Interpelacja w sprawie skutków prawnych niezachowania formy szczególnej umowy dzierżawy obejmującej przedsiębiorstwo rolne
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja nr 20139
do ministra rolnictwa i rozwoju wsi
w sprawie skutków prawnych niezachowania formy szczególnej umowy dzierżawy obejmującej przedsiębiorstwo rolne
Zgłaszający: Tadeusz Samborski
Data wpływu: 28-09-2026
Szanowny Panie Ministrze,
w latach 90. Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa, działająca w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, zawarła z rolnikami liczne (setki) umowy dzierżawy, które weszły do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa w związku z procesem likwidacji państwowych gospodarstw rolnych (PGR-ów). Umowy te w przeważającej mierze opierały się zbliżonych, a niejednokrotnie wręcz tożsamych wzorcach umownych i obejmowały nie tylko dzierżawę gruntów, ale również infrastrukturę i zasoby mieszkaniowe, a ponadto obejmowały przekazanie określonych składników majątkowych i niemajątkowych służących funkcjonowaniu gospodarstwa i – co najważniejsze – pracowników i zobowiązania kontraktowe.
Zakres składników majątkowych objętych tymi umowami stanowi podstawę do przyjęcia, że w istocie umowy te należy kwalifikować jako umowy dzierżawy przedsiębiorstwa. Tego rodzaju kwalifikacja pociągała za sobą również określone konsekwencje w zakresie formy czynności prawnej, w szczególności konieczność zachowania formy pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi, o której mowa w art. 751 § 1 Kodeksu cywilnego. Konsekwencją niezachowania szczególnej formy, o której mowa powyżej, jest bezwzględna nieważność tej umowy wynikająca wprost z przepisu art. 73 § 2 w zw. z art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego.
Wynika z tego, że setki dzierżawców na przestrzeni ponad 30 lat nie tylko dysponowały gruntami objętymi na podstawie przedmiotowych – jak się okazuje – nieważnych umów, ale poczyniły szereg inwestycji i nakładów na rozbudowę infrastruktury oraz podniesienie kultury rolnej celem prężnego prowadzenia i rozwoju przedsiębiorstwa.
W obliczu przyjęcia nieważności zawieranych umów dzierżawy na poszczególnych podmiotach użytkujących grunty rolne nie mógł z kolei ciążyć obowiązek zastosowania się do przepisów ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw w przedmiocie składania oświadczeń i podpisania aneksów – który to wynika wprost z art. 1 pkt 22, powołujący do życia art. 38 ust. 1a ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa.
Dzierżawcy ci pozostawali w przeświadczeniu – na podstawie obowiązujących wówczas przepisów prawa i postanowień umownych – że 30-letnie umowy dzierżawy będą na ich wniosek przedłużane. Przyjmowana na przestrzeni kolejnych lat przez ministrów właściwych do spraw rolnictwa polityka oraz prezentowane przez nich stanowiska dotyczące gospodarowania nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa kształtowały po stronie dzierżawców uzasadnione nadzieje na perspektywę kupna dzierżawionych gruntów. W 2011 r. w życie weszła przywołana już powyżej ustawa nowelizująca, która to wprowadziła mechanizm zmierzający do wyłączenia 30% dzierżawionego obszaru, po przyjęciu oferty agencji.
Mechanizm ten nie spotkał się z powszechną aprobatą dzierżawców, w tym szczególnie tych prowadzących działalność na większych i wielkoobszarowych areałach – a rozwiązania wprowadzone ustawą nowelizującą wywarły przy tym długofalowe skutki dla sytuacji prawnej i gospodarczej dzierżawców, których konsekwencje pozostają odczuwalne do dziś.
Wobec faktu, że z dużym prawdopodobieństwem umowy te były nieważne w chwili ich zawarcia (od początku), to względem dzierżawców nie mógł mieć zastosowania przepis art. 38 ust. 1a ww. ustawy, stanowiący podstawę do wyłączenia tak znacznej części prowadzonego przedsiębiorstwa, przy jednoczesnym pominięciu dotychczasowych nakładów i wydatków, które to zostały poniesione w trakcie użytkowaniu gruntów rolnych i prowadzenia przez te podmioty przedsiębiorstwa rolnego.
Należy zwrócić uwagę, że ww. ustawa nowelizująca z 2011 r. pozostaje przedmiotem kontroli konstytucyjnej prowadzonej przez Trybunał Konstytucyjny. Istotne znaczenie w tym kontekście ma również stanowisko rzecznika praw obywatelskich, który zakwestionował konstytucyjność przedmiotowych regulacji, wskazując na argumenty przemawiające za ich niezgodnością z Konstytucją RP.
Biorąc zatem pod uwagę powyższe okoliczności, jak również fakt, który już został podkreślony powyżej – a mianowicie liczbę tożsamych sytuacji dotykających bezpośrednio dzierżawców znajdujących się w posiadaniu ww. gruntów, trudno będzie przewidzieć skutki rozwoju takiej sytuacji w skali całego państwa.
Posiadam wiedzę, iż kwestia ta stała się przedmiotem postępowania sądowego prowadzonego przed Sądem Rejonowym w Kamiennej Górze wraz z wnioskiem o zasiedzenie użytkowanych gruntów rolnych będących własnością Skarbu Państwa.
Należy mieć również na uwadze, że biorąc pod uwagę liczbę zawartych w latach 90. umów dzierżawy, w perspektywie ogólnokrajowej ciężko przewidzieć skalę potencjalnych roszczeń odszkodowawczych, wniosków w przedmiocie zasiedzenia użytkowanych gruntów oraz rozmaitych postępowań sądowych.
Dochodzą mnie informację, że z tej drogi prawnej chcą skorzystać również ci dzierżawcy, którzy wyłączyli na podstawie ustawy z 2011 r. grunty rolne – ale uczynili to niejako pod presją agencji i podjęte działania nie odpowiadały ich rzeczywistej woli. Dzierżawcy ci postrzegają zastosowany wobec nich mechanizm jako krzywdzący i prowadzący do istotnego pogorszenia ich sytuacji prawnej i gospodarczej.
Sądzę, że powyższa sprawa może przyjąć rozmiary utożsamiane ze skalą postępowań frankowych.
Niniejszą interpelację składam w związku z wnioskiem Zarządu Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Rolnego Sady Dolne sp. z o.o. (KRS: 0000198779), której sytuacja stanowi przykład problemu mogącego dotyczyć szerszej grupy dzierżawców nieruchomości rolnych wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, zwracam się do Pana Ministra z pytaniami:
Czy minister rolnictwa i rozwoju wsi oraz Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (dalej: KOWR) posiadają wiedzę o problemie nieważności umów dzierżawy nieruchomości wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, wynikającej w szczególności z niezachowania wymaganej prawem formy czynności prawnej, oraz czy dokonano analizy skali i skutków tego problemu względem samych dzierżawców oraz Skarbu Państwa, przy jednoczesnym uwzględnieniu liczby ewentualnych sporów sądowych potwierdzających nieważność zawartych umów? Czy KOWR oraz właściwy minister dysponują informacjami pozwalającymi określić liczbę umów, które mogą być dotknięte analogiczną wadą prawną, a tym samym oszacować liczbę potencjalnych postępowań sądowych dotyczących ustalenia ich nieważności?
Czy w kontekście poprzedniego pytania, w przypadku potwierdzenia zawartych w mojej interpelacji tez – minister rolnictwa i rozwoju wsi oraz KOWR zamierzają podjąć działania zmierzające do zabezpieczenia praw i interesów dzierżawców – którzy nie z własnej winy zostali narażeni na skutki nieważnych umów i wynikające z tego faktu konsekwencje zarówno wobec ich przedsiębiorstw, jak również wobec Skarbu Państwa – poprzez zawarcie nowych umów w odpowiedniej formie bądź zastosowanie innego mechanizmu prawnego dopuszczonego na podstawie obowiązujących przepisów?
Czy Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Rolne Sady Dolne sp. z o.o. w związku z toczącym się przed Sądem Rejonowym w Kamiennej Górze postępowaniem (sygn. akt I Ns 277/26) w przedmiocie stwierdzenia zasiedzenia prawa własności nieruchomości objętych umową dzierżawy nr SGZ/P/III-13/4221/17194, zawartą w dniu 25 października 1994 r. we Wrocławiu pomiędzy Przedsiębiorstwem Produkcyjno-Rolnym Sady Dolne sp. z o.o. a Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa, może w okresie przejściowym (do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania sądowego) skorzystać z dobrodziejstwa rozwiązania zawartego w zarządzeniu nr 04/2026/Z Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia 15 stycznia 2026 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie wprowadzenia „Wytycznych w sprawie wykonywania umowy dzierżawy nieruchomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa”?
Sekretarz stanu Jacek Czerniak
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
- Podaje wskaźniki procentowe (1)
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (16)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
12871 znakówul. Wspólna 30, 00-930 Warszawa www.gov.pl/rolnictwo
+48 22 250 01 18
Warszawa, 28 października 2026 r.
znak sprawy: DNI.mr.058.21.2026
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu RP
Dotyczy: odpowiedzi na interpelację nr 20139 Pana Tadeusza Samborskiego, Posła
na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, „w sprawie skutków prawnych niezachowania
formy szczególnej umowy dzierżawy obejmującej przedsiębiorstwo rolne”.
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na ww. interpelację, uprzejmie informuję, co następuje.
Na wstępie pragnę poinformować, że z uwagi na charakter zadanych w ww.
interpelacji pytań, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwróciło się również
do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (powoływanego dalej jako „KOWR”),
o przekazanie niezbędnych informacji.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wraz z wejściem w życie ustawy z dnia
19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu
Państwa, realizacja przekształceń własnościowych w rolnictwie została powierzona
Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa (dalej: „AWRSP”). Jako instytucja
powiernicza, Agencja ta przejęła wykonywanie prawa własności oraz innych praw
rzeczowych w odniesieniu do majątku państwowego w sektorze rolnym.
AWRSP zobowiązano do przejęcia mienia po zlikwidowanych państwowych
przedsiębiorstwach gospodarki rolnej (powoływanych dalej jako „ppgr”). Likwidacja
ppgr następowała w drodze decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej
albo wojewodów. Wydanie decyzji o likwidacji stanowiło jednocześnie podstawę do
wykreślenia przedsiębiorstwa z rejestru. Mienie po zlikwidowanych ppgr było
-- 1 of 6 --
przejmowane przez AWRSP na podstawie protokołów zdawczo-odbiorczych i
tworzyło Zasób Własności Rolnej Skarbu Państwa (powoływany dalej jako „Zasób”).
Obejmując we władanie składniki mienia Skarbu Państwa, AWRSP wstąpiła w
związane z nim prawa i obowiązki, zarówno wobec Skarbu Państwa, jak i osób
trzecich. Proces przejmowania mienia do Zasobu przebiegał głównie w latach 90.
W jego ramach przejęto 3 745,2 tys. ha gruntów po 1 666 zlikwidowanych ppgr.
Poza gruntami, do Zasobu przejęto także, pochodzący głównie ze zlikwidowanych
ppgr, majątek trwały i obrotowy. Obok budynków gospodarczych służących
bezpośrednio produkcji rolnej przejęto również obiekty przemysłu rolno-
przetwórczego, handlowe i usługowe oraz mieszkania, wraz z towarzyszącą
infrastrukturą (kotłowniami, hydroforniami, oczyszczalniami ścieków, itp.), a także
zabytkowe zespoły dworskie i pałacowo-parkowe.
Na potrzeby zagospodarowania i rozdysponowania nieruchomości przejętych do
Zasobu po zlikwidowanych ppgr tworzono programy restrukturyzacyjne, zwłaszcza
w odniesieniu do dużych gospodarstw (zakładów, folwarków). W programach tych
uwzględniono potrzebę przygotowania możliwie szerokiej i zróżnicowanej oferty
nieruchomości, w tym również niewielkich powierzchni, które mogły służyć poprawie
struktury obszarowej istniejących gospodarstw indywidualnych i tworzeniu nowych
gospodarstw.
Główną formą rozdysponowania gruntów, budynków gospodarczych i innych
składników majątkowych tworzących zorganizowane nieruchomości była dzierżawa,
z jednoczesnym obowiązkiem wykupu przez dzierżawcę majątku obrotowego
i ruchomych środków trwałych oraz z możliwością rozłożenia ceny sprzedaży na raty.
Jednym z instrumentów oddziaływania na odtworzenie miejsc pracy były klauzule
w umowach dzierżawy, przewidujące obowiązek zatrudnienia przez dzierżawcę
określonej liczby pracowników.
W działalności zarówno AWRSP, następnie Agencji Nieruchomości Rolnych
(powoływanej dalej jako „ANR”), jak i obecnie KOWR, dzierżawa jest najszerzej
stosowaną formą zagospodarowania nieruchomości Zasobu. Dotychczas przejęte
do Zasobu grunty w większości rozdysponowano głównie na podstawie wieloletnich
umów dzierżawy. Zgodnie z ustawą z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu
nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa umowy dzierżawy zawierane są na czas
oznaczony.
-- 2 of 6 --
Zapisy zawarte w umowach dzierżawy, wynikające z art. 39 ust. 2 pkt 1 i ust. 4
ww. ustawy z dnia 19 października 1991 r., o możliwości przedłużenia umowy, „jeżeli
dzierżawca, najpóźniej na 3 miesiące przed upływem tego terminu, wystąpi z
wnioskiem o przedłużenie umowy i strony uzgodnią istotne jej postanowienia”, nie
oznaczają, że KOWR powinien automatycznie przedłużyć umowę bez rozpatrzenia
innych aspektów związanych z jej wykonywaniem. Wniosek dzierżawcy
o przedłużenie umowy stanowi dla KOWR informację, że jest on zainteresowany
dalszym dzierżawieniem nieruchomości. Zgodnie z postanowieniem Sądu
Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2026 r. (sygn. akt: ICSK 3173/24), dzierżawca
nieruchomości rolnych Skarbu Państwa, który złożył oświadczenie o zamiarze
dalszego dzierżawienia nieruchomości na nowych warunkach, nie nabywa na
podstawie art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi
Skarbu Państwa roszczenia przeciwko KOWR o przedłużenie umowy dzierżawy na
nowych warunkach.
Dzierżawcom, którzy nie wyrazili zgody na wyłączenie z przedmiotu dzierżawy 30%
powierzchni użytków rolnych, zgodnie z art. 4 ust. 11 ustawy z dnia 16 września
2011 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu
Państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, nie można przedłużyć takich
umów. Dzierżawcy ci utracili także pierwszeństwo w nabyciu dzierżawionych
gruntów.
Przedmiotowa interpelacja, jak wskazuje Pan Poseł, została złożona w związku
z wnioskiem Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Rolnego „Sady Dolne” sp. z o.o., której
sytuacja „stanowi przykład problemu mogącego dotyczyć szerszej grupy
Dzierżawców nieruchomości rolnych wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej
Skarbu Państwa”. Załączona przez Pana Posła ekspertyza prawna
z 29 sierpnia 2026 r., dotyczy zindywidualizowanego, określonego stanu faktycznego
i w tym zakresie, jak wynika z samej treści interpelacji, PPR "Sady Dolne" wszczęło
przed Sądem Rejonowym w Kamiennej Górze postępowanie o stwierdzenie
zasiedzenia nieruchomości. Sprawie tej nadano sygnaturę: I Ns 277/26.
Postępowanie jest w toku, a przedmiotowy wniosek nie został jeszcze doręczony
KOWR. Ponadto z ustaleń poczynionych przez KOWR wynika, że spółka ta domagała
się udzielenia zabezpieczenia na czas trwania postępowania, jednak sąd oddalił ten
wniosek. Spółka złożyła wniosek o uzasadnienie tego rozstrzygnięcia.
-- 3 of 6 --
Autorzy sporządzonej ekspertyzy postawili m.in. tezę, że umowa dzierżawy z dnia
25 października 1994 r., zawarta z PPR „Sady Dolne”, była nieważna od samego
początku, ponieważ w ich ocenie przedmiotem umowy w istocie było
przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, a zawarcie takiej umowy
w formie pisemnej wymagało podpisu notarialnie poświadczonego pod rygorem
nieważności (art. 75¹ § 1 Kodeksu cywilnego).
W celu udzielenia odpowiedzi w związku z przedstawionym przez Pana Posła
w interpelacji poglądem, opartym na ww. ekspertyzie z dnia 29 sierpnia 2026 r.,
tj. że: „zakres składników majątkowych objętych tymi umowami stanowi podstawę
do przyjęcia w istocie umowy te należy kwalifikować jako umowy dzierżawy
przedsiębiorstwa” - zasadne jest w pierwszej kolejności przytoczenie ustawowej
definicji przedsiębiorstwa (art. 551 Kodeksu cywilnego) oraz pojęcia gospodarstwa
rolnego (art. 553 Kodeksu cywilnego). W odniesieniu do treści umowy dzierżawy
z dnia 25 października 1994 r., zawartej z PPR „Sady Dolne”, należy zauważyć,
że żadne z postanowień umowy nie wskazuje, aby strony zamierzały zawrzeć umowę
dzierżawy „przedsiębiorstwa”. Przeciwnie, zastosowana w umowie terminologia
konsekwentnie odwołuje się do konstrukcji gospodarstwa rolnego oraz mienia
Zasobu i posługuje się takimi pojęciami jak gospodarstwo rolne, nieruchomości
(grunty) rolne, mienie wchodzące w skład Zasobu. Jednocześnie w całej treści
umowy nie występują sformułowania charakterystyczne dla obrotu
przedsiębiorstwami, m.in. określone prawa niematerialne - na czele z nazwą (marką)
przedsiębiorstwa, relacje gospodarcze i składniki organizacyjne.
Należy podkreślić, że po likwidacji PGR w Bolkowie działalność prowadził już
(na podstawie umowy dzierżawy z dnia 25 października 1994 r.), całkowicie odrębny
podmiot prawa, tj. PPR „Sady Dolne”, działający we własnym imieniu, na własny
rachunek, na własne ryzyko gospodarcze oraz na podstawie własnych decyzji
organizacyjnych i ekonomicznych. Samo wykorzystanie przez tę spółkę majątku
należącego wcześniej do zlikwidowanego PGR w Bolkowie nie oznacza jeszcze
przejęcia przedsiębiorstwa jako zorganizowanego organizmu gospodarczego.
Co istotne, umowa dzierżawy nie przewidywała przejęcia szeregu elementów
niezbędnych do uznania, że doszło do przejęcia działalności gospodarczej
prowadzonej wcześniej przez PGR w Bolkowie, w szczególności: firmy
przedsiębiorstwa, jego dokumentacji i ksiąg rachunkowych, środków pieniężnych,
-- 4 of 6 --
wierzytelności, ani całokształtu praw i obowiązków wynikających z prowadzonej
działalności.
Odnosząc się z kolei do pytań zawartych w ww. interpelacji, uprzejmie informuję,
co następuje.
Ad 1) i 2) Należy podkreślić, że brak jest podstaw pozwalających na przyjęcie,
że istnieje systemowy problem nieważności umów dzierżawy zawieranych przez
AWRSP w latach 90. XX wieku, przede wszystkim z powodu rzekomego
niezachowania formy pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi. Niemożliwe
jest przeprowadzenie analizy „zbiorczej” (o charakterze generalnym), która
odnosiłaby się do wszystkich tego typu umów lub umów zawieranych w określonym
przedziale czasowym. Nie jest również możliwe określenie liczby umów, które
mogłyby być dotknięte analogiczną „wadą prawną” (jaką prezentuje Pan Poseł na
podstawie załączonej do interpelacji ekspertyzy z 29 sierpnia 2026 r.), gdyż taka
ocena wymagałaby indywidualnej analizy treści każdej umowy, jej załączników oraz
okoliczności faktycznych jej zawarcia i wykonywania. Zatem obecnie brak jest
podstaw do przyjęcia, że istnieje powszechna wada prawna tego rodzaju umów,
a tym bardziej do formułowania tak kategorycznych wniosków o ich nieważności.
Samo przedstawienie określonej interpretacji prawnej w prywatnej ekspertyzie nie
przesądza o istnieniu obowiązku podejmowania „działań naprawczych” przez organy
administracji publicznej. Każda sprawa dotycząca konkretnych stosunków
dzierżawnych może podlegać indywidualnej ocenie z uwzględnieniem treści danej
umowy, obowiązujących przepisów prawa oraz okoliczności faktycznych
konkretnego przypadku. W razie wydania przez właściwe sądy powszechne
prawomocnych orzeczeń mających wpływ na sytuację prawną stron danego
stosunku prawnego, KOWR będzie podejmował działania zgodne z treścią tych
rozstrzygnięć oraz obowiązującymi przepisami prawa.
Ad 3) W aktualnym stanie sprawy brak jest podstaw do przesądzenia skutków
toczącego się postępowania sądowego, a ocena sytuacji prawnej PPR „Sady Dolne”
pozostaje uzależniona od dalszego przebiegu i wyniku postępowania prowadzonego
przez Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze. Niezależnie od powyższego, należy
podkreślić, że samo wniesienie wniosku o zasiedzenie, opartego na założeniu
nieważności umowy dzierżawy z dnia 25 października 1994 r., nie przesądza ani
o zasadności tej argumentacji, ani o istnieniu po stronie wnioskodawcy praw do
-- 5 of 6 --
nieruchomości objętych postępowaniem. Kwestie te pozostają przedmiotem oceny
właściwego sądu.
W odniesieniu do sprawy PPR „Sady Dolne”, należy jedynie wskazać, że:
1) umowa dzierżawy wygasła z dniem 30 czerwca 2024 r.,
2) spółka, wskutek samowolnego objęcia w dniu 14 kwietnia 2026 r.
w posiadanie całości nieruchomości objętych wygasłą już umową dzierżawy,
obecnie użytkuje te nieruchomości bez tytułu prawnego,
3) wniesienie przez spółkę wniosku o zasiedzenie nie stanowi, w ocenie KOWR,
dostatecznej podstawy do zastosowania rozwiązań przewidzianych
w zarządzeniu nr 04/2026/Z Dyrektora Generalnego KOWR, które
przewiduje możliwość udzielenia korekty terminu wydania gruntów ponad
standardowy, 24-miesięczny okres przeznaczony na wygaszenie działalności
na zajmowanych gruntach Zasobu. Sam fakt prowadzenia postępowania
sądowego o stwierdzenie zasiedzenia nie powoduje niejako automatycznie
powstania uprawnienia do skorzystania z określonych rozwiązań
przewidzianych w regulacjach wewnętrznych KOWR.
Jednocześnie należy podkreślić, że uwzględnianie tego typu wniosków, dotyczących
udzielenia danemu podmiotowi prawa do dalszego korzystania z nieruchomości
Zasobu na czas trwania postępowanie sądowego, mogłoby stanowić dla
bezumownych użytkowników zachętę do wszczynania postępowań sądowych
wyłącznie w celu przedłużenia okresu pobierania pożytków z państwowych
nieruchomości rolnych, mimo utraty do nich tytułu prawnego.
Z wyrazami szacunku
z up. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Jacek Czerniak
Sekretarz Stanu
/podpisano elektronicznie/
Do wiadomości:
Kancelaria Prezesa Rady Ministrów
-- 6 of 6 --