Interpelacja nr 18557
Interpelacja w sprawie sytuacji na rynku paliw stałych wykorzystywanych do ogrzewania gospodarstw domowych, ze szczególnym uwzględnieniem pelletu drzewnego
Zgłaszający:
•
Adresat:
Klimat, Energia i Środowisko (100%)
Rolnictwo i Rozwój Wsi (75%)
Podatki, Finanse i Budżet (54%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie sytuacji na rynku paliw stałych wykorzystywanych do ogrzewania gospodarstw domowych, ze szczególnym uwzględnieniem pelletu drzewnego
Interpelacja nr 18557
do ministra klimatu i środowiska
w sprawie sytuacji na rynku paliw stałych wykorzystywanych do ogrzewania gospodarstw domowych, ze szczególnym uwzględnieniem pelletu drzewnego
Zgłaszający: Tadeusz Woźniak
Data wpływu: 13-07-2026
Szanowny Panie Ministrze,
do mojego biura poselskiego docierają liczne i bardzo niepokojące sygnały od mieszkańców dotyczące sytuacji na rynku paliw wykorzystywanych do ogrzewania gospodarstw domowych, w szczególności pelletu drzewnego. Mieszkańcy wskazują na bardzo wysokie ceny pelletu, sięgające lokalnie nawet około 2200 zł za tonę, a także na problemy z jego bieżącą dostępnością. W niektórych przypadkach oczekiwanie na dostawę wynosi kilka dni, co budzi uzasadnione obawy o dostępność paliwa w nadchodzącym sezonie grzewczym i może oznaczać realne zagrożenie dla bezpieczeństwa cieplnego rodzin.
Problem ten dotyka przede wszystkim mieszkańców domów jednorodzinnych, osób starszych, rodzin z dziećmi, rodzin wielodzietnych oraz gospodarstw domowych o niższych i średnich dochodach. Są to osoby, które nie korzystają z ciepła systemowego i są uzależnione od indywidualnych źródeł ogrzewania. Według relacji mieszkańców roczny koszt ogrzewania domu pelletem może obecnie sięgać nawet około 12 tysięcy złotych. Dla wielu rodzin jest to obciążenie bardzo trudne do udźwignięcia, zwłaszcza przy jednoczesnym wzroście kosztów życia, cen żywności, energii elektrycznej, usług, leków oraz codziennych opłat i innych wydatków.
Należy podkreślić, że problem wysokich cen pelletu nie ma wyłącznie charakteru lokalnego. Publicznie dostępne dane rynkowe i doniesienia medialne wskazują, że w 2026 roku ceny pelletu pozostają na wysokim poziomie, a w zależności od regionu, jakości paliwa, formy zakupu oraz kosztów transportu mogą istotnie przekraczać poziomy akceptowalne dla przeciętnego gospodarstwa domowego. W ostatnich miesiącach pojawiały się również informacje o problemach z dostępnością pelletu, opóźnieniach w dostawach oraz wysokich cenach w szczycie sezonu grzewczego.
Szczególnie bulwersujące jest to, że wielu obywateli przez lata było zachęcanych przez państwo do wymiany starych źródeł ciepła na nowsze rozwiązania, przedstawiane jako bardziej ekologiczne, nowoczesne i ekonomicznie uzasadnione. Wcześniej promowano między innymi ogrzewanie gazowe, a następnie również rozwiązania oparte na biomasie, w tym kotły na pellet. Mieszkańcy, często korzystając z programów publicznych, środków własnych lub kredytów, ponieśli znaczne koszty modernizacji instalacji grzewczych, kierując się przekonaniem, że jest to kierunek wspierany i rekomendowany przez państwo.
Tymczasem dzisiaj wielu z tych obywateli znalazło się w sytuacji, w której po poniesieniu wysokich kosztów wymiany źródła ciepła muszą mierzyć się z drastycznym wzrostem cen paliwa wykorzystywanego do ogrzewania domu. Dotyczyło to wcześniej gazu, a obecnie w coraz większym stopniu dotyczy także pelletu. Powstaje uzasadnione poczucie niesprawiedliwości społecznej: obywatel najpierw zostaje zachęcony do kosztownej modernizacji ogrzewania, a następnie pozostawiony sam sobie wobec gwałtownego wzrostu kosztów eksploatacji nowego źródła ciepła.
W czasie poprzedniego kryzysu energetycznego państwo potrafiło uruchomić realne instrumenty pomocy dla obywateli. Funkcjonowały między innymi dodatki osłonowe obejmujące gospodarstwa domowe korzystające z różnych źródeł ogrzewania, w tym z węgla, pelletu, drewna, gazu LPG czy oleju opałowego. Była to konkretna pomoc dla rodzin, które w trudnej sytuacji gospodarczej i energetycznej potrzebowały wsparcia państwa.
Obecnie takiego realnego, powszechnego i dedykowanego wsparcia dla gospodarstw domowych ogrzewających się pelletem nie ma. Obowiązujące i zapowiadane rozwiązania osłonowe koncentrują się przede wszystkim na odbiorcach ciepła systemowego, podczas gdy znaczna część mieszkańców domów jednorodzinnych, ogrzewających się indywidualnie pelletem, gazem lub innymi paliwami, pozostaje bez porównywalnej ochrony. W praktyce prowadzi to do nierównego traktowania obywateli ze względu na sposób ogrzewania domu.
Trudno zaakceptować sytuację, w której jedne gospodarstwa domowe mogą liczyć na wsparcie państwa, a inne – często ponoszące równie wysokie albo nawet wyższe koszty ogrzewania – są pozostawione bez pomocy. Ogrzewanie domu nie jest dobrem luksusowym, lecz podstawową potrzebą życiową. Ludzie nie wiedzą, skąd mają brać pieniądze na rosnące koszty ogrzewania, szczególnie gdy miesięczne dochody gospodarstw domowych są już obciążone inflacją, kosztami utrzymania, ratami kredytów i bieżącymi rachunkami.
Nie można też pomijać szerszego problemu bezpieczeństwa energetycznego gospodarstw domowych. Jeżeli państwo prowadzi politykę zachęcania obywateli do zmiany źródeł ciepła, musi jednocześnie zapewnić stabilność, przewidywalność i bezpieczeństwo ekonomiczne takich decyzji. W przeciwnym razie obywatele tracą zaufanie do programów publicznych, a polityka energetyczna i antysmogowa państwa staje się dla wielu rodzin źródłem niepewności finansowej.
Mieszkańcy oczekują od państwa nie tylko zachęt do modernizacji źródeł ciepła, ale również odpowiedzialności za skutki takiej polityki. Nie może być tak, że obywatel najpierw jest namawiany do kosztownej wymiany pieca, a następnie zostaje pozostawiony sam sobie wobec drastycznego wzrostu cen paliwa, którego używanie miało być rozwiązaniem nowoczesnym, ekologicznym i opłacalnym.
W czasie poprzedniego kryzysu energetycznego państwo potrafiło uruchomić konkretne instrumenty pomocy dla gospodarstw domowych korzystających z różnych źródeł ogrzewania. Dzisiaj, mimo utrzymujących się wysokich kosztów ogrzewania, wielu obywateli nie widzi analogicznej reakcji obecnego rządu. Powstaje pytanie, dlaczego w sytuacji, gdy ludzie po raz kolejny mierzą się z bardzo wysokimi kosztami podstawowych potrzeb, nie przedstawiono skutecznego programu wsparcia dla gospodarstw ogrzewających się pelletem.
W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami:
Czy minister energii monitoruje aktualną sytuację na rynku pelletu drzewnego, w szczególności w zakresie cen detalicznych, cen hurtowych, dostępności paliwa oraz regionalnych problemów z zaopatrzeniem?
Jakie są, według wiedzy Pana Ministra, główne przyczyny utrzymywania się wysokich cen pelletu oraz okresowych problemów z jego dostępnością? Czy wynikają one z ograniczonej podaży surowca, wzrostu kosztów produkcji, eksportu, importu, problemów logistycznych, działań spekulacyjnych, nadmiernych marż czy innych czynników?
Czy ministerstwo ma aktualne dane dotyczące średnich cen pelletu w poszczególnych województwach oraz skali wzrostu tych cen w porównaniu z poprzednimi sezonami grzewczymi? Proszę o wykaz w odniesieniu do każdego z województw.
Czy rząd ma dane dotyczące liczby gospodarstw domowych w Polsce, które jako główne źródło ogrzewania wykorzystują kotły na pellet lub inne źródła ciepła oparte na biomasie?
Czy ministerstwo pod Pani kierownictwem analizowało, ile gospodarstw domowych ogrzewających się pelletem znajduje się w grupie szczególnie narażonej na ubóstwo energetyczne, w tym wśród seniorów, rodzin wielodzietnych, osób samotnych i osób o niskich dochodach?
Dlaczego rząd nie przygotował dotychczas dedykowanego programu wsparcia dla gospodarstw domowych ogrzewających się pelletem, mimo że w sezonie grzewczym 2025/2026 występowały zarówno problemy z dostępnością tego paliwa, jak i jego bardzo wysokie ceny?
Czy rząd zamierza wprowadzić dodatek osłonowy dla gospodarstw domowych ogrzewających się pelletem na wzór rozwiązań funkcjonujących w czasie poprzedniego kryzysu energetycznego?
Czy rząd rozważa czasowe obniżenie stawki VAT na pellet drzewny lub wprowadzenie innych rozwiązań podatkowych, które mogłyby realnie obniżyć koszt zakupu paliwa dla gospodarstw domowych?
Czy rząd rozważa wprowadzenie mechanizmu dopłat do zakupu pelletu dla gospodarstw domowych, których roczne koszty ogrzewania przekraczają określony próg dochodowy lub kwotowy?
Dlaczego obecne instrumenty pomocy koncentrują się przede wszystkim na odbiorcach ciepła systemowego, pomijając znaczną część mieszkańców domów jednorodzinnych korzystających z indywidualnych źródeł ogrzewania?
Czy rząd uważa za sprawiedliwe, że rodziny, które za namową państwa wymieniły stare piece na kotły pelletowe lub gazowe, obecnie muszą samodzielnie ponosić skutki gwałtownych wzrostów cen paliw?
Czy Pani Minister przedstawiła Radzie Ministrów konkretne propozycje pomocy dla gospodarstw domowych ogrzewających się pelletem, czy też działania rządu ograniczają się obecnie wyłącznie do monitorowania sytuacji?
Czy rząd planuje działania mające na celu stabilizację rynku pelletu, w tym zwiększenie krajowej produkcji, poprawę dostępności surowca, ograniczenie nadmiernych marż lub zapewnienie większej przejrzystości cenowej?
Czy minister energii prowadzi rozmowy z producentami pelletu, przedstawicielami branży drzewnej, Lasami Państwowymi, samorządami oraz organizacjami konsumenckimi w celu zapewnienia stabilnych dostaw pelletu dla odbiorców indywidualnych?
Czy rząd rozważa wykorzystanie mechanizmów interwencyjnych, w tym działań związanych z Rządową Agencją Rezerw Strategicznych, w sytuacji nagłych braków lub skokowych wzrostów cen pelletu?
Czy minister energii analizował możliwość utworzenia strategicznych rezerw paliw wykorzystywanych przez gospodarstwa domowe, w tym pelletu, tak aby w okresach zwiększonego popytu nie dochodziło do braków i gwałtownych wzrostów cen?
Czy rząd zamierza przygotować kampanię informacyjną dla obywateli, która w sposób rzetelny pokaże realne koszty ogrzewania poszczególnymi źródłami ciepła oraz ryzyka związane z uzależnieniem gospodarstwa domowego od jednego rodzaju paliwa?
Czy Ministerstwo Energii, we współpracy z Ministerstwem Klimatu i Środowiska, zamierza dokonać przeglądu dotychczasowej polityki zachęcania obywateli do wymiany źródeł ciepła, tak aby przyszłe programy uwzględniały nie tylko kryteria ekologiczne, ale również bezpieczeństwo ekonomiczne gospodarstw domowych?
Czy rząd zamierza przedstawić rozwiązania dla osób, które poniosły wysokie koszty wymiany źródła ciepła, a następnie zostały dotknięte gwałtownym wzrostem cen paliwa do nowego systemu ogrzewania?
Jakie konkretne działania zamierza podjąć resort energii w najbliższych miesiącach, aby obniżyć koszty ogrzewania gospodarstw domowych korzystających z pelletu i zapewnić im bezpieczeństwo cieplne przed kolejnym sezonem grzewczym?
W związku z powyższym proszę o udzielenie szczegółowej odpowiedzi na przedstawione pytania według schematu Ad1, Ad 2, Ad 3 itd. oraz o wskazanie konkretnych działań, jakie rząd zamierza podjąć w celu stabilizacji rynku pelletu, poprawy dostępności paliwa i ochrony gospodarstw domowych przed nadmiernym wzrostem kosztów ogrzewania.
Z poważaniem
Poseł na Sejm RP
Tadeusz Woźniak
Interpelacja nr 18557
do ministra klimatu i środowiska
w sprawie sytuacji na rynku paliw stałych wykorzystywanych do ogrzewania gospodarstw domowych, ze szczególnym uwzględnieniem pelletu drzewnego
Zgłaszający: Tadeusz Woźniak
Data wpływu: 13-07-2026
Szanowny Panie Ministrze,
do mojego biura poselskiego docierają liczne i bardzo niepokojące sygnały od mieszkańców dotyczące sytuacji na rynku paliw wykorzystywanych do ogrzewania gospodarstw domowych, w szczególności pelletu drzewnego. Mieszkańcy wskazują na bardzo wysokie ceny pelletu, sięgające lokalnie nawet około 2200 zł za tonę, a także na problemy z jego bieżącą dostępnością. W niektórych przypadkach oczekiwanie na dostawę wynosi kilka dni, co budzi uzasadnione obawy o dostępność paliwa w nadchodzącym sezonie grzewczym i może oznaczać realne zagrożenie dla bezpieczeństwa cieplnego rodzin.
Problem ten dotyka przede wszystkim mieszkańców domów jednorodzinnych, osób starszych, rodzin z dziećmi, rodzin wielodzietnych oraz gospodarstw domowych o niższych i średnich dochodach. Są to osoby, które nie korzystają z ciepła systemowego i są uzależnione od indywidualnych źródeł ogrzewania. Według relacji mieszkańców roczny koszt ogrzewania domu pelletem może obecnie sięgać nawet około 12 tysięcy złotych. Dla wielu rodzin jest to obciążenie bardzo trudne do udźwignięcia, zwłaszcza przy jednoczesnym wzroście kosztów życia, cen żywności, energii elektrycznej, usług, leków oraz codziennych opłat i innych wydatków.
Należy podkreślić, że problem wysokich cen pelletu nie ma wyłącznie charakteru lokalnego. Publicznie dostępne dane rynkowe i doniesienia medialne wskazują, że w 2026 roku ceny pelletu pozostają na wysokim poziomie, a w zależności od regionu, jakości paliwa, formy zakupu oraz kosztów transportu mogą istotnie przekraczać poziomy akceptowalne dla przeciętnego gospodarstwa domowego. W ostatnich miesiącach pojawiały się również informacje o problemach z dostępnością pelletu, opóźnieniach w dostawach oraz wysokich cenach w szczycie sezonu grzewczego.
Szczególnie bulwersujące jest to, że wielu obywateli przez lata było zachęcanych przez państwo do wymiany starych źródeł ciepła na nowsze rozwiązania, przedstawiane jako bardziej ekologiczne, nowoczesne i ekonomicznie uzasadnione. Wcześniej promowano między innymi ogrzewanie gazowe, a następnie również rozwiązania oparte na biomasie, w tym kotły na pellet. Mieszkańcy, często korzystając z programów publicznych, środków własnych lub kredytów, ponieśli znaczne koszty modernizacji instalacji grzewczych, kierując się przekonaniem, że jest to kierunek wspierany i rekomendowany przez państwo.
Tymczasem dzisiaj wielu z tych obywateli znalazło się w sytuacji, w której po poniesieniu wysokich kosztów wymiany źródła ciepła muszą mierzyć się z drastycznym wzrostem cen paliwa wykorzystywanego do ogrzewania domu. Dotyczyło to wcześniej gazu, a obecnie w coraz większym stopniu dotyczy także pelletu. Powstaje uzasadnione poczucie niesprawiedliwości społecznej: obywatel najpierw zostaje zachęcony do kosztownej modernizacji ogrzewania, a następnie pozostawiony sam sobie wobec gwałtownego wzrostu kosztów eksploatacji nowego źródła ciepła.
W czasie poprzedniego kryzysu energetycznego państwo potrafiło uruchomić realne instrumenty pomocy dla obywateli. Funkcjonowały między innymi dodatki osłonowe obejmujące gospodarstwa domowe korzystające z różnych źródeł ogrzewania, w tym z węgla, pelletu, drewna, gazu LPG czy oleju opałowego. Była to konkretna pomoc dla rodzin, które w trudnej sytuacji gospodarczej i energetycznej potrzebowały wsparcia państwa.
Obecnie takiego realnego, powszechnego i dedykowanego wsparcia dla gospodarstw domowych ogrzewających się pelletem nie ma. Obowiązujące i zapowiadane rozwiązania osłonowe koncentrują się przede wszystkim na odbiorcach ciepła systemowego, podczas gdy znaczna część mieszkańców domów jednorodzinnych, ogrzewających się indywidualnie pelletem, gazem lub innymi paliwami, pozostaje bez porównywalnej ochrony. W praktyce prowadzi to do nierównego traktowania obywateli ze względu na sposób ogrzewania domu.
Trudno zaakceptować sytuację, w której jedne gospodarstwa domowe mogą liczyć na wsparcie państwa, a inne – często ponoszące równie wysokie albo nawet wyższe koszty ogrzewania – są pozostawione bez pomocy. Ogrzewanie domu nie jest dobrem luksusowym, lecz podstawową potrzebą życiową. Ludzie nie wiedzą, skąd mają brać pieniądze na rosnące koszty ogrzewania, szczególnie gdy miesięczne dochody gospodarstw domowych są już obciążone inflacją, kosztami utrzymania, ratami kredytów i bieżącymi rachunkami.
Nie można też pomijać szerszego problemu bezpieczeństwa energetycznego gospodarstw domowych. Jeżeli państwo prowadzi politykę zachęcania obywateli do zmiany źródeł ciepła, musi jednocześnie zapewnić stabilność, przewidywalność i bezpieczeństwo ekonomiczne takich decyzji. W przeciwnym razie obywatele tracą zaufanie do programów publicznych, a polityka energetyczna i antysmogowa państwa staje się dla wielu rodzin źródłem niepewności finansowej.
Mieszkańcy oczekują od państwa nie tylko zachęt do modernizacji źródeł ciepła, ale również odpowiedzialności za skutki takiej polityki. Nie może być tak, że obywatel najpierw jest namawiany do kosztownej wymiany pieca, a następnie zostaje pozostawiony sam sobie wobec drastycznego wzrostu cen paliwa, którego używanie miało być rozwiązaniem nowoczesnym, ekologicznym i opłacalnym.
W czasie poprzedniego kryzysu energetycznego państwo potrafiło uruchomić konkretne instrumenty pomocy dla gospodarstw domowych korzystających z różnych źródeł ogrzewania. Dzisiaj, mimo utrzymujących się wysokich kosztów ogrzewania, wielu obywateli nie widzi analogicznej reakcji obecnego rządu. Powstaje pytanie, dlaczego w sytuacji, gdy ludzie po raz kolejny mierzą się z bardzo wysokimi kosztami podstawowych potrzeb, nie przedstawiono skutecznego programu wsparcia dla gospodarstw ogrzewających się pelletem.
W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami:
Czy minister energii monitoruje aktualną sytuację na rynku pelletu drzewnego, w szczególności w zakresie cen detalicznych, cen hurtowych, dostępności paliwa oraz regionalnych problemów z zaopatrzeniem?
Jakie są, według wiedzy Pana Ministra, główne przyczyny utrzymywania się wysokich cen pelletu oraz okresowych problemów z jego dostępnością? Czy wynikają one z ograniczonej podaży surowca, wzrostu kosztów produkcji, eksportu, importu, problemów logistycznych, działań spekulacyjnych, nadmiernych marż czy innych czynników?
Czy ministerstwo ma aktualne dane dotyczące średnich cen pelletu w poszczególnych województwach oraz skali wzrostu tych cen w porównaniu z poprzednimi sezonami grzewczymi? Proszę o wykaz w odniesieniu do każdego z województw.
Czy rząd ma dane dotyczące liczby gospodarstw domowych w Polsce, które jako główne źródło ogrzewania wykorzystują kotły na pellet lub inne źródła ciepła oparte na biomasie?
Czy ministerstwo pod Pani kierownictwem analizowało, ile gospodarstw domowych ogrzewających się pelletem znajduje się w grupie szczególnie narażonej na ubóstwo energetyczne, w tym wśród seniorów, rodzin wielodzietnych, osób samotnych i osób o niskich dochodach?
Dlaczego rząd nie przygotował dotychczas dedykowanego programu wsparcia dla gospodarstw domowych ogrzewających się pelletem, mimo że w sezonie grzewczym 2025/2026 występowały zarówno problemy z dostępnością tego paliwa, jak i jego bardzo wysokie ceny?
Czy rząd zamierza wprowadzić dodatek osłonowy dla gospodarstw domowych ogrzewających się pelletem na wzór rozwiązań funkcjonujących w czasie poprzedniego kryzysu energetycznego?
Czy rząd rozważa czasowe obniżenie stawki VAT na pellet drzewny lub wprowadzenie innych rozwiązań podatkowych, które mogłyby realnie obniżyć koszt zakupu paliwa dla gospodarstw domowych?
Czy rząd rozważa wprowadzenie mechanizmu dopłat do zakupu pelletu dla gospodarstw domowych, których roczne koszty ogrzewania przekraczają określony próg dochodowy lub kwotowy?
Dlaczego obecne instrumenty pomocy koncentrują się przede wszystkim na odbiorcach ciepła systemowego, pomijając znaczną część mieszkańców domów jednorodzinnych korzystających z indywidualnych źródeł ogrzewania?
Czy rząd uważa za sprawiedliwe, że rodziny, które za namową państwa wymieniły stare piece na kotły pelletowe lub gazowe, obecnie muszą samodzielnie ponosić skutki gwałtownych wzrostów cen paliw?
Czy Pani Minister przedstawiła Radzie Ministrów konkretne propozycje pomocy dla gospodarstw domowych ogrzewających się pelletem, czy też działania rządu ograniczają się obecnie wyłącznie do monitorowania sytuacji?
Czy rząd planuje działania mające na celu stabilizację rynku pelletu, w tym zwiększenie krajowej produkcji, poprawę dostępności surowca, ograniczenie nadmiernych marż lub zapewnienie większej przejrzystości cenowej?
Czy minister energii prowadzi rozmowy z producentami pelletu, przedstawicielami branży drzewnej, Lasami Państwowymi, samorządami oraz organizacjami konsumenckimi w celu zapewnienia stabilnych dostaw pelletu dla odbiorców indywidualnych?
Czy rząd rozważa wykorzystanie mechanizmów interwencyjnych, w tym działań związanych z Rządową Agencją Rezerw Strategicznych, w sytuacji nagłych braków lub skokowych wzrostów cen pelletu?
Czy minister energii analizował możliwość utworzenia strategicznych rezerw paliw wykorzystywanych przez gospodarstwa domowe, w tym pelletu, tak aby w okresach zwiększonego popytu nie dochodziło do braków i gwałtownych wzrostów cen?
Czy rząd zamierza przygotować kampanię informacyjną dla obywateli, która w sposób rzetelny pokaże realne koszty ogrzewania poszczególnymi źródłami ciepła oraz ryzyka związane z uzależnieniem gospodarstwa domowego od jednego rodzaju paliwa?
Czy Ministerstwo Energii, we współpracy z Ministerstwem Klimatu i Środowiska, zamierza dokonać przeglądu dotychczasowej polityki zachęcania obywateli do wymiany źródeł ciepła, tak aby przyszłe programy uwzględniały nie tylko kryteria ekologiczne, ale również bezpieczeństwo ekonomiczne gospodarstw domowych?
Czy rząd zamierza przedstawić rozwiązania dla osób, które poniosły wysokie koszty wymiany źródła ciepła, a następnie zostały dotknięte gwałtownym wzrostem cen paliwa do nowego systemu ogrzewania?
Jakie konkretne działania zamierza podjąć resort energii w najbliższych miesiącach, aby obniżyć koszty ogrzewania gospodarstw domowych korzystających z pelletu i zapewnić im bezpieczeństwo cieplne przed kolejnym sezonem grzewczym?
W związku z powyższym proszę o udzielenie szczegółowej odpowiedzi na przedstawione pytania według schematu Ad1, Ad 2, Ad 3 itd. oraz o wskazanie konkretnych działań, jakie rząd zamierza podjąć w celu stabilizacji rynku pelletu, poprawy dostępności paliwa i ochrony gospodarstw domowych przed nadmiernym wzrostem kosztów ogrzewania.
Z poważaniem
Poseł na Sejm RP
Tadeusz Woźniak
Odpowiedź urzędowa
Podsekretarz stanu Mikołaj Dorożała
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Bardzo konkretna
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
5%
Konkretność
95%
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
Twarde liczby / kwoty
9 kwot, 9 %
Precyzyjne daty
2
Odpowiedź na punkty
✓ Tak (Ad 1, Pkt...)
Gęstość faktów
7 / 1k zn.
- Zawiera 9 wskazania konkretnych kwot finansowych
- Podaje wskaźniki procentowe (9)
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (2)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
13061 znaków
Telefon: (+48) 22 369 29 00 ul. Wawelska 52/54, 00-922 Warszawa
info@klimat.gov.pl Ministerstwo Klimatu i Środowiska
www.gov.pl/klimat
Działamy zgodnie z EMAS - zarządzając instytucją, dbamy o środowisko
DPN-WEP.0500.12.2026.ŻW
4486783.18540512.14970710
Warszawa, 13-08-2026
Dotyczy: interpelacji z 15 lipca 2026 r., znak: K10INT18557, Pana Posła Tadeusza
Woźniaka w sprawie sytuacji na rynku paliw stałych wykorzystywanych do ogrzewania
gospodarstw domowych, ze szczególnych uwzględnieniem pelletu drzewnego.
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej ·
Sejm RP
Szanowny Panie Marszałku,
w związku z przekazaną przez Ministra Energii interpelacją w sprawie sytuacji na rynku
paliw stałych wykorzystywanych do ogrzewania gospodarstw domowych, ze szczególnych
uwzględnieniem peletu drzewnego, przedstawiam wyjaśnienia na kwestie pozostające we
właściwości Ministra Klimatu i Środowiska.
Przyczyny wzrostu cen peletu
Wzrost cen peletu może być rezultatem jednoczesnego oddziaływania kilku czynników,
w szczególności:
rosnącej konkurencji o biomasę pomiędzy gospodarstwami domowymi,
ciepłownictwem i energetyką zawodową, a także przemysłem meblarskim
i papierniczym;
wzrostu liczby użytkowników kotłów na pelet i zwiększonego popytu na paliwo;
ograniczonej dostępności wiór i trocin wykorzystywanych do produkcji peletu;
wzrostu kosztów energii, produkcji i transportu.
W konsekwencji, ceny peletu pozostają wrażliwe zarówno na krajowe warunki podaży
drewna i biomasy, jak i na sytuację na europejskich rynkach energii oraz paliw
odnawialnych.
Istotnym czynnikiem wpływającym na sytuację rynkową jest zwiększające się
zapotrzebowanie na biomasę leśną ze strony energetyki zawodowej i systemów
ciepłowniczych. Zużycie brykietów i peletów przez energetykę zawodową w 2025 r.
w porównaniu do 2024 r. wzrosło o ok. 77%. Oznacza to, że ten sam surowiec (wiórki,
zrębki, trociny) jest wykorzystywany zarówno do produkcji peletu dla gospodarstw
domowych, jak i do wytwarzania energii elektrycznej oraz ciepła. W konsekwencji
dochodzi do wzrostu konkurencji o dostępne zasoby biomasy. „Analiza dostępności biomasy
-- 1 of 5 --
stałej – zrównoważony potencjał na cele energetyczne w Polsce”, która przygotowana była na
potrzeby aktualizacji Krajowego Planu w dziedzinie Energii i Klimatu do 2030 r.
z perspektywą do 2040 r., wskazuje również na ograniczoną dostępność zrównoważonej
biomasy drzewnej w kraju przy rosnącym zapotrzebowaniu różnych sektorów gospodarki.
Pelet produkowany jest głównie z trocin, zrębków i innych produktów ubocznych
przemysłu drzewnego. Oznacza to, że jego podaż jest bezpośrednio uzależniona od ilości
biomasy kierowanej do przetwórstwa drewna. Ograniczenia dostępności surowca
drzewnego skutkują zaburzeniem ilości pozostałości poprodukcyjnych wykorzystywanych
do produkcji peletu.
W 2023 r. ilość surowca drzewnego pozyskiwanego przez Państwowe Gospodarstwo
Leśne Lasy Państwowe wyniosła ponad 39 mln m3, w 2024 r. było to ponad 40 mln m3,
natomiast w 2025 r. ponad 39 mln m3. W perspektywie ostatnich lat wielkość produkcji
utrzymuje się na zbliżonym poziomie – dostęp do surowca nie został ograniczony.
Ograniczenie wycinki dotyczy jedynie najcenniejszych obszarów leśnych, a co istotne
nastąpił znaczący spadek wolumenu importu surowca drzewnego o 38% (1,1 mln m3) przy
wzroście eksportu o 19% (3,8 mln m3). Bilans handlu zagranicznego drewnem jest dodatni
i wynosi 2,6 mln m3.
Sytuacja ekonomiczna krajowych tartaków i przedsiębiorstw przemysłu drzewnego
pozostaje zróżnicowana w zależności od segmentu rynku oraz profilu działalności.
W ostatnich latach branża doświadczała skutków spowolnienia gospodarczego na
głównych rynkach eksportowych, zmian popytu na wyroby drzewne oraz wysokiej
zmienności kosztów energii, transportu i pracy, co wpływało na rentowność części
przedsiębiorstw.
Zgodnie z raportem Głównego Urzędu Statystycznego (GUS) pn. Produkcja wyrobów
przemysłowych w 2025 r. w 2025 r. produkcja peletów i brykietów z drewna wyniosła 1
171 069 ton, tj. była o 24,2% wyższa niż w 2024 r. Jednocześnie produkcja tarcicy
wzrosła o 6,4%, a płyt pilśniowych o 7,5%, co wskazuje na zwiększenie aktywności
krajowego przemysłu drzewnego i większą dostępność produktów ubocznych
wykorzystywanych do produkcji peletu. Z kolei wartość produkcji sprzedanej w dziale
„Wyroby z drewna, korka, słomy i materiałów w rodzaju stosowanych do wyplatania”
wzrosła w 2025 r. o 10,5% (w cenach stałych) w porównaniu z 2024 r., co było
najwyższym wzrostem spośród wszystkich działów przetwórstwa przemysłowego.
Sektor leśno-drzewny pozostaje ważną częścią polskiej gospodarki, generując znaczącą
wartość produkcji, eksportu i zatrudnienia. Jednocześnie przedsiębiorstwa funkcjonujące
w tym sektorze stoją przed wyzwaniami związanymi z transformacją gospodarczą,
zmianami struktury popytu oraz koniecznością zwiększania efektywności materiałowej
i energetycznej procesów produkcyjnych.
W ocenie Ministerstwa Klimatu i Środowiska długofalowy rozwój sektora powinien
opierać się na maksymalizacji wartości dodanej uzyskiwanej z krajowego surowca
drzewnego, rozwoju nowoczesnego przetwórstwa oraz efektywnym wykorzystaniu
produktów ubocznych i pozostałości poprodukcyjnych. Produkty te mogą stanowić cenne
źródło surowca dla rynku biomasy.
-- 2 of 5 --
Produkcja peletu, w porównaniu do innych paliw pochodzenia biologicznego, jest
procesem niezwykle energochłonnym, który obejmuje m.in. suszenie biomasy,
rozdrabnianie, prasowanie oraz pakowanie i magazynowanie gotowego produktu. Wzrost
cen energii elektrycznej, paliw oraz usług transportowych bezpośrednio przekłada się na
koszty wytwarzania i dystrybucji peletu.
Prognozy dla peletu
Jednym z kluczowych założeń zaktualizowanego Krajowego Planu w dziedzinie Energii
i Klimatu do 2030 r. z perspektywą do 2040 r. jest dalszy rozwój rynku odnawialnych
źródeł energii przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego państwa,
ograniczaniu negatywnego wpływu sektora energetycznego na środowisko i klimat oraz
redukcji zanieczyszczeń do atmosfery. Realizacja tych celów ma następować m.in. poprzez
elektryfikację sektora elektroenergetycznego i ciepłowniczego, poprawę efektywności
energetycznej budynków, dekarbonizację przemysłu oraz transformację sposobu
pokrywania potrzeb cieplnych gospodarki.
W ww. Krajowym Planie wskazano również kierunek stopniowego ograniczania
wykorzystania biomasy leśnej w energetyce i ciepłownictwie zawodowym, na rzecz
zwiększania udziału energii elektrycznej opartej o odnawialne źródła energii, nowoczesne
technologie magazynowania energii i ciepła oraz integrację i współpracę sektorów
gospodarki, m.in. sektora ciepłownictwa i elektromobilności z sektorem
elektroenergetycznym (ang. sector coupling). Takie podejście ma sprzyjać bardziej
zrównoważonemu wykorzystaniu krajowych zasobów biomasy, z uwzględnieniem potrzeb
ochrony ekosystemów leśnych oraz rosnącego zapotrzebowania na surowiec drzewny w
innych sektorach gospodarki.
W ocenie resortu krajowe zasoby biomasy są ograniczone, dlatego biomasa nie powinna
stanowić podstawowego kierunku transformacji energetycznej a ich wykorzystanie
powinno uwzględniać zasadę kaskadowego wykorzystania biomasy oraz racjonalnego
gospodarowania surowcami. Stanowisko to jest spójne z założeniami Krajowego Planu,
zgodnie z którymi biomasa powinna pełnić przede wszystkim rolę przejściowego,
lokalnego i uzupełniającego źródła energii, wykorzystywanego tam, gdzie istnieją
ograniczone alternatywy technologiczne. Jednocześnie, w oparciu o posiadane dane na
temat dostępności biomasy resort stoi na stanowisku, iż zużycie biomasy w energetyce
zawodowej powinno spadać już po 2030 r., natomiast konwersje jednostek wytwórczych z
węglowych na biomasowe nie powinny mieć już miejsca.
W dłuższej perspektywie strategicznym kierunkiem transformacji sektora ciepłowniczego
jest stopniowe zwiększanie udziału technologii bezemisyjnych i niskoemisyjnych,
w szczególności elektryfikacji systemów ciepłowniczych z wykorzystaniem pomp ciepła,
magazynów ciepła oraz energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych. Rozwój tego typu
rozwiązań może przyczynić się do ograniczenia presji na rynek biomasy drzewnej oraz
zmniejszenia konkurencji o ten sam surowiec pomiędzy energetyką zawodową
a odbiorcami indywidualnymi.
Jednocześnie w polityce energetycznej i klimatycznej coraz większe znaczenie przypisuje
się wykorzystaniu biomasy pochodzącej z rolnictwa (tzw. agrobiomasa), produktów
ubocznych produkcji rolnej oraz innych pozostałości organicznych, które mogą stanowić
-- 3 of 5 --
uzupełniające źródło paliwa odnawialnego dla sektora energetycznego i ciepłowniczego.
Takie podejście sprzyja dywersyfikacji bazy surowcowej oraz ogranicza ryzyko nadmiernej
koncentracji popytu na biomasę drzewną.
Podejmowane działania mają na celu zapewnienie zrównoważonego wykorzystania
dostępnych zasobów biomasy z uwzględnieniem potrzeb odbiorców końcowych,
bezpieczeństwa energetycznego oraz celów transformacji energetycznej.
Rynek paliw
Przedsiębiorcy działają na wolnym rynku, a część peletu może być przedmiotem transakcji
handlowych pomiędzy nimi. Z chwilą zakupu drewna nabywcy stają się jego właścicielami,
przez co brak jest podstaw prawnych i formalnych do ograniczania lub kontroli przez
jakikolwiek podmiot (w tym Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe) kierunków
dalszego obrotu tym surowcem przez kontrahentów. Dane gromadzone przez Lasy
Państwowe dotyczą jedynie sprzedaży surowca drzewnego. Minister Klimatu i Środowiska
nie ma podstaw prawnych do ingerencji w relacje biznesowe nawiązywane pomiędzy
producentami, importerami, dystrybutorami lub sprzedawcami peletu. Decyzje w zakresie
logistyki dotyczącej dystrybucji peletu drzewnego podejmowane są przez zarządy
właściwych spółek zarządzających tą infrastrukturą, a także właściwe rady nadzorcze albo
organy nadzorujące.
Minister Klimatu i Środowiska nie oddziałuje na dynamikę produkcji peletu, ponieważ
resort nie ma bezpośredniego wpływu na podaż produktów ubocznych lub odpadów
przemysłu drzewnego (takich jak wióry, trociny czy zrębki), służących do jego produkcji.
Sprzedaż drewna z Lasów Państwowych w ostatnich latach utrzymuje się na stabilnym
poziomie ok. 40 mln m³ rocznie. Obserwowane wahania, sięgające kilku procent, mają
charakter naturalny dla tego rynku i nie przekładają się na ilość produkowanego peletu.
Pozyskanie drewna prowadzone jest zgodnie z zasadami trwale zrównoważonej
i wielofunkcyjnej gospodarki leśnej. Wielkość pozyskania jest uzależniona od
przyrodniczych warunków produkcji, wymogów hodowlanych i ochronnych oraz zasady
trwałości lasów. Oznacza to, że krajowa baza surowcowa stanowiąca źródło drewna, a
pośrednio także trocin i zrębków wykorzystywanych do produkcji peletu, jest ograniczona
i nie może zostać znacząco zwiększona bez ryzyka dla trwałości ekosystemów leśnych.
Lasy Państwowe osiągnęły poziom pozyskania zbliżony do maksymalnego możliwego przy
zachowaniu zasad zrównoważonej gospodarki leśnej. W związku z tym, w najbliższych
latach przewiduje się utrzymanie pozyskania na poziomie ok. 39–40 mln m³ rocznie.
Ewentualny wzrost ponad ten poziom mógłby nastąpić jedynie w sytuacjach
nadzwyczajnych, związanych np. z nasileniem czynników klimatycznych powodujących
masowe zamieranie drzewostanów.
W celu zwiększenia przewidywalności dostaw drewna dla branży leśno-drzewnej
Ministerstwo Klimatu i Środowiska zleciło Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych
przygotowanie krótko-, średnio- i długookresowej strategii pozyskania drewna przez Lasy
Państwowe, obejmującej perspektywę do 2030, 2035 i 2050 roku. Dokument ma
uwzględniać aktualne uwarunkowania oraz cele strategiczne, społeczne, klimatyczne
i gospodarcze, w tym potrzebę zapewnienia stabilnego i zrównoważonego rozwoju
krajowej branży leśno-drzewnej. Dzięki opracowaniu strategii możliwe będzie zwiększenie
-- 4 of 5 --
przewidywalności działania przedsiębiorstw wykorzystujących drewno i produkty jego
przerobu.
Przedstawiciele Ministerstwa Klimatu i Środowiska oraz Lasów Państwowych aktywnie
uczestniczą również w pracach Rady do spraw Przemysłu Drzewnego i Meblarskiego,
stanowiącej forum dialogu z branżą w sprawach dotyczących dostępności surowca
i rozwoju sektora.
Źródła ciepła
Zgodnie z danymi Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej
liczba kotłów na biomasę dofinansowanych w ramach Programu Priorytetowego „Czyste
Powietrze” w latach 2018–2026 wyniosła 157 360 (stan na koniec czerwca 2026 r.).
Szacuje się, że około 80% tej liczby stanowią kotły na pelet, a pozostałe około 20% – kotły
na zgazowanie drewna.
Według danych Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków, prowadzonej przez Główny
Urząd Nadzoru Budowlanego (GUNB), w ok. 3,5 mln budynkach jednorodzinnych w Polsce
jedynym źródłem ogrzewania jest źródło na paliwa stałe (węgiel, drewno, pelet, itp.).
GUNB nie publikuje jednak szczegółowych danych o liczbie budynków ogrzewanych
wyłącznie peletem.
Z wyrazami szacunku
Z up. Ministra
Mikołaj Dorożała
Podsekretarz Stanu
Ministerstwo Klimatu i Środowiska
/ – podpisany cyfrowo/
-- 5 of 5 --
info@klimat.gov.pl Ministerstwo Klimatu i Środowiska
www.gov.pl/klimat
Działamy zgodnie z EMAS - zarządzając instytucją, dbamy o środowisko
DPN-WEP.0500.12.2026.ŻW
4486783.18540512.14970710
Warszawa, 13-08-2026
Dotyczy: interpelacji z 15 lipca 2026 r., znak: K10INT18557, Pana Posła Tadeusza
Woźniaka w sprawie sytuacji na rynku paliw stałych wykorzystywanych do ogrzewania
gospodarstw domowych, ze szczególnych uwzględnieniem pelletu drzewnego.
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej ·
Sejm RP
Szanowny Panie Marszałku,
w związku z przekazaną przez Ministra Energii interpelacją w sprawie sytuacji na rynku
paliw stałych wykorzystywanych do ogrzewania gospodarstw domowych, ze szczególnych
uwzględnieniem peletu drzewnego, przedstawiam wyjaśnienia na kwestie pozostające we
właściwości Ministra Klimatu i Środowiska.
Przyczyny wzrostu cen peletu
Wzrost cen peletu może być rezultatem jednoczesnego oddziaływania kilku czynników,
w szczególności:
rosnącej konkurencji o biomasę pomiędzy gospodarstwami domowymi,
ciepłownictwem i energetyką zawodową, a także przemysłem meblarskim
i papierniczym;
wzrostu liczby użytkowników kotłów na pelet i zwiększonego popytu na paliwo;
ograniczonej dostępności wiór i trocin wykorzystywanych do produkcji peletu;
wzrostu kosztów energii, produkcji i transportu.
W konsekwencji, ceny peletu pozostają wrażliwe zarówno na krajowe warunki podaży
drewna i biomasy, jak i na sytuację na europejskich rynkach energii oraz paliw
odnawialnych.
Istotnym czynnikiem wpływającym na sytuację rynkową jest zwiększające się
zapotrzebowanie na biomasę leśną ze strony energetyki zawodowej i systemów
ciepłowniczych. Zużycie brykietów i peletów przez energetykę zawodową w 2025 r.
w porównaniu do 2024 r. wzrosło o ok. 77%. Oznacza to, że ten sam surowiec (wiórki,
zrębki, trociny) jest wykorzystywany zarówno do produkcji peletu dla gospodarstw
domowych, jak i do wytwarzania energii elektrycznej oraz ciepła. W konsekwencji
dochodzi do wzrostu konkurencji o dostępne zasoby biomasy. „Analiza dostępności biomasy
-- 1 of 5 --
stałej – zrównoważony potencjał na cele energetyczne w Polsce”, która przygotowana była na
potrzeby aktualizacji Krajowego Planu w dziedzinie Energii i Klimatu do 2030 r.
z perspektywą do 2040 r., wskazuje również na ograniczoną dostępność zrównoważonej
biomasy drzewnej w kraju przy rosnącym zapotrzebowaniu różnych sektorów gospodarki.
Pelet produkowany jest głównie z trocin, zrębków i innych produktów ubocznych
przemysłu drzewnego. Oznacza to, że jego podaż jest bezpośrednio uzależniona od ilości
biomasy kierowanej do przetwórstwa drewna. Ograniczenia dostępności surowca
drzewnego skutkują zaburzeniem ilości pozostałości poprodukcyjnych wykorzystywanych
do produkcji peletu.
W 2023 r. ilość surowca drzewnego pozyskiwanego przez Państwowe Gospodarstwo
Leśne Lasy Państwowe wyniosła ponad 39 mln m3, w 2024 r. było to ponad 40 mln m3,
natomiast w 2025 r. ponad 39 mln m3. W perspektywie ostatnich lat wielkość produkcji
utrzymuje się na zbliżonym poziomie – dostęp do surowca nie został ograniczony.
Ograniczenie wycinki dotyczy jedynie najcenniejszych obszarów leśnych, a co istotne
nastąpił znaczący spadek wolumenu importu surowca drzewnego o 38% (1,1 mln m3) przy
wzroście eksportu o 19% (3,8 mln m3). Bilans handlu zagranicznego drewnem jest dodatni
i wynosi 2,6 mln m3.
Sytuacja ekonomiczna krajowych tartaków i przedsiębiorstw przemysłu drzewnego
pozostaje zróżnicowana w zależności od segmentu rynku oraz profilu działalności.
W ostatnich latach branża doświadczała skutków spowolnienia gospodarczego na
głównych rynkach eksportowych, zmian popytu na wyroby drzewne oraz wysokiej
zmienności kosztów energii, transportu i pracy, co wpływało na rentowność części
przedsiębiorstw.
Zgodnie z raportem Głównego Urzędu Statystycznego (GUS) pn. Produkcja wyrobów
przemysłowych w 2025 r. w 2025 r. produkcja peletów i brykietów z drewna wyniosła 1
171 069 ton, tj. była o 24,2% wyższa niż w 2024 r. Jednocześnie produkcja tarcicy
wzrosła o 6,4%, a płyt pilśniowych o 7,5%, co wskazuje na zwiększenie aktywności
krajowego przemysłu drzewnego i większą dostępność produktów ubocznych
wykorzystywanych do produkcji peletu. Z kolei wartość produkcji sprzedanej w dziale
„Wyroby z drewna, korka, słomy i materiałów w rodzaju stosowanych do wyplatania”
wzrosła w 2025 r. o 10,5% (w cenach stałych) w porównaniu z 2024 r., co było
najwyższym wzrostem spośród wszystkich działów przetwórstwa przemysłowego.
Sektor leśno-drzewny pozostaje ważną częścią polskiej gospodarki, generując znaczącą
wartość produkcji, eksportu i zatrudnienia. Jednocześnie przedsiębiorstwa funkcjonujące
w tym sektorze stoją przed wyzwaniami związanymi z transformacją gospodarczą,
zmianami struktury popytu oraz koniecznością zwiększania efektywności materiałowej
i energetycznej procesów produkcyjnych.
W ocenie Ministerstwa Klimatu i Środowiska długofalowy rozwój sektora powinien
opierać się na maksymalizacji wartości dodanej uzyskiwanej z krajowego surowca
drzewnego, rozwoju nowoczesnego przetwórstwa oraz efektywnym wykorzystaniu
produktów ubocznych i pozostałości poprodukcyjnych. Produkty te mogą stanowić cenne
źródło surowca dla rynku biomasy.
-- 2 of 5 --
Produkcja peletu, w porównaniu do innych paliw pochodzenia biologicznego, jest
procesem niezwykle energochłonnym, który obejmuje m.in. suszenie biomasy,
rozdrabnianie, prasowanie oraz pakowanie i magazynowanie gotowego produktu. Wzrost
cen energii elektrycznej, paliw oraz usług transportowych bezpośrednio przekłada się na
koszty wytwarzania i dystrybucji peletu.
Prognozy dla peletu
Jednym z kluczowych założeń zaktualizowanego Krajowego Planu w dziedzinie Energii
i Klimatu do 2030 r. z perspektywą do 2040 r. jest dalszy rozwój rynku odnawialnych
źródeł energii przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego państwa,
ograniczaniu negatywnego wpływu sektora energetycznego na środowisko i klimat oraz
redukcji zanieczyszczeń do atmosfery. Realizacja tych celów ma następować m.in. poprzez
elektryfikację sektora elektroenergetycznego i ciepłowniczego, poprawę efektywności
energetycznej budynków, dekarbonizację przemysłu oraz transformację sposobu
pokrywania potrzeb cieplnych gospodarki.
W ww. Krajowym Planie wskazano również kierunek stopniowego ograniczania
wykorzystania biomasy leśnej w energetyce i ciepłownictwie zawodowym, na rzecz
zwiększania udziału energii elektrycznej opartej o odnawialne źródła energii, nowoczesne
technologie magazynowania energii i ciepła oraz integrację i współpracę sektorów
gospodarki, m.in. sektora ciepłownictwa i elektromobilności z sektorem
elektroenergetycznym (ang. sector coupling). Takie podejście ma sprzyjać bardziej
zrównoważonemu wykorzystaniu krajowych zasobów biomasy, z uwzględnieniem potrzeb
ochrony ekosystemów leśnych oraz rosnącego zapotrzebowania na surowiec drzewny w
innych sektorach gospodarki.
W ocenie resortu krajowe zasoby biomasy są ograniczone, dlatego biomasa nie powinna
stanowić podstawowego kierunku transformacji energetycznej a ich wykorzystanie
powinno uwzględniać zasadę kaskadowego wykorzystania biomasy oraz racjonalnego
gospodarowania surowcami. Stanowisko to jest spójne z założeniami Krajowego Planu,
zgodnie z którymi biomasa powinna pełnić przede wszystkim rolę przejściowego,
lokalnego i uzupełniającego źródła energii, wykorzystywanego tam, gdzie istnieją
ograniczone alternatywy technologiczne. Jednocześnie, w oparciu o posiadane dane na
temat dostępności biomasy resort stoi na stanowisku, iż zużycie biomasy w energetyce
zawodowej powinno spadać już po 2030 r., natomiast konwersje jednostek wytwórczych z
węglowych na biomasowe nie powinny mieć już miejsca.
W dłuższej perspektywie strategicznym kierunkiem transformacji sektora ciepłowniczego
jest stopniowe zwiększanie udziału technologii bezemisyjnych i niskoemisyjnych,
w szczególności elektryfikacji systemów ciepłowniczych z wykorzystaniem pomp ciepła,
magazynów ciepła oraz energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych. Rozwój tego typu
rozwiązań może przyczynić się do ograniczenia presji na rynek biomasy drzewnej oraz
zmniejszenia konkurencji o ten sam surowiec pomiędzy energetyką zawodową
a odbiorcami indywidualnymi.
Jednocześnie w polityce energetycznej i klimatycznej coraz większe znaczenie przypisuje
się wykorzystaniu biomasy pochodzącej z rolnictwa (tzw. agrobiomasa), produktów
ubocznych produkcji rolnej oraz innych pozostałości organicznych, które mogą stanowić
-- 3 of 5 --
uzupełniające źródło paliwa odnawialnego dla sektora energetycznego i ciepłowniczego.
Takie podejście sprzyja dywersyfikacji bazy surowcowej oraz ogranicza ryzyko nadmiernej
koncentracji popytu na biomasę drzewną.
Podejmowane działania mają na celu zapewnienie zrównoważonego wykorzystania
dostępnych zasobów biomasy z uwzględnieniem potrzeb odbiorców końcowych,
bezpieczeństwa energetycznego oraz celów transformacji energetycznej.
Rynek paliw
Przedsiębiorcy działają na wolnym rynku, a część peletu może być przedmiotem transakcji
handlowych pomiędzy nimi. Z chwilą zakupu drewna nabywcy stają się jego właścicielami,
przez co brak jest podstaw prawnych i formalnych do ograniczania lub kontroli przez
jakikolwiek podmiot (w tym Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe) kierunków
dalszego obrotu tym surowcem przez kontrahentów. Dane gromadzone przez Lasy
Państwowe dotyczą jedynie sprzedaży surowca drzewnego. Minister Klimatu i Środowiska
nie ma podstaw prawnych do ingerencji w relacje biznesowe nawiązywane pomiędzy
producentami, importerami, dystrybutorami lub sprzedawcami peletu. Decyzje w zakresie
logistyki dotyczącej dystrybucji peletu drzewnego podejmowane są przez zarządy
właściwych spółek zarządzających tą infrastrukturą, a także właściwe rady nadzorcze albo
organy nadzorujące.
Minister Klimatu i Środowiska nie oddziałuje na dynamikę produkcji peletu, ponieważ
resort nie ma bezpośredniego wpływu na podaż produktów ubocznych lub odpadów
przemysłu drzewnego (takich jak wióry, trociny czy zrębki), służących do jego produkcji.
Sprzedaż drewna z Lasów Państwowych w ostatnich latach utrzymuje się na stabilnym
poziomie ok. 40 mln m³ rocznie. Obserwowane wahania, sięgające kilku procent, mają
charakter naturalny dla tego rynku i nie przekładają się na ilość produkowanego peletu.
Pozyskanie drewna prowadzone jest zgodnie z zasadami trwale zrównoważonej
i wielofunkcyjnej gospodarki leśnej. Wielkość pozyskania jest uzależniona od
przyrodniczych warunków produkcji, wymogów hodowlanych i ochronnych oraz zasady
trwałości lasów. Oznacza to, że krajowa baza surowcowa stanowiąca źródło drewna, a
pośrednio także trocin i zrębków wykorzystywanych do produkcji peletu, jest ograniczona
i nie może zostać znacząco zwiększona bez ryzyka dla trwałości ekosystemów leśnych.
Lasy Państwowe osiągnęły poziom pozyskania zbliżony do maksymalnego możliwego przy
zachowaniu zasad zrównoważonej gospodarki leśnej. W związku z tym, w najbliższych
latach przewiduje się utrzymanie pozyskania na poziomie ok. 39–40 mln m³ rocznie.
Ewentualny wzrost ponad ten poziom mógłby nastąpić jedynie w sytuacjach
nadzwyczajnych, związanych np. z nasileniem czynników klimatycznych powodujących
masowe zamieranie drzewostanów.
W celu zwiększenia przewidywalności dostaw drewna dla branży leśno-drzewnej
Ministerstwo Klimatu i Środowiska zleciło Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych
przygotowanie krótko-, średnio- i długookresowej strategii pozyskania drewna przez Lasy
Państwowe, obejmującej perspektywę do 2030, 2035 i 2050 roku. Dokument ma
uwzględniać aktualne uwarunkowania oraz cele strategiczne, społeczne, klimatyczne
i gospodarcze, w tym potrzebę zapewnienia stabilnego i zrównoważonego rozwoju
krajowej branży leśno-drzewnej. Dzięki opracowaniu strategii możliwe będzie zwiększenie
-- 4 of 5 --
przewidywalności działania przedsiębiorstw wykorzystujących drewno i produkty jego
przerobu.
Przedstawiciele Ministerstwa Klimatu i Środowiska oraz Lasów Państwowych aktywnie
uczestniczą również w pracach Rady do spraw Przemysłu Drzewnego i Meblarskiego,
stanowiącej forum dialogu z branżą w sprawach dotyczących dostępności surowca
i rozwoju sektora.
Źródła ciepła
Zgodnie z danymi Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej
liczba kotłów na biomasę dofinansowanych w ramach Programu Priorytetowego „Czyste
Powietrze” w latach 2018–2026 wyniosła 157 360 (stan na koniec czerwca 2026 r.).
Szacuje się, że około 80% tej liczby stanowią kotły na pelet, a pozostałe około 20% – kotły
na zgazowanie drewna.
Według danych Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków, prowadzonej przez Główny
Urząd Nadzoru Budowlanego (GUNB), w ok. 3,5 mln budynkach jednorodzinnych w Polsce
jedynym źródłem ogrzewania jest źródło na paliwa stałe (węgiel, drewno, pelet, itp.).
GUNB nie publikuje jednak szczegółowych danych o liczbie budynków ogrzewanych
wyłącznie peletem.
Z wyrazami szacunku
Z up. Ministra
Mikołaj Dorożała
Podsekretarz Stanu
Ministerstwo Klimatu i Środowiska
/ – podpisany cyfrowo/
-- 5 of 5 --