Interpelacja w sprawie ryzyka stworzenia administracyjnej pułapki na rolników pod pozorem abolicyjnej legalizacji studni i urządzeń wodnych oraz potrzeby zasadniczej zmiany Prawa wodnego w zakresie korzystania z wód gruntowych na gruntach rolnych
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja nr 18173
do ministra infrastruktury
w sprawie ryzyka stworzenia administracyjnej pułapki na rolników pod pozorem abolicyjnej legalizacji studni i urządzeń wodnych oraz potrzeby zasadniczej zmiany Prawa wodnego w zakresie korzystania z wód gruntowych na gruntach rolnych
Zgłaszający: Jarosław Sachajko
Data wpływu: 30-06-2026
Szanowny Panie Ministrze,
do mojego biura docierają liczne głosy rolników zaniepokojonych kierunkiem zmian dotyczących legalizacji istniejących studni oraz innych urządzeń wodnych wykorzystywanych w gospodarstwach rolnych. Przedstawia się je jako rozwiązanie abolicyjne, łagodzące skutki wcześniejszych zaniedbań i umożliwiające uporządkowanie stanu prawnego. W praktyce jednak istnieje poważne ryzyko, że nie będzie to realna pomoc dla rolników, lecz mechanizm wciągający ich w kosztowny i kontrolny system administracyjny.
Rolnikom mówi się: zgłoście istniejące studnie, zalegalizujcie urządzenia, a państwo odstąpi od opłaty legalizacyjnej albo sankcji. Nie mówi się jednak dostatecznie jasno, że legalizacja nadal może oznaczać konieczność przygotowania dokumentacji, operatów wodnoprawnych, map, opinii, badań, ocen technicznych, postępowań administracyjnych i ponoszenia kosztów obsługi specjalistycznej. Tym samym państwo nie znosi realnej bariery biurokratycznej. Państwo co najwyżej rezygnuje z części opłaty, a w zamian uzyskuje ewidencję studni, urządzeń wodnych, źródeł poboru i potencjalnych użytkowników wód.
To rodzi zasadnicze pytanie: czy nie powstaje baza danych, która w kolejnych latach stanie się podstawą do wprowadzenia obowiązkowych liczników, nowych limitów poboru, opłat abonamentowych, opłat za wodę wykorzystywaną w gospodarstwach rolnych, kontroli oraz decyzji ograniczających produkcję rolną?
Problem ma charakter systemowy. Obecne Prawo wodne traktuje wodę gruntową jako zasób w wysokim stopniu oderwany od prawa właściciela gruntu. Rolnik, który posiada ziemię, płaci podatki, ponosi ryzyko produkcji i odpowiada za stan gleby, nie jest traktowany jako naturalny gospodarz zasobu wodnego znajdującego się pod jego gruntem. W praktyce jest traktowany jak petent, który ma prosić administrację o zgodę na korzystanie z wody potrzebnej do produkcji żywności.
Ten model wymaga poważnej rewizji. Nie chodzi o brak ochrony wód. Woda jest zasobem strategicznym i musi być chroniona przed zanieczyszczeniem oraz rabunkową eksploatacją. Jednak nie da się skutecznie chronić wody przeciwko rolnikom. Trzeba ją chronić razem z rolnikami. Rolnik powinien być partnerem państwa, a nie podejrzanym podmiotem, którego należy przede wszystkim ewidencjonować, limitować i kontrolować.
Szczególnie istotne jest pytanie historyczno-prawne: dlaczego woda w studni, rowie i w gruncie rolnika przestała być traktowana jako zasób ściśle związany z własnością gruntu? Wcześniejsze rozwiązania prawne wyraźniej łączyły wody w studniach i rowach z właścicielem gruntu. Dzisiejszy model przesuwa punkt ciężkości w stronę państwowego władztwa, zgód administracyjnych i reglamentacji. Rząd powinien jasno wyjaśnić, kiedy dokonano tej zmiany, z jakich powodów, jakie były skutki dla gospodarstw rolnych i czy obecnie nie należy dokonać korekty tego modelu.
Obecny limit zwykłego korzystania z wód, czyli 5 m³ średniorocznie na dobę, jest oderwany od realiów produkcji rolniczej. Daje to 1825 m³ rocznie. Tymczasem jedno solidne podlanie hektara warzyw, sadu czy upraw specjalistycznych może wymagać setek metrów sześciennych wody, a sezonowe potrzeby mogą sięgać kilku tysięcy metrów sześciennych na hektar. Limit, który w przepisie wygląda niewinnie, dla wielu gospodarstw jest ilością symboliczną. Nie zabezpiecza produkcji żywności, lecz w praktyce administracyjnie ją reglamentuje.
Jeszcze poważniejszy problem polega na tym, że debata publiczna koncentruje się na legalizacji studni, podczas gdy zasadniczym problemem polskiego rolnictwa jest szybki odpływ wody z krajobrazu. Woda ucieka z pól, rowów, dolin rzecznych, terenów zmeliorowanych i obszarów górskich. Niszczeją lokalne systemy melioracyjne, brakuje zastawek, rowów, przepustów, odtworzonej dokumentacji, konserwacji i współdziałania między Wodami Polskimi, spółkami wodnymi, rolnikami i samorządami. Państwo zamiast zacząć od retencji i odbudowy lokalnego zarządzania wodą, zaczyna od legalizacji i ewidencjonowania studni.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:
Dlaczego w obecnym systemie prawnym woda gruntowa znajdująca się pod gruntem rolnika nie jest traktowana jako zasób związany z własnością tego gruntu, lecz jako zasób objęty dominującym władztwem państwa?
Kiedy dokładnie, w jakich aktach prawnych i z jakim uzasadnieniem nastąpiło odejście od wcześniejszego modelu, w którym wody w studniach i rowach były wyraźnie powiązane z własnością gruntu?
Czy Ministerstwo Infrastruktury przeprowadziło analizę skutków tej zmiany dla gospodarstw rolnych, zwłaszcza dla gospodarstw sadowniczych, warzywniczych, ogrodniczych i hodowlanych?
Czy rząd rozważa przywrócenie szerszego związku między prawem właściciela gruntu a korzystaniem z wód gruntowych znajdujących się pod tym gruntem, przy zachowaniu ochrony przed zanieczyszczeniem i nadmierną eksploatacją?
Czy Ministerstwo Infrastruktury może jednoznacznie zagwarantować, że abolicyjna legalizacja studni i urządzeń wodnych nie będzie w przyszłości podstawą do wprowadzenia nowych opłat, liczników, limitów, opłat abonamentowych lub sankcji wobec rolników?
Jakie dokładnie dane będą gromadzone w ramach legalizacji studni i urządzeń wodnych, kto będzie administratorem tych danych, kto będzie miał do nich dostęp i w jakich celach dane będą wykorzystywane?
Czy legalizacja będzie wymagała od rolnika przygotowania operatu wodnoprawnego, map, badań, dokumentacji hydrogeologicznej, opinii technicznych lub innych materiałów? Proszę o wskazanie pełnego katalogu dokumentów.
Czy ministerstwo oszacowało przeciętny koszt legalizacji jednej studni lub urządzenia wodnego dla rolnika, z podziałem na studnie płytkie, studnie głębinowe, ujęcia służące do nawodnień i urządzenia melioracyjne?
Ilu studni i urządzeń wodnych w gospodarstwach rolnych może dotyczyć projektowana abolicja i jaki odsetek może dotyczyć ujęć o głębokości do 30 m, ale z poborem przekraczającym 5 m³ średniorocznie na dobę?
Czy Ministerstwo Infrastruktury uważa, że limit 5 m³ średniorocznie na dobę odpowiada realiom produkcji rolnej? Jeżeli tak, proszę wskazać, dla jakiego typu gospodarstw i jakiej powierzchni upraw limit ten ma być wystarczający.
Czy rząd planuje podniesienie limitu zwykłego korzystania z wód dla gospodarstw rolnych, szczególnie w przypadku produkcji sadowniczej, warzywniczej, ogrodniczej i paszowej?
Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie odrębnej kategorii „rolniczego korzystania z wód gruntowych na potrzeby własnego gospodarstwa“, która byłaby mniej restrykcyjna niż obecne szczególne korzystanie z wód?
Dlaczego rząd koncentruje się na ewidencjonowaniu i legalizowaniu studni, zamiast w pierwszej kolejności przedstawić program odbudowy lokalnych systemów zatrzymywania wody w krajobrazie rolniczym?
Jak Ministerstwo Infrastruktury ocenia stan współpracy PGW Wody Polskie ze spółkami wodnymi, rolnikami i samorządami w zakresie piętrzenia, retencjonowania i rozrządu wody na obszarach rolniczych?
Czy rząd przygotuje systemową nowelizację Prawa wodnego, która odejdzie od filozofii samej kontroli, ewidencji i reglamentacji na rzecz realnego gospodarowania wodą wspólnie z rolnikami, spółkami wodnymi i lokalnymi partnerstwami wodnymi?
Czy ministerstwo zagwarantuje, że rolnik, który zgłosi istniejącą studnię, nie zostanie po legalizacji automatycznie objęty dodatkowymi obowiązkami pomiarowymi, sprawozdawczymi, opłatami lub decyzjami ograniczającymi pobór wody bez jasnych, ustawowych i proporcjonalnych przesłanek?
Czy rząd jest gotów przyjąć zasadę, że korzystanie z wody gruntowej na potrzeby własnego gospodarstwa rolnego, w racjonalnych granicach odpowiadających realiom produkcji, powinno być traktowane jako podstawowe prawo gospodarza, a nie jako wyjątek od administracyjnego zakazu?
Czy Ministerstwo Infrastruktury przedstawi analizę porównawczą: ile wody realnie pobierają indywidualne studnie rolnicze, a ile wody Polska traci wskutek szybkiego odpływu, zaniedbań melioracyjnych, braku piętrzenia i braku lokalnej retencji?
Podsekretarz stanu Przemysław Koperski
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (8)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
13341 znakówkancelaria@mi.gov.pl ul. Chałubińskiego 4/6
www.gov.pl/web/infrastruktura 00-928 Warszawa
Znak pisma: DGW-3.054.13.2026
Warszawa, 09 października 2026
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 18173 posła na Sejm RP Jarosława Sachajko,
przedstawiam poniższe informacje.
Odnosząc się do pytań (nr 1-4, 10-13 i 17) dotyczących własności wód podziemnych
i limitu poboru przewidzianego w ramach zwykłego korzystania z wód, przedstawiam
następujące wyjaśnienia. Wody podziemne stanowią jako wody o lepszej jakości od wód
powierzchniowych przede wszystkim zasób mający zapewnić zaspokojenie potrzeb
zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę. Zgodnie z art. 393 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca
2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r. poz. 960, z późn. zm.), zwanej dalej „Prawem
wodnym”, jeżeli o wydanie pozwolenia wodnoprawnego ubiega się kilka zakładów,
których działalność wzajemnie się wyklucza z powodu stanu zasobów wodnych,
pierwszeństwo w uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego mają zakłady, które będą
pobierać wodę w celu zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez
ludzi. Przedmiotowe rozwiązanie ma w pierwszej kolejności zapewnić wodę nadającą
się do spożycia dla całych społeczności, które, co do zasady, korzystają z zaopatrzenia
w wodę przez komunalny system przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Mając
na uwadze ograniczone zasoby wód podziemnych i długotrwałość procesu odnawiania
tych zasobów, w obowiązujących przepisach dopuszczono w ograniczonym zakresie
do korzystania z wód podziemnych bez obowiązku ponoszenia opłat i konieczności
uzyskiwania zgód na potrzeby własnego gospodarstwa domowego lub rolnego. W tym
zakresie wyznaczono limit poboru wód wynoszący 5 m3 średniorocznie na dobę,
co w okresach większego zapotrzebowania, przy odpowiednio zbilansowanym poborze
rocznym, pozwala pobierać nawet dwukrotnie więcej wody. Limit 5 m3 średniorocznie
na dobę nie został ustalony na podstawie norm zużycia wody, ale wynika z możliwości
środowiska do odnawiania zasobów wodnych, w sytuacji braku weryfikacji wielkości tych
zasobów i braku kontroli ubytków tych zasobów dokonywanych przez organy gospodarki
wodnej. Wcześniejsze przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne
jednoznacznie przewidywały limit poboru wód na niższym poziomie, tj. do 5 m3 na dobę
(bez średniorocznie). Przyjęcie rozliczenia średniorocznego do 5 m3 na dobę nastąpiło
wraz z wejściem w życie przepisów Prawa wodnego i miało na celu umożliwienie
dostosowania zużycia wody do zróżnicowanych potrzeb w poszczególnych okresach roku.
Odbywa się to jednak ze szkodą dla zasobów wodnych, ponieważ nawet jednostkowe
pobory, gdy przekroczą wielkość zasobów dyspozycyjnych, mogą doprowadzić
do nieodwracalnego zniszczenia zasobów wodnych.
-- 1 of 5 --
2
Jak zostało to stwierdzone powyżej, limit 5 m3 średniorocznie na dobę wynika z możliwości
środowiska do odnawiania zasobów wodnych. Realia produkcji nie muszą odpowiadać
zdolnościom regeneracyjnym środowiska wodnego i tym samym nie mogą stanowić
wyznacznika przy ustalaniu limitów korzystania z wód na potrzeby własnego
gospodarstwa. Mając na uwadze, że zasoby Polski są dobrem wspólnym wszystkich
obywateli, ich dystrybucja musi odbywać się z poszanowaniem równego dostępu
dla wszystkich podmiotów. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że dostęp do wód może
być utrudniony, jeżeli nie uwzględni się zdolności odnawiania się zasobu wodnego kraju.
Dlatego nie jest brane pod uwagę potencjalne dalsze zwiększania ww. limitu,
w szczególności mając na uwadze konieczność przestrzegania przepisów unijnych.
Należy wskazać, że z przepisów unijnych, w szczególności art. 9 tzw. Ramowej Dyrektywy
Wodnej, wynika konieczność ustanowienie opłaty za usługi wodne dla pozostałego
poboru (większego niż 5m3 średniorocznie na dobę i dla innej działalności). Należy jednak
podkreślić, że Rząd mając na uwadze potrzebę zapewnienia odpowiedniego wsparcia
polskich rolników zapewnia odpowiednie zwolnienia i preferencyjne stawki opłat za pobór
wód na potrzeby przedmiotowej działalności. Zgodnie z art. 270 ust. 2 pkt 1 Prawa
wodnego opłaty stałej (czyli jednej z dwóch opłat tworzących większość opłat za usługi
wodne) nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby
nawadniania gruntów i upraw.
Do celów rolniczych na potrzeby zaopatrzenia w wodę ludzi i zwierząt gospodarskich,
w zakresie niebędącym zwykłym korzystaniem z wód maksymalna opłata wynosi tylko
10 gr za 1 m3 pobranych wód podziemnych oraz 5 gr za 1 m3 pobranych wód
powierzchniowych (art. 274 pkt 3 lit. b Prawa wodnego). Przedmiotowe stawki
są kilkukrotnie niższe niż przewidziane dla innych rodzajów działalności (przykładowo,
za pobór wód do celów produkcji artykułów spożywczych, do celów wydobywania węgla
kamiennego i węgla brunatnego, do celów produkcji wyrobów z gumy i tworzyw
sztucznych opłata wynosi 70 gr za 1 m3 pobranych wód podziemnych oraz 35 gr za 1 m3
pobranych wód powierzchniowych).
Odnosząc się do pytań (nr 5-9 i 16) dotyczących ustawy z dnia 19 czerwca 2026 r. o zmianie
ustawy – Prawo wodne (Dz. U. poz. 1033) postępowania w sprawie legalizacji urządzeń
wodnych, w szczególności danych gromadzonych w ramach tego postępowania i dostępu
do nich, przedstawiam następujące informacje. Należy wskazać, że przedmiotowa ustawa
nie wprowadza nowych opłat, opłat abonamentowych ani nowych sankcji wobec
rolników. Przeciwnie, zakłada ona czasowe zwolnienie z opłaty legalizacyjnej, o której
mowa w art. 190 ust. 2 Prawa wodnego a także z administracyjnej kary pieniężnej,
określonej w art. 472aa ust. 1 tej ustawy. W konsekwencji nie ma podstaw do twierdzenia,
że legalizacja studni i urządzeń wodnych będzie samodzielną podstawą do wprowadzenia
nowych opłat, liczników, limitów, opłat abonamentowych lub sankcji wobec rolników.
Ponadto dane stanowiące podstawę opracowania poselskiego projektu ustawy, który
został wdrożony ww. ustawą, zawiera ocena skutków regulacji, opracowana przez
wnioskodawców tego projektu.
Warto dodać, że rolnik legalizujący urządzenie wodne będzie traktowany na równych
zasadach z innymi podmiotami legalnie korzystającymi z wód podziemnych.
Z posiadaniem legalnego urządzenia wodnego wiążą się wynikające z przepisów
uprawnienia, które są chronione przez prawo, jak i obowiązki. W zakresie obowiązków
-- 2 of 5 --
3
związanych z funkcjonowaniem urządzeń wodnych należy wskazać, że ustawy z dnia
19 czerwca 2026 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne nie wprowadziła w tym zakresie
żadnych zmian lub dodatkowych wymogów dla wnioskodawców.
Natomiast dane gromadzone w ramach postępowania administracyjnego w sprawie
legalizacji urządzenia wodnego to wniosek oraz dokumentacja, będąca wymaganym przez
przepisy załącznikiem do wniosku. Stanowią one akta administracyjne, do których dostęp
mają strony postępowania. Ponadto dane dotyczące urządzenia wodnego oraz samej
decyzji legalizacyjnej są gromadzone w systemie informacyjnym gospodarowania
wodami. Wpis urządzenia wodnego do systemu informacyjnego gospodarowania wodami
obejmuje:
1) nazwę, siedzibę, adres właściciela i sposób korzystania z wód;
2) parametry urządzenia wodnego i jego stan techniczny;
3) lokalizację urządzenia wodnego, w tym nazwę lub numer obrębu ewidencyjnego
z numerem lub numerami działek ewidencyjnych oraz współrzędne;
4) dane dotyczące zgody wodnoprawnej określającej warunki korzystania z wód.
Udostępnianie danych z systemu informacyjnego gospodarowania wodami odbywa się
na zasadach uregulowanych w art. 332 i art. 333 Prawa wodnego. W obu ww. przypadkach
podmiotem zarządzającymi danymi są Wody Polskie.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami podmiot zainteresowany legalizacją swojej studni,
jest zobowiązany złożyć wniosek o legalizację tego ujęcia, do którego należy dołączyć:
1) operat wodnoprawny, spełniający wymagania określone w art. 409 Prawa
wodnego, z oznaczeniem daty jego wykonania wraz z opisem prowadzenia
zamierzonej działalności niezawierającym określeń specjalistycznych;
2) decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli jest wymagana;
3) w przypadku przedsięwzięć, dla których wydano decyzję o środowiskowych
uwarunkowaniach w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa –
załącznik graficzny określający przewidywany teren, na którym będzie
realizowane przedsięwzięcie, oraz przewidywany obszar, na który będzie
oddziaływać przedsięwzięcie, o ile dołączenie tego załącznika było wymagane
przez przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku o wydanie decyzji o
środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności mapę, o której mowa w
art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2026 r. poz.
670 z późn. zm.);
4) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w
przypadku jego braku – decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu
publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy;
5) ocenę wodnoprawną, jeżeli jest wymagana;
6) wypisy z rejestru gruntów lub uproszczone wypisy z rejestru gruntów dla
nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego
korzystania z wód lub w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania
urządzeń wodnych;
-- 3 of 5 --
4
7) potwierdzenie skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w art. 118 ust. 1
ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2026 r. poz. 13
z późn. zm.), jeżeli jest wymagane.
Należy wskazać, że znaczna część ww. dokumentacji, tj. z ww. pkt 2, 3, 5 i 7, przedkłada
się tylko w szczególnych sytuacjach. Natomiast w większości przypadków są wymagane
tylko dokumenty z pkt 1, 4 i 6.
Odnosząc się do pytań dotyczących oceny współpracy Wód Polskich ze spółkami
wodnymi, rolnikami i samorządami w zakresie piętrzenia, retencjonowania i rozrządu
wody na obszarach rolniczych i potencjalnych zmian w tym zakresie (pytania nr 14 i 15)
przedstawiam następujące stanowisko. Należy wskazać, że przedmiotowa współpraca ma
istotne znaczenie dla efektywnego gospodarowania zasobami wodnymi oraz realizacji
działań służących ograniczaniu skutków suszy i zwiększaniu retencji.
PGW WP, wykonując zadania określone w Prawie wodnym, współpracuje ze spółkami
wodnymi, jednostkami samorządu terytorialnego oraz właścicielami gruntów w zakresie
gospodarowania wodami na terenach rolniczych. Współpraca ta prowadzona jest przede
wszystkim na poziomie regionalnych zarządów gospodarki wodnej, zarządów zlewni oraz
nadzorów wodnych, które pozostają w bieżącym kontakcie z podmiotami
odpowiedzialnymi za utrzymanie urządzeń melioracji wodnych i eksploatację urządzeń
piętrzących. W praktyce współpraca obejmuje w szczególności uzgadnianie zasad
gospodarowania wodą w systemach melioracyjnych, konsultowanie sposobu eksploatacji
urządzeń piętrzących, wymianę informacji o aktualnej sytuacji hydrologicznej oraz
podejmowanie działań zmierzających do zwiększania retencji i racjonalnego
wykorzystania dostępnych zasobów wodnych. W okresach występowania niedoborów
wody działania te koncentrują się na możliwie najdłuższym utrzymywaniu wody w
systemach melioracyjnych, z uwzględnieniem warunków technicznych urządzeń oraz
potrzeb użytkowników gruntów.
Ministerstwo Infrastruktury dostrzega, że efektywność współpracy jest zróżnicowana
i zależy od lokalnych uwarunkowań, w szczególności od stopnia zorganizowania spółek
wodnych, stanu technicznego infrastruktury melioracyjnej, dostępności urządzeń
umożliwiających regulację odpływu oraz zaangażowania właścicieli gruntów i jednostek
samorządu terytorialnego. W wielu regionach kraju wypracowano dobre praktyki
polegające na wspólnym uzgadnianiu harmonogramów piętrzenia oraz prowadzeniu
działań dostosowanych do bieżących warunków hydrologicznych1. Jednocześnie w części
obszarów nadal istnieje potrzeba dalszego rozwoju współpracy i poprawy koordynacji
działań pomiędzy wszystkimi uczestnikami procesu gospodarowania wodą. Należy
zauważyć, iż dalsze wzmacnianie współpracy wszystkich uczestników procesu
gospodarowania wodami będzie sprzyjało skuteczniejszemu wykorzystaniu istniejących
urządzeń wodnych, zwiększeniu retencji oraz poprawie bezpieczeństwa wodnego
1 Przykłady wspólnych działań PGW Wody Polskie oraz spółek wodnych wraz z opisem działań są
dostępne m.in. na stronie internetowej Zachodniopomorskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego w
Barzkowicach: https://zodr.pl/zinet/wp-content/uploads/2025/05/Dobre-praktyki-wspolpracy-w-
ramach-LPW-z-samorzadem-lokalnym-na-przykladzie-Gminy-Kluczbork.pdf
-- 4 of 5 --
5
obszarów rolniczych. Ponadto, w przypadku zgłaszania sygnałów dotyczących potrzeby
wzmocnienia współpracy Ministerstwo Infrastruktury na bieżąco analizuje te postulaty
i w miarę możliwości podejmuje działania, w tym legislacyjne, na rzecz wspierania
przedmiotowej współpracy.
Odnosząc się do pytania dotyczącego danych w zakresie poboru wód przez indywidualne
studnie rolnicze, należy wskazać, że z uwagi na fakt braku legalizacji i zewidencjonowania
bardzo wielu indywidualnych studni nie ma możliwości pełnego oszacowania wielkości
dokonywanego w tym zakresie poboru.
Z poważaniem,
Dokument podpisany elektronicznie przez:
Z upoważnienia Ministra Infrastruktury
Przemysław Koperski
Podsekretarz Stanu
-- 5 of 5 --