Interpelacja w sprawie nierównego ukształtowania zasad rozszerzania uprawnień instruktorów nauki jazdy i egzaminatorów w zakresie kategorii B+E, C+E oraz D+E
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja nr 19815
do ministra infrastruktury
w sprawie nierównego ukształtowania zasad rozszerzania uprawnień instruktorów nauki jazdy i egzaminatorów w zakresie kategorii B+E, C+E oraz D+E
Zgłaszający: Bartłomiej Pejo
Data wpływu: 15-09-2026
Szanowny Panie Ministrze,
zwracam się z interpelacją dotyczącą przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, w szczególności art. 33, art. 35 oraz art. 59, które w odmienny sposób regulują zasady rozszerzania uprawnień zawodowych instruktorów nauki jazdy oraz egzaminatorów.
Obecne przepisy prowadzą do sytuacji, w której instruktor posiadający uprawnienia do szkolenia w zakresie kategorii B, C albo D, a jednocześnie posiadający prawo jazdy odpowiednio kategorii B+E, C+E albo D+E, musi uzyskać dodatkowe uprawnienie instruktorskie dla odpowiedniej kategorii +E.
Jednocześnie egzaminator posiadający uprawnienie do egzaminowania w zakresie kategorii B, C albo D oraz posiadający odpowiednie prawo jazdy B+E, C+E albo D+E jest uprawniony, na podstawie art. 59 ustawy, do egzaminowania również w zakresie odpowiedniej kategorii +E bez konieczności przechodzenia analogicznego dodatkowego procesu kwalifikacyjnego.
Powstaje zatem zasadnicze pytanie o merytoryczne uzasadnienie takiego zróżnicowania.
Egzaminator nie jest jedynie obserwatorem osoby egzaminowanej. Musi posiadać wiedzę i umiejętności pozwalające fachowo ocenić prawidłowość przygotowania oraz prowadzenia zespołu pojazdów, wykonywania wymaganych manewrów i zachowania osoby egzaminowanej w ruchu drogowym, a następnie na tej podstawie rozstrzygnąć o wyniku państwowego egzaminu.
Skoro ustawodawca uznaje, że posiadanie uprawnienia egzaminatora kategorii B, C albo D, w połączeniu z prawem jazdy odpowiedniej kategorii +E, zapewnia wystarczające kompetencje do egzaminowania w tym zakresie, wymaga wyjaśnienia, dlaczego analogiczna zasada nie znajduje zastosowania wobec instruktorów.
Instruktor kategorii B, C albo D przeszedł już właściwy dla swojego zawodu proces kwalifikacyjny potwierdzający jego przygotowanie metodyczne i dydaktyczne do szkolenia kandydatów na kierowców. Jeżeli posiada jednocześnie odpowiednią kategorię prawa jazdy +E, to zasadnicze pytanie sprowadza się do tego, jakie dodatkowe kompetencje związane z kategorią +E powinien jeszcze potwierdzić instruktor, których ustawodawca nie wymaga od egzaminatora.
Nie jest to przy tym problem dotyczący pojedynczej kategorii prawa jazdy. Analogiczna różnica występuje w przypadku kategorii: B/B+E, C/C+E oraz D/D+E, co wskazuje na systemowy charakter problemu.
Z historii legislacyjnej ustawy wynika, że dwa odmienne modele rozszerzania uprawnień zawodowych występowały już na etapie prac nad rządowym projektem ustawy o kierujących pojazdami, druk sejmowy nr 2879 VI kadencji Sejmu. W odniesieniu do instruktorów przewidziano dodatkowy proces kwalifikacyjny przy rozszerzaniu uprawnień, natomiast wobec egzaminatorów przyjęto rozwiązanie, zgodnie z którym uprawnienie egzaminatorskie kategorii podstawowej wraz z posiadaniem prawa jazdy odpowiedniej kategorii +E umożliwia egzaminowanie również w tej kategorii. Z dostępnych materiałów legislacyjnych nie wynika jednak jednoznaczne, konkretne i przekonujące uzasadnienie merytoryczne dla utrzymywania takiego zróżnicowania.
Obowiązujące rozwiązania powinny zostać również ocenione z punktu widzenia konstytucyjnej zasady równości oraz proporcjonalności ograniczeń związanych z wykonywaniem zawodu. Nie chodzi o obniżanie wymogów kwalifikacyjnych ani standardów bezpieczeństwa ruchu drogowego. Chodzi o to, aby obowiązki nakładane przez państwo były uzasadnione rzeczywistymi różnicami kompetencyjnymi i pozostawały proporcjonalne do celu, któremu mają służyć.
W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami:
Jakie konkretne różnice w zakresie wymaganej wiedzy, umiejętności lub kompetencji zawodowych uzasadniają obowiązek uzyskania przez instruktora kategorii B, C lub D dodatkowych uprawnień instruktorskich odpowiednio B+E, C+E lub D+E, podczas gdy egzaminator posiadający analogiczne uprawnienia zawodowe oraz odpowiednią kategorię prawa jazdy +E nie musi przechodzić analogicznego dodatkowego procesu kwalifikacyjnego?
Dlaczego posiadanie prawa jazdy B+E, C+E albo D+E jest uznawane za wystarczające uzupełnienie kwalifikacji zawodowych egzaminatora odpowiednio kategorii B, C albo D, a posiadanie tego samego prawa jazdy nie jest uznawane za wystarczające uzupełnienie kwalifikacji instruktora odpowiedniej kategorii?
Jeżeli ministerstwo uzasadnia powyższe zróżnicowanie odmiennym charakterem zawodu instruktora i egzaminatora, jakie konkretnie kompetencje dotyczące kategorii +E wymagają dodatkowego potwierdzenia po stronie instruktora, lecz nie wymagają takiego potwierdzenia po stronie egzaminatora?
Czy Ministerstwo Infrastruktury posiada analizy, ekspertyzy, wyniki badań, dane dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego lub inne materiały stanowiące merytoryczne uzasadnienie utrzymywania opisanego zróżnicowania? Jeżeli tak, proszę o ich wskazanie oraz przedstawienie wynikających z nich wniosków.
Jakie ratio legis legło u podstaw przyjęcia odmiennego modelu rozszerzania uprawnień zawodowych instruktorów i egzaminatorów w zakresie kategorii +E podczas prac nad ustawą o kierujących pojazdami?
Czy od czasu wejścia w życie ustawy ministerstwo dokonywało ponownej analizy zasadności utrzymywania powyższego zróżnicowania? Jeżeli tak, jakie były wyniki tej analizy?
Czy ministerstwo dokonywało oceny tych regulacji pod kątem zasady równości wynikającej z art. 32 Konstytucji RP oraz proporcjonalności ograniczeń dotyczących wykonywania zawodu, wynikającej z art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP?
Ilu instruktorów w latach 2021-2025 oraz w 2026 r. uzyskało dodatkowe uprawnienia w zakresie kategorii B+E, C+E oraz D+E? Proszę o podanie danych z podziałem na poszczególne kategorie i lata, o ile ministerstwo nimi dysponuje.
Czy Ministerstwo Infrastruktury dostrzega możliwość zmiany ustawy o kierujących pojazdami w taki sposób, aby instruktor posiadający uprawnienie do szkolenia w zakresie kategorii B, C lub D oraz odpowiednie prawo jazdy kategorii +E mógł uzyskać uprawnienie do szkolenia w zakresie odpowiedniej kategorii +E bez konieczności przechodzenia obecnie wymaganej dodatkowej procedury kwalifikacyjnej?
Czy ministerstwo zamierza podjąć inicjatywę legislacyjną zmierzającą do usunięcia opisanej asymetrii? Jeżeli tak, w jakim terminie można oczekiwać przedstawienia projektu zmian? Jeżeli nie, proszę o szczegółowe przedstawienie merytorycznych przesłanek przemawiających za utrzymaniem obecnego stanu prawnego.
W mojej ocenie przedstawiona sprawa wymaga rzeczywistego przeglądu obowiązujących regulacji. Państwo nie powinno nakładać na osoby wykonujące zawód dodatkowych obowiązków kwalifikacyjnych, administracyjnych i finansowych, jeżeli nie stoją za nimi konkretne i możliwe do wykazania przesłanki dotyczące kompetencji lub bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Jeżeli takie przesłanki nie istnieją, zasadne jest podjęcie prac legislacyjnych zmierzających do usunięcia opisanej niespójności oraz stworzenia racjonalnych, proporcjonalnych i jednolitych zasad rozszerzania uprawnień zawodowych.
Łączę wyrazy szacunku
Bartłomiej Pejo
Poseł na Sejm RP
Sekretarz stanu Stanisław Bukowiec
Odpowiedź standardowa – resort odnosi się merytorycznie do zagadnienia z umiarkowaną ilością danych szczegółowych.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (11)
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
15165 znakówkancelaria@mi.gov.pl ul. Chałubińskiego 4/6
www.gov.pl/web/infrastruktura 00-928 Warszawa
Znak pisma: DTD-13.054.21.2026
Warszawa, 04 listopada 2026
Szanowny Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 19815 Pana Posła Bartłomieja Pejo uprzejmie
przedstawiam następujące informacje.
Na wstępie pragnę podkreślić, że instruktor nauki jazdy odgrywa kluczową rolę w procesie
szkolenia kandydatów na kierowców. To właśnie instruktor kształtuje pierwsze nawyki
i postawy przyszłego kierowcy, przekazuje wiedzę o zasadach bezpiecznego
uczestniczenia w ruchu drogowym oraz uczy odpowiedzialności za siebie i innych
użytkowników dróg. Jakość jego pracy ma bezpośredni wpływ na poziom przygotowania
kursantów, a w konsekwencji na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Z tego względu
zasady dotyczące kwalifikacji instruktorów, w tym rozszerzania ich uprawnień, wymagają
szczególnej uwagi.
Przy rozszerzaniu zakresu szkolenia ustawa z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami
(Dz. U. z 2025 r. poz. 1226, z późn. zm.) wymaga od instruktora nauki jazdy posiadania
odpowiedniego prawa jazdy przez co najmniej rok i wskazanego doświadczenia, a także
ukończenia kursu i zdania egzaminu kwalifikacyjnego (art. 33 ust. 1 pkt 2 lit. c, pkt 6 i 7).
Art. 35 ust. 2 i 4 ogranicza ten kurs do części uzupełniającej, właściwej dla nowej kategorii.
Odrębność kompetencji instruktora dotyczy przekazania osobie początkującej zasad
sprawdzania dopuszczalnych mas i łączenia pojazdów, sprzęgania, kontroli instalacji
i zabezpieczeń, toru jazdy, cofania, skręcania oraz hamowania z przyczepą. Instruktor musi
rozpoznać błąd, przerwać niebezpieczny manewr, wyjaśnić sposób jego prawidłowego
wykonania, a także objaśnić mechanizmy wpływające na przebieg manewru. Dłuższy
zespół pojazdów zachowuje się inaczej na łuku i przy cofaniu, a jego zachowanie zależy
również od obciążenia i rodzaju przyczepy.
-- 1 of 6 --
2
Egzaminator musi znać te same właściwości fizyczne i prawidłowy wzorzec wykonania
zadania, lecz w trakcie egzaminu ocenia zachowanie kandydata. Ustawodawca
przewidział dla egzaminatorów inną technikę potwierdzania kompetencji (art. 59 pkt 1
ustawy). Przyjęto zapewne, że instruktor przez wiele godzin prowadzi zajęcia, uzasadnia
właściwe działania i zachowania kursanta, natomiast egzaminator ma należycie
zweryfikować nabyte umiejętności niezbędne do bezpiecznego kierowania zespołem
pojazdów.
Prawo jazdy kategorii B+E, C+E albo D+E poświadcza umiejętność kierowania
odpowiednim zespołem pojazdów, ale nie jest dokumentem potwierdzającym
kwalifikacje dydaktyczne. Egzaminator uzyskuje kwalifikację bazową na zasadach art. 58
ust. 1 pkt 2, 3, 6 i 7 ustawy, a art. 59 pkt 1 wiąże rozszerzenie jej zakresu z posiadaniem
prawa jazdy kategorii E. Ustawa nie wymaga w tym przypadku odrębnego kursu
kwalifikacyjnego. Nie oznacza to jednak zwolnienia egzaminatora z umiejętności oceny
manewrów wykonywanych zespołem pojazdów ani z odpowiedzialności za wynik
egzaminu państwowego.
W przypadku instruktora nauki jazdy przedmiot dodatkowej oceny jest inny i wynika z § 26
ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 4 marca 2016 r. w sprawie
szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów
i wykładowców (Dz. U. z 2018 r. poz. 1885, z późn. zm.), który odsyła do zajęć
programowych właściwych dla rozszerzanej kategorii. Z kolei § 7 ust. 2 pkt 1
rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 czerwca 2019 r. w sprawie uzyskiwania
uprawnień przez instruktorów i wykładowców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1200, z późn. zm.)
ogranicza egzamin instruktora w zakresie kategorii E prawa jazdy do części pierwszej i
trzeciej. Część trzecia jest pokazem prowadzenia zajęć praktycznych, obejmującym
zadania na placu manewrowym i w ruchu drogowym (§ 7 ust. 1 pkt 3). Sprawdzeniu
podlega więc sposób nauczania, a nie wyłącznie umiejętność samodzielnego prowadzenia
pojazdu.
Przyjęty schemat ma zapewnić kandydatom na kierowców wykwalifikowaną kadrę
instruktorską, umożliwiającą gruntowne przygotowanie do egzaminu państwowego
w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego.
Dodatkowego potwierdzenia po stronie instruktora wymagają: planowanie ćwiczenia
na właściwym zespole pojazdów, objaśnienie czynności kontrolnych i sprzęgania,
przekazanie zasad obserwacji toru przyczepy, nauka cofania i reakcji na zmianę kierunku
skrętu, bezpieczny instruktaż w trakcie manewru oraz ocena gotowości osoby szkolonej
do samodzielnej jazdy. Podstawę ustawową stanowią art. 35 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 pkt 1
w związku z art. 33 ust. 1 pkt 6 i 7, a zakres praktycznego pokazu określa rozporządzenie
z 2019 r. Egzaminator potrzebuje wiedzy o prawidłowym wykonaniu tych samych
manewrów, lecz art. 59 uznaje w jego przypadku dotychczasowe uprawnienie
-- 2 of 6 --
3
egzaminatorskie oraz posiadaną kategorię E prawa jazdy za wystarczające do rozszerzenia
zakresu oceny.
Należy jednak wskazać istniejące wyjątki, które relatywizują tezę o odmiennym
traktowaniu obu grup. Art. 33 ust. 3a pkt 3–5 nakazuje staroście dokonanie wpisu z
urzędu, między innymi kategorii B+E przy uprawnieniu instruktorskim C+E lub D+E oraz
kategorii D+E u instruktora C+E, który ma także uprawnienie do szkolenia w zakresie
kategorii D i D+E. Wpis taki nie wynika natomiast z samego połączenia uprawnienia
instruktorskiego B z prawem jazdy B+E ani uprawnienia C z prawem jazdy C+E. Organ nie
może ustanowić takiej przesłanki w drodze analogii do art. 59 ustawy.
Ministerstwo Infrastruktury nie dysponuje odrębną ekspertyzą, badaniami wypadkowości
ani analizą porównawczą ryzyka dla obu zawodów w odniesieniu do kategorii E prawa
jazdy. Nie można zatem przedstawić jako wykazanej statystycznie tezy, że brak kursu
uzupełniającego instruktora wpływa na liczbę zdarzeń drogowych. Resort dostrzega, że
brak takich analiz ogranicza możliwość merytorycznej oceny obecnego rozwiązania.
Dostępne są natomiast materiały normatywne i urzędowe: druk sejmowy nr 2879 VI
kadencji i ustawa z 2011 r., ustawa nowelizująca z 26 czerwca 2014 r. (Dz. U. poz. 970),
program kursu określony w rozporządzeniu z 2016 r. oraz zakres egzaminu określony
w rozporządzeniu z 2019 r., które zostały poddane analizie. Należy też podkreślić, że
instruktorzy nauki jazdy i egzaminatorzy wykonują swoje zadania rzetelnie i z należytą
starannością, co ma istotne znaczenie dla kandydatów na kierowców wszystkich kategorii.
Pierwotna ustawa z 5 stycznia 2011 r. zawierała zarówno model kwalifikacji instruktora
w art. 33 i 35, jak i regułę uprawnień egzaminatora w art. 59 pkt 1. Projekt rządowy
(druk nr 2879 VI kadencji) wpłynął do Sejmu 8 marca 2010 r. Z zestawienia przepisów
wynika zamysł regulacyjny: przy szkoleniu wymagano odrębnego sprawdzenia
kompetencji do prowadzenia zajęć, a przy egzaminowaniu dopuszczono uznanie
wcześniejszej kwalifikacji egzaminatora wraz z prawem jazdy właściwej kategorii E.
Materiały projektu nie zawierają jednak wyliczenia korzyści dla bezpieczeństwa ani
szczegółowej analizy porównawczej obu zawodów.
Istotna jest późniejsza korekta ustawodawcy. Ustawa z 26 czerwca 2014 r. dodała art. 33
ust. 3a, wprowadzając zamknięty katalog wpisów z urzędu, także w odniesieniu
do kategorii E, a jej art. 6 objął tym rozwiązaniem osoby już wpisane do ewidencji.
Świadczy to o uznaniu przez ustawodawcę określonych kwalifikacji pokrewnych, a
zarazem o niewprowadzeniu reguły ogólnej B→B+E i C→C+E. Rozporządzenie z 2019 r.
ograniczyło ponadto zakres egzaminu instruktorskiego w tych kategoriach do części
pierwszej i trzeciej. Ten ciąg zmian ma znaczenie dla oceny obecnego ciężaru wymogu,
niezależnie od pierwotnego ratio legis.
Ministerstwo nie dokonywało dotąd kompleksowej, odrębnej analizy zasadności
omawianego zróżnicowania po wejściu ustawy w życie. Zagadnienie było natomiast
przedmiotem przeglądu w związku z petycją dotyczącą automatycznego rozszerzenia
-- 3 of 6 --
4
uprawnień instruktorów nauki jazdy o B+E, C+E i D+E. W opublikowanej odpowiedzi z 25
czerwca 2026 r. resort nie znalazł wówczas podstaw do podjęcia postulowanych prac
legislacyjnych, wskazując, że prawo jazdy potwierdza umiejętność kierowania zespołem,
a egzamin instruktorski weryfikuje także umiejętność prowadzenia zajęć praktycznych.
Wynikało to z oceny konkretnej petycji, a nie pełnej oceny skutków regulacji. Ministerstwo
dostrzega, że interpelacja przedstawia dodatkowe argumenty, które uzasadniają
ponowne przyjrzenie się sprawie.
Ministerstwo nie dysponuje odrębną analizą omawianych rozwiązań pod kątem art. 32
oraz art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Konstytucyjny punkt
odniesienia stanowią zasada równego traktowania, wolność wyboru i wykonywania
zawodu oraz warunki dopuszczalności i proporcjonalność ograniczeń.
Instruktora nauki jazdy i egzaminatora można porównywać w zakresie kwalifikacji
do wykonywania zadań z udziałem zespołu pojazdów, lecz ich czynności zawodowe nie są
tożsame. Odrębny kurs może służyć ochronie bezpieczeństwa i jakości nauczania,
a ustawa przewiduje środki łagodzące: kurs uzupełniający zamiast pełnego, egzamin
bez części drugiej oraz wpisy z urzędu na podstawie art. 33 ust. 3a. Jednocześnie
Ministerstwo uznaje, że pytanie o proporcjonalność obecnego wymogu i jego różnicę
względem ścieżki egzaminatorskiej jest uzasadnione i powinno zostać uwzględnione w
ponownej analizie.
Wyniki egzaminów kwalifikacyjnych instruktorów nauki jazdy ustalają komisje
powoływane przez wojewodów (art. 39 ust. 1 ustawy), a pozytywny wynik przekazuje się
właściwemu staroście. Wynik egzaminu nie jest jednak równoznaczny z uzyskaniem
uprawnienia: wymaga to spełnienia pozostałych przesłanek i wpisu do ewidencji.
Miarodajne są zatem ewidencje prowadzone przez starostów na podstawie art. 33 ust. 2
i 3 ustawy, zawierające zakres uprawnień i datę ich uzyskania. Ministerstwo nie dysponuje
danymi o liczbie instruktorów, którzy w latach 2021–2026 uzyskali uprawnienia B+E, C+E
i D+E, i nie może podać wiarygodnych wartości liczbowych. Jeżeli to będzie potrzebne
w ramach ponownej analizy, resort może zwrócić się do starostów o zestawienia za lata
2021–2025 i za 2026 r. do wskazanej daty, z podziałem na kategorie oraz z rozróżnieniem
wpisów po kursie i egzaminie od wpisów z urzędu na podstawie art. 33 ust. 3a pkt 3–5.
Dane z egzaminów od wojewodów mogłyby służyć weryfikacji tych zestawień.
Jednocześnie uprzejmie informuję, że ustawa o kierujących pojazdami mogłaby zostać
zmieniona w sposób umożliwiający instruktorowi posiadającemu uprawnienie
do szkolenia w zakresie kategorii B, C lub D oraz odpowiednie prawo jazdy kategorii +E
uzyskanie uprawnienia do szkolenia w zakresie odpowiedniej kategorii +E bez obecnie
wymaganej dodatkowej procedury kwalifikacyjnej. Taka zmiana wymagałaby jednak
uprzedniej oceny jej skutków, w tym wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego.
Przepisy unijne dotyczące praw jazdy nie wydają się wykluczać krajowego uznania
wcześniej potwierdzonych kompetencji instruktora, a art. 33 ust. 3a już przewiduje takie
-- 4 of 6 --
5
uznanie w określonych konfiguracjach. Rozszerzenie katalogu o połączenie uprawnienia
instruktorskiego B, C albo D z odpowiednim prawem jazdy kategorii E wymagałoby zmiany
ustawy, gdyż obecnie art. 33 ust. 1 pkt 6 i 7 oraz art. 35 ust. 2 i 4 nie dają staroście
podstawy do odstąpienia od kursu uzupełniającego i egzaminu poza wyjątkami
wskazanymi w ustawie. Z tego względu sama zmiana rozporządzenia lub wytycznych dla
organów nie byłaby wystarczająca.
Jednocześnie pragnę zaznaczyć, że postulat przedstawiony w interpelacji zasługuje
na dalsze rozważenie. Z dotychczasowych ustaleń wynika, że jego realizacja mogłaby
nastąpić w jednym z dwóch wariantów, opisanych poniżej.
Pierwszy to wpis z urzędu po sprawdzeniu posiadanej kategorii E, uprawnienia
instruktorskiego i pozostałych przesłanek. Drugi to ograniczenie dodatkowej oceny
do metodyki szkolenia na zespole pojazdów, z rezygnacją z elementów powtarzających
wcześniejsze sprawdzenie. W obu przypadkach należałoby określić organ właściwy,
wymagane dokumenty, moment nabycia uprawnienia, zasady wpisu dla osób już
wykonujących zawód, zmianę wzoru legitymacji oraz okres dostosowawczy dla ośrodków
i komisji. Pierwszy wariant przynosi większe oszczędności czasu i kosztów, a drugi
zachowuje bezpośrednią weryfikację umiejętności dydaktycznych właściwych dla
kategorii E. Ocena skutków regulacji powinna porównać te warianty na podstawie danych,
bez z góry przyjętego założenia o ich równoważności dla bezpieczeństwa ruchu
drogowego.
Dotychczasowe stanowisko resortu z 25 czerwca 2026 r. nie przewidywało prac nad
automatycznym rozszerzeniem uprawnień instruktorskich. Projekt ustawy o zmianie
ustawy o kierujących pojazdami oraz niektórych innych ustaw (UD402) nie przewidywał
dotychczas postulowanej w interpelacji reguły wpisu B+E, C+E i D+E. Z uwagi na
argumenty przedstawione w interpelacji Ministerstwo dostrzega zasadność ponownej
analizy tej kwestii. Wyniki tej analizy będą podstawą decyzji o podjęciu ewentualnej
inicjatywy legislacyjnej albo o uwzględnieniu omawianych kwestii w ramach prac już
prowadzonych, przy czym na obecnym etapie Ministerstwo nie przesądza kierunku ani
kształtu przyszłych rozwiązań.
Dotychczasowe stanowisko opiera się na przesłance, że kurs uzupełniający i egzamin
obejmują sposób nauczania bezpiecznej jazdy zespołem pojazdów, którego nie
dokumentuje samo prawo jazdy. Ustawodawca już ograniczył ciężar tego wymogu
poprzez kurs uzupełniający, dwuczęściowy egzamin i wyjątki z art. 33 ust. 3a. Jest to
jednak argument regulacyjny, który nie został dotąd poparty danymi o skuteczności,
dlatego wymaga weryfikacji.
Podsumowując, obowiązująca ustawa nie pozwala stosować art. 59 pkt 1 do instruktorów
nauki jazdy, lecz umożliwia wpisy z urzędu w przypadkach określonych w art. 33 ust. 3a,
w tym uzyskanie D+E przez instruktora C+E posiadającego uprawnienie do szkolenia
w zakresie kategorii D i D+E. W pozostałych przypadkach rozszerzenie wymaga spełnienia
-- 5 of 6 --
6
wymogów art. 33 i 35. Zmiana tego modelu jest możliwa w drodze ustawy, po ocenie
jej skutków i zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Ministerstwo Infrastruktury docenia zaangażowanie i profesjonalizm instruktorów nauki
jazdy, którzy swoją codzienną pracą budują kulturę bezpiecznej jazdy i wpływają na jakość
szkolenia kierowców w całym kraju. Zagadnienie przedstawione w interpelacji jest istotne
zarówno dla tego środowiska, jak i dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, ponieważ jakość
szkolenia należy do podstawowych czynników kształtujących poziom bezpieczeństwa na
drogach.
Zdając sobie sprawę z wagi roli instruktorów, resort dostrzega zasadność ponownej
analizy omawianej kwestii, tak aby przepisy dotyczące ich kwalifikacji były adekwatne i
proporcjonalne oraz opierały się na rzetelnych danych. Powinny one uwzględniać
zarówno interesy osób wykonujących ten zawód, jak i nadrzędny cel, jakim jest ochrona
życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego.
Z wyrazami szacunku
Dokument podpisany elektronicznie przez:
z upoważnienia Ministra Infrastruktury
Stanisław Bukowiec
Sekretarz Stanu
-- 6 of 6 --