Interpelacja w sprawie ograniczenia praktyk oferowania lokali użytkowych jako substytutu mieszkań
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja nr 20147
do ministra finansów i gospodarki
w sprawie ograniczenia praktyk oferowania lokali użytkowych jako substytutu mieszkań
Zgłaszający: Kamil Wnuk, Łukasz Osmalak, Wioleta Tomczak, Paweł Śliz, Ewa Schädler, Piotr Górnikiewicz, Maja Ewa Nowak, Agnieszka Buczyńska, Marcin Józefaciuk, Paulina Matysiak
Data wpływu: 29-09-2026
Szanowny Panie Ministrze,
zwracam się z interpelacją dotyczącą sytuacji nabywców lokali w inwestycji Nadolnik w Poznaniu, realizowanej przez spółkę Compact Apartments Nadolnik sp. z o.o. sp. k., a także szerszego problemu oferowania osobom fizycznym lokali użytkowych jako tzw. mikrokawalerek, apartamentów lub produktów inwestycyjnych mających w praktyce zaspokajać potrzeby mieszkaniowe.
Przypadek inwestycji Nadolnik pokazuje problem, który wymaga reakcji państwa nie tylko w odniesieniu do konkretnej inwestycji, ale również systemowo. Nabywcy lokali, którzy wpłacili środki i oczekiwali możliwości korzystania z zakupionych nieruchomości, pozostają przez długi czas w sytuacji niepewności co do zakończenia inwestycji i możliwości korzystania z lokali. Jednocześnie szczególne wątpliwości budzi model, w którym lokale posiadające formalnie status użytkowy są oferowane osobom fizycznym w sposób mogący sugerować możliwość wykorzystania ich jako odpowiednika mieszkania. Tego rodzaju praktyka może prowadzić do sytuacji, w której konsument podejmuje decyzję ekonomiczną podobną do zakupu mieszkania, ale jednocześnie nie korzysta z takich samych mechanizmów zabezpieczenia środków, jakie ustawodawca przewidział dla nabywców lokali mieszkalnych. Problem ma zatem szerszy charakter. Nie chodzi wyłącznie o skutki niewykonania konkretnej inwestycji. Istotne jest ustalenie, czy obecne przepisy nie pozwalają na obchodzenie rozwiązań mających ograniczać ryzyko po stronie osób fizycznych poprzez zmianę formalnego statusu oferowanego lokalu z mieszkalnego na użytkowy. W szczególności należy odpowiedzieć na pytanie, czy państwo posiada wystarczające instrumenty pozwalające zablokować proceder polegający na oferowaniu lokali użytkowych jako faktycznego substytutu mieszkań, jeżeli sposób ich prezentowania może powodować u przeciętnego nabywcy przekonanie, że nabywa lokal przeznaczony do stałego zamieszkania.
W mojej ocenie nie powinno dochodzić do sytuacji, w której względy formalne pozwalają przedsiębiorcy przenieść zasadniczą część ryzyka inwestycyjnego na osobę fizyczną, która często przeznacza na zakup oszczędności całego życia. Jeżeli produkt jest kierowany do osób poszukujących miejsca do zamieszkania, państwo powinno zapewnić, aby jego rzeczywisty charakter, przeznaczenie, ograniczenia oraz ryzyka były jednoznaczne, a rozwiązania prawne nie mogły być obchodzone poprzez odpowiednie zakwalifikowanie lokalu.
W związku z powyższym proszę Pana Ministra o odpowiedź na następujące pytania:
1. Czy ministerstwo analizuje skalę zjawiska oferowania lokali użytkowych osobom fizycznym jako tzw. mikrokawalerek, apartamentów lub substytutu mieszkań? Jeżeli tak, proszę o przedstawienie wyników tych analiz.
2. Czy ministerstwo dostrzega ryzyko wykorzystywania statusu lokalu użytkowego do obchodzenia regulacji dotyczących sprzedaży mieszkań i związanych z nimi mechanizmów zabezpieczenia środków nabywców?
3. Czy obowiązujące przepisy pozwalają przedsiębiorcy oferować lokal użytkowy w sposób sugerujący, że jest on przeznaczony do zamieszkania, jeżeli jego formalny status lub warunki techniczne nie pozwalają na wykorzystywanie go jako lokalu mieszkalnego? Jeśli tak, jakie instrumenty prawne pozwalają przeciwdziałać takim praktykom?
4. Czy ministerstwo zamierza przeanalizować praktykę reklamowania lokali użytkowych określeniami takimi jak „mikrokawalerka”, „apartament”, „studio” czy „lokal inwestycyjny”, jeżeli sposób prezentacji oferty może zacierać różnicę pomiędzy lokalem mieszkalnym a użytkowym?
5. Czy Ministerstwo Finansów zwróci się do prezesa UOKiK o przeprowadzenie analizy praktyk stosowanych na rynku mikrokawalerek i lokali użytkowych oferowanych osobom fizycznym, w szczególności pod kątem możliwości wprowadzania konsumentów w błąd co do charakteru i przeznaczenia nabywanego lokalu?
6. Czy ministerstwo analizuje, czy osoby fizyczne nabywające lokale użytkowe od przedsiębiorców powinny zostać objęte dodatkowymi mechanizmami ograniczającymi ryzyko utraty środków w przypadku niedokończenia inwestycji, niewypłacalności lub upadłości dewelopera?
7. Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie przepisów uniemożliwiających wykorzystywanie lokali użytkowych jako instrumentu obchodzenia regulacji dotyczących przedsięwzięć deweloperskich?
8. Czy rozważane jest uzależnienie możliwości oferowania lokalu użytkowego osobie fizycznej jako produktu przeznaczonego do zamieszkania od spełnienia określonych obowiązków informacyjnych oraz przedstawienia jednoznacznej informacji o jego statusie prawnym i dopuszczalnym sposobie użytkowania?
9. Czy ministerstwo analizuje możliwość wprowadzenia obowiązku jednoznacznego oznaczania w reklamach i materiałach sprzedażowych, że oferowany lokal nie jest lokalem mieszkalnym, jeżeli posiada status lokalu użytkowego?
10. Czy w ocenie ministerstwa obecne przepisy są wystarczające, aby uniemożliwić oferowanie lokali użytkowych w sposób, który faktycznie kreuje je jako alternatywę dla mieszkań, mimo że nie posiadają one statusu lokalu mieszkalnego?
11. Czy ministerstwo analizuje możliwość wprowadzenia dodatkowych ograniczeń dotyczących przyjmowania wieloletnich wpłat od osób fizycznych na poczet lokali użytkowych, w sytuacji gdy przedsięwzięcie jest kierowane przede wszystkim do osób poszukujących miejsca do zamieszkania?
12. Czy ministerstwo, we współpracy z Ministerstwem Sprawiedliwości oraz UOKiK, analizuje możliwość stworzenia mechanizmu pozwalającego wcześnie identyfikować inwestycje, w których lokale użytkowe są masowo oferowane osobom fizycznym jako substytut mieszkań?
13. Czy administracja publiczna posiada dane dotyczące liczby inwestycji, w których lokale użytkowe są oferowane osobom fizycznym jako mikrokawalerki, apartamenty lub lokale przeznaczone faktycznie do zamieszkania?
14. Czy ministerstwo posiada dane dotyczące liczby przypadków, w których nabywcy lokali użytkowych utracili wpłacone środki albo przez długi czas nie mogli korzystać z nabytych lokali wskutek niedokończenia inwestycji, niewypłacalności lub innych problemów po stronie przedsiębiorcy?
15. Czy ministerstwo zamierza podjąć prace legislacyjne mające na celu jednoznaczne zablokowanie praktyk polegających na wykorzystywaniu formalnego statusu lokalu użytkowego do przenoszenia ryzyka inwestycyjnego na osoby fizyczne nabywające taki lokal z przeznaczeniem na faktyczne zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych?
16. Jakie konkretne działania legislacyjne, nadzorcze lub informacyjne zamierza podjąć ministerstwo, aby ograniczyć tego rodzaju praktyki na rynku nieruchomości, i w jakim terminie?
Przypadek inwestycji Nadolnik powinien być potraktowany nie tylko jako indywidualny spór pomiędzy przedsiębiorcą a nabywcami. Powinien być również sygnałem do sprawdzenia, czy obowiązujące przepisy nie tworzą przestrzeni do obchodzenia regulacji dotyczących rynku mieszkaniowego poprzez oferowanie lokali użytkowych osobom, które w rzeczywistości poszukują mieszkania. Celem działań państwa powinno być zablokowanie modelu biznesowego, w którym formalna kwalifikacja lokalu pozwala na przeniesienie ryzyka inwestycji na osoby fizyczne, podczas gdy sposób sprzedaży i prezentacji produktu sugeruje jego mieszkaniowy charakter. Nie chodzi przy tym o ograniczanie legalnego obrotu lokalami użytkowymi. Chodzi o jasne rozdzielenie obu segmentów rynku i uniemożliwienie sytuacji, w której formalnie lokal użytkowy staje się faktycznie substytutem mieszkania, ale bez odpowiadających temu standardów informacyjnych i zabezpieczeń.
Z wyrazami szacunku
Poseł na Sejm RP
Kamil Wnuk
Podsekretarz stanu Tomasz Lewandowski
Wysoki stopień unikania odpowiedzi – zidentyfikowano zwroty o braku właściwości, braku danych lub ogólnikowe formułki uspokajające.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (9)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
- Wykryto zwrot wymijający: „nie leży w zakresie” (brak właściwości / odesłanie do innego organu)
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
15292 znakówkancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
DM-IV.054.11.2026
Warszawa, 29 października 2026 r.
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Dotyczy: interpelacji nr 20147
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 20147 wniesioną przez Pana Posła Kamila Wnuka wraz
z grupą posłów informuję, iż kwestia tzw. mikrokawalerek, przez które należy rozumieć lokale
użytkowe wykorzystywane do celów mieszkalnych, tj. krótko- bądź długoterminowego
wynajmu, jak i stałego zamieszkiwania przez właściciela, znajduje się poza zakresem
właściwości Ministerstwa Rozwoju i Technologii, stąd nie posiada ono jakichkolwiek danych
oraz analiz dotyczących tego segmentu rynku nieruchomości. Ministerstwo jako centralny
organ administracji publicznej może działać jedynie w granicach przyznanych mu kompetencji
ustawowych, w tym przypadku wyznaczonych przez zakres ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r.
o własności lokali (Dz. U. z 2026 r., poz. 232) oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane
(Dz.U. z 2026 r. poz. 524), które nie dotyczą materii objętej interpelacją. Podkreślenia wymaga,
iż Ministerstwo odpowiada w ramach działu administracji rządowej „budownictwo,
planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz mieszkalnictwo” za kwestie związane m.in.
z działalnością wspólnot mieszkaniowych i na tym gruncie dostrzega potrzebę wprowadzenia
instrumentów prawnych regulujących zasady wyodrębniania własności lokali w budynkach
zamieszkania zbiorowego. W tym celu opracowało projekt ustawy o zmianie ustawy
o własności lokali oraz niektórych innych ustaw (wpisany do Wykazu prac legislacyjnych Rady
Ministrów pod nr UD312), będący obecnie przedmiotem prac Stałego Komitetu Rady
Ministrów. Projekt ten jest odpowiedzią na stwierdzony w praktyce stosowania ustawy
o własności lokali brak regulacji odnoszących się do zasad wyodrębniania lokali w budynkach
formalnie kwalifikowanych jako budynki zamieszkania zbiorowego, ale w rzeczywistości
służących celom mieszkalnym. Taki specyficzny rodzaj zabudowy stał się częścią rynku
mieszkaniowego największych polskich metropolii, przy czym obiekty o takim przeznaczeniu
są wznoszone na obszarach przewidzianych w miejscowych planach zagospodarowania
przestrzennego pod zabudowę usługową, a wyodrębnianie są w nich lokale wykorzystywane
następnie na stały pobyt ludzi, pomimo iż nie spełniają one podstawowych standardów
technicznych wymaganych w przepisach techniczno-budowlanych dla zabudowy
mieszkaniowej, przede wszystkim dotyczącej minimalnej powierzchni użytkowej,
nasłonecznienia czy izolacyjności akustycznej przegród. Praktyka stanowi naruszenie
przyjętego przez gminy ładu przestrzennego oraz prowadzi do przeciążenia miejskiej
infrastruktury technicznej.
-- 1 of 5 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
Celem projektu jest lokalizowanie specyficznej formy wspólnot mieszkaniowych, jakimi są
budynki zamieszkania zbiorowego z wyodrębnioną własnością lokali, wyłącznie na terenach
przeznaczonych w planach miejscowych pod usługi. Pozwoli to uniknąć występujących
rozbieżności interpretacyjnych powstających na tle wydawania dla takich inwestycji
zaświadczeń o samodzielności lokali przez starostów oraz prezydentów miast na prawach
powiatu. Zaproponowane rozwiązania w postaci wymogu uzyskania zgody rady gminy na
wyodrębnianie własności lokali w budynkach zamieszkania zbiorowego będącej aktem prawa
miejscowego oraz spełnianie przez takie lokale warunków techniczno-budowlanych
przewidzianych dla lokali użytkowych, zapewnią gminom prawo decydowania o kierunku ich
urbanizacji. Projekt stanowi krok w kierunku uporządkowania zasad prowadzenia inwestycji
w formule aparthoteli oraz zwiększenia roli samorządów w ochronie ładu przestrzennego
w miastach, kurortach i ośrodkach turystycznych. Powyższe pozwoli również ograniczyć
zjawisko tzw. mikrokawalerek.
Co istotne, projekt reguluje jedynie kwestie polityki planistycznej gmin w odniesieniu do
inwestycji w formule condohoteli i nie odnosi się do ochrony praw nabywcy wyodrębnianych
w nich lokali. Zważywszy, iż lokale wyodrębniane w condohotelach nie służą zaspokojeniu
potrzeb mieszkaniowych nabywcy, mają one charakter wyłącznie inwestycyjny często
w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie dostrzegam dla tego rodzaju lokali
potrzeby objęcia szczególną formą ochrony, jaką przyznaje ustawa z dnia 20 maja 2021 r.
o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz
Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym. W polskim systemie prawnym szczególną ochroną
są objęci nabywcy lokali mieszkalnych i domów jednorodzinnych (reguluje tę kwestię ustawa
z dnia 20 maja 2021 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu
jednorodzinnego oraz Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym), co wynika ze szczególnego
znaczenia społecznego dobra podstawowego, jakim jest mieszkanie, służącego do
zaspokojenia egzystencjalnych potrzeb człowieka.
Jednocześnie informuję, iż ustawa z dnia 7 lipca 199 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2026 r. poz.
524, z późn. zm.), zwana dalej „ustawą Pb”, normuje działalność obejmującą sprawy
projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady
działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Z kolei przepisy techniczno-
budowlane dla budynków, czyli rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia
2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich
usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.), zwane dalej „rozporządzeniem Wt”,
które obowiązywało do dnia 19 września 2026 r. i będzie mogło być stosowane przez
18 miesięcy od dnia 20 września 2026 r. w przypadku złożenia przez inwestora oświadczenia
o stosowaniu tych przepisów (zgodnie z przepisami epizodycznymi zawartymi w art. 102a-
102b ustawy Pb), ustalają warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane
z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek
przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy Pb1.
Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy
zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych
spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń
budowlanych, z zastrzeżeniem § 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2.
Rozporządzenie Wt w § 3 rozróżnia pojęcia lokalu użytkowego i mieszkania. Poprzez lokal
użytkowy należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi
przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo
pomieszczeniem gospodarczym. Natomiast poprzez mieszkanie należy rozumieć zespół
pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi
1 § 1 rozporządzenia Wt.
-- 2 of 5 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego
gospodarstwa domowego.
Przepisy rozporządzenia Wt regulują szczegółowe wymagania dla mieszkań w budynkach
mieszkalnych wielorodzinnych w Dziale III rozdziale 7. W odniesieniu do lokali użytkowych
wymagania nie są tożsame. Podkreślić jednak należy, że ww. przepisy nie odnoszą się
i nie regulują kwestii zjawiska oferowania lokali użytkowych osobom fizycznym jako tzw.
mikrokawalerek, sprzedaży mieszkań i potencjalnego wprowadzania w błąd przyszłych
nabywców poprzez niewłaściwą reklamę. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 przepisy
rozporządzenia Wt stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie
sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających
funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych,
z zastrzeżeniem § 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2 tego rozporządzenia.
Jednocześnie uprzejmie informuję, że w resorcie trwają prace nad wydaniem nowych
przepisów techniczno-budowlanych dla budynków. W projekcie rozporządzenia w sprawie
warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz
warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych wprowadzono regulację,
zgodnie z którą lokal użytkowy w budynku ma mieć powierzchnię użytkową niemniejszą niż
25 m2, czyli niemniejszą niż wymagana dla mieszkania. Spełnienie tego warunku nie będzie
wymagane m.in. jeśli lokal użytkowy znajduje się na pierwszej lub drugiej kondygnacji
nadziemnej i ma bezpośredni dostęp z zewnątrz budynku.
Należy jednak zauważyć, że określenie minimalnej powierzchni lokalu użytkowego na
poziomie 25m2 nie stanowi rozwiązania problemu niewłaściwych praktyk deweloperskich
polegających na oferowaniu tego typu lokali jako mieszkań. Praktyki te nie wynikają bowiem
wyłącznie z powierzchni oferowanych lokali, lecz wiążą się przede wszystkim ze sposobem
prezentowania lokali podczas sprzedaży oraz kwestią wydzielania lokali użytkowych
w budynkach zamieszkania zbiorowego, użytkowanych do stałego pobytu, a nie do
czasowego, krótkiego pobytu.
Niemniej nowe rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny
odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz warunków technicznych użytkowania budynków
mieszkalnych po ogłoszeniu będzie miało zastosowanie również przy projektowaniu, budowie
i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynku lub jego części, zgodnie z ich
przeznaczeniem, oraz budowli nadziemnej i podziemnej spełniających funkcje użytkowe
budynku, a także do związanego z nimi urządzenia budowlanego, z uwzględnieniem § 134 ust.
10, § 146 ust. 9 oraz § 217 ust. 6.
Trzeba jednak mieć na uwadze, iż zagadnienie dotyczące zjawiska oferowania lokali
użytkowych osobom fizycznym jako tzw. mikrokawalerek, apartamentów lub substytutu
mieszkań nie stanowi przedmiotu regulacji rozporządzenia Wt ani ustawy Pb. Rozporządzenie
Wt określa wymagania, jakie powinny spełniać budynki i związane z nimi urządzenia,
natomiast ustawa Pb normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy,
utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów
administracji publicznej w tych dziedzinach.
Co do zasady lokal użytkowy powinien być użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem.
Odnosząc się do regulacji ustawy Pb, wskazujemy, że podjęcie w obiekcie budowlanym
działalności powinno być oceniane w świetle art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, zgodnie z którym
podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej
warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne,
higienicznosanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń, stanowi zmianę
sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy
Pb zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia
-- 3 of 5 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić
dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do
zgłoszenia należy dołączyć dokumenty wymienione w tym przepisie, w tym m.in.
zaświadczenie lub kopię zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności
zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego
miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy
i zagospodarowania terenu lub kopię tej decyzji, w przypadku braku obowiązującego
miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także w przypadku zmiany sposobu
użytkowania, o której mowa w ust. 1 pkt 2 – ekspertyzę techniczną wykonaną przez osobę
posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, lub kopię
takiej ekspertyzy.
Ponadto w przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
polegającej na podjęciu lub zaniechaniu w obiekcie budowlanym lub jego części działalności
zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego do ww. zgłoszenia należy dołączyć
ekspertyzę rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (zgodnie z art. 71 ust.
2a ustawy Pb). Zgłoszenia należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania
obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli
w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, organ administracji architektoniczno-
budowlanej, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie dwóch lat od
doręczenia zgłoszenia (art. 71 ust. 4 ustawy Pb). Dokonanie zgłoszenia, o którym mowa
w ust. 2, po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie wywołuje
skutków prawnych (zgodnie z art. 71 ust. 7 ustawy Pb).
Organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 71 ust. 5 ustawy Pb, wnosi
sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego
części:
1) wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na
budowę;
2) narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
i innych aktów prawa miejscowego albo decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania
terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania
przestrzennego;
3) może spowodować niedopuszczalne:
a) zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia,
b) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków,
c) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych,
d) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów
sąsiednich.
Reasumując, jeżeli podjęcie (lub zaniechanie) w obiekcie budowlanym lub jego części
działalności powoduje m.in. zmianę któregokolwiek z warunków wskazanych w przepisie art.
71 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Pb oznacza to, że następuje zmiana sposobu użytkowania części
obiektu budowlanego, która dla swej legalności wymaga uprzedniego dokonania zgłoszenia
właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Nielegalna zmiana
sposobu użytkowania skutkuje obowiązkiem wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego
lub jego części, przedstawienia odpowiednich dokumentów oraz uiszczenia opłaty
legalizacyjnej w celu doprowadzenia do legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania
obiektu budowlanego lub jego części (zgodnie z art. 71a ustawy Pb).
-- 4 of 5 --
+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
W świetle powyższego informuję, iż materia objęta interpelacją nie leży w zakresie
kompetencji Ministerstwa Rozwoju i Technologii, bowiem przedstawiony stan faktyczny
nie dotyczy praktyk, które stanowią naruszenie przepisów ustawy o własności lokali oraz
ustawy – Prawo budowlane. Należy również podkreślić, że Ministerstwo Rozwoju i
Technologii nie jest właściwe do oceny działań przedsiębiorców co do ich zgodności z
przepisami ww. ustaw.
Z upoważnienia, z wyrazami szacunku
Tomasz Lewandowski
Podsekretarz Stanu
/ kwalifikowany podpis elektroniczny /
w Ministerstwie Rozwoju i Technologii
-- 5 of 5 --