Interpelacja w sprawie ustawy o trasach dla rowerów
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja nr 20835
do ministra infrastruktury
w sprawie ustawy o trasach dla rowerów
Zgłaszający: Kamil Wnuk
Data wpływu: 02-11-2026
Szanowny Panie Ministrze,
zwracam się z interpelacją dotyczącą projektu ustawy o trasach dla rowerów (UD401), w szczególności przyjętych w nim rozwiązań dotyczących procedury ustalania lokalizacji samodzielnych dróg rowerowych oraz zasad pozyskiwania nieruchomości niezbędnych do realizacji tego rodzaju inwestycji. Rozwój infrastruktury rowerowej jest istotnym elementem polityki transportowej państwa i samorządów. Budowa spójnej sieci tras rowerowych wymaga jednak nie tylko odpowiednich środków finansowych i planowania przestrzennego, ale również skutecznych instrumentów prawnych umożliwiających sprawne przygotowanie i realizację inwestycji. Wątpliwości budzi fakt, że projekt UD401 przewiduje stworzenie odrębnej procedury administracyjnej ustalania lokalizacji drogi rowerowej, podczas gdy już w 2015 roku przygotowano rozwiązania legislacyjne zmierzające do objęcia tego rodzaju inwestycji mechanizmami tzw. specustawy drogowej.
Projekt zawarty w druku sejmowym nr 3896 z 2015 roku zakładał rozszerzenie zakresu stosowania ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych o drogi rowerowe, trasy tramwajowe i ciągi piesze. Jednym z najważniejszych elementów tego rozwiązania była możliwość przejmowania nieruchomości niezbędnych do realizacji inwestycji z mocy prawa, w związku z uzyskaniem ostatecznej decyzji ZRID. Rozwiązanie to odpowiada na jeden z podstawowych problemów, z jakimi mierzą się samorządy realizujące inwestycje liniowe – konieczność pozyskiwania wielu nieruchomości, często od różnych właścicieli, co może znacząco wydłużać proces inwestycyjny. Tymczasem projekt UD401 wprowadza odrębną decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi rowerowej, jednak nie zapewnia w takim samym zakresie automatycznego przejścia własności nieruchomości prywatnych na rzecz inwestora na podstawie tej decyzji. W praktyce oznacza to, że samo uproszczenie procedury lokalizacyjnej nie musi rozwiązać najważniejszej bariery związanej z pozyskiwaniem gruntów. Na uwagę zasługuje również stanowisko nr 1/26 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 24 marca 2026 roku, w którym zwrócono się do Sejmu RP, Rady Ministrów i ministra infrastruktury o podjęcie działań legislacyjnych ułatwiających realizację publicznych tras rowerowych.
Wśród postulatów wskazano wykorzystanie mechanizmów analogicznych do specustawy drogowej, w tym możliwość przejmowania terenów z mocy prawa, przy jednoczesnym zagwarantowaniu właścicielom nieruchomości należnego odszkodowania. W związku z powyższym uważam za zasadne wyjaśnienie, dlaczego w projekcie UD401 nie zdecydowano się na wykorzystanie istniejących rozwiązań legislacyjnych i doświadczeń związanych z funkcjonowaniem procedury ZRID.
W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami:
1. Jakie były zasadnicze przesłanki przyjęcia w projekcie UD401 odrębnej procedury ustalania lokalizacji drogi rowerowej, zamiast wykorzystania mechanizmów przewidzianych w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych?
2. Czy Ministerstwo Infrastruktury analizowało rozwiązania zawarte w projekcie ustawy z 2015 roku, stanowiącym druk sejmowy nr 3896, który przewidywał rozszerzenie zakresu stosowania specustawy drogowej na samodzielne drogi rowerowe, trasy tramwajowe i ciągi piesze? Jeżeli tak, jakie były wyniki tej analizy?
3. Czy ministerstwo dostrzega problem związany z pozyskiwaniem nieruchomości prywatnych pod budowę samodzielnych dróg rowerowych, w szczególności w sytuacji, gdy inwestycja przebiega poza istniejącym pasem drogowym i wymaga nabycia gruntów od wielu właścicieli?
4. Czy Ministerstwo Infrastruktury konsultowało projekt UD401 z jednostkami samorządu terytorialnego pod kątem praktycznych problemów związanych z pozyskiwaniem gruntów pod samodzielne drogi rowerowe? Jakie najważniejsze uwagi i postulaty zostały zgłoszone w tym zakresie?
Szczególnie istotne jest zachowanie właściwej równowagi pomiędzy interesem publicznym a ochroną prawa własności. Możliwość przejmowania nieruchomości na cele publiczne musi być powiązana z zapewnieniem właścicielom odpowiedniego, słusznego odszkodowania i poszanowaniem gwarancji konstytucyjnych. W mojej ocenie zasadne jest zatem ponowne przeanalizowanie projektu zawartego w druku sejmowym nr 3896 z 2015 roku i rozważenie jego aktualizacji. Pozwoliłoby to wykorzystać istniejące doświadczenia legislacyjne i administracyjne, a jednocześnie uniknąć tworzenia dwóch odrębnych systemów prawnych dla inwestycji o zbliżonym charakterze.
Z wyrazami szacunku
Kamil Wnuk
Sekretarz stanu Stanisław Bukowiec
Odpowiedź standardowa – resort odnosi się merytorycznie do zagadnienia z umiarkowaną ilością danych szczegółowych.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (1)
- Bardzo krótka odpowiedź w stosunku do liczby pytań poselskich
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
18812 znakówkancelaria@mi.gov.pl ul. Chałubińskiego 4/6
www.gov.pl/web/infrastruktura 00-928 Warszawa
Znak pisma: DDP-8.054.2.2026
Warszawa, 12 listopada 2026 r.
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu RP
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 20835 Pana Posła Kamila Wnuka, przedstawiam
następujące informacje.
Ministerstwo Infrastruktury podziela stanowisko, że pozyskiwanie nieruchomości stanowi
jedną z najważniejszych barier utrudniających realizację samodzielnych dróg rowerowych
poza pasami dróg publicznych. Z tego względu projektowana ustawa nie ogranicza się do
uproszczenia procedury lokalizacyjnej, lecz zawiera również rozwiązania umożliwiające
nabywanie nieruchomości niezbędnych do realizacji tych inwestycji, w tym – w przypadku
braku możliwości zawarcia umowy z właścicielem – ich wywłaszczenie
za odszkodowaniem.
Przygotowując projekt, uwzględniono rozwiązania stosowane w ustawie z dnia
10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
w zakresie dróg publicznych, a także założenia projektu zawartego w druku sejmowym
nr 3896 z 2015 r. Nie zdecydowano się jednak na proste rozszerzenie zakresu specustawy
drogowej na samodzielne drogi rowerowe. Wynika to z istotnych różnic pomiędzy tymi
rodzajami inwestycji, dotyczących zarówno ich statusu prawnego i funkcji, jak i skali
ingerencji w prawo własności.
Specustawa drogowa służy realizacji dróg publicznych, które tworzą podstawowy układ
transportowy państwa. Drogi te służą przemieszczaniu osób i towarów, zapewniają
dostępność transportową określonych obszarów oraz obsługują ruch o zróżnicowanym
charakterze i natężeniu. Ich budowa wymaga zazwyczaj zajęcia rozległego terenu,
przeprowadzenia inwestycji przez wiele nieruchomości oraz wykonania rozbudowanej
infrastruktury technicznej. Z tego względu ustawodawca powiązał decyzję o zezwoleniu
na realizację inwestycji drogowej z bezpośrednim przejściem własności wszystkich
nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających inwestycję.
Samodzielne drogi rowerowe mają inny charakter. Nie są drogami publicznymi
w rozumieniu ustawy o drogach publicznych ani częściami takich dróg. Służą przede
wszystkim ruchowi rowerów i mogą realizować nie tylko funkcję transportową, lecz
również turystyczną i rekreacyjną. Projekt obejmuje przy tym inwestycje o bardzo
zróżnicowanej skali i znaczeniu – od lokalnych połączeń między miejscowościami lub
-- 1 of 4 --
2
odcinków uzupełniających sieć gminną, przez trasy regionalne, aż po trasy o znaczeniu
krajowym. Nie każda taka inwestycja ma zatem charakter porównywalny z budową drogi
publicznej ani uzasadnia zastosowanie wobec właścicieli nieruchomości tak daleko
idącego automatyzmu jak ten przewidziany w procedurze ZRID.
Różnica ta ma szczególne znaczenie z punktu widzenia ochrony praw właścicieli.
W przypadku decyzji ZRID własność nieruchomości prywatnej przechodzi z mocy prawa,
niezależnie od woli właściciela, z chwilą, gdy decyzja uzyska przymiot ostateczności.
Zastosowanie tego mechanizmu do wszystkich samodzielnych dróg rowerowych
oznaczałoby, że taki sam skutek następowałby zarówno w odniesieniu do inwestycji
o znaczeniu krajowym, jak i krótkiej drogi rowerowej o funkcji lokalnej, turystycznej albo
rekreacyjnej. Mogłoby to prowadzić do ingerencji w prawo własności niewspółmiernej do
charakteru i skali konkretnego zamierzenia.
Projekt UD401 przyjmuje zatem rozwiązanie bardziej proporcjonalne. Wykorzystuje
instrumenty znane ze specustawy drogowej tam, gdzie są one niezbędne do usprawnienia
przygotowania inwestycji, jednocześnie różnicując sposób pozyskiwania nieruchomości
w zależności od tego, czy należą one do podmiotów publicznych, czy do osób prywatnych.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi rowerowej będzie określać teren inwestycji,
zatwierdzać podział nieruchomości i stanowić podstawę dokonania odpowiednich
wpisów w księdze wieczystej oraz katastrze nieruchomości. Nieruchomości należące do
Skarbu Państwa albo innych jednostek samorządu terytorialnego, wskazane w tej decyzji,
co do zasady będą przechodzić z mocy prawa na własność jednostki samorządu
terytorialnego właściwej dla danej drogi rowerowej.
W odniesieniu do nieruchomości prywatnych w pierwszej kolejności przewidziano
natomiast próbę ich nabycia w drodze umowy. Rozwiązanie to daje właścicielowi
możliwość uzgodnienia warunków zbycia nieruchomości i pozwala uniknąć
przymusowego pozbawienia prawa własności, jeżeli osiągnięcie porozumienia jest
możliwe. Dopiero po bezskutecznym upływie terminu na zawarcie umowy, nie krótszego
niż 30 dni od otrzymania pisemnej oferty zarządcy drogi rowerowej, możliwe będzie
wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego.
Brak automatycznego przejścia własności nieruchomości prywatnych na podstawie samej
decyzji lokalizacyjnej nie pozbawia jednostki samorządu terytorialnego możliwości
pozyskania nieruchomości niezbędnej do realizacji inwestycji. Jeżeli nabycie
nieruchomości w drodze umowy okaże się niemożliwe, wojewoda albo starosta – zależnie
od kategorii trasy – będzie mógł wydać decyzję stwierdzającą nabycie własności
nieruchomości przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego i ustalającą wysokość
odszkodowania. Po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda albo starosta
będzie mógł również, na wniosek właściwego zarządcy drogi rowerowej i w uzasadnionych
przypadkach, zezwolić na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Zezwolenie to będzie
uprawniało w szczególności do dysponowania nieruchomością na cele budowlane
i faktycznego objęcia jej w posiadanie.
-- 2 of 4 --
3
Projekt przewiduje jednocześnie gwarancje chroniące osoby dotknięte wywłaszczeniem.
Wartość nieruchomości będzie określana przez rzeczoznawcę majątkowego. Wysokość
odszkodowania zostanie ustalona według stanu nieruchomości na dzień wydania decyzji
o ustaleniu lokalizacji drogi rowerowej oraz według jej wartości rynkowej w dniu wydania
decyzji o wywłaszczeniu, a następnie zwaloryzowana na dzień wypłaty. Na wniosek osoby
uprawnionej wypłacana będzie, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, zaliczka w
wysokości 70% odszkodowania ustalonego przez organ pierwszej instancji. Jeżeli
nabywana będzie jedynie część nieruchomości, a pozostała część nie będzie nadawała się
do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, zarządca drogi rowerowej będzie
obowiązany, na wniosek właściciela albo użytkownika wieczystego, nabyć również tę
część.
Przyjęty model uwzględnia zatem oba interesy wskazane w interpelacji. Z jednej strony
zapewnia jednostkom samorządu terytorialnego skuteczny instrument pozyskiwania
gruntów, bez którego budowa spójnych tras dla rowerów mogłaby okazać się niemożliwa.
Z drugiej strony nie powoduje automatycznego pozbawiania obywateli własności
w przypadku każdej, nawet niewielkiej inwestycji lokalnej lub turystycznej. Pozwala
najpierw podjąć próbę dobrowolnego nabycia nieruchomości, a dopiero w przypadku jej
niepowodzenia zastosować wywłaszczenie podlegające odrębnej kontroli
administracyjnej.
Opracowanie odrębnej ustawy pozwoliło ponadto objąć jedną regulacją zagadnienia,
których specustawa drogowa nie reguluje. Projekt UD401 nie dotyczy bowiem wyłącznie
przygotowania inwestycji, lecz tworzy również prawne i organizacyjne podstawy
wyznaczania lokalnych, regionalnych i krajowych tras dla rowerów oraz zarządzania ich
sieciami. Trasy te mogą składać się zarówno z samodzielnych dróg rowerowych
realizowanych na podstawie projektowanej procedury, jak i z istniejących elementów
infrastruktury, w tym części dróg publicznych przeznaczonych do ruchu rowerów.
Odrębna regulacja umożliwia zatem zachowanie spójności między procedurą
inwestycyjną a systemem zarządzania trasami o funkcji transportowej, turystycznej
i rekreacyjnej.
Projekt ustawy o trasach rowerowych został skierowany do konsultacji publicznych i
opiniowania w dniu 21 października 2026 r. Do przedstawienia stanowiska zaproszono
organizacje reprezentujące jednostki samorządu terytorialnego, w tym Unię Metropolii
Polskich, Unię Miasteczek Polskich, Związek Gmin Wiejskich Rzeczypospolitej Polskiej,
Związek Miast Polskich, Związek Powiatów Polskich, Związek Województw
Rzeczypospolitej Polskiej oraz Ogólnopolskie Porozumienie Organizacji Samorządowych.
Projekt przekazano również do zaopiniowania wojewodom.
Konsultacje obejmują całość projektowanych rozwiązań, w tym praktyczne aspekty
pozyskiwania gruntów pod samodzielne drogi rowerowe. Ponieważ termin zgłaszania
uwag wynosi 21 dni od dnia udostępnienia projektu, na dzień przygotowania odpowiedzi
proces ten nie został jeszcze zakończony. Pełne przedstawienie uwag i postulatów strony
-- 3 of 4 --
4
samorządowej będzie możliwe po zakończeniu konsultacji i przeanalizowaniu
otrzymanych stanowisk.
Podsumowując, Ministerstwo Infrastruktury nie znajduje obecnie podstaw do zastąpienia
projektowanej procedury prostym rozszerzeniem zakresu specustawy drogowej. Zasadne
jest natomiast dalsze analizowanie zgłaszanych uwag pod kątem tego, czy przyjęte
rozwiązania zapewniają właściwą równowagę pomiędzy sprawnością realizacji inwestycji
a ochroną praw właścicieli nieruchomości. Ostateczny kształt regulacji będzie uwzględniał
wyniki konsultacji publicznych, opiniowania i uzgodnień międzyresortowych.
Z wyrazami szacunku
Dokument podpisany elektronicznie przez:
Z upoważnienia Ministra Infrastruktury
Stanisław Bukowiec
Sekretarz Stanu
-- 4 of 4 --
Infolinia: +48 22 630 10 00 Ministerstwo Infrastruktury
kancelaria@mi.gov.pl ul. Chałubińskiego 4/6
www.gov.pl/web/infrastruktura 00-928 Warszawa
Znak pisma: DDP-8.054.2.2026
Warszawa, 12 listopada 2026 r.
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu RP
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 20835 Pana Posła Kamila Wnuka, przedstawiam
następujące informacje.
Ministerstwo Infrastruktury podziela stanowisko, że pozyskiwanie nieruchomości stanowi
jedną z najważniejszych barier utrudniających realizację samodzielnych dróg rowerowych
poza pasami dróg publicznych. Z tego względu projektowana ustawa nie ogranicza się do
uproszczenia procedury lokalizacyjnej, lecz zawiera również rozwiązania umożliwiające
nabywanie nieruchomości niezbędnych do realizacji tych inwestycji, w tym – w przypadku
braku możliwości zawarcia umowy z właścicielem – ich wywłaszczenie
za odszkodowaniem.
Przygotowując projekt, uwzględniono rozwiązania stosowane w ustawie z dnia
10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
w zakresie dróg publicznych, a także założenia projektu zawartego w druku sejmowym
nr 3896 z 2015 r. Nie zdecydowano się jednak na proste rozszerzenie zakresu specustawy
drogowej na samodzielne drogi rowerowe. Wynika to z istotnych różnic pomiędzy tymi
rodzajami inwestycji, dotyczących zarówno ich statusu prawnego i funkcji, jak i skali
ingerencji w prawo własności.
Specustawa drogowa służy realizacji dróg publicznych, które tworzą podstawowy układ
transportowy państwa. Drogi te służą przemieszczaniu osób i towarów, zapewniają
dostępność transportową określonych obszarów oraz obsługują ruch o zróżnicowanym
charakterze i natężeniu. Ich budowa wymaga zazwyczaj zajęcia rozległego terenu,
przeprowadzenia inwestycji przez wiele nieruchomości oraz wykonania rozbudowanej
infrastruktury technicznej. Z tego względu ustawodawca powiązał decyzję o zezwoleniu
na realizację inwestycji drogowej z bezpośrednim przejściem własności wszystkich
nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających inwestycję.
Samodzielne drogi rowerowe mają inny charakter. Nie są drogami publicznymi
w rozumieniu ustawy o drogach publicznych ani częściami takich dróg. Służą przede
wszystkim ruchowi rowerów i mogą realizować nie tylko funkcję transportową, lecz
również turystyczną i rekreacyjną. Projekt obejmuje przy tym inwestycje o bardzo
zróżnicowanej skali i znaczeniu – od lokalnych połączeń między miejscowościami lub
-- 1 of 4 --
2
odcinków uzupełniających sieć gminną, przez trasy regionalne, aż po trasy o znaczeniu
krajowym. Nie każda taka inwestycja ma zatem charakter porównywalny z budową drogi
publicznej ani uzasadnia zastosowanie wobec właścicieli nieruchomości tak daleko
idącego automatyzmu jak ten przewidziany w procedurze ZRID.
Różnica ta ma szczególne znaczenie z punktu widzenia ochrony praw właścicieli.
W przypadku decyzji ZRID własność nieruchomości prywatnej przechodzi z mocy prawa,
niezależnie od woli właściciela, z chwilą, gdy decyzja uzyska przymiot ostateczności.
Zastosowanie tego mechanizmu do wszystkich samodzielnych dróg rowerowych
oznaczałoby, że taki sam skutek następowałby zarówno w odniesieniu do inwestycji
o znaczeniu krajowym, jak i krótkiej drogi rowerowej o funkcji lokalnej, turystycznej albo
rekreacyjnej. Mogłoby to prowadzić do ingerencji w prawo własności niewspółmiernej do
charakteru i skali konkretnego zamierzenia.
Projekt UD401 przyjmuje zatem rozwiązanie bardziej proporcjonalne. Wykorzystuje
instrumenty znane ze specustawy drogowej tam, gdzie są one niezbędne do usprawnienia
przygotowania inwestycji, jednocześnie różnicując sposób pozyskiwania nieruchomości
w zależności od tego, czy należą one do podmiotów publicznych, czy do osób prywatnych.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi rowerowej będzie określać teren inwestycji,
zatwierdzać podział nieruchomości i stanowić podstawę dokonania odpowiednich
wpisów w księdze wieczystej oraz katastrze nieruchomości. Nieruchomości należące do
Skarbu Państwa albo innych jednostek samorządu terytorialnego, wskazane w tej decyzji,
co do zasady będą przechodzić z mocy prawa na własność jednostki samorządu
terytorialnego właściwej dla danej drogi rowerowej.
W odniesieniu do nieruchomości prywatnych w pierwszej kolejności przewidziano
natomiast próbę ich nabycia w drodze umowy. Rozwiązanie to daje właścicielowi
możliwość uzgodnienia warunków zbycia nieruchomości i pozwala uniknąć
przymusowego pozbawienia prawa własności, jeżeli osiągnięcie porozumienia jest
możliwe. Dopiero po bezskutecznym upływie terminu na zawarcie umowy, nie krótszego
niż 30 dni od otrzymania pisemnej oferty zarządcy drogi rowerowej, możliwe będzie
wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego.
Brak automatycznego przejścia własności nieruchomości prywatnych na podstawie samej
decyzji lokalizacyjnej nie pozbawia jednostki samorządu terytorialnego możliwości
pozyskania nieruchomości niezbędnej do realizacji inwestycji. Jeżeli nabycie
nieruchomości w drodze umowy okaże się niemożliwe, wojewoda albo starosta – zależnie
od kategorii trasy – będzie mógł wydać decyzję stwierdzającą nabycie własności
nieruchomości przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego i ustalającą wysokość
odszkodowania. Po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda albo starosta
będzie mógł również, na wniosek właściwego zarządcy drogi rowerowej i w uzasadnionych
przypadkach, zezwolić na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Zezwolenie to będzie
uprawniało w szczególności do dysponowania nieruchomością na cele budowlane
i faktycznego objęcia jej w posiadanie.
-- 2 of 4 --
3
Projekt przewiduje jednocześnie gwarancje chroniące osoby dotknięte wywłaszczeniem.
Wartość nieruchomości będzie określana przez rzeczoznawcę majątkowego. Wysokość
odszkodowania zostanie ustalona według stanu nieruchomości na dzień wydania decyzji
o ustaleniu lokalizacji drogi rowerowej oraz według jej wartości rynkowej w dniu wydania
decyzji o wywłaszczeniu, a następnie zwaloryzowana na dzień wypłaty. Na wniosek osoby
uprawnionej wypłacana będzie, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, zaliczka w
wysokości 70% odszkodowania ustalonego przez organ pierwszej instancji. Jeżeli
nabywana będzie jedynie część nieruchomości, a pozostała część nie będzie nadawała się
do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, zarządca drogi rowerowej będzie
obowiązany, na wniosek właściciela albo użytkownika wieczystego, nabyć również tę
część.
Przyjęty model uwzględnia zatem oba interesy wskazane w interpelacji. Z jednej strony
zapewnia jednostkom samorządu terytorialnego skuteczny instrument pozyskiwania
gruntów, bez którego budowa spójnych tras dla rowerów mogłaby okazać się niemożliwa.
Z drugiej strony nie powoduje automatycznego pozbawiania obywateli własności
w przypadku każdej, nawet niewielkiej inwestycji lokalnej lub turystycznej. Pozwala
najpierw podjąć próbę dobrowolnego nabycia nieruchomości, a dopiero w przypadku jej
niepowodzenia zastosować wywłaszczenie podlegające odrębnej kontroli
administracyjnej.
Opracowanie odrębnej ustawy pozwoliło ponadto objąć jedną regulacją zagadnienia,
których specustawa drogowa nie reguluje. Projekt UD401 nie dotyczy bowiem wyłącznie
przygotowania inwestycji, lecz tworzy również prawne i organizacyjne podstawy
wyznaczania lokalnych, regionalnych i krajowych tras dla rowerów oraz zarządzania ich
sieciami. Trasy te mogą składać się zarówno z samodzielnych dróg rowerowych
realizowanych na podstawie projektowanej procedury, jak i z istniejących elementów
infrastruktury, w tym części dróg publicznych przeznaczonych do ruchu rowerów.
Odrębna regulacja umożliwia zatem zachowanie spójności między procedurą
inwestycyjną a systemem zarządzania trasami o funkcji transportowej, turystycznej
i rekreacyjnej.
Projekt ustawy o trasach rowerowych został skierowany do konsultacji publicznych i
opiniowania w dniu 21 października 2026 r. Do przedstawienia stanowiska zaproszono
organizacje reprezentujące jednostki samorządu terytorialnego, w tym Unię Metropolii
Polskich, Unię Miasteczek Polskich, Związek Gmin Wiejskich Rzeczypospolitej Polskiej,
Związek Miast Polskich, Związek Powiatów Polskich, Związek Województw
Rzeczypospolitej Polskiej oraz Ogólnopolskie Porozumienie Organizacji Samorządowych.
Projekt przekazano również do zaopiniowania wojewodom.
Konsultacje obejmują całość projektowanych rozwiązań, w tym praktyczne aspekty
pozyskiwania gruntów pod samodzielne drogi rowerowe. Ponieważ termin zgłaszania
uwag wynosi 21 dni od dnia udostępnienia projektu, na dzień przygotowania odpowiedzi
proces ten nie został jeszcze zakończony. Pełne przedstawienie uwag i postulatów strony
-- 3 of 4 --
4
samorządowej będzie możliwe po zakończeniu konsultacji i przeanalizowaniu
otrzymanych stanowisk.
Podsumowując, Ministerstwo Infrastruktury nie znajduje obecnie podstaw do zastąpienia
projektowanej procedury prostym rozszerzeniem zakresu specustawy drogowej. Zasadne
jest natomiast dalsze analizowanie zgłaszanych uwag pod kątem tego, czy przyjęte
rozwiązania zapewniają właściwą równowagę pomiędzy sprawnością realizacji inwestycji
a ochroną praw właścicieli nieruchomości. Ostateczny kształt regulacji będzie uwzględniał
wyniki konsultacji publicznych, opiniowania i uzgodnień międzyresortowych.
Z wyrazami szacunku
Dokument podpisany elektronicznie przez:
Z upoważnienia Ministra Infrastruktury
Stanisław Bukowiec
Sekretarz Stanu
-- 4 of 4 --