systemów
informatycznych i usług IT oraz telekomunikacyjnych, operatorzy pocztowi
i kurierzy).
6. Pani/Pana dane osobowe będą przechowywane przez okres niezbędny do realizacji celu ich
przetwarzania tj. do chwili załatwienia sprawy, w której zostały one zebrane, a następnie –
w przypadkach, w których wymagają tego przepisy ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o
narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r. poz. 164 ze zm.) – przez czas
określony w tych przepisach.
7. Pani/Pana dane osobowe nie będą podlegać zautomatyzowanemu podejmowaniu decyzji
lub profilowaniu.
8. Pani/Pana dane osobowe nie będą przekazywane do państwa trzeciego ani do organizacji
międzynarodowych.
9. Podanie danych jest dobrowolne, ale niezbędne do rozpatrzenia i udzielenia odpowiedzi na
interpelację/zapytanie/interwencję.
10. W związku z przetwarzaniem Pani/Pana danych osobowych przysługują Pani/Panu
następujące prawa:
o prawo dostępu do swoich danych oraz otrzymania ich kopii zgodnie z art. 15
RODO;
-- 5 of 6 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
o prawo do sprostowania (poprawiania) swoich danych, jeśli są błędne lub
nieaktualne, zgodnie z art. 16 RODO;
o prawo do ograniczenia przetwarzania danych zgodnie z art. 18 RODO.
11. W przypadku powzięcia informacji o niezgodnym z prawem przetwarzaniu w Ministerstwie
Rozwoju i Technologii Pani/Pana danych osobowych, przysługuje Pani/Panu prawo
wniesienia skargi do organu nadzorczego właściwego w sprawach ochrony danych
osobowych, tj. Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, ul. Stawki 2, 00-193
Warszawa.
-- 6 of 6 --