Interpelacja w sprawie pewnej grupy przestępstw, jak też obowiązku przedkładania przez osoby, które mają pracować z dziećmi, informacji z rejestrów karnych innych państw, w których zamieszkiwały, lub składania przez te osoby oświadczeń
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja nr 2660
do ministra sprawiedliwości
w sprawie pewnej grupy przestępstw, jak też obowiązku przedkładania przez osoby, które mają pracować z dziećmi, informacji z rejestrów karnych innych państw, w których zamieszkiwały, lub składania przez te osoby oświadczeń
Zgłaszający: Piotr Górnikiewicz
Data wpływu: 24-04-2024
Szanowny Panie Ministrze!
15 lutego 2024 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2023 r. o zmianie ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1606), która dokonała m.in. zmiany w przepisach o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich. Aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich (dalej: ustawa) m.in. rozszerza zakres prac z małoletnimi, w przypadku których pracodawca lub inny organizator musi uzyskać informacje z Rejestru Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym o osobie zatrudnianej do ich wykonywania. Wprowadza nowy obowiązek przedłożenia informacji z KRK w zakresie pewnej grupy przestępstw, jak też nakłada obowiązek przedkładania przez osoby, które mają pracować z dziećmi, informacji z rejestrów karnych innych państw, w których zamieszkiwały, lub składania przez te osoby oświadczeń.
Zgodnie z nowym brzmieniem art. 21 ust. 1 ustawy przed nawiązaniem z osobą stosunku pracy lub przed dopuszczeniem osoby do innej działalności związanej z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem, świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu lub realizacją innych zainteresowań przez małoletnich, lub z opieką nad nimi (dalej: osoba, która ma pracować z małoletnimi), na pracodawcy lub innym organizatorze takiej działalności oraz na osobie, z którą ma być nawiązany stosunek pracy lub która ma być dopuszczona do takiej działalności, ciążyć będą obowiązki określone w art. 21 ust. 2–8 ustawy.
Nowością jest obowiązek przedłożenia pracodawcy lub innemu organizatorowi przez osobę, która ma pracować z małoletnimi, informacji z Krajowego Rejestru Karnego w zakresie przestępstw określonych w rozdziałach XIX i XXV Kodeksu karnego, w art. 189a i art. 207 Kodeksu karnego, ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2023 r. poz. 172 oraz z 2022 r. poz. 2600) lub za odpowiadające tym przestępstwom czyny zabronione określone w przepisach prawa obcego.
Co istotne, zgodnie z art. 23a ustawy: Kto dopuszcza do pracy lub do innej działalności związanej z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem, świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu lub realizacją innych zainteresowań przez małoletnich, lub z opieką nad nimi, osobę, wiedząc, że dane tej osoby są zamieszczone w rejestrze, albo wiedząc, że została prawomocnie skazana za przestępstwo określone w rozdziale XIX i XXV Kodeksu karnego, przestępstwo określone w art. 189a i art. 207 Kodeksu karnego lub w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 1000 zł.
Wśród osób starających się o zatrudnienie w podmiotach leczniczych, tj. podmiotach, do których ma zastosowanie ustawa, zdarzają się osoby z prawomocnymi wyrokami za przestępstwa określone w rozdziale XIX Kodeksu karnego. W szczególności chodzi o przestępstwa z art. 155 czy art. 160 Kodeksu karnego. W tym miejscu podkreślić należy, iż są to osoby z grupy zawodów medycznych, które nie zostały pozbawione prawa wykonywania zawodu.
Mając na uwadze treść art. 1 ustawy, zgodnie z którym ustawa określa szczególne środki ochrony przeciwdziałające zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i szczególne środki ochrony małoletnich, oraz treść art. 2 ustawy (definicję przestępczości na tle seksualnym), zgodnie z którym:
w rozumieniu ustawy przestępczość na tle seksualnym obejmuje przestępstwa przeciwko wolności seksualnej wymienione w rozdziale XXV ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r. poz. 17), zwanej dalej „Kodeksem karnym”, z wyłączeniem przestępstw określonych w:
1) art. 201 Kodeksu karnego, chyba że zostały popełnione na szkodę małoletniego;
2) art. 202 § 1 Kodeksu karnego;
3) art. 202 § 3 Kodeksu karnego polegających na prezentowaniu treści pornograficznych związanych z prezentowaniem przemocy lub posługiwaniem się zwierzęciem;
4) art. 202 § 4a Kodeksu karnego;
5) art. 202 § 4b Kodeksu karnego polegających na przechowywaniu lub posiadaniu treści pornograficznych przedstawiających wytworzony albo przetworzony wizerunek małoletniego uczestniczącego w czynności seksualnej;
6) art. 202 § 4c Kodeksu karnego;
7) art. 204 § 1 i 2 Kodeksu karnego, chyba że zostały popełnione na szkodę małoletniego,
trudno nie odnieść wrażenia, że „duch ustawy” nijak się nie ma do obowiązków nałożonych na pracodawców i potencjalnych sankcji, które mogą ich spotkać.
Z jednej strony mamy do czynienia z regulacją mającą na celu wdrożenie środków ochrony przeciwdziałającej zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym względem małoletnich, z drugiej strony eliminuje się z zawodu osoby skazane za przestępstwa określone w rozdziale XIX Kodeksu karnego, które z przestępczością na tle seksualnym na szkodę małoletnich mogą w ogóle nie mieć nic wspólnego. Mało tego, można odnieść wrażenie, że osoby skazane za przestępstwa określone w rozdziale XIX Kodeksu karnego – w podmiotach leczniczych wcale nie są to odosobnione przypadki – dzięki regulacjom ustawy są dodatkowo, i to niekiedy po latach, karane poprzez faktyczną eliminację ich z rynku pracy. Co ciekawe, nowe rozwiązania ustawy nie dotyczą osób już zatrudnionych.
Mając powyższe na względzie, uprzejmie proszę o odpowiedź:
Czy po wejściu w życie znowelizowanych przepisów ustawy pracodawcy prowadzący działalność związaną z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem, świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu lub realizacją innych zainteresowań przez małoletnich, lub z opieką nad nimi – zwłaszcza podmioty lecznicze – mogą zatrudniać osoby prawomocnie skazane za przestępstwo określone w rozdziale XIX Kodeksu karnego?
Czy po wejściu w życie znowelizowanych przepisów ustawy pracodawcy prowadzący działalność związaną z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem, świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu lub realizacją innych zainteresowań przez małoletnich, lub z opieką nad nimi – zwłaszcza podmioty lecznicze – mogą zatrudniać osoby prawomocnie skazane za przestępstwo określone w rozdziale XIX Kodeksu karnego, przy zastrzeżeniu, że osoby te nie mogą pracować z małoletnimi?
Czy po analizie niniejszej interpelacji ministerstwo rozważa nowelizację ustawy w zakresie wskazanym powyżej?
Z wyrazami szacunku
Podsekretarz stanu Zuzanna Rudzińska-Bluszcz
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (5)
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
5566 znakówkontakt@ms.gov.pl 00-950 Warszawa P-33
www.gov.pl/sprawiedliwosc
Podsekretarz Stanu
Zuzanna Rudzińska-Bluszcz
BK-VII.0520.120.2024
Warszawa, 24 czerwca 2024 r.
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 2660 Pana Posła Piotra Górnikiewicza złożoną do Ministra
Sprawiedliwości w sprawie pewnej grupy przestępstw, jak też obowiązku przedkładania
przez osoby, które mają pracować z dziećmi, informacji z rejestrów karnych innych państw,
w których zamieszkiwały, lub składania przez te osoby oświadczeń, uprzejmie
przedstawiam następujące informacje.
W dniu 13 maja 2016 r. została uchwalona ustawa o przeciwdziałaniu zagrożeniom
przestępczością na tle seksualnym (Dz.U. 2016 poz. 862), która została zmieniona
m.in. ustawą z dnia 28 lipca 2023 r. o zmianie ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1606). W wyniku powyższej nowelizacji,
zmianie uległ tytuł ustawy, która otrzymała brzmienie „o przeciwdziałaniu zagrożeniom
przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich”. Zgodnie z obecnym
art. 1 ustawa określa szczególne środki ochrony przeciwdziałające zagrożeniom
przestępczością na tle seksualnym i szczególne środki ochrony małoletnich. W zakresie
odnoszącym się do regulacji art. 21, w porównaniu do pierwotnej wersji przepisu,
rozszerzono katalog aktywności, które z uwagi na wynikającą z ich charakteru styczność
z małoletnimi wymagają sprawdzenia, czy dane osoby, z którą ma być nawiązany
stosunek pracy lub która ma być dopuszczona do innej działalności, o której mowa w tym
przypisie, są zamieszczone w Rejestrze z dostępem ograniczonym lub w Rejestrze osób,
w stosunku do których Państwowa Komisja do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu
seksualnemu małoletnich poniżej lat 15 wydała postanowienie o wpisie w Rejestrze.
Nadto ustawą nowelizującą nałożono na osoby, z którymi ma być nawiązany stosunek
pracy lub które mają być dopuszczane do innej działalności związanej z wychowaniem,
edukacją, wypoczynkiem, leczeniem, świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem
duchowym, uprawianiem sportu lub realizacją innych zainteresowań przez małoletnich,
lub z opieką nad nimi, obowiązek przedstawienia informacji w zakresie niektórych
przestępstw. Katalog tych przestępstw został zdefiniowany po dokonanych analizach,
uwzględniając w przepisie czyny zabronione, szczególnie szkodliwe dla dobrostanu
małoletniego. Wypada podkreślić, że weryfikacja karalności ma na celu eliminację ryzyka
skrzywdzenia małoletniego, a tym samym wzmocnienia bezpieczeństwa dzieci.
-- 1 of 2 --
Literalnie przepisy wskazanej ustawy „nie stoją na przeszkodzie” nawiązaniu stosunku
pracy lub dopuszczeniu do innej działalności osoby określonej w art. 21 ust. 1 ustawy,
mając świadomość, że dane tej osoby są zamieszczone w Rejestrze, albo że została
prawomocnie skazana za przestępstwo określone w rozdziale XIX i XXV Kodeksu karnego,
przestępstwo określone w art. 189a i art. 207 Kodeksu karnego lub w ustawie z dnia
29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w tym znaczeniu, że nie czynią takiej
umowy automatycznie niebyłą, czy też nieważną. Niemniej jednak dopuszczenie takiej
osoby do pracy lub do innej działalności, wskazanej powyżej, jest przez ustawę uznane
za czyn karalny i penalizowane jako wykroczenie z art. 23a. Zgodnie bowiem z tym
przepisem, kto dopuszcza do pracy lub do innej działalności związanej z wychowaniem,
edukacją, wypoczynkiem, leczeniem, świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem
duchowym, uprawianiem sportu lub realizacją innych zainteresowań przez małoletnich,
lub z opieką nad nimi, osobę wiedząc, że dane tej osoby są zamieszczone w Rejestrze, albo
wiedząc, że została prawomocnie skazana za przestępstwo określone w rozdziale XIX i XXV
Kodeksu karnego, przestępstwo określone w art. 189a i art. 207 Kodeksu karnego lub
w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, podlega karze aresztu,
ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 1000 zł.
Ponadto zgodnie z art. 23c dopuszczenie do pracy lub do innej działalności związanej
z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi osoby wiedząc,
że osoba ta ma obowiązek stosowania się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania
wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów
albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub
z opieką nad nimi, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Tym samym, wyraźna norma prawa karnego ma zapobiec zatrudnieniu lub dopuszczeniu
do innej działalności wykonywanej względem małoletnich (nie zaś dorosłych), osoby,
która:
- figuruje w Rejestrze z dostępem ograniczonym lub w Rejestrze osób, w stosunku do
których Państwowa Komisja do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu
małoletnich poniżej lat 15 wydała postanowienie o wpisie w Rejestrze, bądź
- została skazana za przestępstwa wymienione w art. 21 ust. 3 ustawy lub tożsame z nimi
czyny zabronione prawa obcego.
Natomiast w kontekście pytania zwartego w interpelacji, stwierdzić należy,
że ustawodawca we wskazanej powyżej ustawie nie poprzedził norm sankcjonujących
wyraźnym zakazem ogólnym zatrudniania takich osób.
Jednocześnie końcowo pragnę wskazać, że postulaty legislacyjne zawarte w interpelacji
zostaną rozpatrzone podczas prac legislacyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości.
Z wyrazami szacunku
Zuzanna Rudzińska-Bluszcz
Podsekretarz Stanu
/podpisano elektronicznie/
-- 2 of 2 --