Interpelacja nr 17773
Interpelacja w sprawie braku jasnej procedury pomocy obywatelom RP znajdującym się w ciężkim stanie zdrowia poza Unią Europejską oraz zasad organizacji transportu medycznego do Polski
Zgłaszający:
•
Adresat:
Zdrowie i Lecznictwo (96%)
Obrona i Bezpieczeństwo (29%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie braku jasnej procedury pomocy obywatelom RP znajdującym się w ciężkim stanie zdrowia poza Unią Europejską oraz zasad organizacji transportu medycznego do Polski
Interpelacja nr 17773
do prezesa Rady Ministrów
w sprawie braku jasnej procedury pomocy obywatelom RP znajdującym się w ciężkim stanie zdrowia poza Unią Europejską oraz zasad organizacji transportu medycznego do Polski
Zgłaszający: Marcin Józefaciuk
Data wpływu: 14-06-2026
Szanowni Państwo,
sprawa obywatela RP przebywającego od dłuższego czasu w ciężkim stanie zdrowia w szpitalu na Filipinach pokazuje poważny problem systemowy. Dotyczy on sytuacji, w której obywatel Rzeczypospolitej Polskiej ulega ciężkiemu wypadkowi lub nagle zachoruje poza Unią Europejską, wymaga specjalistycznego leczenia albo transportu medycznego do kraju, a jego rodzina nie jest w stanie samodzielnie ponieść kosztów takiego transportu.
W praktyce rodziny w takich sytuacjach często trafiają w labirynt instytucjonalny. Pomoc konsularna ma swoje ograniczenia, system ochrony zdrowia działa przede wszystkim na terytorium kraju, transport medyczny z państw oddalonych geograficznie jest bardzo kosztowny, a kompetencje poszczególnych resortów nie zawsze są dla obywateli jasne.
Tymczasem obywatel RP nie przestaje być obywatelem RP tylko dlatego, że do tragedii doszło poza granicami kraju. Państwo powinno mieć jasną procedurę: kto przyjmuje zgłoszenie, kto ocenia sytuację, kto kontaktuje się z rodziną, kto rozmawia ze szpitalem zagranicznym, kto wskazuje placówkę w Polsce, kto analizuje transport, kto podejmuje decyzję finansową i kto ponosi odpowiedzialność za koordynację.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:
Czy rząd RP ma jednolitą procedurę działania w przypadku obywatela RP znajdującego się w ciężkim stanie zdrowia poza Unią Europejską, wymagającego transportu medycznego do Polski?
Jeśli taka procedura istnieje, proszę o wskazanie jej podstawy prawnej, instytucji odpowiedzialnej oraz trybu uruchamiania.
Jeśli taka procedura nie istnieje, dlaczego dotychczas jej nie opracowano?
Który organ państwa odpowiada za koordynację działań w sytuacji, gdy obywatel RP przebywa w ciężkim stanie w szpitalu poza UE, a rodzina zwraca się o pomoc do państwa?
Czy w takich przypadkach koordynatorem jest MSZ, MZ, MON, NFZ, KPRM, wojewoda, konsul czy inny organ?
Czy istnieje standard postępowania konsularnego w przypadkach ciężkich wypadków obywateli RP za granicą, obejmujący kontakt ze szpitalem, rodziną i instytucjami w kraju?
Czy polskie placówki dyplomatyczne mają obowiązek sporządzać pisemną analizę możliwych działań pomocowych w takich sprawach?
Czy istnieje procedura wskazywania szpitala w Polsce, który mógłby przyjąć pacjenta transportowanego z zagranicy?
Kto odpowiada za uzyskanie opinii medycznej dotyczącej możliwości transportu pacjenta do Polski?
Czy Narodowy Fundusz Zdrowia ma określoną procedurę oceny statusu ubezpieczeniowego obywatela RP, który przez dłuższy czas przebywał poza krajem i wymaga natychmiastowej kontynuacji leczenia po powrocie?
Czy państwo ma jakikolwiek mechanizm finansowania lub współfinansowania specjalistycznego transportu medycznego obywateli RP z państw poza UE w sytuacjach nadzwyczajnych?
Czy istnieje rezerwa budżetowa, fundusz celowy albo inna ścieżka finansowa, która może być wykorzystana w takich przypadkach?
Czy MON ma procedury wykorzystania wojskowego transportu medycznego do sprowadzania obywateli RP z zagranicy w sytuacjach humanitarnych?
Ile razy w latach 2015–2026 państwo polskie uczestniczyło organizacyjnie lub finansowo w transporcie medycznym obywateli RP z państw poza UE?
Proszę o podanie liczby takich przypadków w podziale na lata, państwa, instytucje zaangażowane oraz formę wsparcia.
Czy istnieją kryteria, według których jedni obywatele otrzymują wsparcie państwa w transporcie medycznym z zagranicy, a inni takiego wsparcia nie otrzymują?
Czy rodziny obywateli RP znajdujących się w ciężkim stanie za granicą otrzymują jednolitą pisemną informację o możliwych działaniach państwa, ograniczeniach pomocy konsularnej i dostępnych ścieżkach wsparcia?
Czy rząd RP rozważa stworzenie międzyresortowego zespołu do spraw kryzysowych przypadków medycznych obywateli RP za granicą?
Czy rząd RP rozważa utworzenie procedury „jednego koordynatora“ dla rodzin obywateli RP znajdujących się w dramatycznej sytuacji zdrowotnej poza granicami kraju?
Czy zostanie przygotowana publicznie dostępna instrukcja dla rodzin obywateli RP, którzy ulegli ciężkiemu wypadkowi lub zachorowali za granicą i wymagają transportu medycznego do Polski?
Czy rząd RP zamierza przygotować zmianę przepisów, która jasno określi odpowiedzialność instytucji państwa w tego typu przypadkach?
Czy zostanie przeprowadzony audyt dotychczasowych działań państwa w sprawach obywateli RP wymagających transportu medycznego z państw poza UE?
Czy rząd RP rozważa zawarcie umów ramowych z podmiotami realizującymi międzynarodowy transport medyczny, aby w sytuacjach kryzysowych państwo mogło szybciej uzyskać wycenę, dostępność i warunki transportu?
Czy istnieje procedura współpracy: MSZ, MZ, MON, NFZ i Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w przypadkach transportu medycznego obywateli z zagranicy?
Czy rząd RP podejmie prace nad stworzeniem systemowego mechanizmu pomocy obywatelom RP w ciężkim stanie zdrowia poza UE zamiast pozostawiania rodzin z koniecznością prowadzenia zbiórek publicznych?
Z poważaniem Marcin Józefaciuk
Poseł na Sejm RP
Interpelacja nr 17773
do prezesa Rady Ministrów
w sprawie braku jasnej procedury pomocy obywatelom RP znajdującym się w ciężkim stanie zdrowia poza Unią Europejską oraz zasad organizacji transportu medycznego do Polski
Zgłaszający: Marcin Józefaciuk
Data wpływu: 14-06-2026
Szanowni Państwo,
sprawa obywatela RP przebywającego od dłuższego czasu w ciężkim stanie zdrowia w szpitalu na Filipinach pokazuje poważny problem systemowy. Dotyczy on sytuacji, w której obywatel Rzeczypospolitej Polskiej ulega ciężkiemu wypadkowi lub nagle zachoruje poza Unią Europejską, wymaga specjalistycznego leczenia albo transportu medycznego do kraju, a jego rodzina nie jest w stanie samodzielnie ponieść kosztów takiego transportu.
W praktyce rodziny w takich sytuacjach często trafiają w labirynt instytucjonalny. Pomoc konsularna ma swoje ograniczenia, system ochrony zdrowia działa przede wszystkim na terytorium kraju, transport medyczny z państw oddalonych geograficznie jest bardzo kosztowny, a kompetencje poszczególnych resortów nie zawsze są dla obywateli jasne.
Tymczasem obywatel RP nie przestaje być obywatelem RP tylko dlatego, że do tragedii doszło poza granicami kraju. Państwo powinno mieć jasną procedurę: kto przyjmuje zgłoszenie, kto ocenia sytuację, kto kontaktuje się z rodziną, kto rozmawia ze szpitalem zagranicznym, kto wskazuje placówkę w Polsce, kto analizuje transport, kto podejmuje decyzję finansową i kto ponosi odpowiedzialność za koordynację.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:
Czy rząd RP ma jednolitą procedurę działania w przypadku obywatela RP znajdującego się w ciężkim stanie zdrowia poza Unią Europejską, wymagającego transportu medycznego do Polski?
Jeśli taka procedura istnieje, proszę o wskazanie jej podstawy prawnej, instytucji odpowiedzialnej oraz trybu uruchamiania.
Jeśli taka procedura nie istnieje, dlaczego dotychczas jej nie opracowano?
Który organ państwa odpowiada za koordynację działań w sytuacji, gdy obywatel RP przebywa w ciężkim stanie w szpitalu poza UE, a rodzina zwraca się o pomoc do państwa?
Czy w takich przypadkach koordynatorem jest MSZ, MZ, MON, NFZ, KPRM, wojewoda, konsul czy inny organ?
Czy istnieje standard postępowania konsularnego w przypadkach ciężkich wypadków obywateli RP za granicą, obejmujący kontakt ze szpitalem, rodziną i instytucjami w kraju?
Czy polskie placówki dyplomatyczne mają obowiązek sporządzać pisemną analizę możliwych działań pomocowych w takich sprawach?
Czy istnieje procedura wskazywania szpitala w Polsce, który mógłby przyjąć pacjenta transportowanego z zagranicy?
Kto odpowiada za uzyskanie opinii medycznej dotyczącej możliwości transportu pacjenta do Polski?
Czy Narodowy Fundusz Zdrowia ma określoną procedurę oceny statusu ubezpieczeniowego obywatela RP, który przez dłuższy czas przebywał poza krajem i wymaga natychmiastowej kontynuacji leczenia po powrocie?
Czy państwo ma jakikolwiek mechanizm finansowania lub współfinansowania specjalistycznego transportu medycznego obywateli RP z państw poza UE w sytuacjach nadzwyczajnych?
Czy istnieje rezerwa budżetowa, fundusz celowy albo inna ścieżka finansowa, która może być wykorzystana w takich przypadkach?
Czy MON ma procedury wykorzystania wojskowego transportu medycznego do sprowadzania obywateli RP z zagranicy w sytuacjach humanitarnych?
Ile razy w latach 2015–2026 państwo polskie uczestniczyło organizacyjnie lub finansowo w transporcie medycznym obywateli RP z państw poza UE?
Proszę o podanie liczby takich przypadków w podziale na lata, państwa, instytucje zaangażowane oraz formę wsparcia.
Czy istnieją kryteria, według których jedni obywatele otrzymują wsparcie państwa w transporcie medycznym z zagranicy, a inni takiego wsparcia nie otrzymują?
Czy rodziny obywateli RP znajdujących się w ciężkim stanie za granicą otrzymują jednolitą pisemną informację o możliwych działaniach państwa, ograniczeniach pomocy konsularnej i dostępnych ścieżkach wsparcia?
Czy rząd RP rozważa stworzenie międzyresortowego zespołu do spraw kryzysowych przypadków medycznych obywateli RP za granicą?
Czy rząd RP rozważa utworzenie procedury „jednego koordynatora“ dla rodzin obywateli RP znajdujących się w dramatycznej sytuacji zdrowotnej poza granicami kraju?
Czy zostanie przygotowana publicznie dostępna instrukcja dla rodzin obywateli RP, którzy ulegli ciężkiemu wypadkowi lub zachorowali za granicą i wymagają transportu medycznego do Polski?
Czy rząd RP zamierza przygotować zmianę przepisów, która jasno określi odpowiedzialność instytucji państwa w tego typu przypadkach?
Czy zostanie przeprowadzony audyt dotychczasowych działań państwa w sprawach obywateli RP wymagających transportu medycznego z państw poza UE?
Czy rząd RP rozważa zawarcie umów ramowych z podmiotami realizującymi międzynarodowy transport medyczny, aby w sytuacjach kryzysowych państwo mogło szybciej uzyskać wycenę, dostępność i warunki transportu?
Czy istnieje procedura współpracy: MSZ, MZ, MON, NFZ i Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w przypadkach transportu medycznego obywateli z zagranicy?
Czy rząd RP podejmie prace nad stworzeniem systemowego mechanizmu pomocy obywatelom RP w ciężkim stanie zdrowia poza UE zamiast pozostawiania rodzin z koniecznością prowadzenia zbiórek publicznych?
Z poważaniem Marcin Józefaciuk
Poseł na Sejm RP
Odpowiedź urzędowa
Podsekretarz stanu Tomasz Maciejewski
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Bardzo konkretna
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
20%
Konkretność
80%
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
Twarde liczby / kwoty
0 kwot, 0 %
Precyzyjne daty
4
Odpowiedź na punkty
Brak podziału
Gęstość faktów
6.6 / 1k zn.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (4)
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
3972 znaków
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
DLU.050.24.2026.AR
Warszawa, 14 lipca 2026
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu RP
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 17773 z dnia 19 czerwca 2026 r. Pana Marcina
Józefaciuka, Posła na Sejm RP, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji
pozostających we właściwości Ministerstwa Zdrowia.
Odnosząc się do pytania pierwszego uprzejmie wyjaśniam, że Ministerstwo Zdrowia
powzięło informację o sytuacji, w jakiej znalazł się Pan Piotr Moczulski w wyniku wypadku,
jakiego doznał w czasie pobytu na Filipinach, w związku z wpłynięciem wiadomości
mailowej z dnia 13 czerwca 2024 r.
W odpowiedzi na tę wiadomość Ministerstwo Zdrowia poinformowało, że zarówno
Minister Zdrowia, jak i Narodowy Fundusz Zdrowia nie posiada podstaw prawnych do
sfinansowania kosztów przewiezienia obywatela polskiego środkami transportu
medycznego z Filipin do Polski.
W stosunkach między Polską i Filipinami nie obowiązuje umowa międzynarodowa, która
swoim zakresem przedmiotowym obejmowałaby przepisy regulujące zasady udzielania
świadczeń opieki zdrowotnej osób ubezpieczonych w jednym państwie, które przebywają w
innym państwie, ani rozliczania kosztów tych świadczeń.
Należy przy tym zwrócić uwagę, że tak unijne przepisy o koordynacji systemów
zabezpieczenia społecznego obowiązujące na terytorium państw członkowskich UE/EFTA,
jak i żadna z obowiązujących w stosunkach między Polską a państwami nienależącymi do
Unii Europejskiej umów międzynarodowych, nie obejmuje swoimi przepisami finansowanie
kosztów międzynarodowego transportu sanitarnego.
Wobec powyższego, obywatel polski, który w trakcie pobytu na Filipinach znalazł się w
sytuacji, w której jego powrót do Polski możliwy jest wyłącznie środkami transportu
sanitarnego, zobowiązany jest do pokrycia kosztów związanych z tym transportem we
własnym zakresie, zwłaszcza ze środków pochodzących z posiadanej polisy ubezpieczenia
medycznego. W identycznej sytuacji znajdują się obywatele Filipin, którzy w czasie pobytu
-- 1 of 2 --
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
2
w Polsce znaleźliby się w podobnej sytuacji, jak Pan Piotr Moczulski, tzn. zobowiązani byliby
do pokrycia kosztów transportu powrotnego na Filipiny z własnych środków.
W odpowiedzi na pytanie dotyczące sytuacji ubezpieczeniowej Pana Piotra po powrocie do
kraju, uprzejmie informuję, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o
świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2025 r.
poz. 1461, z późn. zm.) mógłby on korzystać z leczenia w ramach ubezpieczenia
zdrowotnego, o ile posiadałby tytuł do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego albo
ubezpieczył się dobrowolnie.
Ponadto, w przypadku braku możliwości uzyskania przez pana Piotra ubezpieczenia
zdrowotnego, miałby on prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej zgodnie z
art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. W myśl powołanego przepisu świadczeniobiorca
nieubezpieczony, który posiada obywatelstwo polskie, ma prawo do korzystania ze
świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na zasadach
określonych w tej ustawie, jeżeli spełnia kryterium dochodowe, o którym mowa w
przepisach o pomocy społecznej.
Odnosząc się do kwestii wskazania konkretnej placówki medycznej w Polsce, w której
możliwa byłaby kontynuacja leczenia Pana Piotra, uprzejmie informuję, że w myśl
obowiązujących przepisów prawa znalezienie takiej placówki leży po stronie pacjenta lub
jego rodziny. Ministerstwo Zdrowia oraz Narodowy Fundusz Zdrowia, po uzyskaniu
informacji o obecnym stanie zdrowia pacjenta oraz zakresie dalszego leczenia, dołoży
wszelkiej pomocy w znalezieniu właściwej placówki medycznej.
Z wyrazami szacunku
z upoważnienia Ministra Zdrowia
Tomasz Maciejewski
Podsekretarz Stanu
/dokument podpisany elektronicznie/
-- 2 of 2 --
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
DLU.050.24.2026.AR
Warszawa, 14 lipca 2026
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu RP
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 17773 z dnia 19 czerwca 2026 r. Pana Marcina
Józefaciuka, Posła na Sejm RP, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji
pozostających we właściwości Ministerstwa Zdrowia.
Odnosząc się do pytania pierwszego uprzejmie wyjaśniam, że Ministerstwo Zdrowia
powzięło informację o sytuacji, w jakiej znalazł się Pan Piotr Moczulski w wyniku wypadku,
jakiego doznał w czasie pobytu na Filipinach, w związku z wpłynięciem wiadomości
mailowej z dnia 13 czerwca 2024 r.
W odpowiedzi na tę wiadomość Ministerstwo Zdrowia poinformowało, że zarówno
Minister Zdrowia, jak i Narodowy Fundusz Zdrowia nie posiada podstaw prawnych do
sfinansowania kosztów przewiezienia obywatela polskiego środkami transportu
medycznego z Filipin do Polski.
W stosunkach między Polską i Filipinami nie obowiązuje umowa międzynarodowa, która
swoim zakresem przedmiotowym obejmowałaby przepisy regulujące zasady udzielania
świadczeń opieki zdrowotnej osób ubezpieczonych w jednym państwie, które przebywają w
innym państwie, ani rozliczania kosztów tych świadczeń.
Należy przy tym zwrócić uwagę, że tak unijne przepisy o koordynacji systemów
zabezpieczenia społecznego obowiązujące na terytorium państw członkowskich UE/EFTA,
jak i żadna z obowiązujących w stosunkach między Polską a państwami nienależącymi do
Unii Europejskiej umów międzynarodowych, nie obejmuje swoimi przepisami finansowanie
kosztów międzynarodowego transportu sanitarnego.
Wobec powyższego, obywatel polski, który w trakcie pobytu na Filipinach znalazł się w
sytuacji, w której jego powrót do Polski możliwy jest wyłącznie środkami transportu
sanitarnego, zobowiązany jest do pokrycia kosztów związanych z tym transportem we
własnym zakresie, zwłaszcza ze środków pochodzących z posiadanej polisy ubezpieczenia
medycznego. W identycznej sytuacji znajdują się obywatele Filipin, którzy w czasie pobytu
-- 1 of 2 --
telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
2
w Polsce znaleźliby się w podobnej sytuacji, jak Pan Piotr Moczulski, tzn. zobowiązani byliby
do pokrycia kosztów transportu powrotnego na Filipiny z własnych środków.
W odpowiedzi na pytanie dotyczące sytuacji ubezpieczeniowej Pana Piotra po powrocie do
kraju, uprzejmie informuję, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o
świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2025 r.
poz. 1461, z późn. zm.) mógłby on korzystać z leczenia w ramach ubezpieczenia
zdrowotnego, o ile posiadałby tytuł do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego albo
ubezpieczył się dobrowolnie.
Ponadto, w przypadku braku możliwości uzyskania przez pana Piotra ubezpieczenia
zdrowotnego, miałby on prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej zgodnie z
art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. W myśl powołanego przepisu świadczeniobiorca
nieubezpieczony, który posiada obywatelstwo polskie, ma prawo do korzystania ze
świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na zasadach
określonych w tej ustawie, jeżeli spełnia kryterium dochodowe, o którym mowa w
przepisach o pomocy społecznej.
Odnosząc się do kwestii wskazania konkretnej placówki medycznej w Polsce, w której
możliwa byłaby kontynuacja leczenia Pana Piotra, uprzejmie informuję, że w myśl
obowiązujących przepisów prawa znalezienie takiej placówki leży po stronie pacjenta lub
jego rodziny. Ministerstwo Zdrowia oraz Narodowy Fundusz Zdrowia, po uzyskaniu
informacji o obecnym stanie zdrowia pacjenta oraz zakresie dalszego leczenia, dołoży
wszelkiej pomocy w znalezieniu właściwej placówki medycznej.
Z wyrazami szacunku
z upoważnienia Ministra Zdrowia
Tomasz Maciejewski
Podsekretarz Stanu
/dokument podpisany elektronicznie/
-- 2 of 2 --