Interpelacja w sprawie zmian legislacyjnych ułatwiających inwestycje rowerowe
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja nr 19861
do ministra infrastruktury
w sprawie zmian legislacyjnych ułatwiających inwestycje rowerowe
Zgłaszający: Tadeusz Tomaszewski
Data wpływu: 16-09-2026
Gniezno, 16 września 2026 r.
Szanowny Panie Ministrze,
rozwój bezpiecznej, spójnej i atrakcyjnej infrastruktury rowerowej pozostaje jednym z kluczowych warunków prowadzenia nowoczesnej polityki transportowej państwa i samorządów.
Kwestia zrównoważonej mobilności została już ujęta w Strategii Zrównoważonego Rozwoju Transportu do 2030 r., co pokazuje, że ruch rowerowy powinien być traktowany jako pełnoprawny element systemu transportowego. Jednocześnie dane Policji za 2024 r. wskazują, że rowerzyści uczestniczyli w 3765 wypadkach drogowych, w których zginęło 169 rowerzystów, a 3434 osoby zostały ranne, co dodatkowo uzasadnia potrzebę pilnej poprawy jakości i bezpieczeństwa infrastruktury rowerowej.
Samorządy od lat wskazują jednak, że obecne przepisy znacząco utrudniają przygotowanie i realizację inwestycji rowerowych, zwłaszcza tych lokalizowanych poza pasami drogowymi. Zarząd Związku Miast Polskich zwraca uwagę, że brak specjalnej procedury inwestycyjnej, analogicznej do zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (ZRID), powoduje trudności w pozyskiwaniu gruntów, wydłuża proces inwestycyjny, utrudnia terminowe wykorzystanie środków unijnych i wymusza realizację gorszych wariantów tras, „przyklejonych” do istniejących dróg, mimo że bardziej racjonalne przebiegi np. po nasypach kolejowych, wałach czy terenach leśnych bywają dostępne, lecz są znacznie trudniejsze do przeprowadzenia prawnie.
Problem ten ma charakter systemowy. W praktyce drogi rowerowe realizowane poza pasem drogowym są obecnie prowadzone w ogólnym trybie inwestycyjnym, w oparciu o przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Prawa budowlanego, a nie w ramach uproszczonej procedury właściwej dla inwestycji drogowych. To oznacza większe rozproszenie postępowań, dłuższy czas przygotowania inwestycji oraz większe ryzyko blokowania potrzebnych połączeń rowerowych.
Jednocześnie samorządy województw sygnalizują potrzebę dalszych zmian przepisów związanych już nie tylko z samą realizacją inwestycji, ale także z bezpieczeństwem i jakością powstającej infrastruktury. Konwent Marszałków Województw RP wskazał m.in. na potrzebę wprowadzenia minimalnych parametrów dla stosowania znaków C-13 i C13/16, dopuszczenia oznakowania nieobowiązkowej infrastruktury rowerowej, uporządkowania definicji drogi dla rowerów w ustawie Prawo o ruchu drogowym oraz doprecyzowania relacji między przepisami dotyczącymi rowerów, hulajnóg elektrycznych, urządzeń transportu osobistego i urządzeń wspomagających ruch. Co ważne, przy obecnych regulacjach możliwe jest legalne wyznaczenie nawet dwukierunkowej drogi dla rowerów o szerokości 1 m lub o nawierzchni gruntowej, co trudno uznać za rozwiązanie bezpieczne i odpowiadające współczesnym standardom.
Potrzebę zmian potwierdzają także ustalenia Najwyższej Izby Kontroli. NIK wskazała, że w dziewięciu z dziesięciu skontrolowanych miast stwierdzono nieprawidłowości, które mogły mieć niekorzystny wpływ na komfort i bezpieczeństwo użytkowników infrastruktury rowerowej. Oznacza to, że problem dotyczy całego systemu prawnego i organizacyjnego, który nie zapewnia samorządom wystarczająco skutecznych narzędzi do prowadzenia racjonalnej polityki rowerowej.
W mojej ocenie konieczne jest dziś równoległe podjęcie dwóch kierunków działań legislacyjnych. Po pierwsze, stworzenie specjalnej procedury inwestycyjnej dla infrastruktury rowerowej realizowanej poza pasami drogowymi, obejmującej decyzję lokalizacyjną, pozwolenie na budowę, decyzję podziałową i skuteczne mechanizmy uzyskania prawa do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Po drugie, nowelizacja przepisów technicznych i organizacyjnych tak, aby infrastruktura rowerowa była projektowana według minimalnych standardów bezpieczeństwa i czytelnych definicji ustawowych.
Brak takich rozwiązań uderza zarówno w interes publiczny, jak i w zdolność samorządów do sprawnego wydatkowania środków europejskich i krajowych. W praktyce oznacza to wolniejsze tempo budowy tras rowerowych, większe koszty społeczne i finansowe, a także utrwalanie niespójnej sieci połączeń, która nie daje mieszkańcom realnej alternatywy wobec transportu samochodowego.
W związku z powyższym uprzejmie proszę Pana Ministra o odpowiedzi na pytania:
1. Czy Ministerstwo Infrastruktury prowadzi obecnie prace nad wprowadzeniem specjalnej procedury inwestycyjnej dla infrastruktury rowerowej realizowanej poza pasami drogowymi, analogicznej do rozwiązań funkcjonujących dla inwestycji drogowych?
2. Czy resort planuje wznowienie prac nad rozwiązaniami legislacyjnymi przygotowywanymi wcześniej w tym obszarze, w tym nad przepisami, które umożliwiałyby sprawniejsze pozyskiwanie gruntów pod inwestycje rowerowe?
3. Czy Ministerstwo Infrastruktury zamierza zaproponować zmiany w przepisach dotyczących znaków i sygnałów drogowych oraz warunków technicznych, które wprowadzą minimalne parametry dla dróg dla rowerów i dróg dla pieszych i rowerów, w szczególności w zakresie szerokości i rodzaju nawierzchni?
4. Czy resort przewiduje nowelizację ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie definicji drogi dla rowerów oraz doprecyzowania stosowania przepisów do hulajnóg elektrycznych, urządzeń transportu osobistego oraz urządzeń wspomagających ruch?
5. Jaki jest przewidywany harmonogram ewentualnych prac legislacyjnych w tym obszarze i czy resort zakłada przedstawienie konkretnych propozycji ustawowych lub rozporządzeń jeszcze w obecnej kadencji Sejmu?
Z wyrazami szacunku
Tadeusz Tomaszewski
Poseł na Sejm RP
Sekretarz stanu Stanisław Bukowiec
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (6)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
16832 znakówkancelaria@mi.gov.pl ul. Chałubińskiego 4/6
www.gov.pl/web/infrastruktura 00-928 Warszawa
Znak pisma: DDP-8.054.1.2026
Warszawa, 15 października 2026
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu RP
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 19861 Pana Posła Tadeusza Tomaszewskiego,
przedstawiam następujące informacje.
Ministerstwo Infrastruktury podziela stanowisko, że rozwój spójnej i bezpiecznej
infrastruktury rowerowej wymaga zapewnienia jednostkom samorządu terytorialnego
odpowiednich instrumentów prawnych i organizacyjnych. Odpowiedzią na zgłaszane
przez samorządy postulaty jest przygotowywany projekt ustawy o trasach dla rowerów,
wpisany 28 kwietnia 2026 r. do Wykazu prac legislacyjnych i programowych Rady
Ministrów pod numerem UD401.
Resort infrastruktury prowadzi prace nad wprowadzeniem odrębnego, kompleksowego
i przyspieszonego trybu przygotowania oraz realizacji inwestycji w zakresie dróg
rowerowych zarządzanych przez jednostki samorządu terytorialnego. Tryb ten będzie
stanowił alternatywę wobec ogólnych procedur planistyczno-budowlanych i będzie mógł
znaleźć zastosowanie w szczególności do dróg rowerowych realizowanych poza pasami
drogowymi dróg publicznych.
Podstawowym instrumentem projektowanej procedury będzie decyzja o ustaleniu
lokalizacji drogi rowerowej. Decyzja ta będzie obejmowała m.in. określenie linii
rozgraniczających teren inwestycji, zatwierdzenie podziału nieruchomości oraz wskazanie
nieruchomości przeznaczonych pod inwestycję. Projekt przewiduje również szczególne
rozwiązania dotyczące pozwolenia na budowę, ograniczania sposobu korzystania
z nieruchomości oraz pozyskiwania gruntów.
Projektowana procedura wykorzystuje rozwiązania sprawdzone w ustawach regulujących
przygotowanie innych inwestycji publicznych, w tym inwestycji drogowych, została jednak
dostosowana do charakteru i skali inwestycji rowerowych. Nie stanowi zatem prostego
powielenia procedury przewidzianej dla uzyskania decyzji o zezwoleniu na realizację
inwestycji drogowej (tzw. „ZRID”).
-- 1 of 7 --
2
Przygotowywany projekt ustawy stanowi kontynuację i rozwinięcie wcześniejszych prac
nad rozwiązaniami ułatwiającymi realizację infrastruktury rowerowej. Prace te nie
ograniczają się obecnie do analizy założeń, lecz obejmują opracowanie konkretnych
przepisów regulujących cały proces przygotowania inwestycji.
Projekt przewiduje, że nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu
terytorialnego, niezbędne do realizacji inwestycji, będą mogły przechodzić z mocy prawa
na rzecz właściwej jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja
o ustaleniu lokalizacji drogi rowerowej stanie się ostateczna. W przypadku nieruchomości
prywatnych zasadą pozostanie ich nabywanie w drodze umowy. Jeżeli zawarcie umowy
nie będzie możliwe, przewidziano możliwość zastosowania przepisów o wywłaszczeniu
nieruchomości, z zachowaniem prawa właściciela do odszkodowania.
Rozwiązania te mają umożliwić realizację racjonalnych przebiegów dróg rowerowych
również poza pasami drogowymi, przy jednoczesnym zachowaniu konstytucyjnych
standardów ochrony prawa własności.
Wymagania dotyczące parametrów technicznych infrastruktury rowerowej należy
rozpatrywać z uwzględnieniem jej usytuowania oraz statusu prawnego drogi.
W odniesieniu do infrastruktury rowerowej stanowiącej część drogi publicznej
obligatoryjne zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia
24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg
publicznych. Przepisy te określają między innymi minimalne szerokości dróg dla rowerów
oraz dróg dla pieszych i rowerów. Zgodnie z § 42 rozporządzenia minimalna szerokość
dwukierunkowej drogi dla rowerów wynosi co do zasady 2,50 m, a w przypadkach
wskazanych w rozporządzeniu może zostać zmniejszona do 2,00 m. Minimalna szerokość
drogi dla pieszych i rowerów wynosi natomiast co do zasady 3,00 m, z możliwością jej
zmniejszenia do 2,50 m w warunkach określonych w tym przepisie.
Rozporządzenie to dotyczy dróg publicznych, dlatego wskazane w nim wymagania mają
charakter obligatoryjny w odniesieniu do infrastruktury rowerowej zlokalizowanej
w pasach drogowych takich dróg. W przypadku infrastruktury rowerowej realizowanej
poza pasami drogowymi dróg publicznych przepisy te nie ustanawiają bezpośrednio
obowiązujących wymagań technicznych. Zawarte w nich rozwiązania mogą być jednak
stosowane fakultatywnie, jako punkt odniesienia przy projektowaniu, z uwzględnieniem
charakteru inwestycji, przewidywanego natężenia ruchu oraz wymagań bezpieczeństwa.
Niezależnie od przepisów techniczno-budowlanych, na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy
z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Minister Infrastruktury zarekomendował
serię wytycznych WR-D-42 „Wytyczne projektowania infrastruktury dla rowerów”.
Wytyczne te uszczegóławiają zasady planowania tras dla rowerów oraz projektowania
poszczególnych elementów infrastruktury rowerowej. Jako jeden ze zbiorów zasad wiedzy
technicznej są one stosowane dobrowolnie. Mogą być wykorzystywane również przy
projektowaniu infrastruktury rowerowej poza pasami drogowymi dróg publicznych,
-- 2 of 7 --
3
zapewniając projektantom i inwestorom jednolity punkt odniesienia w zakresie rozwiązań
służących bezpieczeństwu, funkcjonalności i spójności tej infrastruktury.
Należy przy tym odróżnić wymagania techniczne od zasad organizacji ruchu. Znaki C-13
oraz C-13/C-16 wskazują przeznaczenie określonej części drogi i określają zasady
korzystania z niej przez poszczególnych uczestników ruchu, nie służą natomiast do
określania parametrów technicznych infrastruktury, takich jak jej szerokość lub rodzaj
nawierzchni. Parametry te wynikają z przepisów techniczno-budowlanych, a poza
zakresem ich obligatoryjnego stosowania mogą być ustalane z wykorzystaniem zasad
wiedzy technicznej, w tym wytycznych WR-D-42.
W ocenie Ministerstwa obowiązujące regulacje oraz rekomendowane wytyczne
zapewniają podstawy do projektowania infrastruktury rowerowej o odpowiednich
parametrach. Ewentualne zmiany przepisów dotyczących znaków i sygnałów drogowych
albo przepisów techniczno-budowlanych są zagadnieniem odrębnym od procedowanego
projektu ustawy o trasach dla rowerów, którego zasadniczym celem jest stworzenie ram
prawnych i organizacyjnych dla planowania oraz realizacji spójnych tras rowerowych.
Ponadto informuję, że w resorcie infrastruktury nie jest obecnie planowana nowelizacja
przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym w zakresie definicji drogi dla rowerów.
Z kolei, w odniesieniu do kwestii doprecyzowania stosowania przepisów do hulajnóg
elektrycznych, urządzeń transportu osobistego oraz urządzeń wspomagających ruch,
informuję, że obowiązujące przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym w precyzyjny
sposób regulują zasady poruszania się po drogach publicznych wymienionych wyżej
pojazdów i urządzeń.
Na podstawie przepisów art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, kierujący
rowerem lub hulajnogą elektryczną jest obowiązany korzystać z drogi dla rowerów, drogi
dla pieszych i rowerów lub pasa ruchu dla rowerów, jeżeli są one wyznaczone dla
kierunku, w którym się porusza lub zamierza skręcić. Kierujący rowerem lub hulajnogą
elektryczną, korzystając z drogi dla pieszych i rowerów, jest obowiązany zachować
szczególną ostrożność i ustępować pierwszeństwa pieszemu.
Jednocześnie zgodnie z przepisami art. 33a ustawy – Prawo o ruchu drogowym kierujący
hulajnogą elektryczną jest obowiązany korzystać z jezdni, po której ruch pojazdów jest
dozwolony z prędkością nie większą niż 30 km/h, w przypadku gdy brakuje drogi dla
rowerów, drogi dla pieszych i rowerów oraz pasa ruchu dla rowerów. Ponadto korzystanie
z drogi dla pieszych przez kierującego hulajnogą elektryczną jest dozwolone wyjątkowo,
gdy droga dla pieszych jest usytuowana wzdłuż jezdni, po której ruch pojazdów jest
dozwolony z prędkością większą niż 30 km/h, i brakuje drogi dla rowerów, drogi dla
pieszych i rowerów oraz pasa ruchu dla rowerów.
Ponadto, w myśl przepisów art. 33a ust. 3 wyżej wymienionej ustawy, kierującemu
hulajnogą elektryczną zabrania się:
-- 3 of 7 --
4
1) ciągnięcia lub holowania innego pojazdu;
2) przewożenia innej osoby, zwierzęcia lub ładunku;
3) jazdy po jezdni, z wyjątkiem korzystania z:
a) pasa ruchu dla rowerów,
b) przejazdu dla rowerów,
c) jezdni, po której ruch pojazdów jest dozwolony z prędkością nie większą niż
30 km/h, w przypadku gdy brakuje drogi dla rowerów, drogi dla pieszych
i rowerów oraz pasa ruchu dla rowerów.
Odnosząc się do przepisów dotyczących poruszania się urządzeniami transportu
osobistego, uprzejmie wskazuję, że zgodnie z przepisami art. 33b ust 1 i 2 ustawy – Prawo
o ruchu drogowym, kierujący urządzeniem transportu osobistego jest obowiązany
korzystać z drogi dla rowerów lub drogi dla pieszych i rowerów, jeżeli jest ona wyznaczona
dla kierunku, w którym się porusza lub zamierza skręcić. Kierujący urządzeniem transportu
osobistego, korzystając z drogi dla pieszych i rowerów, jest obowiązany zachować
szczególną ostrożność i ustępować pierwszeństwa pieszemu. Natomiast korzystanie
z drogi dla pieszych przez kierującego urządzeniem transportu osobistego jest dozwolone
wyjątkowo, gdy brakuje drogi dla rowerów oraz drogi dla pieszych i rowerów.
W myśl ust. 3 art. 33b tej ustawy, kierującemu urządzeniem transportu osobistego
zabrania się:
1) ciągnięcia lub holowania innego pojazdu;
2) przewożenia innej osoby, zwierzęcia lub ładunku;
3) czepiania się pojazdów;
4) jazdy po jezdni, z wyjątkiem korzystania z przejazdu dla rowerów.
Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 33c ustawy – Prawo o ruchu drogowym,
zarówno kierujący hulajnogą elektryczną, jak i kierujący urządzeniem transportu
osobistego, korzystając z drogi dla pieszych, jest obowiązany jechać z prędkością zbliżoną
do prędkości pieszego, zachować szczególną ostrożność, ustępować pierwszeństwa
pieszemu oraz nie utrudniać jego ruchu.
Zasady poruszania się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch zostały określone
m.in. w art. 15a ust. 1-7 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Na podstawie tych regulacji,
osoba poruszająca się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch jest obowiązana
korzystać z drogi dla pieszych, drogi dla pieszych i rowerów lub drogi dla rowerów. Osobę
poruszającą się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch na drodze dla rowerów
obowiązuje ruch prawostronny.
Zgodnie z przywołanymi przepisami ustawy, osoba poruszająca się przy użyciu urządzenia
wspomagającego ruch, korzystając z drogi dla pieszych lub drogi dla pieszych i rowerów,
jest obowiązana poruszać się z prędkością zbliżoną do prędkości pieszego, zachować
szczególną ostrożność, ustępować pierwszeństwa pieszemu oraz nie utrudniać jego
ruchu.
-- 4 of 7 --
5
Podczas przekraczania jezdni, drogi dla rowerów lub torowiska, osoba poruszająca się przy
użyciu urządzenia wspomagającego ruch jest obowiązana zachować szczególną
ostrożność oraz korzystać z przejazdu dla rowerów, a w przypadku jego braku – z przejścia
dla pieszych albo przejścia sugerowanego, na zasadach określonych dla ruchu pieszych
w przepisach art. 13 ustawy.
Dodatkowo, osoba poruszająca się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch jest
obowiązana:
1) poruszać się z prędkością zapewniającą panowanie nad tym urządzeniem,
z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa;
2) przy wymijaniu zachować bezpieczny odstęp od wymijanego pojazdu lub uczestnika
ruchu;
3) przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu
lub przeszkody;
4) przed wyprzedzaniem upewnić się, czy ma dostateczne miejsce do wyprzedzania bez
utrudnienia komukolwiek ruchu;
5) zbliżając się do przejścia dla pieszych, zachować szczególną ostrożność i ustąpić
pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu.
Jednocześnie, zgodnie z ustawą – Prawo o ruchu drogowym, osobie poruszającej się przy
użyciu urządzenia wspomagającego ruch zabrania się:
1) poruszania się w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka
działającego podobnie do alkoholu;
2) przewożenia innej osoby, zwierzęcia lub ładunku;
3) ciągnięcia pojazdu lub ładunku;
4) czepiania się pojazdów;
5) poruszania się tyłem.
Mając na uwadze kompleksowy charakter przywołanych wyżej regulacji, w ocenie resortu
infrastruktury nie zachodzi potrzeba doprecyzowania przepisów ustawy
w przedmiotowym zakresie.
Informuję ponadto, że aktualnie prowadzone są prace nad projektem ustawy o zmianie
ustawy o kierujących pojazdami oraz niektórych innych ustaw, ujętym w wykazie prac
legislacyjnych i programowych Rady Ministrów pod numerem UD402. Projekt ten
przewiduje m.in. wprowadzenie regulacji porządkujących zasady parkowania hulajnóg
elektrycznych oraz urządzeń transportu osobistego. Projektowane przepisy wprowadzają
obowiązek pozostawiania hulajnóg elektrycznych i urządzeń transportu osobistego
udostępnianych w ramach mikromobilności dzielonej wyłącznie w miejscach
wyznaczonych przez zarządcę drogi. Oczekuje się, że takie rozwiązanie będzie miało
pozytywny wpływ na bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, w szczególności
pieszych. Dodatkowo, w projekcie ustawy proponuje się wprowadzenie obiektywnej,
jednoznacznej podstawy usunięcia pojazdu pozostawionego poza wyznaczoną strefą, co
-- 5 of 7 --
6
zwiększy skuteczność i szybkość reakcji organów uprawnionych do usuwania pojazdów,
co przełoży się na krótszy czas występowania nieprawidłowo pozostawionych pojazdów
w przestrzeni publicznej i ograniczenie okresu, w którym stanowią one potencjalne
zagrożenie. Aktualnie projekt ustawy UD402 znajduje się na etapie uzgodnień
międzyresortowych i konsultacji publicznych.
Resort infrastruktury przygotował również projekt ustawy o zmianie ustawy o systemach
homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia oraz niektórych innych ustaw (UC95),
w ramach którego jedną z kluczowych zmian jest wzmocnienie nadzoru rynku
motoryzacyjnego realizowanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego
(TDT). Projekt został przekazany do rozpatrzenia przez Stały Komitet Rady Ministrów.
Celem przyznania Dyrektorowi TDT szeregu narzędzi niezbędnych do kontroli pojazdów
i części wprowadzonych do obrotu w Polsce oraz skuteczniejszego wycofywania
niebezpiecznych produktów jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony
środowiska. Istotny jest również aspekt ochrony konsumentów przed nieuczciwymi
praktykami ze strony podmiotów sprzedających pojazdy i części niezgodne z przepisami.
Dyrektor TDT został również wyznaczony w ww. projekcie ustawy jako organ nadzoru
rynku m.in. w obszarze hulajnóg elektrycznych w zakresie spełniania przez te pojazdy
warunków technicznych określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury
z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich
niezbędnego wyposażenia.
Dodatkowo w projekcie ustawy zaproponowano rozszerzenie zakresu upoważnienia
w ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego przez strażników gminnych (miejskich)
poprzez możliwość używania przez nich przyrządów kontrolnych lub pomiarowych
służących do określania maksymalnej (konstrukcyjnej) prędkości pojazdów. Zapis ten
umożliwi strażom gminnym (miejskim) stosowanie przenośnych urządzeń do kontroli
prędkości maksymalnej (konstrukcyjnej) rowerów i hulajnóg elektrycznych.
Jak wspomniano na wstępie, projekt ustawy o trasach dla rowerów został wpisany do
Wykazu prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów pod numerem UD401,
a planowany termin jego przyjęcia przez Radę Ministrów określono pierwotnie na
III kwartał 2026 r. Termin ten nie został dotrzymany. Uzgodnienia wewnątrzresortowe
projektu okazały się bardziej złożone i czasochłonne, niż pierwotnie zakładano. Do
projektu zgłoszono liczne uwagi, których rozpatrzenie wymagało przeprowadzenia
szczegółowych analiz, dodatkowych uzgodnień oraz odpowiedniego skorygowania
projektu i dokumentów towarzyszących.
Priorytetem Ministerstwa jest przygotowanie regulacji spójnej, jednoznacznej i możliwej
do prawidłowego stosowania, a nie wyłącznie formalne dochowanie pierwotnie
założonego harmonogramu. Przesunięcie terminu wynika zatem z potrzeby rzetelnego
rozpatrzenia zgłoszonych uwag i zapewnienia odpowiedniej jakości projektowanych
rozwiązań, nie zaś z odstąpienia od prac nad projektem.
-- 6 of 7 --
7
Obecnie trwają prace nad ostatecznym uzgodnieniem projektu pod względem prawnym,
legislacyjnym i redakcyjnym. Po ich zakończeniu projekt zostanie w najbliższym czasie
skierowany do konsultacji publicznych, uzgodnień międzyresortowych i opiniowania.
Dokładny termin zakończenia prac będzie zależał również od przebiegu tych etapów.
Zamiarem Ministerstwa pozostaje doprowadzenie do uchwalenia ustawy w obecnej
kadencji Sejmu.
Z wyrazami szacunku
Dokument podpisany elektronicznie przez:
z upoważnienia Ministra Infrastruktury
Stanisław Bukowiec
Sekretarz Stanu
-- 7 of 7 --