Interpelacja w sprawie skandalicznych praktyk odmowy przekazania różańca tymczasowo aresztowanym (jak w czasach stalinowskich i hitlerowskich) oraz zapewnienia prawa dostępu do przedmiotów kultu religijnego przez osoby tymczasowo aresztowane, na przykładzie aresztowanych urzędniczek Ministerstwa Sprawiedliwości
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja nr 5667
do ministra sprawiedliwości
w sprawie skandalicznych praktyk odmowy przekazania różańca tymczasowo aresztowanym (jak w czasach stalinowskich i hitlerowskich) oraz zapewnienia prawa dostępu do przedmiotów kultu religijnego przez osoby tymczasowo aresztowane, na przykładzie aresztowanych urzędniczek Ministerstwa Sprawiedliwości
Zgłaszający: Michał Woś, Anita Czerwińska, Maria Kurowska, Tadeusz Woźniak, Jan Kanthak, Dariusz Matecki, Marcin Warchoł, Piotr Uruski, Edward Siarka, Norbert Jakub Kaczmarczyk, Sebastian Łukaszewicz
Data wpływu: 21-10-2024
Szanowny Panie Ministrze,
w Polsce wolność religijna jest zagwarantowana zarówno w Konstytucji RP, jak i międzynarodowymi konwencjami, których Polska jest sygnatariuszem. Każda osoba, niezależnie od jej statusu prawnego, powinna mieć możliwość swobodnego praktykowania swojej religii, co obejmuje również dostęp do przedmiotów kultu religijnego. Dotyczy to w szczególności osób tymczasowo aresztowanych oraz skazanych przebywających w zakładach karnych i aresztach śledczych, dla których praktyki religijne stanowią istotny element życia duchowego i wsparcie psychiczne w trudnych warunkach izolacji.
Jednakże docierają do nas niepokojące informacje o przypadkach ograniczania dostępu do przedmiotów kultu religijnego, takich jak różańce, co jest sprzeczne z fundamentalnym prawem do wolności wyznania. Przykładem takiej praktyki jest odmowa zgody na przekazanie różańca tymczasowo aresztowanym byłym urzędniczkom Ministerstwa Sprawiedliwości w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Krajową przeciwko ks. Michałowi Olszewskiemu. Adwokat dr Michał Skwarzyński poinformował opinię publiczną, iż prokurator zabronił przekazania różańców zrobionych przez niepełnosprawną matkę jednej z pań urzędniczek. Takie represyjne zachowania, niemające nic wspólnego z zabezpieczeniem toku śledztwa, to kolejny dowód na stosowanie praktyki aresztów wydobywczych.
Z niepokojem przyjęliśmy informację o decyzji prokuratury, według której różaniec nie został uznany za przedmiot kultu religijnego i tym samym odmówiono jego przekazania osobom tymczasowo aresztowanym. Decyzję tę, jak poinformował dr Michał Skwarzyński, podjęła prokuratura, wskazując, że różaniec nie jest przedmiotem sakralnym. Jest to niezrozumiałe i bulwersujące naruszenie praw osadzonych, którzy powinni mieć możliwość praktykowania swojej wiary oraz korzystania z symboli religijnych, zwłaszcza tych tak powszechnie uznanych jak różaniec.
Odmowa przekazania różańca jako przedmiotu kultu religijnego może zostać odebrana jako atak na wolność religijną oraz prawa osadzonych, które są zagwarantowane zarówno przez Konstytucję RP, jak i międzynarodowe konwencje. Wolność religijna jest jednym z podstawowych praw człowieka i jej ograniczanie stanowi zagrożenie dla demokratycznych wartości i szacunku dla godności jednostki.
Sytuacje, w których odmawia się przekazania przedmiotów kultu, wymagają interwencji i regulacji ze strony Ministerstwa Sprawiedliwości.
W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z prośbą o odpowiedzi na następujące pytania:
1. Na jakiej podstawie prawnej prokuratura podjęła decyzję o odmowie przekazania różańca osadzonym, uznając, że nie jest to przedmiot kultu religijnego? Czy Ministerstwo Sprawiedliwości ma zamiar podjąć działania w celu wyjaśnienia tej decyzji?
2. Czy Ministerstwo Sprawiedliwości planuje wprowadzenie wytycznych lub przepisów, które jednoznacznie określą status przedmiotów kultu religijnego w odniesieniu do osób tymczasowo aresztowanych oraz ich prawa do praktykowania religii?
3. Czy są planowane działania mające na celu przeszkolenie prokuratorów i funkcjonariuszy odpowiedzialnych za osoby osadzone w zakresie respektowania praw człowieka, w tym prawa do wolności wyznania?
4. Czy ministerstwo zamierza podjąć kroki wobec prokuratorów, którzy podejmują decyzje naruszające prawa osób osadzonych, tak jak w tym przypadku?
5. Czy w świetle powyższej sytuacji Ministerstwo Sprawiedliwości przewiduje monitorowanie i kontrolowanie sytuacji związanych z przestrzeganiem praw religijnych w zakładach karnych i aresztach śledczych w Polsce?
6. Czy Ministerstwo Sprawiedliwości monitoruje przestrzeganie praw do praktykowania religii przez osoby osadzone oraz zapewnienie im dostępu do przedmiotów kultu religijnego w jednostkach penitencjarnych? Jeśli tak, to jakie są wyniki tych analiz?
Osoby pozbawione wolności w zakładach karnych i aresztach śledczych nie powinny być pozbawiane podstawowych praw człowieka, w tym prawa do praktykowania swojej religii.
Decyzja prokuratury odmawiająca osadzonym dostępu do różańca może być odbierana jako ograniczenie wolności religijnej i sprzeciwia się zarówno tradycji, jak i poszanowaniu praw człowieka. Tego rodzaju działania przypominają okresy historyczne, w których podobne praktyki były stosowane w sposób systemowy i represyjny – w Polsce wyłącznie w czasach stalinowskich i w czasie niemieckiej okupacji. Działania prokuratury w tej sprawie są skandaliczne, a brak reakcji może doprowadzić do dalszych naruszeń praw osadzonych.
Wzywamy Ministerstwo Sprawiedliwości do podjęcia działań mających na celu wyjaśnienie tej sytuacji oraz do wprowadzenia odpowiednich regulacji, które zagwarantują respektowanie praw religijnych osadzonych.
Sekretarz stanu Arkadiusz Myrcha
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
- Zawiera 1 wskazania konkretnych kwot finansowych
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (7)
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
5577 znakówkontakt@ms.gov.pl 00-950 Warszawa P-33
www.gov.pl/sprawiedliwosc
Sekretarz Stanu
Arkadiusz Myrcha
BK-VII.0520.359.2024
Warszawa, 02 stycznia 2025 r.
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 5667 złożoną do Ministra Sprawiedliwości przez Pana
posła Dariusza Mateckiego oraz innych posłów, uprzejmie przedstawiam następujące
informacje.
Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Prokuraturę Krajową prokuratorzy z Zespołu
Śledczego Nr 2 nie podejmowali decyzji w przedmiocie odmowy przekazania różańca oraz
zapewnienia prawa dostępu do przedmiotów kultu religijnego osobom tymczasowo
aresztowanym w śledztwie o sygn. 1001-22.Ds.1.2024.
Przypomnieć należy, że sposób wykonywania praktyk religijnych przez podejrzanych,
wobec których zastosowano tytułem środka zapobiegawczego tymczasowe aresztowanie,
określony został w art. 106 w zw. z art. 209 Kodeksu karnego wykonawczego oraz
rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 września 2003 r. w sprawie
szczegółowych zasad wykonywania praktyk religijnych i korzystania z posług religijnych
w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz.U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1546).
Z uzyskanych informacji wynika, iż osadzona, o której mowa w przedmiotowej interpelacji,
została w dniu 25 kwietnia 2024 r. doprowadzona do magazynu depozytowego w celu
odbioru paczki z książkami. Po otwarciu przesyłki i sprawdzeniu zawartości okazało się, że
dodatkowo – bez wiedzy i zgody organu dysponującego, znalazły się tam dwa różańce. Po
napisaniu prośby o wydanie rzeczonych przedmiotów wskazane różańce zostały wydane
osadzonej dnia 9 lipca 2024 r.
Ponadto należy wskazać, że w Polsce wolność religijna jest zagwarantowana zarówno
w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak i szeregu aktów prawnych o charakterze
międzynarodowym, w tym w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka
i Podstawowych Wolności, która w art. 9 przewiduje, że każdy ma prawo do wolności
myśli, sumienia i wyznania. Gwarancje te, w przypadku osób skazanych, osadzonych
w jednostkach penitencjarnych, podkreślone zostały w podstawowym akcie prawnym
regulującym kwestie wykonywania kar jakim jest ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks
karny wykonawczy (Dz. U. z 2024, poz. 706) – dalej: „k.k.w.”
Zgodnie z art. 102 pkt 3 k.k.w. skazany ma prawo w szczególności do korzystania
z wolności religijnej. Prawo to wyraża się m.in. w możliwości swobodnego wykonywania
praktyk religijnych, spotkań z duchownymi, uczestniczenia w nabożeństwach na terenie
jednostek penitencjarnych i słuchania nabożeństw transmitowanych przez środki
-- 1 of 2 --
masowego przekazu, nauki religii, jak również – zgodnie z art. 110a § 1 k.k.w., posiadania
w celi przedmiotów kultu religijnego.
Osoby tymczasowo aresztowane korzystają co do zasady co najmniej z takich uprawnień,
jakie przysługują skazanemu odbywającemu karę pozbawienia wolności w systemie
zwykłym w zakładzie karnym typu zamkniętego i nie stosuje się do niego ograniczeń
innych niż te, które są konieczne do zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania
karnego, utrzymania porządku i bezpieczeństwa w areszcie śledczym oraz zapobieżenia
wzajemnej demoralizacji tymczasowo aresztowanych (art. 214 § 1 k.k.w.).
Szczegółowe zasady wykonywania praktyk religijnych i korzystania z posług religijnych
w zakładach karnych i aresztach śledczych reguluje rozporządzenie Ministra
Sprawiedliwości z dnia 2 września 2003 r. wydane w oparciu o upoważnienie zawarte
w art. 106 § 4 k.k.w. Przestrzeganie praw osadzonych w zakresie korzystania z praktyk
i posług religijnych wynikających, zgodnie z § 2 pkt 14 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu, zakresu i trybu
sprawowania nadzoru penitencjarnego (Dz. U. Nr 152, poz. 1496), podlega kontroli przez
sędziego penitencjarnego w trybie nadzoru penitencjarnego.
Służba Więzienna, działając w ramach swoich ustawowych kompetencji, gwarantuje
osobom pozbawionym wolności w polskich jednostkach penitencjarnych przestrzeganie
ich praw, w tym wolności religijnej, zgodnie z międzynarodowymi standardami
humanitarnego wykonywania kary pozbawienia wolności.
Uwzględniając doniosłość omawianego zagadnienia regularnie prowadzone są szkolenia,
które swoim zakresem obejmują kwestię respektowania praw przysługujących osobom
pozbawionym wolności, w tym wolności wyznania. W ramach aktualnie realizowanych
szkoleń zawodowych omawiane są m.in. kwestie źródeł prawa międzynarodowego,
funkcje orzecznictwa sądów i trybunałów międzynarodowych, standardy penitencjarne
na przykładzie Reguł Minimalnych ONZ oraz Europejskich Reguł Więziennych, opieki
medycznej i religijnej. W 2023 r. przeszkolono 10817 funkcjonariuszy wszystkich pionów
Służby Więziennej, a w 2022 r. odpowiednio 7641 osób.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do ingerencji
legislacyjnej czy wydawania wytycznych przez Ministerstwo Sprawiedliwości w zakresie
określenia statusu przedmiotów kultu religijnego. Przestrzeganie praw osadzonych
w zakresie wolności wyznania podlega kontroli przez niezależny organ, jakim jest sędzia
penitencjarny, w trybie nadzoru penitencjarnego.
Centralny Zarząd Służby Więziennej ponadto na bieżąco gromadzi informacje dotyczące
współpracy jednostek penitencjarnych z kościołami i związkami wyznaniowymi. Powyższe
jest wystarczające dla zagwarantowania praw religijnych w zakładach karnych i aresztach
śledczych w Polsce.
Z wyrazami szacunku
Arkadiusz Myrcha
Sekretarz Stanu
/podpisano elektronicznie/
-- 2 of 2 --