Interpelacja w sprawie rozliczeń podatkowych przedsiębiorców udzielających pomocy uchodźcom z Ukrainy w latach 2022-2024 oraz zajmowania środków na ich rachunkach bankowych
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja nr 20406
do ministra finansów i gospodarki
w sprawie rozliczeń podatkowych przedsiębiorców udzielających pomocy uchodźcom z Ukrainy w latach 2022-2024 oraz zajmowania środków na ich rachunkach bankowych
Zgłaszający: Łukasz Ściebiorowski
Data wpływu: 14-10-2026
Szanowny Panie Ministrze!
W związku z informacjami dotyczącymi kwestionowania przez organy Krajowej Administracji Skarbowej rozliczeń podatkowych przedsiębiorców, którzy w latach 2022-2024 świadczyli usługi zakwaterowania i wyżywienia uchodźcom z Ukrainy, zwracam się z prośbą o wyjaśnienie zasad postępowania organów podatkowych w tego rodzaju sprawach.
Po rozpoczęciu pełnoskalowej agresji Rosji na Ukrainę wielu przedsiębiorców, w tym przedstawicieli branży hotelarskiej, zaangażowało się w pomoc humanitarną, zapewniając uchodźcom schronienie, wyżywienie i podstawowe warunki bytowe. Działania te były często realizowane na podstawie umów oraz zasad finansowania ustalanych przez instytucje publiczne. Obecnie część przedsiębiorców ma mierzyć się z kwestionowaniem dokonanych rozliczeń podatkowych, w tym w zakresie podatku VAT. Z przekazanych informacji wynika również, że w niektórych przypadkach dochodzi do zajmowania środków na rachunkach bankowych, co może utrudniać bieżące funkcjonowanie przedsiębiorstw, wypłatę wynagrodzeń i regulowanie zobowiązań.
Sytuacja ta rodzi pytania o jednolitość stosowania przepisów podatkowych, zakres informacji przekazywanych przedsiębiorcom przez instytucje publiczne oraz proporcjonalność działań podejmowanych przez administrację skarbową.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:
1. Ile postępowań podatkowych lub kontrolnych dotyczących rozliczeń usług zakwaterowania i wyżywienia uchodźców z Ukrainy w latach 2022-2024 prowadziły lub prowadzą organy Krajowej Administracji Skarbowej i jakie są najczęstsze przyczyny kwestionowania tych rozliczeń?
2. Jakie stanowisko przyjmuje Ministerstwo Finansów w sprawie opodatkowania VAT świadczeń realizowanych przez przedsiębiorców na rzecz uchodźców na podstawie umów z administracją publiczną lub innymi podmiotami uczestniczącymi w organizacji pomocy?
3. Czy przedsiębiorcy otrzymywali w latach 2022-2024 jednoznaczne wytyczne dotyczące rozliczeń podatkowych tego rodzaju świadczeń? Czy Ministerstwo Finansów badało, czy informacje przekazywane przez poszczególne instytucje publiczne były spójne i wystarczające?
4. Ilu przedsiębiorców objęto zabezpieczeniami zobowiązań podatkowych lub zajęciem środków na rachunkach bankowych w związku z kwestionowaniem rozliczeń dotyczących pomocy uchodźcom oraz jaka jest łączna wartość tych środków?
5. Jakie kryteria stosują organy KAS przy podejmowaniu decyzji o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych i zajęciu rachunków bankowych w takich sprawach? Czy przy ocenie proporcjonalności tych działań uwzględnia się ich wpływ na możliwość regulowania bieżących zobowiązań przedsiębiorstwa?
6. Czy Ministerstwo Finansów planuje działania mające na celu ujednolicenie praktyki organów podatkowych w tych sprawach, w szczególności poprzez wydanie odpowiednich wyjaśnień lub wytycznych, tak aby ograniczyć ryzyko sporów wynikających z niejednoznaczności zasad rozliczeń ustalanych w czasie kryzysu humanitarnego?
Zwracam uwagę, że przedmiotem niniejszej interpelacji nie jest kwestionowanie obowiązku przestrzegania przepisów podatkowych przez przedsiębiorców, lecz uzyskanie wyjaśnień, czy państwo zapewniło im jasne i spójne zasady działania, a następnie stosuje wobec nich przepisy w sposób jednolity i proporcjonalny. Przedsiębiorcy, którzy w odpowiedzi na kryzys humanitarny zaangażowali własne zasoby w realizację zadań istotnych dla interesu publicznego, powinni mieć możliwość przewidywania prawnych i finansowych konsekwencji swoich działań. Wyjaśnienia wymaga zatem, czy obecne działania organów podatkowych uwzględniają specyfikę tych świadczeń oraz warunki, w jakich były realizowane.
Z wyrazami szacunku Łukasz Ściebiorowski
Sekretarz stanu Marcin Łoboda
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (1)
- Bardzo krótka odpowiedź w stosunku do liczby pytań poselskich
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
39294 znakówfax: +48 22 694 36 84 00-916 Warszawa
gov.pl/finanse
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
1/8
Warszawa, 9 listopada 2026 roku
Sprawa: odp. na interpelację poselską w sprawie
pomocy obywatelom Ukrainy
Znak sprawy: DOP6.054.21.2026.CNME
Kontakt: Kancelaria MF
tel.: +48 22 694 55 55
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczpospolitej Polskiej
Odpowiedź na interpelację nr 20406 z 27.10.2026 r.
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 20406 złożoną przez posła Łukasza
Ściebiorowskiego w sprawie rozliczeń podatkowych przedsiębiorców udzielających
pomocy uchodźcom z Ukrainy w latach 2022-2024 oraz zajmowania środków na ich
rachunkach bankowych, informuję, co następuje.
Sprawa dotycząca opodatkowania środków finansowych otrzymywanych z tytułu
pomocy w zakresie zakwaterowania i wyżywienia udzielanej uchodźcom z Ukrainy
zapewnianej przez przedsiębiorców i przez obywateli jest znana Ministerstwu
Finansów i na bieżąco analizowana.
Środki te były wypłacane na podstawie przepisów ustawy o pomocy obywatelom
Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa1. Ustawa ta
przewidywała różne rodzaje takich świadczeń finansowych, przyznawanych na
podstawie różnych przepisów tej ustawy i na różnych warunkach.
Z ogólnych zasad systemu podatku od towarów i usług2 wynika, że opodatkowaniu
tym podatkiem podlegają co do zasady czynności odpłatne, co oznacza konieczność
wystąpienia zależności pomiędzy wykonanymi czynnościami a otrzymanym
w zamian wynagrodzeniem3. W przypadku gdy korelacja pomiędzy wykonanymi
1 Dz. U. z 2025 r. poz. 337, ze zm. − dalej: ustawa o pomocy
2 dalej: VAT
3 art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2026 r.
poz. 1263, ze zm.) – dalej: ustawa o VAT
-- 1 of 8 --
2/8
czynnościami a otrzymanym finansowaniem nie występuje, dana czynność nie
podlega opodatkowaniu VAT.
Co istotne, opodatkowanie VAT danej czynności determinuje odpłatność
(wystąpienie wynagrodzenia), a nie osiągnięcie zysku. Generowanie marży czy zysku
nie jest wymagane do powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT.
Dodatkowo, aby czynność odpłatna podlegała opodatkowaniu, musi zostać
wykonana przez podatnika działającego w tym charakterze (tj. w ramach
prowadzonej przez niego działalności gospodarczej4).
Ocena każdej czynności pod kątem uznania jej za odpłatną, czyli podlegającą
opodatkowaniu VAT, powinna być dokonywana indywidualnie, na podstawie
całokształtu towarzyszących jej okoliczności faktycznych i prawnych.
Przykładowo można wskazać, że w przypadku czynności wykonywanych na
podstawie umów zawieranych przez przedsiębiorców z jednostkami samorządu
terytorialnego5 zlecającymi zapewnienie zakwaterowania dla obywateli Ukrainy za
określonym wynagrodzeniem, czynności takie należy uznać co do zasady za
opodatkowane VAT. Takie przypadki regulował art. 12 ustawy o pomocy.
Traktowanie na gruncie VAT różnych form finansowania wypłacanego na podstawie
ustawy o pomocy, w tym w zakresie uznania otrzymanych środków finansowych za
wynagrodzenie za zlecone i wykonane czynności, powinno być zatem oceniane na
podstawie analizy całokształtu warunków i zasad ich udzielania.
Należy też wskazać, że w przypadku wątpliwości co do stosowania przepisów prawa
podatkowego, podatnicy mają możliwość wystąpienia do Dyrektora Krajowej
Informacji Skarbowej6 o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa
podatkowego, w tym również w sprawach dotyczących opodatkowania świadczeń
wykonywanych na rzecz uchodźców z Ukrainy w ramach umów zawieranych
z jednostkami samorządu terytorialnego.
Zasady dotyczące wydawania interpretacji indywidualnych zostały uregulowane
w art. 14b–14s Ordynacji podatkowej7. Interpretacje takie dają podatnikom
pewność co do prawidłowości sposobu rozliczenia ww. transakcji oraz ochronę
prawną, o której mowa w art. 14k−14m Ordynacji podatkowej.
Natomiast w przypadku powstania wątpliwości dotyczących wysokości stawki
podatku VAT przedsiębiorcy mogą również zwrócić się do Dyrektora KIS
z wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej (WIS)8. WIS nie tylko
wskazuje podatnikowi właściwą dla danego towaru albo usługi stawkę podatku
VAT, ale również zapewnia odpowiednią ochronę, gwarantując tym samym
bezpieczeństwo podatkowe transakcji.
4 art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT
5 dalej: JST
6 dalej: KIS
7 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.)
8 art. 42a–42i ustawy o VAT
-- 2 of 8 --
3/8
Nie są prowadzone prace związane z wypracowaniem mechanizmu rekompensaty
kosztów poniesionych przez przedsiębiorców, którzy udzielili pomocy humanitarnej
uchodźcom z Ukrainy i prowadzą obecnie spory z organami podatkowymi dotyczące
obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług (VAT) od środków otrzymanych od
wojewodów na pokrycie kosztów udzielonej pomocy.
Podkreślić należy, że w związku ze ścisłą harmonizacją podatku VAT w Unii
Europejskiej, państwa członkowskie mają ograniczoną swobodę wprowadzania
rozwiązań w zakresie tego podatku – nie ma możliwości wprowadzenia regulacji,
które nie wpisują się w ramy nakreślone przepisami unijnymi, w tym przede
wszystkim dyrektywą VAT9, jak również orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości
Unii Europejskiej10.
Powyższe dotyczy m.in. przedmiotowego i podmiotowego zakresu stosowania
zwolnień od podatku, czy też stosowania obniżonych stawek podatku. Państwa
członkowskie UE są bezwzględnie związane unijnym katalogiem preferencji.
Nie jest zatem możliwe wprowadzenie ogólnych preferencji w zakresie obniżonych
stawek VAT, czy też zwolnień od VAT, których nie przewidują przepisy unijne. Mając
powyższe na uwadze, nie jest rozważane wprowadzenie odrębnych, szczególnych
regulacji w zakresie opodatkowania pomocy humanitarnej, gdyż z obecnych
przepisów o podatku od towarów i usług można określić podatkowo-prawną
sytuację podatników VAT, którzy udzielają w różnych formach pomocy
humanitarnej.
Wskazane na wstępie polskie przepisy w zakresie VAT pozostają w zgodzie
z przepisami unijnymi. Odnośnie natomiast do ich wykładni w kontekście omawianej
problematyki wskazać należy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego11 we Wrocławiu z 27.05.2026 r., sygn. I SA/Wr 1/26, którym
skierowano do sądu unijnego pytania prejudycjalne w sprawie opodatkowania
podatkiem VAT świadczeń za zakwaterowanie i wyżywienie uchodźców z Ukrainy
wypłacanych przez wojewodę. Orzeczenie, które zostanie w tej sprawie wydane,
może wskazać kierunek interpretacyjny przepisów w zakresie VAT w odniesieniu do
przedstawionego zagadnienia. Do czasu wydania orzeczenia przez sąd unijny
sprawy toczące się przed krajowymi sądami administracyjnymi, których przedmiot
jest objęty pytaniem prejudycjalnym, są co do zasady przez sądy zawieszane.
Postępowania podatkowe nie były natomiast zawieszane − w zw. z ww. pytaniem
prejudycjalnym (wg stanu na dzień 31.08.2026 r.).
Jednocześnie, mając na uwadze fakt skierowania pytania prejudycjalnego w sprawie
przedmiotowego zagadnienia, należy zauważyć, że w sytuacji ewentualnego
wydania interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych, które następnie
okazałyby się sprzeczne z orzeczeniem TSUE lub orzeczeniami polskich sądów
administracyjnych, mogłaby zaistnieć konieczność ich zmiany w trybie art. 14da
Ordynacji podatkowej – z uwzględnieniem ich stanowiska zawartego w tym
orzecznictwie. Powyższy argument przemawia za powstrzymaniem się od wydania
9 dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, ze zm.)
10 dalej: TSUE
11 dalej: WSA
-- 3 of 8 --
4/8
interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych do czasu zajęcia stanowiska przez
TSUE.
Resort finansów stoi na stanowisku, że polskie przepisy dotyczące podatku VAT,
mające zastosowanie w zakresie świadczenia omawianych usług, są zgodne
z przepisami dyrektywy VAT.
Ministerstwo Finansów informuje, że w odniesieniu do podatku CIT i VAT nie były
przekazywane wytyczne dotyczące opodatkowania omawianych świadczeń
w latach 2022-2024.
W przedmiocie podatku PIT zostało natomiast wydane jedno pismo, które zostało
przekazane do organów KAS. W piśmie tym zaprezentowano stanowisko
Ministerstwa Finansów w kwestii braku możliwości zastosowania zwolnienia,
o którym mowa w art. 52zi ustawy PIT, w przypadku przedsiębiorcy świadczącego
usługę zapewnienia zakwaterowania i wyżywienia obywatelom Ukrainy, będącym
ofiarami skutków działań wojennych na terytorium Ukrainy, na mocy umowy
zawartej z Gminą. Uznano, że jeżeli podatnik uzyskuje przychody z tytułu
świadczenia, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, usług związanych
z zapewnieniem zakwaterowania i wyżywienia obywatelom Ukrainy, „za które
wystawia faktury”, a usługi te są realizowane w trybie przepisów art. 12 ustawy
o pomocy obywatelom Ukrainy, na podstawie umowy zawartej z organem
samorządu terytorialnego, to przychody te nie korzystają ze zwolnienia od podatku
dochodowego, o którym mowa w art. 52zi ustawy PIT.
Ministerstwo Finansów na bieżąco analizuje sprawy dot. opodatkowania świadczeń
realizowanych przez przedsiębiorców na rzecz uchodźców z Ukrainy.
W odniesieniu do opodatkowania podatkiem VAT, CIT i PIT otrzymanego
świadczenia pieniężnego za usługi zakwaterowania i wyżywienia uchodźców
z Ukrainy wypłacanego na podstawie umów zawartych z JST i wojewodami:
1. w okresie od 12.03.2022 r. do 31.08.2026 r. wszczęto 42 postępowania
podatkowe (z których 11 nie zostało zakończonych),
2. w okresie od 12.03.2022 r. do 10.08.2026 r. wszczęto 38 kontroli
podatkowych (z których 11 nie zostało zakończonych),
3. w okresie od 12.03.2022 r. do 10.08.2026 r. wszczęto 1 kontrolę celno-
skarbową w województwie kujawsko-pomorskim.,
4. w okresie od 12.03.2022 r. do 31.08.2026 r. wydano 31 decyzji na łączną
kwotę uszczupleń w wysokości 6.477.449 zł.
Najczęstsze przyczyny kwestionowania rozliczeń podatników polegały na:
nieujęciu w przychodach z działalności gospodarczej przychodu
osiągniętego z tytułu zakwaterowania i wyżywienia obywateli Ukrainy
w związku z konfliktem zbrojnym na podstawie faktur VAT wystawionych na
podstawie wcześniej zawartej umowy z JST lub wojewodą,
zastosowaniu nieprawidłowej stawki VAT dla ww. usług, tj. 0% zamiast 8%
bądź traktowaniu jako niepodlegające podatkowi VAT.
-- 4 of 8 --
5/8
Skierowanie przez sąd administracyjny pytania prejudycjalnego do TSUE nie
stanowi podstawy prawnej do wstrzymania albo zawieszenia postępowania
egzekucyjnego z urzędu. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji12 nie przyznaje Ministrowi Finansów czy Szefowi KAS
uprawnień w zakresie wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania
egzekucyjnego.
Zgodnie z treścią art. 23 § 6 u.p.e.a. organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie
uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności
egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ.
Wstrzymanie z urzędu postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych
jest zatem uprawnieniem organu nadzoru, tj. wyłączną kompetencją dyrektorów izb
administracji skarbowej i może zostać zastosowane wyłącznie z urzędu. Tylko
analiza jednostkowej sprawy w kontekście istnienia przesłanki „szczególnie
uzasadnionego przypadku” pozwala na ocenę zasadności wstrzymania czynności
egzekucyjnej lub postępowania egzekucyjnego.
Natomiast przepis art. 56 u.p.e.a. reguluje instytucję zawieszenia postępowania
egzekucyjnego. Przepis ten wskazuje przesłanki, których wystąpienie powoduje
zawieszenie postępowania egzekucyjnego w całości lub w części, nie pozostawiając
organowi żadnej dowolności w tym zakresie. Zawieszenie postępowania
egzekucyjnego nie zależy zatem od uznania organu egzekucyjnego, lecz od ustalenia,
czy wystąpiła obligatoryjna przyczyna zawieszenia postępowania egzekucyjnego
przewidziana przez ustawodawcę w art. 56 u.p.e.a. Jeżeli zatem zachodzi
którakolwiek ze wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to organ
egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania. Z drugiej zaś strony,
w przypadku niewystąpienia żadnej z przyczyn zawieszenia postępowania
egzekucyjnego wymienionych w ww. przepisie, organ egzekucyjny nie może
zawiesić postępowania.
Ponadto zobowiązany ze względu na swój ważny interes może wnioskować do
organu egzekucyjnego o zwolnienie z egzekucji w całości lub części na czas
oznaczony lub nieoznaczony określonych składników majątku (art. 13 § 1 u.p.e.a.).
Instytucja zwolnienia z egzekucji służy eliminowaniu sytuacji zmierzających do
wyrządzenia zobowiązanemu nadmiernych dolegliwości i pozwala na zmniejszenie
uciążliwości egzekucji.
Jednocześnie wskazać należy, że wierzyciel jest zobowiązany do podejmowania
działań służących dochodzeniu należności. Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a., w przypadku
uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć
czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Oznacza to, że co
do zasady wierzyciel jest prawnie zobowiązany do podejmowania działań
prowadzących do wyegzekwowania należności publicznoprawnych i nie może
zaniechać ich dochodzenia wyłącznie z przyczyn pozaprawnych.
Zgodnie z przepisami u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od zapłaty
zaległości, wierzyciel ma obowiązek podjąć czynności zmierzające do zastosowania
środków egzekucyjnych. Organ egzekucyjny zobowiązany jest natomiast do
12 Dz. U. z 2026 r. poz. 268, ze zm. – dalej: u.p.e.a
-- 5 of 8 --
6/8
prowadzenia postępowania do czasu wyegzekwowania należności objętych
tytułami wykonawczymi lub wycofania ich przez wierzyciela.
Natomiast postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym. Jego
podstawowym celem jest ochrona „przyszłych” interesów wierzyciela.
Charakteryzuje się tym, że w odróżnieniu od postępowania egzekucyjnego nie
prowadzi do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, lecz stwarza jedynie
pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do wykonania tego obowiązku. Jest więc
postępowaniem pomocniczym w stosunku do postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie z definicją zawartą w art. 1a pkt 19 u.p.e.a. zajęcie zabezpieczające jest
czynnością organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa
prawo rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie
niezbędnym do zabezpieczenia wykonania przez niego obowiązku objętego
dokumentem stanowiącym podstawę zabezpieczenia, ale która nie prowadzi do
przymusowego wykonania obowiązku.
Podejmowanie decyzji o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych następuje na
podstawie przesłanek określonych w przepisach prawa, w szczególności w art. 33
Ordynacji podatkowej. Zgodnie ze wskazanym przepisem zobowiązanie podatkowe
przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika,
a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku
wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane,
w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań
o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu
majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.
Ocena zasadności zabezpieczenia opiera się zatem na analizie okoliczności
wskazujących na ryzyko niewykonania zobowiązania, takich jak sposób regulowania
należności publicznoprawnych, sytuacja majątkowa podatnika oraz działania
mogące utrudnić lub udaremnić skuteczną egzekucję. Jednocześnie decyzja
o zabezpieczeniu może podlegać kontroli instancyjnej oraz kontroli
sądowoadministracyjnej, w ramach której oceniana jest zasadność przyjęcia
istnienia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania.
Zgodnie z art. 155a § 1 pkt 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia na
wniosek wierzyciela i na podstawie wydanego przez niego zarządzenia
zabezpieczenia.
W myśl art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. formami zabezpieczenia należności pieniężnych są
między innymi zajęcie pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności
z rachunków bankowych, innych wierzytelności i praw majątkowych lub
ruchomości. Przy dokonywaniu zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio
przepisy o egzekucji z tych składników majątkowych.
Organy egzekucyjne podejmują działania na podstawie i w granicach
obowiązujących przepisów prawa, które przewidują możliwość stosowania środków
zabezpieczających, w tym zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. NSA
w wyroku z 06.05.2021 r., sygn. III FSK 3404/21, wskazał, że:
Zajęcie rachunku bankowego stanowi jeden z mniej uciążliwych środków
egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji strona zostaje ograniczona
w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności
podlegających egzekucji. Istotne jest to, że rachunek pozostaje otwarty, a strona może
dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę (art. 80 § 1 u.p.e.a.). Oceniając
-- 6 of 8 --
7/8
zastosowany w sprawie środek zabezpieczający jako najmniej uciążliwy, sądy
administracyjne podkreślają właśnie to uprawnienie korzystne dla zobowiązanego, by
nie "zablokować" całkowicie jego działalności gospodarczej.
Ponadto, zgodnie z treścią art. 81 § 4 u.p.e.a., pomimo zajęcia wierzytelności
z rachunku bankowego możliwa jest wypłata na wynagrodzenia za pracę, po
złożeniu bankowi odpisu listy płac lub innego wiarygodnego dowodu, a wypłata
alimentów lub renty o charakterze alimentacyjnym – tytułu stwierdzającego
obowiązek zobowiązanego do płacenia alimentów lub renty, jak również podatku
dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne,
należnych od dokonywanych wypłat na bieżące wynagrodzenia, zgodnie z art. 81 § 5
u.p.e.a.
Należy również wskazać, że zabezpieczenie wykonania decyzji może nastąpić
w dwóch formach:
• w trybie przepisów ustawy u.p.e.a.,
• w formie określonej w art. 33d § 2 ustawy O.p.
Przymusowe postępowanie zabezpieczające, w trybie ustawy u.p.e.a., zostaje
uruchomione tylko wtedy, gdy podatnik nie skorzysta z możliwości złożenia
dobrowolnego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2 ustawy O.p.
Stosownie zaś do treści art. 157a u.p.e.a. organ egzekucyjny może w każdym czasie
uchylić lub zmienić sposób lub zakres zabezpieczenia. Aktywność zobowiązanego po
dokonaniu zabezpieczenia może doprowadzić do korzystnego dla niego rezultatu.
Wystarczające jest zaproponowanie co najmniej równie korzystnego dla Skarbu
Państwa sposobu zabezpieczenia, a organ egzekucyjny będzie miał obowiązek
przeprowadzić postępowanie w tym zakresie.
Ministerstwo Finansów nie dysponuje danymi pozwalającymi na ustalenie liczby
przedsiębiorców, wobec których zastosowano zabezpieczenie zobowiązań
podatkowych lub dokonano zajęcia środków na rachunkach bankowych w związku
z kwestionowaniem rozliczeń dot. pomocy uchodźcom oraz łącznej wartości tych
środków.
Tytuły wykonawcze oraz zarządzenia zabezpieczenia wpływające do organów
egzekucyjnych nie zawierają informacji, które pozwalałyby na wyodrębnienie
spośród wszystkich zarejestrowanych dokumentów tych spraw, które dotyczą
należności wynikających z opodatkowania świadczeń związanych
z zakwaterowaniem uchodźców z Ukrainy i egzekwowanych od przedsiębiorców
prowadzących hotele.
Z tego względu brak jest możliwości wskazania z poziomu egzekucji zarówno liczby
prowadzonych w tym zakresie postępowań egzekucyjnych/zabezpieczających, jak
i liczby podmiotów, które w latach 2022–2024 zapewniały zakwaterowanie lub
wyżywienie uchodźcom w ramach systemu organizowanego przez wojewodów,
wobec których podjęto czynności egzekucyjne czy zabezpieczające.
Z wyrazami szacunku
Z upoważnienia Ministra Finansów i Gospodarki
-- 7 of 8 --
8/8
Marcin Łoboda
Sekretarz Stanu Szef Krajowej Administracji Skarbowej
w Ministerstwie Finansów
-- 8 of 8 --
tel.: +48 22 694 55 55 ul. Świętokrzyska 12
fax: +48 22 694 36 84 00-916 Warszawa
gov.pl/finanse
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
1/8
Warszawa, 9 listopada 2026 roku
Sprawa: odp. na interpelację poselską w sprawie
pomocy obywatelom Ukrainy
Znak sprawy: DOP6.054.21.2026.CNME
Kontakt: Kancelaria MF
tel.: +48 22 694 55 55
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczpospolitej Polskiej
Odpowiedź na interpelację nr 20406 z 27.10.2026 r.
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 20406 złożoną przez posła Łukasza
Ściebiorowskiego w sprawie rozliczeń podatkowych przedsiębiorców udzielających
pomocy uchodźcom z Ukrainy w latach 2022-2024 oraz zajmowania środków na ich
rachunkach bankowych, informuję, co następuje.
Sprawa dotycząca opodatkowania środków finansowych otrzymywanych z tytułu
pomocy w zakresie zakwaterowania i wyżywienia udzielanej uchodźcom z Ukrainy
zapewnianej przez przedsiębiorców i przez obywateli jest znana Ministerstwu
Finansów i na bieżąco analizowana.
Środki te były wypłacane na podstawie przepisów ustawy o pomocy obywatelom
Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa1. Ustawa ta
przewidywała różne rodzaje takich świadczeń finansowych, przyznawanych na
podstawie różnych przepisów tej ustawy i na różnych warunkach.
Z ogólnych zasad systemu podatku od towarów i usług2 wynika, że opodatkowaniu
tym podatkiem podlegają co do zasady czynności odpłatne, co oznacza konieczność
wystąpienia zależności pomiędzy wykonanymi czynnościami a otrzymanym
w zamian wynagrodzeniem3. W przypadku gdy korelacja pomiędzy wykonanymi
1 Dz. U. z 2025 r. poz. 337, ze zm. − dalej: ustawa o pomocy
2 dalej: VAT
3 art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2026 r.
poz. 1263, ze zm.) – dalej: ustawa o VAT
-- 1 of 8 --
2/8
czynnościami a otrzymanym finansowaniem nie występuje, dana czynność nie
podlega opodatkowaniu VAT.
Co istotne, opodatkowanie VAT danej czynności determinuje odpłatność
(wystąpienie wynagrodzenia), a nie osiągnięcie zysku. Generowanie marży czy zysku
nie jest wymagane do powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT.
Dodatkowo, aby czynność odpłatna podlegała opodatkowaniu, musi zostać
wykonana przez podatnika działającego w tym charakterze (tj. w ramach
prowadzonej przez niego działalności gospodarczej4).
Ocena każdej czynności pod kątem uznania jej za odpłatną, czyli podlegającą
opodatkowaniu VAT, powinna być dokonywana indywidualnie, na podstawie
całokształtu towarzyszących jej okoliczności faktycznych i prawnych.
Przykładowo można wskazać, że w przypadku czynności wykonywanych na
podstawie umów zawieranych przez przedsiębiorców z jednostkami samorządu
terytorialnego5 zlecającymi zapewnienie zakwaterowania dla obywateli Ukrainy za
określonym wynagrodzeniem, czynności takie należy uznać co do zasady za
opodatkowane VAT. Takie przypadki regulował art. 12 ustawy o pomocy.
Traktowanie na gruncie VAT różnych form finansowania wypłacanego na podstawie
ustawy o pomocy, w tym w zakresie uznania otrzymanych środków finansowych za
wynagrodzenie za zlecone i wykonane czynności, powinno być zatem oceniane na
podstawie analizy całokształtu warunków i zasad ich udzielania.
Należy też wskazać, że w przypadku wątpliwości co do stosowania przepisów prawa
podatkowego, podatnicy mają możliwość wystąpienia do Dyrektora Krajowej
Informacji Skarbowej6 o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa
podatkowego, w tym również w sprawach dotyczących opodatkowania świadczeń
wykonywanych na rzecz uchodźców z Ukrainy w ramach umów zawieranych
z jednostkami samorządu terytorialnego.
Zasady dotyczące wydawania interpretacji indywidualnych zostały uregulowane
w art. 14b–14s Ordynacji podatkowej7. Interpretacje takie dają podatnikom
pewność co do prawidłowości sposobu rozliczenia ww. transakcji oraz ochronę
prawną, o której mowa w art. 14k−14m Ordynacji podatkowej.
Natomiast w przypadku powstania wątpliwości dotyczących wysokości stawki
podatku VAT przedsiębiorcy mogą również zwrócić się do Dyrektora KIS
z wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej (WIS)8. WIS nie tylko
wskazuje podatnikowi właściwą dla danego towaru albo usługi stawkę podatku
VAT, ale również zapewnia odpowiednią ochronę, gwarantując tym samym
bezpieczeństwo podatkowe transakcji.
4 art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT
5 dalej: JST
6 dalej: KIS
7 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.)
8 art. 42a–42i ustawy o VAT
-- 2 of 8 --
3/8
Nie są prowadzone prace związane z wypracowaniem mechanizmu rekompensaty
kosztów poniesionych przez przedsiębiorców, którzy udzielili pomocy humanitarnej
uchodźcom z Ukrainy i prowadzą obecnie spory z organami podatkowymi dotyczące
obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług (VAT) od środków otrzymanych od
wojewodów na pokrycie kosztów udzielonej pomocy.
Podkreślić należy, że w związku ze ścisłą harmonizacją podatku VAT w Unii
Europejskiej, państwa członkowskie mają ograniczoną swobodę wprowadzania
rozwiązań w zakresie tego podatku – nie ma możliwości wprowadzenia regulacji,
które nie wpisują się w ramy nakreślone przepisami unijnymi, w tym przede
wszystkim dyrektywą VAT9, jak również orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości
Unii Europejskiej10.
Powyższe dotyczy m.in. przedmiotowego i podmiotowego zakresu stosowania
zwolnień od podatku, czy też stosowania obniżonych stawek podatku. Państwa
członkowskie UE są bezwzględnie związane unijnym katalogiem preferencji.
Nie jest zatem możliwe wprowadzenie ogólnych preferencji w zakresie obniżonych
stawek VAT, czy też zwolnień od VAT, których nie przewidują przepisy unijne. Mając
powyższe na uwadze, nie jest rozważane wprowadzenie odrębnych, szczególnych
regulacji w zakresie opodatkowania pomocy humanitarnej, gdyż z obecnych
przepisów o podatku od towarów i usług można określić podatkowo-prawną
sytuację podatników VAT, którzy udzielają w różnych formach pomocy
humanitarnej.
Wskazane na wstępie polskie przepisy w zakresie VAT pozostają w zgodzie
z przepisami unijnymi. Odnośnie natomiast do ich wykładni w kontekście omawianej
problematyki wskazać należy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego11 we Wrocławiu z 27.05.2026 r., sygn. I SA/Wr 1/26, którym
skierowano do sądu unijnego pytania prejudycjalne w sprawie opodatkowania
podatkiem VAT świadczeń za zakwaterowanie i wyżywienie uchodźców z Ukrainy
wypłacanych przez wojewodę. Orzeczenie, które zostanie w tej sprawie wydane,
może wskazać kierunek interpretacyjny przepisów w zakresie VAT w odniesieniu do
przedstawionego zagadnienia. Do czasu wydania orzeczenia przez sąd unijny
sprawy toczące się przed krajowymi sądami administracyjnymi, których przedmiot
jest objęty pytaniem prejudycjalnym, są co do zasady przez sądy zawieszane.
Postępowania podatkowe nie były natomiast zawieszane − w zw. z ww. pytaniem
prejudycjalnym (wg stanu na dzień 31.08.2026 r.).
Jednocześnie, mając na uwadze fakt skierowania pytania prejudycjalnego w sprawie
przedmiotowego zagadnienia, należy zauważyć, że w sytuacji ewentualnego
wydania interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych, które następnie
okazałyby się sprzeczne z orzeczeniem TSUE lub orzeczeniami polskich sądów
administracyjnych, mogłaby zaistnieć konieczność ich zmiany w trybie art. 14da
Ordynacji podatkowej – z uwzględnieniem ich stanowiska zawartego w tym
orzecznictwie. Powyższy argument przemawia za powstrzymaniem się od wydania
9 dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, ze zm.)
10 dalej: TSUE
11 dalej: WSA
-- 3 of 8 --
4/8
interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych do czasu zajęcia stanowiska przez
TSUE.
Resort finansów stoi na stanowisku, że polskie przepisy dotyczące podatku VAT,
mające zastosowanie w zakresie świadczenia omawianych usług, są zgodne
z przepisami dyrektywy VAT.
Ministerstwo Finansów informuje, że w odniesieniu do podatku CIT i VAT nie były
przekazywane wytyczne dotyczące opodatkowania omawianych świadczeń
w latach 2022-2024.
W przedmiocie podatku PIT zostało natomiast wydane jedno pismo, które zostało
przekazane do organów KAS. W piśmie tym zaprezentowano stanowisko
Ministerstwa Finansów w kwestii braku możliwości zastosowania zwolnienia,
o którym mowa w art. 52zi ustawy PIT, w przypadku przedsiębiorcy świadczącego
usługę zapewnienia zakwaterowania i wyżywienia obywatelom Ukrainy, będącym
ofiarami skutków działań wojennych na terytorium Ukrainy, na mocy umowy
zawartej z Gminą. Uznano, że jeżeli podatnik uzyskuje przychody z tytułu
świadczenia, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, usług związanych
z zapewnieniem zakwaterowania i wyżywienia obywatelom Ukrainy, „za które
wystawia faktury”, a usługi te są realizowane w trybie przepisów art. 12 ustawy
o pomocy obywatelom Ukrainy, na podstawie umowy zawartej z organem
samorządu terytorialnego, to przychody te nie korzystają ze zwolnienia od podatku
dochodowego, o którym mowa w art. 52zi ustawy PIT.
Ministerstwo Finansów na bieżąco analizuje sprawy dot. opodatkowania świadczeń
realizowanych przez przedsiębiorców na rzecz uchodźców z Ukrainy.
W odniesieniu do opodatkowania podatkiem VAT, CIT i PIT otrzymanego
świadczenia pieniężnego za usługi zakwaterowania i wyżywienia uchodźców
z Ukrainy wypłacanego na podstawie umów zawartych z JST i wojewodami:
1. w okresie od 12.03.2022 r. do 31.08.2026 r. wszczęto 42 postępowania
podatkowe (z których 11 nie zostało zakończonych),
2. w okresie od 12.03.2022 r. do 10.08.2026 r. wszczęto 38 kontroli
podatkowych (z których 11 nie zostało zakończonych),
3. w okresie od 12.03.2022 r. do 10.08.2026 r. wszczęto 1 kontrolę celno-
skarbową w województwie kujawsko-pomorskim.,
4. w okresie od 12.03.2022 r. do 31.08.2026 r. wydano 31 decyzji na łączną
kwotę uszczupleń w wysokości 6.477.449 zł.
Najczęstsze przyczyny kwestionowania rozliczeń podatników polegały na:
nieujęciu w przychodach z działalności gospodarczej przychodu
osiągniętego z tytułu zakwaterowania i wyżywienia obywateli Ukrainy
w związku z konfliktem zbrojnym na podstawie faktur VAT wystawionych na
podstawie wcześniej zawartej umowy z JST lub wojewodą,
zastosowaniu nieprawidłowej stawki VAT dla ww. usług, tj. 0% zamiast 8%
bądź traktowaniu jako niepodlegające podatkowi VAT.
-- 4 of 8 --
5/8
Skierowanie przez sąd administracyjny pytania prejudycjalnego do TSUE nie
stanowi podstawy prawnej do wstrzymania albo zawieszenia postępowania
egzekucyjnego z urzędu. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji12 nie przyznaje Ministrowi Finansów czy Szefowi KAS
uprawnień w zakresie wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania
egzekucyjnego.
Zgodnie z treścią art. 23 § 6 u.p.e.a. organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie
uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności
egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ.
Wstrzymanie z urzędu postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych
jest zatem uprawnieniem organu nadzoru, tj. wyłączną kompetencją dyrektorów izb
administracji skarbowej i może zostać zastosowane wyłącznie z urzędu. Tylko
analiza jednostkowej sprawy w kontekście istnienia przesłanki „szczególnie
uzasadnionego przypadku” pozwala na ocenę zasadności wstrzymania czynności
egzekucyjnej lub postępowania egzekucyjnego.
Natomiast przepis art. 56 u.p.e.a. reguluje instytucję zawieszenia postępowania
egzekucyjnego. Przepis ten wskazuje przesłanki, których wystąpienie powoduje
zawieszenie postępowania egzekucyjnego w całości lub w części, nie pozostawiając
organowi żadnej dowolności w tym zakresie. Zawieszenie postępowania
egzekucyjnego nie zależy zatem od uznania organu egzekucyjnego, lecz od ustalenia,
czy wystąpiła obligatoryjna przyczyna zawieszenia postępowania egzekucyjnego
przewidziana przez ustawodawcę w art. 56 u.p.e.a. Jeżeli zatem zachodzi
którakolwiek ze wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to organ
egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania. Z drugiej zaś strony,
w przypadku niewystąpienia żadnej z przyczyn zawieszenia postępowania
egzekucyjnego wymienionych w ww. przepisie, organ egzekucyjny nie może
zawiesić postępowania.
Ponadto zobowiązany ze względu na swój ważny interes może wnioskować do
organu egzekucyjnego o zwolnienie z egzekucji w całości lub części na czas
oznaczony lub nieoznaczony określonych składników majątku (art. 13 § 1 u.p.e.a.).
Instytucja zwolnienia z egzekucji służy eliminowaniu sytuacji zmierzających do
wyrządzenia zobowiązanemu nadmiernych dolegliwości i pozwala na zmniejszenie
uciążliwości egzekucji.
Jednocześnie wskazać należy, że wierzyciel jest zobowiązany do podejmowania
działań służących dochodzeniu należności. Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a., w przypadku
uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć
czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Oznacza to, że co
do zasady wierzyciel jest prawnie zobowiązany do podejmowania działań
prowadzących do wyegzekwowania należności publicznoprawnych i nie może
zaniechać ich dochodzenia wyłącznie z przyczyn pozaprawnych.
Zgodnie z przepisami u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od zapłaty
zaległości, wierzyciel ma obowiązek podjąć czynności zmierzające do zastosowania
środków egzekucyjnych. Organ egzekucyjny zobowiązany jest natomiast do
12 Dz. U. z 2026 r. poz. 268, ze zm. – dalej: u.p.e.a
-- 5 of 8 --
6/8
prowadzenia postępowania do czasu wyegzekwowania należności objętych
tytułami wykonawczymi lub wycofania ich przez wierzyciela.
Natomiast postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym. Jego
podstawowym celem jest ochrona „przyszłych” interesów wierzyciela.
Charakteryzuje się tym, że w odróżnieniu od postępowania egzekucyjnego nie
prowadzi do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, lecz stwarza jedynie
pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do wykonania tego obowiązku. Jest więc
postępowaniem pomocniczym w stosunku do postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie z definicją zawartą w art. 1a pkt 19 u.p.e.a. zajęcie zabezpieczające jest
czynnością organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa
prawo rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie
niezbędnym do zabezpieczenia wykonania przez niego obowiązku objętego
dokumentem stanowiącym podstawę zabezpieczenia, ale która nie prowadzi do
przymusowego wykonania obowiązku.
Podejmowanie decyzji o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych następuje na
podstawie przesłanek określonych w przepisach prawa, w szczególności w art. 33
Ordynacji podatkowej. Zgodnie ze wskazanym przepisem zobowiązanie podatkowe
przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika,
a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku
wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane,
w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań
o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu
majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.
Ocena zasadności zabezpieczenia opiera się zatem na analizie okoliczności
wskazujących na ryzyko niewykonania zobowiązania, takich jak sposób regulowania
należności publicznoprawnych, sytuacja majątkowa podatnika oraz działania
mogące utrudnić lub udaremnić skuteczną egzekucję. Jednocześnie decyzja
o zabezpieczeniu może podlegać kontroli instancyjnej oraz kontroli
sądowoadministracyjnej, w ramach której oceniana jest zasadność przyjęcia
istnienia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania.
Zgodnie z art. 155a § 1 pkt 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia na
wniosek wierzyciela i na podstawie wydanego przez niego zarządzenia
zabezpieczenia.
W myśl art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. formami zabezpieczenia należności pieniężnych są
między innymi zajęcie pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności
z rachunków bankowych, innych wierzytelności i praw majątkowych lub
ruchomości. Przy dokonywaniu zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio
przepisy o egzekucji z tych składników majątkowych.
Organy egzekucyjne podejmują działania na podstawie i w granicach
obowiązujących przepisów prawa, które przewidują możliwość stosowania środków
zabezpieczających, w tym zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. NSA
w wyroku z 06.05.2021 r., sygn. III FSK 3404/21, wskazał, że:
Zajęcie rachunku bankowego stanowi jeden z mniej uciążliwych środków
egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji strona zostaje ograniczona
w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności
podlegających egzekucji. Istotne jest to, że rachunek pozostaje otwarty, a strona może
dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę (art. 80 § 1 u.p.e.a.). Oceniając
-- 6 of 8 --
7/8
zastosowany w sprawie środek zabezpieczający jako najmniej uciążliwy, sądy
administracyjne podkreślają właśnie to uprawnienie korzystne dla zobowiązanego, by
nie "zablokować" całkowicie jego działalności gospodarczej.
Ponadto, zgodnie z treścią art. 81 § 4 u.p.e.a., pomimo zajęcia wierzytelności
z rachunku bankowego możliwa jest wypłata na wynagrodzenia za pracę, po
złożeniu bankowi odpisu listy płac lub innego wiarygodnego dowodu, a wypłata
alimentów lub renty o charakterze alimentacyjnym – tytułu stwierdzającego
obowiązek zobowiązanego do płacenia alimentów lub renty, jak również podatku
dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne,
należnych od dokonywanych wypłat na bieżące wynagrodzenia, zgodnie z art. 81 § 5
u.p.e.a.
Należy również wskazać, że zabezpieczenie wykonania decyzji może nastąpić
w dwóch formach:
• w trybie przepisów ustawy u.p.e.a.,
• w formie określonej w art. 33d § 2 ustawy O.p.
Przymusowe postępowanie zabezpieczające, w trybie ustawy u.p.e.a., zostaje
uruchomione tylko wtedy, gdy podatnik nie skorzysta z możliwości złożenia
dobrowolnego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2 ustawy O.p.
Stosownie zaś do treści art. 157a u.p.e.a. organ egzekucyjny może w każdym czasie
uchylić lub zmienić sposób lub zakres zabezpieczenia. Aktywność zobowiązanego po
dokonaniu zabezpieczenia może doprowadzić do korzystnego dla niego rezultatu.
Wystarczające jest zaproponowanie co najmniej równie korzystnego dla Skarbu
Państwa sposobu zabezpieczenia, a organ egzekucyjny będzie miał obowiązek
przeprowadzić postępowanie w tym zakresie.
Ministerstwo Finansów nie dysponuje danymi pozwalającymi na ustalenie liczby
przedsiębiorców, wobec których zastosowano zabezpieczenie zobowiązań
podatkowych lub dokonano zajęcia środków na rachunkach bankowych w związku
z kwestionowaniem rozliczeń dot. pomocy uchodźcom oraz łącznej wartości tych
środków.
Tytuły wykonawcze oraz zarządzenia zabezpieczenia wpływające do organów
egzekucyjnych nie zawierają informacji, które pozwalałyby na wyodrębnienie
spośród wszystkich zarejestrowanych dokumentów tych spraw, które dotyczą
należności wynikających z opodatkowania świadczeń związanych
z zakwaterowaniem uchodźców z Ukrainy i egzekwowanych od przedsiębiorców
prowadzących hotele.
Z tego względu brak jest możliwości wskazania z poziomu egzekucji zarówno liczby
prowadzonych w tym zakresie postępowań egzekucyjnych/zabezpieczających, jak
i liczby podmiotów, które w latach 2022–2024 zapewniały zakwaterowanie lub
wyżywienie uchodźcom w ramach systemu organizowanego przez wojewodów,
wobec których podjęto czynności egzekucyjne czy zabezpieczające.
Z wyrazami szacunku
Z upoważnienia Ministra Finansów i Gospodarki
-- 7 of 8 --
8/8
Marcin Łoboda
Sekretarz Stanu Szef Krajowej Administracji Skarbowej
w Ministerstwie Finansów
-- 8 of 8 --