Interpelacja w sprawie nieadekwatnie niskiego limitu zwolnienia podatkowego dla świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja nr 20229
do ministra finansów i gospodarki
w sprawie nieadekwatnie niskiego limitu zwolnienia podatkowego dla świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
Zgłaszający: Kazimierz Gołojuch
Data wpływu: 05-10-2026
Szanowny Panie Ministrze,
na podstawie art. 192 Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej kieruję interpelację w sprawie nieadekwatnie niskiego limitu zwolnienia podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczącego świadczeń rzeczowych i pieniężnych otrzymywanych przez pracowników w związku z finansowaniem działalności socjalnej ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych. Interpelacja jest związana z oczekiwaniami społeczeństwa w tym zakresie, a impulsem do jej złożenia było kilkukrotne wystąpienie Rady Krajowej Sekcji Administracji Skarbowej NSZZ „Solidarność“ o rozpoczęcie procesu legislacyjnego mającego na celu zmianę przepisów w tym zakresie.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń otrzymanych przez pracownika, finansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 1 000 zł. W praktyce oznacza to, że limit zwolnienia podatkowego obejmuje łącznie różnego rodzaju świadczenia socjalne przyznawane w ciągu całego roku, w tym m.in. pomoc świąteczną, dofinansowanie wypoczynku, wsparcie dla rodzin pracowników czy inne świadczenia wynikające z regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Po przekroczeniu limitu nadwyżka podlega opodatkowaniu jako przychód pracownika. Należy podkreślić, że obecny limit 1 000 zł pozostaje nieadekwatny wobec realnych kosztów życia oraz funkcji, jaką ma pełnić zakładowy fundusz świadczeń socjalnych. Limit ten został ustalony na poziomie 1 000 zł od 2018 r., a więc od wielu lat nie odzwierciedla wzrostu cen, wynagrodzeń ani kosztów podstawowych usług i dóbr konsumpcyjnych. W latach 2020-2023 ustawodawca czasowo podwyższył limit do 2 000 zł, co pokazuje, że wyższy poziom zwolnienia był już stosowany w systemie podatkowym i funkcjonował w praktyce.
W tym miejscu dodatkowo wskazać należy, że kwota odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych zmienia się corocznie, co bezpośrednio wpływa na wartość świadczeń otrzymywanych przez pracowników. Niedoszacowanie wysokości zwolnienia podatkowego związanego z ZFŚS powoduje, że kwoty tych świadczeń ulegają – niestety – pomniejszeniu o należny podatek dochodowy, a więc nie rosną proporcjonalnie do wzrostu odpisu.
Od 1 stycznia 2024 r. limit powrócił jednak do poziomu 1 000 zł, pomimo że sytuacja ekonomiczna gospodarstw domowych nadal uzasadnia potrzebę utrzymania realnego wsparcia socjalnego. Wysoka inflacja z lat 2022-2023 oraz utrzymujący się wzrost kosztów życia znacząco obniżyły realną wartość świadczeń finansowanych z ZFŚS. Dane GUS wskazują, że w latach 2022-2023 dynamika cen konsumpcyjnych była szczególnie wysoka, a w 2024 i 2025 r. nadal odnotowywano wzrost cen rok do roku. Jednocześnie minimalne wynagrodzenie za pracę od 1 stycznia 2026 r. wynosi 4 806 zł, co dodatkowo pokazuje, jak niewielką relatywnie kwotą stał się roczny limit zwolnienia w wysokości 1 000 zł.
Zakładowy fundusz świadczeń socjalnych ma charakter redystrybucyjny i pomocowy. Świadczenia z funduszu są przyznawane według kryteriów socjalnych, z uwzględnieniem sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osób uprawnionych. Opodatkowanie świadczeń po przekroczeniu niskiego limitu osłabia ich funkcję społeczną, zwłaszcza wobec pracowników o niższych dochodach, rodzin wielodzietnych, osób samotnie wychowujących dzieci oraz pracowników znajdujących się w trudniejszej sytuacji materialnej.
Zatem zasadne wydaje się rozważenie trwałego podwyższenia limitu zwolnienia co najmniej do poziomu 2 000 zł, a ewentualnie docelowo wprowadzenie mechanizmu jego corocznej waloryzacji, np. w oparciu o wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych, przeciętne wynagrodzenie lub minimalne wynagrodzenie za pracę. Brak waloryzacji powoduje, że wartość zwolnienia systematycznie maleje w ujęciu realnym, a przepis przestaje realizować cel, dla którego został ustanowiony.
Podwyższenie limitu zwolnienia co najmniej do poziomu 2 000 zł przyczyniłoby się do poprawy sytuacji finansowej polskich rodzin oraz stanowiłoby urzeczywistnienie konstytucyjnej zasady sprawiedliwości podatkowej. Zwiększenie limitu zwolnienia do 2 000 zł wpisywałoby się bowiem we wcześniejszą praktykę ustawodawcy projektującego wysokość analizowanego limitu w nawiązaniu do połowy najniższego wynagrodzenia, które obecnie wynosi 4 806 zł.
Mając powyższe na uwadze, zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami:
Czy Ministerstwo Finansów dostrzega problem realnego obniżenia wartości limitu zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o PIT, w związku ze wzrostem cen i kosztów życia?
Czy Ministerstwo Finansów prowadziło analizy dotyczące skutków społecznych i fiskalnych podwyższenia limitu zwolnienia dla świadczeń z ZFŚS z obecnych 1 000 zł do co najmniej 2 000 zł rocznie?
Czy rząd planuje przygotowanie projektu ustawy podwyższającej limit zwolnienia podatkowego dla świadczeń finansowanych z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych?
Czy Ministerstwo Finansów rozważa wprowadzenie mechanizmu automatycznej waloryzacji tego limitu, tak aby jego realna wartość nie ulegała systematycznemu obniżeniu?
Jakie byłyby szacunkowe skutki budżetowe podwyższenia limitu zwolnienia do kwoty 2 000 zł?
Czy Ministerstwo Finansów podziela stanowisko, że świadczenia finansowane z ZFŚS, jako świadczenia o charakterze socjalnym, powinny korzystać z wyższego i realnie waloryzowanego limitu zwolnienia podatkowego?
Podsekretarz stanu Jarosław Neneman
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
- Zawiera 1 wskazania konkretnych kwot finansowych
- Podaje wskaźniki procentowe (2)
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (5)
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
7120 znakówfax: +48 22 694 36 84 00-916 Warszawa
gov.pl/finanse
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
1/4
Warszawa, 27 października 2026 roku
Sprawa: Odpowiedź MFiG na interpelację nr 20229
Znak sprawy: DD3.054.27.2026
Kontakt: Kancelaria MF
tel.: +48 22 694 55 55
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
Pan Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację poselską nr 20229 złożoną przez Pana Posła
Kazimierza Gołojucha w sprawie podwojenia limitu zwolnienia podatkowego dla
świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych1, o którym mowa w art. 21
ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych2, proszę o przyjęcie
poniższych wyjaśnień.
Powszechny podatek dochodowy od osób fizycznych obowiązuje w Polsce
od 1992 r. Został on wprowadzony ustawą z 26 lipca 1991 r. o podatku
dochodowym od osób fizycznych. Ustalony na podstawie tej ustawy podatek PIT
pełni przede wszystkim funkcję fiskalną, co oznacza, że jego głównym celem jest
zapewnienie środków finansowych na realizację zadań państwa.
Jednocześnie system podatkowy, obok realizacji tej funkcji pełni również
pozafiskalne prospołeczne, czy prorodzinne cele. Znajduje to odzwierciedlenie
w szeregu rozwiązaniach podatkowych takich, jak zwolnienia przedmiotowe i ulgi
podatkowe, których istotą jest zmniejszenie obciążeń podatkowych określonych
grup podatników. Rozwiązania te w szczególności dotyczą osób o niższych
dochodach, które wymagają wsparcia ze względów społecznych lub rodzinnych.
Przykładowo cele te realizują zwolnienia podatkowe obejmujące m.in.:
1 Dalej: „zfśs”.
2 Dz. U. z 2026 r. poz. 592, z późn. zm. – dalej: „ustawa PIT”.
-- 1 of 4 --
2/4
zapomogi otrzymane w przypadku indywidualnych zdarzeń losowych, klęsk
żywiołowych, długotrwałej choroby lub śmierci finansowane z funduszu
socjalnego, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, z funduszy
związków zawodowych lub zgodnie z odrębnymi przepisami wydanymi
przez właściwego ministra – niezależnie od ich wysokości (art. 21 ust. 1 pkt
26 lit. a ustawy PIT),
wartość świadczeń pieniężnych i rzeczowych sfinansowanych w całości ze
środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy
związków zawodowych, do wysokości nieprzekraczającej w roku
podatkowym kwoty 1000 zł (art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy PIT),
świadczenia otrzymane z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych,
związane z pobytem dzieci osób uprawnionych do tych świadczeń w
żłobkach, klubach dziecięcych lub przedszkolach (art. 21 ust. 1 pkt 67a
ustawy PIT),
świadczenia z pomocy społecznej (art. 21 ust. 1 pkt 79 ustawy PIT).
Odnosząc się do przedstawionego w interpelacji postulatu podwyższenia limitu
zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy PIT, informuję, że roczny
pułap zwolnienia w kwocie 1000 zł obowiązuje od 2018 r. Od tego czasu istotnie
zmieniły się parametry skali podatkowej, w szczególności obniżono najniższą
stawkę podatku do 12% oraz podwyższono kwotę wolną od podatku do 30 tys. zł, co
przyczyniło się do znacznego zmniejszenia obciążeń podatkowych.
Zatem omawiany przepis należy oceniać z uwzględnieniem całego systemu
podatkowego, tj. z uwzględnieniem zmienionych od tego czasu parametrów skali
podatkowej, jak i mając na względzie pozostałe preferencje podatkowe, częściowo
tylko wskazane w niniejszej odpowiedzi.
Prawdą jest, że w latach 2020 – 2023, na podstawie art. 52l pkt 3 ustawy PIT, limit
zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy PIT został podwyższony z
1 000 zł do kwoty 2 000 zł. Wyjaśniamy jednakże, że wzrost pułapu zwolnienia był
uzasadniony szczególnymi okolicznościami wywołanymi pandemią COVID-19,
i dodatkowo podkreślamy, że rozwiązanie to miało od samego początku określony
horyzont czasowy. Podwyższony limit zwolnienia miał obowiązywać do końca roku
podatkowego następującego po roku, w którym odwołano stan epidemii.
Przy rozpatrywaniu niniejszej interpelacji należy mieć również na uwadze, że ze
świadczeń finansowanych z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych nie
korzystają wszyscy pracownicy. Z postanowień art. 3 ustawy z dnia 4 marca 1994 r.
o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych3 wynika, że:
zfśs tworzą pracodawcy zatrudniający według stanu na dzień 1 stycznia
danego roku co najmniej 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty,
3 Dz. U. z 2024 r. poz. 288, z późn. zm.
-- 2 of 4 --
3/4
pracodawcy zatrudniający według stanu na dzień 1 stycznia danego roku, co
najmniej 20 i mniej niż 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty,
tworzą zfśs na wniosek zakładowej organizacji związkowej,
pracodawcy prowadzący działalność w formie jednostek budżetowych i
samorządowych zakładów budżetowych tworzą zfśs, bez względu na liczbę
zatrudnianych pracowników,
pracodawcy zatrudniający według stanu na dzień 1 stycznia danego roku
mniej niż 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty mogą tworzyć zfśs,
ale nie są do tego zobligowani.
W związku z tym należy podkreślić, że pracownik uzyskujący omawiane świadczenia
znajduje się w lepszej sytuacji od pracownika, który z takich świadczeń nie korzysta
(nie każdy pracodawca ma obowiązek utworzenia zfśs).
Przy ocenie postulatu zawartego w interpelacji nie bez znaczenia pozostają
rozwiązania przyjęte w ustawie z dnia 1 października 2024 r. o dochodach jednostek
samorządu terytorialnego4.
Po wejściu w życie reformy systemu finansowania jednostek samorządu
terytorialnego, dochody tych jednostek z tytułu udziału w podatkach dochodowych
(w tym w podatku PIT) są w dużym stopniu uniezależnione od zmian w przepisach
podatkowych. Udziały samorządów w podatku PIT (i w podatku CIT) są jednakże
obecnie naliczane od dochodów podatników (czyli od bazy podatkowej), a nie od
kwoty ostatecznego podatku należnego. Zatem tego rodzaju zmiana w ustawie PIT
wpłynęłaby na wysokość bazy podatkowej istotnej dla dochodów jednostek
samorządu terytorialnego. Ubytek ten należałoby zrekompensować (inną daniną, co
nie zyskałoby społecznej akceptacji), czy też dodatkową subwencją, na co nie ma
obecnie przestrzeni fiskalnej.
Należy bowiem mieć na uwadze, że Polska została objęta unijną procedurą
nadmiernego deficytu, a przyjęty przez Radę Ministrów Średniookresowy Plan
Budżetowo-Strukturalny na lata 2025-2028 zakłada stopniowe ograniczanie
deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do poziomu poniżej 3%
PKB. Osiągnięcie tego wymaga prowadzenia polityki fiskalnej oraz ograniczania
działań skutkujących trwałym zmniejszeniem dochodów publicznych. Należy mieć
na uwadze nie tylko wskazane powyżej uwarunkowania makroekonomiczne, ale i
sytuację geopolityczną, która wymaga zwiększonych wydatków na obronność.
W zakończeniu tych wyjaśnień zauważamy, że obliczenie skutków fiskalnych
postulowanej zmiany jest niemożliwe z uwagi na brak danych.
Mając powyższe na uwadze informujemy, że obecnie w Ministerstwie Finansów nie
przewiduje się zmian w postulowanym w interpelacji kierunku.
4 Dz.U. z 2026 r. poz. 1252.
-- 3 of 4 --
4/4
Z wyrazami szacunku
Z upoważnienia Ministra Finansów i Gospodarki
Jarosław Neneman
Podsekretarz Stanu
w Ministerstwie Finansów
-- 4 of 4 --