Interpelacja nr 17445
Interpelacja w sprawie wprowadzania rolników w błąd przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, propagandowego przypisywania sobie cudzych lub niezakończonych działań oraz publicznego prezentowania projektów, kampanii i zapowiedzi jako rzekomych osiągnięć resortu
Zgłaszający:
•
Adresat:
Rolnictwo i Rozwój Wsi (100%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie wprowadzania rolników w błąd przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, propagandowego przypisywania sobie cudzych lub niezakończonych działań oraz publicznego prezentowania projektów, kampanii i zapowiedzi jako rzekomych osiągnięć resortu
Interpelacja nr 17445
do ministra rolnictwa i rozwoju wsi
w sprawie wprowadzania rolników w błąd przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, propagandowego przypisywania sobie cudzych lub niezakończonych działań oraz publicznego prezentowania projektów, kampanii i zapowiedzi jako rzekomych osiągnięć resortu
Zgłaszający: Jarosław Sachajko, Anna Gembicka
Data wpływu: 28-05-2026
Szanowny Panie Ministrze,
działając na podstawie art. 192 Regulaminu Sejmu, składam interpelację w sprawie publicznych wypowiedzi przedstawicieli Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które wprowadzają rolników w błąd, przedstawiają projekty jako dokonania, zapowiedzi jako realną pomoc, kampanie promocyjne jako rozwiązania kryzysów rynkowych, a cudze lub wcześniejsze działania jako osobisty dorobek obecnego kierownictwa resortu.
Powodem niniejszej interpelacji jest publiczny wpis Pani Minister Małgorzaty Gromadzkiej, w którym pochwaliła się ona dorobkiem „7 miesięcy w ministerstwie”, wymieniając długą listę rzekomych sukcesów, m.in. ustawę o restrukturyzacji zadłużonych gospodarstw, legalizację studni, oznaczanie kraju pochodzenia owoców i warzyw, nowe rynki zbytu, strategie branżowe, kampanię dotyczącą polskich ziemniaków oraz rzekome 48 mld euro dla polskich rolników.
Panie Ministrze, pozwolę sobie pogratulować Panu tego fantastycznego wyboru personalnego. Pani Minister przyszła do resortu i - według własnej relacji - w siedem miesięcy osiągnęła więcej niż całe ministerstwo przez lata. Aż ciśnie się na usta pytanie: Co w takim razie robią pozostali ministrowie, sekretarze, podsekretarze, departamenty, agencje, inspekcje i zespoły robocze?
Gratulacje, Panie Ministrze. Aż chce się przypomnieć znane polskie powiedzenie: „Takich dwóch, jak nas trzech, to nie ma ani jednego”. W tym przypadku pasuje ono jak ulał do sposobu komunikowania sukcesów przez resort rolnictwa.
Problem polega jednak na tym, że rolnicy nie potrzebują propagandowej księgowości sukcesu. Rolnicy potrzebują prawdy, konkretów, terminów, pieniędzy, rynków zbytu, opłacalności produkcji i uczciwej informacji publicznej. Rolnik nie spłaci kredytu konferencją prasową. Nie sprzeda ziemniaków hasłem promocyjnym. Nie odbuduje trzody chlewnej „strategią w przygotowaniu”. Nie zapłaci za nawozy zapowiedzią walki o środki w Brukseli.
Z publicznej listy Pani Minister wynikałoby, że w ciągu siedmiu miesięcy doszło do niemal cudu administracyjnego. Tyle że po bliższej analizie okazuje się, że w jednym worku umieszczono:
- ustawy uchwalone przed objęciem przez Panią Minister funkcji w MRiRW;
- projekty ustaw lub działania będące dopiero na etapie procedowania;
- zapowiedzi, konsultacje i strategie, które nie rozwiązały jeszcze realnych problemów;
- kampanie promocyjne udające interwencję rynkową;
- rozmowy zagraniczne przedstawiane tak, jakby już otworzyły stabilne, masowe rynki zbytu;
- postulaty negocjacyjne w UE przedstawiane tak, jakby pieniądze były już zagwarantowane.
Przykład pierwszy: ustawa o restrukturyzacji zadłużenia gospodarstw rolnych. Pani Minister przypisuje ją do dorobku „7 miesięcy w ministerstwie”. Tymczasem ustawa została uchwalona 25 lipca 2025 r., ogłoszona 4 sierpnia 2025 r. i weszła w życie 19 sierpnia 2025 r. Pani Minister Małgorzata Gromadzka została powołana na sekretarza stanu 23 października 2025 r. Czyli mamy sukces osobliwy: Pani Minister przyszła do resortu w październiku i pochwaliła się ustawą z lipca. To już nie jest szybka legislacja. To jest polityczna podróż w czasie.
Przykład drugi: oznaczanie kraju pochodzenia owoców i warzyw sprzedawanych luzem. Resort informował, że od 17 lutego 2026 r. obowiązkowa jest graficzna flaga kraju pochodzenia przy świeżych owocach, warzywach. To jest zmiana informacyjna dla konsumentów, ale przedstawianie jej jako wielkiego przełomu w polityce rolnej jest nadużyciem. Rolnikowi nie wystarczy flaga przy skrzynce, jeżeli produkcja jest nieopłacalna, ceny skupu są dramatycznie niskie, a rynek zalewają produkty z importu.
Przykład trzeci: akcja „Polski ziemniak – bohater każdego obiadu”. Ministerstwo samo przyznało, że kampania ma zwiększyć sprzedaż i ograniczyć nadwyżki. Czyli problemem są nadwyżki i słaba sprzedaż, a sukcesem ma być hasło reklamowe. To jest dokładnie ta logika, która doprowadza rolników do rozpaczy: państwo nie rozwiązuje problemu rynku, tylko drukuje slogan.
Przykład czwarty: legalizacja studni. W przestrzeni publicznej mowa jest o projekcie i planowanych rozwiązaniach, a nie o zakończonym, kompleksowym systemie, który już zdjął problem z barków rolników. Informacje branżowe wskazywały, że chodziło o projekt umożliwiający zgłoszenie ujęcia i uniknięcie części kar, a nie o powszechnie zakończoną operację naprawczą.
Przykład piąty: nowe rynki zbytu - Singapur, Indonezja, Egipt. Sam udział w targach, rozmowy i wizyty zagraniczne są potrzebne, ale nie są jeszcze trwałym rynkiem zbytu. Wizyta w Singapurze była opisywana przez ministerstwo jako promocja polskiej żywności i zacieśnianie relacji handlowych. Wizyta w Indonezji miała na celu otwarcie rynku dla szerokiej gamy polskich produktów rolno-spożywczych. To są działania dyplomatyczne i promocyjne, a nie jeszcze dowód, że polski rolnik otrzymał realny, masowy, stabilny kanał zbytu.
Przykład szósty: 48 mld euro dla polskich rolników. W przestrzeni publicznej pojawiała się narracja o możliwości sięgnięcia po ok. 48 mld euro w nowej perspektywie, ale jednocześnie informacje dotyczące propozycji Komisji Europejskiej wskazywały na kwotę 24,6 mld euro dla Polski w ramach wsparcia dochodów rolników. Tym bardziej należy wyjaśnić, czy resort mówi o pieniądzach już zagwarantowanych, czy o życzeniowym pakiecie obejmującym różne potencjalne źródła, wkład krajowy i środki, o które Polska dopiero walczy.
Panie Ministrze, polscy rolnicy przez ostatnie dwa lata słyszeli już dziesiątki zapowiedzi, strategii, okrągłych stołów, zespołów, grup roboczych, konsultacji i konferencji. Problem polega na tym, że gospodarstwo nie utrzymuje się z komunikatu prasowego.
Rolnik chce wiedzieć:
- czy ustawa weszła w życie;
- czy ma pieniądze na koncie;
- czy ma rynek zbytu;
- czy ma ochronę przed nieuczciwym importem;
- czy ma niższe koszty produkcji;
- czy ma stabilne przepisy;
- czy państwo stoi po jego stronie, czy tylko robi sobie zdjęcia na jego tle.
Tymczasem resort podaje listę „osiągnięć”, w której obok ustawy sprzed powołania Pani Minister stoją kampanie promocyjne, negocjacje, strategie i zapowiedzi. To nie jest uczciwa informacja publiczna. To jest polityczna broszura reklamowa.
W mojej ocenie taki sposób komunikowania się z rolnikami jest nie tylko niepoważny, ale także głęboko szkodliwy. Rolnicy, którzy są w trudnej sytuacji finansowej, rynkowej i organizacyjnej, mają prawo do rzetelnej informacji. Nie można im sprzedawać półprawd, pudrować bezradności i nazywać „sukcesem” czegoś, co jest dopiero projektem, konferencją albo marzeniem negocjacyjnym.
Rolnicy nie są naiwni. Rolnicy widzą różnicę między ustawą a projektem, między eksportem a wycieczką, między rynkiem zbytu a rozmową, między pomocą a hasłem reklamowym, między pieniędzmi zagwarantowanymi a pieniędzmi wyobrażonymi.
Dlatego proszę nie traktować polskiej wsi jak widowni ministerialnego spektaklu. Wieś potrzebuje skutecznego państwa.
Jeżeli w siedem miesięcy Pani Minister rzeczywiście dokonała tak wielkich rzeczy, proszę przedstawić dokumenty, liczby, daty, podstawy prawne, efekty finansowe i realne korzyści dla gospodarstw. Jeżeli natomiast mamy do czynienia wyłącznie z populizmem, propagandą i przypisywaniem sobie cudzych lub niezakończonych działań, proszę to uczciwie przyznać i zakończyć praktykę wprowadzania rolników w błąd. W rolnictwie nie da się długo żyć z opowieści.
W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi potwierdza prawdziwość publicznego wpisu Pani Minister Małgorzaty Gromadzkiej, w którym wymieniono listę rzekomych osiągnięć po „7 miesiącach w ministerstwie”?
2. Czy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi uważa za rzetelne przypisywanie do dorobku Pani Minister ustawy o restrukturyzacji zadłużenia gospodarstw, skoro ustawa ta została uchwalona 25 lipca 2025 r., a Pani Minister objęła funkcję sekretarza stanu 23 października 2025 r.?
3. Czy Pan Minister uważa, że kampania „Polski ziemniak – bohater każdego obiadu” jest realnym rozwiązaniem problemu nadwyżek i niskich cen ziemniaków, czy jedynie działaniem promocyjnym?
4. Jakie konkretne efekty ilościowe przyniosła ta kampania:
a) o ile wzrosła sprzedaż polskich ziemniaków,
b) o ile spadły nadwyżki,
c) jaka była średnia cena skupu przed kampanią i po jej rozpoczęciu,
d) ilu producentów odczuło realną poprawę sytuacji finansowej?
5. Ile kosztowała kampania „Polski ziemniak – bohater każdego obiadu” i z jakich środków została sfinansowana?
6. Czy legalizacja studni jest już zakończonym, obowiązującym i powszechnie działającym rozwiązaniem, czy nadal jest elementem procesu legislacyjnego lub projektowego? Ilu rolników do dnia udzielenia odpowiedzi realnie skorzystało z nowych przepisów dotyczących legalizacji studni? Czy jakikolwiek rolnik uniknął już kary na podstawie nowych przepisów, o których mówi Pani Minister? Jeżeli tak, ilu?
7. Czy resort posiada dane potwierdzające, że dzięki działaniom Pani Minister Gromadzkiej otwarto dla polskiego rolnictwa trwałe i masowe rynki zbytu w Singapurze, Indonezji i Egipcie?
8. Jaka była wartość eksportu polskich produktów rolno-spożywczych do Singapuru, Indonezji i Egiptu w latach 2024, 2025 oraz w pierwszych miesiącach 2026 r.?
9. Ile ton polskiego zboża wyeksportowano do Egiptu w wyniku działań, którymi chwali się Pani Minister?
10. Czy istnieją podpisane umowy, porozumienia, kontrakty handlowe lub decyzje administracyjne władz Egiptu, Singapuru i Indonezji, które realnie otwierają te rynki dla polskich producentów? Jeżeli tak, proszę o wskazanie dat, stron, zakresu oraz przewidywanej wartości tych porozumień.
11. Na jakim etapie znajdują się strategie dla wieprzowiny, drobiu i całych branż rolno-spożywczych? Czy są to dokumenty przyjęte przez Radę Ministrów, dokumenty resortowe, projekty robocze, prezentacje, czy jedynie zapowiedzi? Jakie konkretne decyzje finansowe, legislacyjne i organizacyjne wynikają już z tych strategii?
12. Ile gospodarstw utrzymujących trzodę chlewną zakończyło działalność w latach 2024–2026 i jakie konkretne działania resortu zatrzymały ten proces?
13. Czy resort uznaje, że hasło „ochrona upraw eko - rolnik nie odpowiada za opryski sąsiada” opisuje obowiązujące prawo, projekt prawa, zapowiedź zmiany czy polityczny skrót? Na jakiej podstawie prawnej rolnik ekologiczny miałby nie odpowiadać za zanieczyszczenia pochodzące z oprysków sąsiada? Czy w tej sprawie przygotowano projekt ustawy, rozporządzenia lub zmianę procedur certyfikacyjnych?
14. Ilu rolników ekologicznych straciło certyfikat z powodu zanieczyszczenia upraw środkami ochrony roślin z sąsiednich pól w latach 2024–2026?
15. Czy żywność ekologiczna w szkołach i restauracjach jest już programem powszechnym, finansowanym i wdrożonym, czy jedynie postulatem? Ile szkół zostało objętych programem żywności ekologicznej? Jaki budżet przeznaczono na ten cel w 2026 r.?
16. Czy połączenie służb fitosanitarnych jest już dokonane, czy jest to zapowiedź reformy? Jakie konkretne instytucje zostały połączone, na podstawie jakiego aktu prawnego i od kiedy?
17. Ile nowych instalacji biogazowych powstało dzięki działaniom Pani Minister Gromadzkiej?
18. Co dokładnie oznacza „model integracji rolników - jeszcze przed wakacjami”? Przed jakimi wakacjami model ten ma być przedstawiony, komu, w jakiej formie i z jakimi skutkami prawnymi?
19. Czy ustawa o niemarnowaniu żywności została już uchwalona, czy jest dopiero projektem? Dlaczego w komunikacji resortu ciężar odpowiedzialności za marnowanie żywności przerzucany jest na konsumentów, skoro problem dotyczy również handlu, logistyki, terminów przydatności, standardów sieci handlowych i organizacji rynku?
20. Co konkretnie oznacza „obrona tytoniu i konopi na poziomie UE”? Jakie stanowisko Polska przedstawiła w tej sprawie, w jakich instytucjach UE, kiedy i z jakim skutkiem?
21. Czy walka o zniesienie opłat ETS z produkcji nawozów zakończyła się jakąkolwiek decyzją korzystną dla polskich producentów i rolników? Jeżeli nie, dlaczego jest przedstawiana jako osiągnięcie?
22. Czy kwota 48 mld euro dla polskich rolników w nowej perspektywie budżetowej jest kwotą zagwarantowaną, wynegocjowaną, wpisaną do projektu budżetu UE, czy jedynie szacunkiem i postulatem politycznym? Jaka część tej kwoty miałaby pochodzić bezpośrednio z WPR, jaka z innych funduszy UE, a jaka z wkładu krajowego?
23. Czy ministerstwo potwierdza, że propozycje dotyczące WPR 2028–2034 nadal są przedmiotem negocjacji, a więc nie można mówić rolnikom, że pieniądze są już pewne?
24. Czy Pan Minister zamierza sprostować publicznie komunikaty, które sugerują rolnikom, że projekty, zapowiedzi, kampanie i negocjacje są już zakończonymi sukcesami?
Z wyrazami szacunku
Interpelacja nr 17445
do ministra rolnictwa i rozwoju wsi
w sprawie wprowadzania rolników w błąd przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, propagandowego przypisywania sobie cudzych lub niezakończonych działań oraz publicznego prezentowania projektów, kampanii i zapowiedzi jako rzekomych osiągnięć resortu
Zgłaszający: Jarosław Sachajko, Anna Gembicka
Data wpływu: 28-05-2026
Szanowny Panie Ministrze,
działając na podstawie art. 192 Regulaminu Sejmu, składam interpelację w sprawie publicznych wypowiedzi przedstawicieli Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które wprowadzają rolników w błąd, przedstawiają projekty jako dokonania, zapowiedzi jako realną pomoc, kampanie promocyjne jako rozwiązania kryzysów rynkowych, a cudze lub wcześniejsze działania jako osobisty dorobek obecnego kierownictwa resortu.
Powodem niniejszej interpelacji jest publiczny wpis Pani Minister Małgorzaty Gromadzkiej, w którym pochwaliła się ona dorobkiem „7 miesięcy w ministerstwie”, wymieniając długą listę rzekomych sukcesów, m.in. ustawę o restrukturyzacji zadłużonych gospodarstw, legalizację studni, oznaczanie kraju pochodzenia owoców i warzyw, nowe rynki zbytu, strategie branżowe, kampanię dotyczącą polskich ziemniaków oraz rzekome 48 mld euro dla polskich rolników.
Panie Ministrze, pozwolę sobie pogratulować Panu tego fantastycznego wyboru personalnego. Pani Minister przyszła do resortu i - według własnej relacji - w siedem miesięcy osiągnęła więcej niż całe ministerstwo przez lata. Aż ciśnie się na usta pytanie: Co w takim razie robią pozostali ministrowie, sekretarze, podsekretarze, departamenty, agencje, inspekcje i zespoły robocze?
Gratulacje, Panie Ministrze. Aż chce się przypomnieć znane polskie powiedzenie: „Takich dwóch, jak nas trzech, to nie ma ani jednego”. W tym przypadku pasuje ono jak ulał do sposobu komunikowania sukcesów przez resort rolnictwa.
Problem polega jednak na tym, że rolnicy nie potrzebują propagandowej księgowości sukcesu. Rolnicy potrzebują prawdy, konkretów, terminów, pieniędzy, rynków zbytu, opłacalności produkcji i uczciwej informacji publicznej. Rolnik nie spłaci kredytu konferencją prasową. Nie sprzeda ziemniaków hasłem promocyjnym. Nie odbuduje trzody chlewnej „strategią w przygotowaniu”. Nie zapłaci za nawozy zapowiedzią walki o środki w Brukseli.
Z publicznej listy Pani Minister wynikałoby, że w ciągu siedmiu miesięcy doszło do niemal cudu administracyjnego. Tyle że po bliższej analizie okazuje się, że w jednym worku umieszczono:
- ustawy uchwalone przed objęciem przez Panią Minister funkcji w MRiRW;
- projekty ustaw lub działania będące dopiero na etapie procedowania;
- zapowiedzi, konsultacje i strategie, które nie rozwiązały jeszcze realnych problemów;
- kampanie promocyjne udające interwencję rynkową;
- rozmowy zagraniczne przedstawiane tak, jakby już otworzyły stabilne, masowe rynki zbytu;
- postulaty negocjacyjne w UE przedstawiane tak, jakby pieniądze były już zagwarantowane.
Przykład pierwszy: ustawa o restrukturyzacji zadłużenia gospodarstw rolnych. Pani Minister przypisuje ją do dorobku „7 miesięcy w ministerstwie”. Tymczasem ustawa została uchwalona 25 lipca 2025 r., ogłoszona 4 sierpnia 2025 r. i weszła w życie 19 sierpnia 2025 r. Pani Minister Małgorzata Gromadzka została powołana na sekretarza stanu 23 października 2025 r. Czyli mamy sukces osobliwy: Pani Minister przyszła do resortu w październiku i pochwaliła się ustawą z lipca. To już nie jest szybka legislacja. To jest polityczna podróż w czasie.
Przykład drugi: oznaczanie kraju pochodzenia owoców i warzyw sprzedawanych luzem. Resort informował, że od 17 lutego 2026 r. obowiązkowa jest graficzna flaga kraju pochodzenia przy świeżych owocach, warzywach. To jest zmiana informacyjna dla konsumentów, ale przedstawianie jej jako wielkiego przełomu w polityce rolnej jest nadużyciem. Rolnikowi nie wystarczy flaga przy skrzynce, jeżeli produkcja jest nieopłacalna, ceny skupu są dramatycznie niskie, a rynek zalewają produkty z importu.
Przykład trzeci: akcja „Polski ziemniak – bohater każdego obiadu”. Ministerstwo samo przyznało, że kampania ma zwiększyć sprzedaż i ograniczyć nadwyżki. Czyli problemem są nadwyżki i słaba sprzedaż, a sukcesem ma być hasło reklamowe. To jest dokładnie ta logika, która doprowadza rolników do rozpaczy: państwo nie rozwiązuje problemu rynku, tylko drukuje slogan.
Przykład czwarty: legalizacja studni. W przestrzeni publicznej mowa jest o projekcie i planowanych rozwiązaniach, a nie o zakończonym, kompleksowym systemie, który już zdjął problem z barków rolników. Informacje branżowe wskazywały, że chodziło o projekt umożliwiający zgłoszenie ujęcia i uniknięcie części kar, a nie o powszechnie zakończoną operację naprawczą.
Przykład piąty: nowe rynki zbytu - Singapur, Indonezja, Egipt. Sam udział w targach, rozmowy i wizyty zagraniczne są potrzebne, ale nie są jeszcze trwałym rynkiem zbytu. Wizyta w Singapurze była opisywana przez ministerstwo jako promocja polskiej żywności i zacieśnianie relacji handlowych. Wizyta w Indonezji miała na celu otwarcie rynku dla szerokiej gamy polskich produktów rolno-spożywczych. To są działania dyplomatyczne i promocyjne, a nie jeszcze dowód, że polski rolnik otrzymał realny, masowy, stabilny kanał zbytu.
Przykład szósty: 48 mld euro dla polskich rolników. W przestrzeni publicznej pojawiała się narracja o możliwości sięgnięcia po ok. 48 mld euro w nowej perspektywie, ale jednocześnie informacje dotyczące propozycji Komisji Europejskiej wskazywały na kwotę 24,6 mld euro dla Polski w ramach wsparcia dochodów rolników. Tym bardziej należy wyjaśnić, czy resort mówi o pieniądzach już zagwarantowanych, czy o życzeniowym pakiecie obejmującym różne potencjalne źródła, wkład krajowy i środki, o które Polska dopiero walczy.
Panie Ministrze, polscy rolnicy przez ostatnie dwa lata słyszeli już dziesiątki zapowiedzi, strategii, okrągłych stołów, zespołów, grup roboczych, konsultacji i konferencji. Problem polega na tym, że gospodarstwo nie utrzymuje się z komunikatu prasowego.
Rolnik chce wiedzieć:
- czy ustawa weszła w życie;
- czy ma pieniądze na koncie;
- czy ma rynek zbytu;
- czy ma ochronę przed nieuczciwym importem;
- czy ma niższe koszty produkcji;
- czy ma stabilne przepisy;
- czy państwo stoi po jego stronie, czy tylko robi sobie zdjęcia na jego tle.
Tymczasem resort podaje listę „osiągnięć”, w której obok ustawy sprzed powołania Pani Minister stoją kampanie promocyjne, negocjacje, strategie i zapowiedzi. To nie jest uczciwa informacja publiczna. To jest polityczna broszura reklamowa.
W mojej ocenie taki sposób komunikowania się z rolnikami jest nie tylko niepoważny, ale także głęboko szkodliwy. Rolnicy, którzy są w trudnej sytuacji finansowej, rynkowej i organizacyjnej, mają prawo do rzetelnej informacji. Nie można im sprzedawać półprawd, pudrować bezradności i nazywać „sukcesem” czegoś, co jest dopiero projektem, konferencją albo marzeniem negocjacyjnym.
Rolnicy nie są naiwni. Rolnicy widzą różnicę między ustawą a projektem, między eksportem a wycieczką, między rynkiem zbytu a rozmową, między pomocą a hasłem reklamowym, między pieniędzmi zagwarantowanymi a pieniędzmi wyobrażonymi.
Dlatego proszę nie traktować polskiej wsi jak widowni ministerialnego spektaklu. Wieś potrzebuje skutecznego państwa.
Jeżeli w siedem miesięcy Pani Minister rzeczywiście dokonała tak wielkich rzeczy, proszę przedstawić dokumenty, liczby, daty, podstawy prawne, efekty finansowe i realne korzyści dla gospodarstw. Jeżeli natomiast mamy do czynienia wyłącznie z populizmem, propagandą i przypisywaniem sobie cudzych lub niezakończonych działań, proszę to uczciwie przyznać i zakończyć praktykę wprowadzania rolników w błąd. W rolnictwie nie da się długo żyć z opowieści.
W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi potwierdza prawdziwość publicznego wpisu Pani Minister Małgorzaty Gromadzkiej, w którym wymieniono listę rzekomych osiągnięć po „7 miesiącach w ministerstwie”?
2. Czy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi uważa za rzetelne przypisywanie do dorobku Pani Minister ustawy o restrukturyzacji zadłużenia gospodarstw, skoro ustawa ta została uchwalona 25 lipca 2025 r., a Pani Minister objęła funkcję sekretarza stanu 23 października 2025 r.?
3. Czy Pan Minister uważa, że kampania „Polski ziemniak – bohater każdego obiadu” jest realnym rozwiązaniem problemu nadwyżek i niskich cen ziemniaków, czy jedynie działaniem promocyjnym?
4. Jakie konkretne efekty ilościowe przyniosła ta kampania:
a) o ile wzrosła sprzedaż polskich ziemniaków,
b) o ile spadły nadwyżki,
c) jaka była średnia cena skupu przed kampanią i po jej rozpoczęciu,
d) ilu producentów odczuło realną poprawę sytuacji finansowej?
5. Ile kosztowała kampania „Polski ziemniak – bohater każdego obiadu” i z jakich środków została sfinansowana?
6. Czy legalizacja studni jest już zakończonym, obowiązującym i powszechnie działającym rozwiązaniem, czy nadal jest elementem procesu legislacyjnego lub projektowego? Ilu rolników do dnia udzielenia odpowiedzi realnie skorzystało z nowych przepisów dotyczących legalizacji studni? Czy jakikolwiek rolnik uniknął już kary na podstawie nowych przepisów, o których mówi Pani Minister? Jeżeli tak, ilu?
7. Czy resort posiada dane potwierdzające, że dzięki działaniom Pani Minister Gromadzkiej otwarto dla polskiego rolnictwa trwałe i masowe rynki zbytu w Singapurze, Indonezji i Egipcie?
8. Jaka była wartość eksportu polskich produktów rolno-spożywczych do Singapuru, Indonezji i Egiptu w latach 2024, 2025 oraz w pierwszych miesiącach 2026 r.?
9. Ile ton polskiego zboża wyeksportowano do Egiptu w wyniku działań, którymi chwali się Pani Minister?
10. Czy istnieją podpisane umowy, porozumienia, kontrakty handlowe lub decyzje administracyjne władz Egiptu, Singapuru i Indonezji, które realnie otwierają te rynki dla polskich producentów? Jeżeli tak, proszę o wskazanie dat, stron, zakresu oraz przewidywanej wartości tych porozumień.
11. Na jakim etapie znajdują się strategie dla wieprzowiny, drobiu i całych branż rolno-spożywczych? Czy są to dokumenty przyjęte przez Radę Ministrów, dokumenty resortowe, projekty robocze, prezentacje, czy jedynie zapowiedzi? Jakie konkretne decyzje finansowe, legislacyjne i organizacyjne wynikają już z tych strategii?
12. Ile gospodarstw utrzymujących trzodę chlewną zakończyło działalność w latach 2024–2026 i jakie konkretne działania resortu zatrzymały ten proces?
13. Czy resort uznaje, że hasło „ochrona upraw eko - rolnik nie odpowiada za opryski sąsiada” opisuje obowiązujące prawo, projekt prawa, zapowiedź zmiany czy polityczny skrót? Na jakiej podstawie prawnej rolnik ekologiczny miałby nie odpowiadać za zanieczyszczenia pochodzące z oprysków sąsiada? Czy w tej sprawie przygotowano projekt ustawy, rozporządzenia lub zmianę procedur certyfikacyjnych?
14. Ilu rolników ekologicznych straciło certyfikat z powodu zanieczyszczenia upraw środkami ochrony roślin z sąsiednich pól w latach 2024–2026?
15. Czy żywność ekologiczna w szkołach i restauracjach jest już programem powszechnym, finansowanym i wdrożonym, czy jedynie postulatem? Ile szkół zostało objętych programem żywności ekologicznej? Jaki budżet przeznaczono na ten cel w 2026 r.?
16. Czy połączenie służb fitosanitarnych jest już dokonane, czy jest to zapowiedź reformy? Jakie konkretne instytucje zostały połączone, na podstawie jakiego aktu prawnego i od kiedy?
17. Ile nowych instalacji biogazowych powstało dzięki działaniom Pani Minister Gromadzkiej?
18. Co dokładnie oznacza „model integracji rolników - jeszcze przed wakacjami”? Przed jakimi wakacjami model ten ma być przedstawiony, komu, w jakiej formie i z jakimi skutkami prawnymi?
19. Czy ustawa o niemarnowaniu żywności została już uchwalona, czy jest dopiero projektem? Dlaczego w komunikacji resortu ciężar odpowiedzialności za marnowanie żywności przerzucany jest na konsumentów, skoro problem dotyczy również handlu, logistyki, terminów przydatności, standardów sieci handlowych i organizacji rynku?
20. Co konkretnie oznacza „obrona tytoniu i konopi na poziomie UE”? Jakie stanowisko Polska przedstawiła w tej sprawie, w jakich instytucjach UE, kiedy i z jakim skutkiem?
21. Czy walka o zniesienie opłat ETS z produkcji nawozów zakończyła się jakąkolwiek decyzją korzystną dla polskich producentów i rolników? Jeżeli nie, dlaczego jest przedstawiana jako osiągnięcie?
22. Czy kwota 48 mld euro dla polskich rolników w nowej perspektywie budżetowej jest kwotą zagwarantowaną, wynegocjowaną, wpisaną do projektu budżetu UE, czy jedynie szacunkiem i postulatem politycznym? Jaka część tej kwoty miałaby pochodzić bezpośrednio z WPR, jaka z innych funduszy UE, a jaka z wkładu krajowego?
23. Czy ministerstwo potwierdza, że propozycje dotyczące WPR 2028–2034 nadal są przedmiotem negocjacji, a więc nie można mówić rolnikom, że pieniądze są już pewne?
24. Czy Pan Minister zamierza sprostować publicznie komunikaty, które sugerują rolnikom, że projekty, zapowiedzi, kampanie i negocjacje są już zakończonymi sukcesami?
Z wyrazami szacunku
Odpowiedź urzędowa
Sekretarz stanu Małgorzata Gromadzka
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Bardzo konkretna
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
5%
Konkretność
95%
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
Twarde liczby / kwoty
24 kwot, 4 %
Precyzyjne daty
15
Odpowiedź na punkty
✓ Tak (Ad 1, Pkt...)
Gęstość faktów
3.9 / 1k zn.
- Zawiera 24 wskazania konkretnych kwot finansowych
- Podaje wskaźniki procentowe (4)
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (15)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
41631 znaków
Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi kancelaria@minrol.gov.pl
ul. Wspólna 30, 00-930 Warszawa www.gov.pl/rolnictwo
+48 22 250 01 18
Warszawa, 13 lipca 2026 r.
Znak sprawy: RRE.wir.058.8.2026
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu RP
Dotyczy: Interpelacji nr 17445 w sprawie wprowadzania rolników w błąd przez
Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, propagandowego przypisywania sobie cudzych
lub niezakończonych działań oraz publicznego prezentowania projektów, kampanii
i zapowiedzi jako rzekomych osiągnięć resortu
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 17445 z dnia 1 czerwca 2026 r., złożoną przez Pana
Jarosława Sachajkę oraz Panią Annę Gembicką, Posłów na Sejm Rzeczypospolitej
Polskiej, przedstawiam odpowiedzi na pytania w niej zawarte.
1. Czy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi potwierdza prawdziwość publicznego
wpisu Pani Minister Małgorzaty Gromadzkiej, w którym wymieniono listę
rzekomych osiągnięć po „7 miesiącach w Ministerstwie Rolnictwa”?
Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazuje, że publikowany przez Panią Minister
Małgorzatę Gromadzką materiał miał charakter informacyjny i stanowił podsumowanie
działań oraz zaangażowania w prace resortu w okresie siedmiu miesięcy pełnienia
funkcji. Wpis prezentował obszary aktywności resortu i podejmowane inicjatywy, nie
zaś wyłącznie przedsięwzięcia już zakończone.
Jednocześnie należy wskazać, że zagadnienia wymienione przez Panią Minister
Małgorzatę Gromadzką, dotyczące m.in. legalizacji studni, zmian w zakresie znakowania
owoców i warzyw, rozwoju biogazowni rolniczych, wspierania krótkich łańcuchów
dostaw żywności, wzmacniania grup producentów rolnych czy działań na rzecz
-- 1 of 20 --
2
ograniczenia napływu produktów zawierających substancje niedopuszczone do
stosowania w Unii Europejskiej, znajdują odzwierciedlenie w działaniach
legislacyjnych, programowych i organizacyjnych realizowanych przez resort.
Część z tych działań ma charakter długotrwałych przedsięwzięć realizowanych we
współpracy wielu podmiotów lub pozostawała na etapie prac legislacyjnych,
przygotowawczych bądź wdrożeniowych.
W związku z powyższym Ministerstwo nie znajduje podstaw do kwestionowania
prawdziwości wpisu.
2. Czy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi uważa za rzetelne przypisywanie
do dorobku Pani Minister ustawy o restrukturyzacji zadłużenia gospodarstw,
skoro ustawa ta została uchwalona 25 lipca 2025 r., a Pani Minister objęła
funkcję sekretarza stanu 23 października 2025 r.?
Nie jest zasadne sprowadzanie roli Pani Minister Małgorzaty Gromadzkiej
wyłącznie do faktu, że w czasie uchwalenia ustawy nie pełniła jeszcze funkcji
sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Ustawa o zmianie ustawy o restrukturyzacji zadłużenia podmiotów prowadzących
gospodarstwa rolne została uchwalona na podstawie poselskiego projektu ustawy
wniesionego przez grupę posłów Klubu Parlamentarnego Koalicji Obywatelskiej,
przy czym wówczas Pani Poseł Małgorzata Gromadzka, jako przedstawiciel
wnioskodawców, aktywnie uczestniczyła zarówno w przygotowaniu tej inicjatywy
ustawodawczej, jak i w jej procedowaniu na kolejnych etapach prac
parlamentarnych.
3. Czy Pan Minister uważa, że kampania „Polski ziemniak - bohater każdego
obiadu” jest realnym rozwiązaniem problemu nadwyżek i niskich cen
ziemniaka, czy jedynie działaniem promocyjnym?
4. Jakie konkretne efekty ilościowe przyniosła ta kampania: a) o ile wzrosła
sprzedaż polskich ziemniaków, b) o ile spadły nadwyżki, c) jaka była średnia
cena skupu przed kampanią i po jej rozpoczęciu, d) ilu producentów odczuło
realną poprawę sytuacji finansowej?
5. Ile kosztowała kampania „Polski ziemniak - bohater każdego obiadu” i z jakich
środków została sfinansowana?
(odpowiedź na pyt. 3, 4, 5)
-- 2 of 20 --
3
Kampania promująca polskie ziemniaki była jednym z elementów pakietu działań
podjętych przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na wyjątkowo
wysokie zbiory ziemniaków w 2025 r., które wyniosły ok. 7 mln ton i znacząco
przekroczyły krajowe zapotrzebowanie (o 18%, tj. ok. 1 mln ton). Jej celem było
zwiększenie zainteresowania konsumentów polskimi ziemniakami oraz wsparcie
zagospodarowania nadwyżek produkcyjnych.
Jednocześnie działania resortu nie ograniczały się do kampanii promocyjnej. Równolegle
prowadzono rozmowy z sieciami handlowymi, podmiotami przetwórczymi oraz
organizacjami branżowymi w celu zwiększenia popytu na krajowe ziemniaki
i poszerzenia możliwości zagospodarowania nadwyżek produkcyjnych. Podejmowano
również działania o charakterze regulacyjnym i organizacyjnym, w tym wprowadzono do
przepisów nową kategorię handlową „ziemniaków drobnych”, umożliwiającą ich szersze
wprowadzenie do obrotu. Resort podejmował także działania na forum Unii
Europejskiej na rzecz uruchomienia możliwości wsparcia sektora.
Ponadto producenci ziemniaków korzystają z instrumentów wsparcia w ramach
Wspólnej Polityki Rolnej, w tym płatności bezpośrednich, wsparcia do ziemniaków
skrobiowych, dopłat do kwalifikowanego materiału siewnego oraz programów
wspierających inwestycje, przechowalnictwo, przetwórstwo i współpracę producentów.
W związku z powyższym kampania „Polski ziemniak – bohater każdego obiadu” nie była
traktowana jako samodzielne narzędzie rozwiązania problemu nadwyżek i niskich cen
ziemniaków, lecz jako element szerszego pakietu działań podejmowanych przez resort
we współpracy z uczestnikami rynku.
Ministerstwo nie dysponuje szczegółowymi danymi pozwalającymi na jednoznaczne
wyodrębnienie wpływu samej kampanii promocyjnej na wielkość sprzedaży, poziom
nadwyżek, ceny skupu ziemniaków czy sytuację ekonomiczną poszczególnych
producentów. Należy przy tym podkreślić, że sytuacja na rynku ziemniaków była
kształtowana przez szereg czynników, w szczególności rekordową podaż ziemniaków
w 2025 r., warunki rynkowe oraz sytuację w sektorze przetwórstwa i handlu. Z uwagi na
wieloczynnikowy charakter rynku ziemniaków nie jest możliwe przypisanie zmian
sytuacji rynkowej wyłącznie efektom kampanii promocyjnej.
Kampania „Polski ziemniak – bohater każdego obiadu” nie była finansowana ze środków
publicznych. Kampania została sfinansowana całkowicie ze środków własnych sieci
handlowych.
-- 3 of 20 --
4
6. Czy legalizacja studni jest już zakończonym, obowiązującym i powszechnie
działającym rozwiązaniem, czy nadal jest elementem procesu legislacyjnego lub
projektowego? Ilu rolników do dnia udzielenia odpowiedzi realnie skorzystało
z nowych przepisów dotyczących legalizacji studni? Czy jakikolwiek rolnik
uniknął już kary na podstawie nowych przepisów, o których mówi Pani
Minister? Jeżeli tak, ilu?
W dniu 17 października 2025 r. do Sejmu RP wpłynął poselski projekt ustawy
o zmianie ustawy – Prawo Wodne (druk nr 1941), który dotyczy wprowadzenia
czasowego mechanizmu zachęcającego do legalizacji istniejących urządzeń
wodnych poprzez zwolnienie z opłaty legalizacyjnej oraz zwolnienie
z przewidzianych kar pieniężnych, pod warunkiem złożenia wniosku o legalizację do
dnia 30 września 2027 r. W dniu 27 maja 2026 r. do Marszałka Sejmu RP zostało
przekazane, przyjęte przez Radę Ministrów, stanowisko do ww. projektu ustawy,
wraz ze wskazaniem, że Rada Ministrów upoważniła Ministra Infrastruktury do
prezentowania stanowiska Rządu w tej sprawie w toku dalszych prac
parlamentarnych.
Jak wynika z informacji zamieszczonych na stronie internetowej:
https://www.sejm.gov.pl/sejm10.nsf/PrzebiegProc.xsp?id=B15228391A172BBAC
1258D3B00637A50 - prace nad tym projektem jeszcze nie zostały zakończone.
7. Czy resort posiada dane potwierdzające, że dzięki działaniom Pani Minister
Gromadzkiej otwarto dla polskiego rolnictwa trwałe i masowe rynki zbytu
w Singapurze, Indonezji i Egipcie?
Pozyskiwanie nowych rynków zbytu dla polskich produktów rolno-spożywczych
jest procesem długofalowym, wymagającym ścisłej współpracy administracji
publicznej, służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo fitosanitarne
i weterynaryjne oraz przedsiębiorców. Rolą administracji jest przede wszystkim
otwieranie dostępu do rynków zagranicznych, uzgadnianie warunków eksportu,
usuwanie barier administracyjnych i fitosanitarnych oraz tworzenie warunków
umożliwiających polskim firmom skuteczne konkurowanie na rynkach
międzynarodowych. Natomiast nawiązywanie relacji handlowych i zawieranie
konkretnych kontraktów eksportowych pozostaje w gestii przedsiębiorców.
Wiceminister Małgorzata Gromadzka podczas wizyt w Indonezji, Singapurze
i Egipcie prowadziła rozmowy z przedstawicielami administracji i środowisk
-- 4 of 20 --
5
gospodarczych, wspierając działania na rzecz zwiększania dostępu polskich produktów
rolno-spożywczych do tych rynków.
Odnosząc się do poszczególnych kierunków eksportowych, informuję:
Indonezja: w 2025 r. zostały uzgodnione ze stroną indonezyjską warunki fitosanitarne
dla eksportu z Polski świeżych owoców borówki. Do zakończenia procedury otwarcia
rynku niezbędne jest jeszcze przeprowadzenie audytu przez ekspertów indonezyjskich,
zaplanowanego na lipiec br. Zakres oraz termin audytu zostały uzgodnione podczas
wizyty w Indonezji w kwietniu br., której przewodniczyła Pani Minister Małgorzata
Gromadzka. Stanowi to istotny etap w procesie uzyskiwania pełnego dostępu do rynku
indonezyjskiego dla polskich borówek.
Singapur: wymagania importowe Singapuru nie przewidują obowiązku certyfikacji
fitosanitarnej dla większości produktów pochodzenia roślinnego, w tym świeżych
warzyw i owoców, dzięki czemu rynek ten pozostaje otwarty dla szerokiej gamy
polskich produktów. Działania administracji koncentrują się obecnie na promocji polskiej
żywności oraz wspieraniu kontaktów biznesowych pomiędzy polskimi eksporterami
i partnerami handlowymi w Singapurze. Temu celowi służyła m.in. wizyta w Singapurze,
w tym udział w targach żywności FHA, w kwietniu 2026 r., której przewodniczyła Pani
Minister Małgorzata Gromadzka.
Egipt: w wyniku rozmów prowadzonych ze stroną egipską uzgodniono możliwość
eksportu polskiej pszenicy z zastosowaniem uproszczonych procedur kontroli
importowej, polegających na przeprowadzaniu kontroli przez inspektorów egipskich już
w portach załadunku w Polsce. Oznacza to usunięcie istotnej bariery administracyjnej
i stworzenie realnych warunków do rozwoju eksportu polskiego zboża na rynek egipski.
Ponadto podczas wizyty sekretarz stanu Małgorzaty Gromadzkiej w Arabskiej Republice
Egiptu w dniach 22–25 czerwca 2026 r. wspierano misję gospodarczą przedsiębiorców
sektora zbożowego i młynarskiego oraz prowadzono rozmowy dotyczące warunków
dostępu do rynku egipskiego dla kolejnych polskich produktów rolno-spożywczych.
Podejmowane działania przyczyniają się do systematycznego rozszerzania możliwości
eksportowych polskiego sektora rolno-spożywczego poprzez otwieranie nowych
kierunków sprzedaży oraz poprawę warunków dostępu do perspektywicznych rynków
zagranicznych.
-- 5 of 20 --
6
8. Jaka była wartość eksportu polskich produktów rolno-spożywczych do
Singapuru, Indonezji i Egiptu w latach 2024, 2025 oraz w pierwszych
miesiącach 2026 r.?
Wartość eksportu polskich produktów rolno-spożywczych do wskazanych państw
przedstawiała się następująco:
Singapur – 29,7 mln EUR w 2024 r., 29,1 mln EUR w 2025 r. oraz 12,9 mln EUR,
w okresie styczeń–kwiecień 2026 r.;
Indonezja – 31,6 mln EUR w 2024 r., 34,1 mln EUR w 2025 r. oraz 15,0 mln EUR,
w okresie styczeń–kwiecień 2026 r.;
Egipt – 88,1 mln EUR w 2024 r., 104,0 mln EUR w 2025 r. oraz 51,5 mln EUR
w okresie styczeń–kwiecień 2026 r.
9. Ile ton polskiego zboża wyeksportowano do Egiptu w wyniku działań,
którymi chwali się Pani Minister?
Kluczowym rezultatem działań podjętych przez stronę polską było zakończenie
uzgodnień dotyczących warunków dostępu do rynku egipskiego i stworzenie
możliwości eksportu polskiej pszenicy na uproszczonych zasadach. Skala
faktycznie realizowanego eksportu zależy natomiast od decyzji biznesowych
przedsiębiorców oraz sytuacji na rynku międzynarodowym.
10. Czy istnieją podpisane umowy, porozumienia, kontrakty handlowe lub decyzje
administracyjne władz Egiptu, Singapuru i Indonezji, które realnie otwierają te
rynki dla polskich producentów? Jeżeli tak, proszę o wskazanie dat, stron,
zakresu oraz przewidywanej wartości tych porozumień.
Handel między Polską a Singapurem reguluje kompleksowa Umowa o wolnym
handlu między Unią Europejską a Singapurem (EUSFTA), która weszła w życie
2019 r. Na mocy uzgodnień dwustronnych możliwy jest eksport z Polski do
Singapuru: wołowiny, mięsa drobiowego i wieprzowego, produktów mięsnych,
produktów jajecznych, jaj konsumpcyjnych, a także mleka i przetworów
mlecznych, miodu oraz produktów rybołówstwa.
Współpraca między UE a Indonezją opiera się na Umowie o partnerstwie
i współpracy (EU-Indonesia Partnership and Cooperation Agreement) z 9 listopada
2009 roku, która weszła w życie 1 maja 2024 roku. W 2025 r. Unia Europejska
i Indonezja sfinalizowały negocjacje w sprawie Umowy o Wszechstronnym
Partnerstwie Gospodarczym (CEPA). Komisja Europejska nie przekazała jeszcze
-- 6 of 20 --
7
państwom członkowskim UE ostatecznego i skonsolidowanego tekstu obu umów ani
formalnego wniosku o ich zatwierdzenie przez Radę UE. Na stronie internetowej KE
dostępne są teksty poszczególnych rozdziałów, które mogą jeszcze ulec zmianom
technicznym w ramach obróbki prawnej. Po przekazaniu przez Komisję formalnego
wniosku rozpocznie się unijna procedura przyjmowania umowy oraz zostanie przyjęte
stanowisko Rządu RP.
Na mocy uzgodnień dwustronnych możliwy jest eksport z Polski do Indonezji mleka
i produktów mlecznych.
Od 2004 r. obowiązuje Układ o stowarzyszeniu między UE a Egiptem. Stworzy on strefę
wolnego handlu między UE a Egiptem poprzez zniesienie ceł na produkty przemysłowe
i ułatwienie handlu produktami rolnymi. Kolejne porozumienie w sprawie produktów
rolnych, przetworzonych produktów rolnych i produktów rybołówstwa weszło w życie
w dniu 1 czerwca 2010 r. W czerwcu 2013 r. UE i Egipt rozpoczęły rozmowy na temat
pogłębionej i kompleksowej strefy wolnego handlu. Negocjacje są obecnie wstrzymane.
Mamy uzgodnione z Egiptem weterynaryjne świadectwa zdrowia dla: mleka
i produktów mlecznych wytworzonych z mleka krów, owiec i kóz; produktów
jajecznych; produktów rybołówstwa; świeżego mięsa bez kości, wyrobów i produktów
mięsnych z trzody chlewnej; bydła hodowlanego i użytkowego eksportowanego; mięsa
drobiowego i produktów z mięsa drobiowego; świeżego mięsa wołowego bez kości
i podrobów wołowych; jednodniowych kurcząt, indycząt, kacząt, gąsiąt; dodatków
paszowych, premiksów oraz pasz niezawierających składników pochodzenia
zwierzęcego.
Polskie podmioty wyrażają zainteresowanie eksportem pszenicy do Egiptu. Eksport tego
towaru jest dozwolony, jednak w odniesieniu do agrofagów kwarantannowych władze
Egiptu stosują zerową tolerancję w przypadku wykrycia takich agrofagów.
Ponadto stronie polskiej zależy na przedłużeniu uprawnień dla zakładów sektora mięsa
wołowego i drobiowego posiadających w przeszłości prawo eksportu na rynek Egiptu
i uzyskaniu uprawnień eksportowych przez nowe zakłady zainteresowane eksportem na
rynek egipski. W bm. planowany jest audyt polskich zakładów produkujących ww.
asortyment, zainteresowanych rynkiem egipskim.
11. Na jakim etapie znajdują się strategie dla wieprzowiny, drobiu i całych branż rolno-
spożywczych? Czy są to dokumenty przyjęte przez Radę Ministrów, dokumenty
resortowe, projekty robocze, prezentacje, czy jedynie zapowiedzi?
-- 7 of 20 --
8
Jakie konkretne decyzje finansowe, legislacyjne i organizacyjne wynikają już
z tych strategii?
Na wstępie na leży zaznaczyć, że strategie rozwoju sektora produkcji zwierzęcej
w Polsce znajdują się obecnie na etapie opracowywania i konsultacji, a ostateczne
kierunki działań zostaną wypracowane po zakończeniu analiz oraz
przeprowadzonych konsultacjach publicznych.
Aktualnie, na zlecenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Instytut Ekonomiki
Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej – Państwowy Instytut Badawczy realizuje
zadanie pn. „Założenia strategii rozwoju sektora produkcji zwierzęcej w Polsce –
koordynacja debaty publicznej”.
Celem zadania jest:
opracowanie diagnozy uwarunkowań rozwoju sektora produkcji zwierzęcej
w Polsce (rynkowych, regulacyjnych, środowiskowych i strukturalnych) wraz
z identyfikacją kluczowych ograniczeń i czynników ryzyka;
ocena adekwatności obecnych instrumentów wsparcia w ramach Wspólnej
Polityki Rolnej oraz sformułowanie propozycji kierunków działań i interwencji
w nowych ramach po 2027 r.;
zdefiniowanie strategicznych dylematów rozwojowych sektora oraz
przygotowanie wariantowych ścieżek rozwoju i polityki wraz z kryteriami ich
oceny;
koordynacja debaty publicznej, obejmująca identyfikację interesariuszy,
zebranie i syntezę stanowisk oraz przełożenie wniosków z konsultacji na
warianty polityki.
Realizacja zadania została zaplanowana na okres od stycznia do grudnia 2026 r.
Prace analityczne obejmą m.in. analizę dokumentów strategicznych
i regulacyjnych UE oraz Polski, analizę danych statystycznych i rynkowych (w tym
danych GUS, Eurostatu i zasobów Instytutu), a także ocenę wymagań
środowiskowych i dobrostanowych oraz ich konsekwencji kosztowych
i inwestycyjnych.
Istotnym elementem projektu będzie komponent konsultacyjny obejmujący:
identyfikację kluczowych interesariuszy, w tym organizacji producentów
i ekspertów branżowych;
zebranie opinii w formie sondaży i ankiet eksperckich;
-- 8 of 20 --
9
konsultacje robocze służące weryfikacji założeń, identyfikacji dylematów
strategicznych oraz ocenie wariantów rozwoju sektora;
opracowanie syntetycznego raportu podsumowującego wyniki konsultacji.
Efektem prac będzie przygotowanie 2–3 wariantów polityki rozwoju sektora produkcji
zwierzęcej wraz z oceną ich konsekwencji, ryzyk wdrożeniowych oraz propozycjami
instrumentów wsparcia, w tym w kontekście przyszłych ram Wspólnej Polityki Rolnej po
2027 r.
12. Ile gospodarstw utrzymujących trzodę chlewną zakończyło działalność w latach
2024-2026 i jakie konkretne działania resortu zatrzymały ten proces?
W latach 2024–2026 zmniejszała się liczba gospodarstw utrzymujących trzodę chlewną,
co jest elementem długotrwałych przemian strukturalnych obserwowanych zarówno
w Polsce, jak i w większości państw Unii Europejskiej. Proces ten polega na koncentracji
produkcji w gospodarstwach specjalistycznych i prowadzących chów na większą skalę.
Według danych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (stan na 31 maja br.):
w 2024 r. świnie utrzymywało: 49 770 gospodarstw, pogłowie: 9 080 434 sztuki;
w 2025 r. świnie utrzymywało: 45 656 gospodarstw, pogłowie: 9 024 635 sztuk;
w 2026 r. świnie utrzymywało 41 565 gospodarstw, pogłowie: 9 164 608 sztuk.
Oznacza to, że w porównaniu z 2024 r. liczba gospodarstw utrzymujących świnie
zmniejszyła się o 8 205, natomiast pogłowie świń pozostało na zbliżonym poziomie,
a w 2026 r. było nawet wyższe niż dwa lata wcześniej.
Potwierdzeniem postępującej koncentracji produkcji jest wzrost średniej liczby świń
przypadających na jedno gospodarstwo. W 2024 r. wynosiła ona około 182 sztuki,
w 2025 r. około 198 sztuk, natomiast w 2026 r. około 220 sztuk. Oznacza to wzrost
o blisko 21% w ciągu dwóch lat, co wskazuje na zwiększanie skali produkcji
w gospodarstwach kontynuujących chów trzody chlewnej.
Jednocześnie należy zauważyć, że po niewielkim spadku pogłowia świń odnotowanym
w 2025 r., w 2026 r. nastąpił jego ponowny wzrost. Dane GUS wskazują również na
stabilizację sytuacji w sektorze i stopniową odbudowę pogłowia po wcześniejszych
spadkach.
Producenci trzody chlewnej mogą korzystać ze wsparcia przewidzianego w ramach
Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023–2027 oraz z krajowych
instrumentów wsparcia skierowanych do sektora produkcji zwierzęcej.
-- 9 of 20 --
10
13. Czy resort uznaje, że hasło „ochrona upraw eko — rolnik nie odpowiada za
opryski sąsiada” opisuje obowiązujące prawo, projekt prawa, zapowiedź
zmiany czy polityczny skrót? Na jakiej podstawie prawnej rolnik ekologiczny
miałby nie odpowiadać za zanieczyszczenia pochodzące z oprysków sąsiada?
Czy w tej sprawie przygotowano projekt ustawy, rozporządzenia lub zmianę
procedur certyfikacyjnych?
Hasło opublikowane na profilu społecznościowym „Małgorzata Gromadzka -
Poseł na Sejm RP” w dniu 24 maja br. o godz. 14.43 nawiązuje do wytycznych
wydanych przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-
Spożywczych (dalej: GIJHARS), po przeprowadzeniu konsultacji z Ministerstwem
Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 23
czerwca 2022 r. o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania
produktów ekologicznych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE)
nr 834/2007, upoważniona jednostka certyfikująca w ramach kontroli urzędowej
weryfikuje, czy producent ekologiczny wdrożył proporcjonalne i adekwatne środki
ostrożności w celu zapobiegania ryzyku zanieczyszczenia produkcji i produktów
ekologicznych niedopuszczonymi produktami lub substancjami, w tym ryzyku
przeniesienia środków ochrony roślin z sąsiadujących działek konwencjonalnych
na uprawy prowadzone zgodnie z przepisami dotyczącymi produkcji ekologicznej.
W przypadku wykrycia w produktach ekologicznych pozostałości substancji
niedozwolonych w produkcji ekologicznej, pochodzących z sąsiednich upraw
konwencjonalnych, oraz uznania zastosowanych przez producenta ekologicznego
środków ostrożności za proporcjonalne i adekwatne do zapobieżenia zniesieniu
środków ochrony roślin z sąsiednich upraw konwencjonalnych, okoliczności te
mogą stanowić podstawę do utrzymania certyfikatu ekologicznego.
Natomiast brak zachowania przez producenta ekologicznego proporcjonalnych
i adekwatnych środków ostrożności mających na celu zapobieganie znoszeniu
środków ochrony roślin z sąsiednich upraw konwencjonalnych może stanowić
podstawę do ograniczenia certyfikatu ekologicznego w przypadku stwierdzenia
zanieczyszczenia upraw tymi substancjami.
-- 10 of 20 --
11
14. Ilu rolników ekologicznych straciło certyfikat z powodu zanieczyszczenia upraw
środkami ochrony roślin z sąsiednich pól w latach 2024-2026?
Zgodnie z obowiązującymi przepisami zanieczyszczenie upraw ekologicznych środkami
ochrony roślin niedozwolonymi w produkcji ekologicznej z sąsiednich upraw
konwencjonalnych, nie stanowi podstawy do ograniczenia certyfikatu przez
upoważnioną jednostkę certyfikującą. W związku z tym, GIJHARS nie odnotował takich
przypadków w latach 2024-2026.
15. Czy żywność ekologiczna w szkołach i restauracjach jest już programem
powszechnym, finansowanym i wdrożonym, czy jedynie postulatem? Ile szkół
zostało objętych programem żywności ekologicznej? Jaki budżet przeznaczono na
ten cel w 2026 r.?
Hasło „Żywność ekologiczna w szkołach i restauracjach” nie jest programem ani
postulatem, lecz jednym z elementów realizacji Ramowego Planu Działań dla Żywności
i Rolnictwa Ekologicznego w Polsce na lata 2021-2030, Obszar II. „Promowanie
produkcji ekologicznej – działania informacyjno-promocyjne i edukacyjne”.
Proces wprowadzania żywności ekologicznej do szkół jest realizowany stopniowo.
W ramach komponentu edukacyjnego Programu dla Szkół dzieci mają już dostęp do
żywności ekologicznej. Dodatkowo, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi opracowało
materiał poświęcony żywności ekologicznej, który zostanie opublikowany
w czerwcowym numerze miesięcznika Ministerstwa Edukacji Narodowej adresowanego
do szkół, nauczycieli, rodziców i uczniów.
Ponadto, w celu zwiększenia udziału żywności ekologicznej w żywieniu zbiorowym
poprzez zwiększenia jej rozpoznawalności w tym obszarze odpowiednim
oznakowaniem, we współpracy z przedstawicielami branży HoReCa opracowywany jest
projekt ustawy o żywieniu zbiorowym z udziałem żywności ekologicznej. Projekt jest
obecnie przygotowywany do skierowania pod obrady Stałego Komitetu Rady
Ministrów.
16. Czy połączenie służb fitosanitarnych jest już dokonane, czy jest to zapowiedź
reformy? Jakie konkretne instytucje zostały połączone, na podstawie jakiego aktu
prawnego i od kiedy?
Służbą wykonującą w Polsce zadania związane z ochroną zdrowia roślin (tj. służbą
fitosanitarną) jest Państwowa Inspekcja Ochrony Roślin i Nasiennictwa.
-- 11 of 20 --
12
W tym zakresie Inspekcja współpracuje przede wszystkim z Krajową
Administracją Skarbową. W celu wzmocnienia współpracy z Krajową
Administracją Skarbową w zakresie kontroli pod kątem zagrożeń dla zdrowia
roślin:
- przepisami ustawy z dnia 7 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o ochronie roślin
przed agrofagami oraz niektórych innych ustaw określone zostały zasady
współpracy w zakresie wymiany informacji, w tym objętych tajemnica skarbową,
pomiędzy Krajową Administracją Skarbową a Państwową Inspekcją Ochrony
Roślin i Nasiennictwa, celem zapewnienia efektywności kontroli fitosanitarnych
importowanych towarów,
- Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa 24 lutego 2026 r. podpisał
z Szefem Krajowej Administracji Skarbowej porozumienie o współpracy
w zakresie przeprowadzania granicznych kontroli towarów importowanych do UE.
Zapisy Porozumienia przewidują, że współpraca będzie realizowana zarówno na
szczeblu centralnym, jak i terenowym w celu zwiększenia efektywności kontroli
towarów pochodzenia roślinnego wprowadzanych z państw trzecich, co pozwala
na ograniczenie zagrożenia dla zdrowia roślin wynikające z międzynarodowej
wymiany handlowej i tym samym zapobiegać stratom gospodarczym związanym
z wprowadzaniem wraz z importowanymi towarami groźnych agrofagów.
17. Ile nowych instalacji biogazowych powstało dzięki działaniom Pani Minister
Gromadzkiej?
Z obiektywnego punktu widzenia nie jest obecnie możliwe wskazanie liczby
nowych instalacji biogazowych, które powstały wyłącznie w wyniku działań
podjętych przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi w obecnej kadencji.
Proces przygotowania i realizacji inwestycji biogazowej, obejmujący uzyskanie
decyzji administracyjnych, warunków przyłączenia, finansowania oraz budowę
instalacji, trwa z reguły kilka lat. W konsekwencji efekty wprowadzanych obecnie
zmian legislacyjnych i organizacyjnych będzie można w pełni ocenić dopiero po
zakończeniu rozpoczętych procesów inwestycyjnych.
Jednocześnie resort prowadzi działania mające na celu usunięcie najważniejszych
barier ograniczających rozwój biogazowni rolniczych, w szczególności barier
prawnych i przyłączeniowych. Powstanie konkretnych inwestycji pozostaje przy
-- 12 of 20 --
13
tym uzależnione od indywidualnych decyzji inwestorów oraz ich gotowości do realizacji
przedsięwzięć.
Jedną z głównych przeszkód w rozwoju biogazowni rolniczych w Polsce były trudności
z uzyskaniem warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. W odpowiedzi na
ten problem, we współpracy z Ministrem Energii oraz z uwzględnieniem uwag
zgłoszonych przez MRiRW, w projekcie ustawy o zmianie ustawy – Prawo energetyczne
oraz niektórych innych ustaw (UC84), przyjętym przez Radę Ministrów w styczniu
2026 r., zaproponowano rozwiązania mające istotnie poprawić warunki realizacji takich
inwestycji.
Rozwiązania te obejmują w szczególności:
zapewnienie odpowiednio długiego okresu obowiązywania umów
przyłączeniowych dla biogazowni rolniczych, umożliwiającego uzyskanie
niezbędnych decyzji i pozwoleń;
wprowadzenie rekompensat dla właścicieli biogazowni rolniczych w przypadku
ograniczania przez operatorów sieci dystrybucyjnych możliwości wprowadzania
energii do sieci;
ustanowienie zasady, zgodnie z którą biogazownie rolnicze mogą podlegać
ograniczeniom generowanej mocy lub odłączeniu od sieci wyłącznie w ostatniej
kolejności i tylko w sytuacjach uzasadnionych bezpieczeństwem funkcjonowania
systemu elektroenergetycznego;
zagwarantowanie możliwości przyłączania biogazowni rolniczych do sieci
elektroenergetycznej poprzez obowiązek rozpatrzenia każdego wniosku
o określenie warunków przyłączenia oraz zawarcia umowy z inwestorem
zainteresowanym realizacją projektu.
Należy podkreślić, że celem tych działań jest stworzenie stabilnych i przewidywalnych
warunków dla rozwoju sektora biogazu rolniczego. Ich efekty w postaci nowych
instalacji będą widoczne stopniowo, wraz z przechodzeniem przygotowywanych
obecnie projektów do fazy realizacji i oddawania do eksploatacji.
18. Co dokładnie oznacza „model integracji rolników — jeszcze przed wakacjami”?
Przed jakimi wakacjami model ten ma być przedstawiony, komu, w jakiej formie
i z jakimi skutkami prawnymi?
-- 13 of 20 --
14
Przez „model integracji rolników” należy rozumieć opracowaną w Ministerstwie
Rolnictwa i Rozwoju Wsi koncepcję działań służących zwiększeniu poziomu
współpracy rolników, w szczególności poprzez rozwój grup producentów rolnych,
organizacji producentów, spółdzielczości rolniczej oraz innych form wspólnego
funkcjonowania na rynku. Celem tych działań jest wzmocnienie pozycji
negocjacyjnej rolników w łańcuchu dostaw żywności, poprawa efektywności
gospodarowania oraz zwiększenie udziału producentów rolnych w tworzeniu
wartości dodanej.
W Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi zostały wypracowane wstępne
założenia modelu integracji rolników, które będą przedmiotem dalszych prac
i uzgodnień, w tym we współpracy z innymi resortami oraz przedstawicielami
sektora rolno-spożywczego.
Model zakłada w szczególności wspieranie:
tworzenia i rozwoju grup producentów rolnych oraz organizacji producentów;
rozwoju spółdzielczości rolniczej i innych form zrzeszania się rolników;
wspólnej sprzedaży produktów rolnych, pozwalającej uzyskiwać
korzystniejsze warunki handlowe;
wspólnego magazynowania, przechowywania i przygotowania produktów do
sprzedaży;
wspólnych zakupów środków do produkcji rolnej, ograniczających koszty
działalności gospodarstw;
wspólnych inwestycji w infrastrukturę służącą produkcji, przechowalnictwu,
przetwórstwu i dystrybucji produktów rolnych.
W wyniku prac nad modelem MRiRW zaproponowało również zmiany
w przepisach podatkowych, które miałyby stanowić dodatkową zachętę do
zrzeszania się rolników poprzez wprowadzenie preferencji fiskalnych dla
spółdzielni rolników. Obecnie propozycje te są przedmiotem analiz i Ministerstwo
Rolnictwa i Rozwoju Wsi oczekuje na stanowisko Ministra Finansów i Gospodarki
w tej sprawie.
Założenia modelu są adresowane przede wszystkim do rolników, grup
producentów rolnych, organizacji producentów, spółdzielni, samorządu rolniczego
oraz pozostałych uczestników rynku rolno-spożywczego. Stanowią one element
-- 14 of 20 --
15
szerszych działań resortu ukierunkowanych na wzmacnianie pozycji producentów
rolnych w łańcuchu dostaw żywności.
Jednocześnie należy podkreślić, że model integracji rolników nie stanowi aktu
normatywnego ani dokumentu wywołującego bezpośrednie skutki prawne. Jego celem
jest określenie kierunków działań oraz stworzenie podstaw do przygotowania rozwiązań
organizacyjnych, programowych i legislacyjnych wspierających współpracę i integrację
producentów rolnych.
19. Czy ustawa o niemarnowaniu żywności została już uchwalona, czy jest dopiero
projektem? Dlaczego w komunikacji resortu ciężar odpowiedzialności za
marnowanie żywności przerzucany jest na konsumentów, skoro problem dotyczy
również handlu, logistyki, terminów przydatności, standardów sieci handlowych i
organizacji rynku?
Ustawa o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1645)
obowiązuje – została uchwalona w 2019 r. Obowiązująca ustawa nakłada na sklepy
o powierzchni powyżej 250 m2 m.in. obowiązki: zawarcia z wybraną Organizacją
Pożytku Publicznego umowy na nieodpłatne przekazywanie żywności, corocznego
prowadzenia kampanii edukacyjno-informacyjnej oraz ponoszenia opłaty za
zmarnowanie żywności w wysokości 0,1 zł za 1 kg.
Doświadczenia z jej stosowania wskazują, że nie spełnia ona w pełni swojej roli
systemowej, przede wszystkim ze względu na przyjętą przez sądy interpretację definicji
marnowania żywności.
Jednocześnie należy podkreślić, że sama nowelizacja tego aktu w celu usunięcia
istniejących luk prawnych nie byłaby wystarczająca, aby sprostać wymogom zmienionej
ramowej dyrektywy odpadowej ((UE) 2025/1892), znowelizowanej w 2025 r.,
w szczególności w zakresie osiągnięcia celów redukcji wytwarzania odpadów
żywnościowych.
Odnosząc się do kwestii prowadzenia kampanii edukacyjno-informacyjnych, dane
dotyczące wytwarzania odpadów żywnościowych pokazują, że ok. 54% takich odpadów
wytwarzanych jest przez gospodarstwa domowe, co uzasadnia prowadzenie działań
edukacyjnych skierowanych do konsumentów. Nie oznacza to jednak przerzucania
odpowiedzialności wyłącznie na tę grupę.
-- 15 of 20 --
16
Resort rolnictwa konsekwentnie traktuje problem jako systemowy. Dotychczas
odbyły się dwa spotkania nieformalnego zespołu roboczego, w skład którego,
oprócz przedstawicieli administracji reprezentujących odpowiednie ministerstwa
i inspekcje, wchodzą również przedstawiciele poszczególnych ogniw łańcucha
żywnościowego oraz największych organizacji prowadzących redystrybucję
żywności na cele społeczne. Celem prac tego zespołu jest wypracowanie spójnych
dla łańcucha rynkowego rozwiązań w obszarze ograniczania marnotrawstwa
żywości.
20. Co konkretnie oznacza „obrona tytoniu i konopi na poziomie UE”? Jakie
stanowisko Polska przedstawiła w tej sprawie, w jakich instytucjach UE,
kiedy i z jakim skutkiem?
Przez „obronę tytoniu i konopi na poziomie UE” należy rozumieć działania
podejmowane przez Polskę na forum instytucji Unii Europejskiej w celu
utrzymania warunków sprzyjających rozwojowi tych sektorów oraz uwzględnienia
ich znaczenia gospodarczego i społecznego dla obszarów wiejskich.
W odniesieniu do sektora konopi włóknistych Polska, w ramach prac nad reformą
Wspólnej Polityki Rolnej po 2027 r., zabiegała o ujednolicenie przepisów
dotyczących produkcji i obrotu konopiami włóknistymi na poziomie UE oraz
wskazywała na potrzebę wsparcia całego łańcucha wartości, w tym przetwórstwa.
Postulaty te znalazły odzwierciedlenie w projektowanych rozwiązaniach
dotyczących unijnej definicji konopi włóknistych oraz zasad ich produkcji i obrotu.
Równolegle podejmowano działania krajowe na rzecz rozwoju sektora, w tym
przygotowano propozycje uproszczeń dla producentów
W odniesieniu do sektora tytoniu Polska prezentowała stanowisko sprzeciwiające
się rekomendacjom zmierzającym do ograniczenia wsparcia dla upraw tytoniu.
Stanowisko to było przedstawiane m.in. Komisji Europejskiej oraz podczas prac
nad stanowiskiem UE przed 11. Konferencją Stron Ramowej Konwencji WHO
o Ograniczeniu Użycia Tytoniu (COP11) w 2025 r. Polska podkreślała znaczenie
gospodarcze uprawy tytoniu dla producentów rolnych i regionów wiejskich.
W listopadzie 2025 r. Polska przedstawiła także odrębne oświadczenie na forum
Komitetu Stałych Przedstawicieli UE (COREPER). Efektem tych działań było m.in.
potwierdzenie, że rekomendacje ekspertów WHO dotyczące wsparcia dla upraw
tytoniu nie mają charakteru wiążącego. Ponadto w maju 2026 r. Polska, wraz
-- 16 of 20 --
17
z kilkoma państwami członkowskimi, wystąpiła za utrzymaniem możliwości wsparcia
sektora tytoniu w ramach przyszłej Wspólnej Polityki Rolnej.
21. Czy walka o zniesienie opłat ETS z produkcji nawozów zakończyła się jakąkolwiek
decyzją korzystną dla polskich producentów i rolników? Jeżeli nie, dlaczego jest
przedstawiana jako osiągnięcie?
Kwestie dotyczące kształtu i funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji
gazów cieplarnianych (EU ETS) pozostają przede wszystkim we właściwości ministra
właściwego do spraw klimatu i środowiska. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi
uczestniczy natomiast w działaniach mających na celu ograniczenie negatywnego
wpływu kosztów polityki klimatycznej na konkurencyjność rolnictwa i sektora
nawozowego oraz przedstawia stanowisko uwzględniające interesy producentów
rolnych.
22. Czy kwota 48 mld euro dla polskich rolników w nowej perspektywie budżetowej
jest kwotą zagwarantowaną, wynegocjowaną, wpisaną do projektu budżetu UE,
czy jedynie szacunkiem i postulatem politycznym? Jaka część tej kwoty miałaby
pochodzić bezpośrednio z WPR, jaka z innych funduszy UE, a jaka z wkładu
krajowego?
Należy przede wszystkim podkreślić, że negocjacje dotyczące wieloletnich ram
finansowych UE na lata 2028–2034 nadal trwają, a ostateczne kwoty dostępne dla
poszczególnych państw członkowskich, w tym Polski, nie zostały jeszcze formalnie
zatwierdzone. W związku z tym wskazywana kwota ok. 48 mld euro nie jest obecnie
kwotą ostatecznie zagwarantowaną, lecz wynika z analizy propozycji przedstawionych
przez Komisję Europejską oraz z założeń dotyczących wykorzystania dostępnych
instrumentów finansowych.
Według propozycji Komisji Europejskiej z lipca 2025 r. dotyczących wieloletnich ram
finansowych UE na lata 2028–2034 Polska ma otrzymać ponad 123 mld euro i pozostać
największym beneficjentem środków unijnych.
W odniesieniu do Wspólnej Polityki Rolnej, Komisja Europejska zaproponowała
wydzielenie środków przeznaczonych na bezpośrednie wsparcie dochodów rolników.
Z ogólnej puli 782,8 mld euro przewidzianej na Plany Partnerstwa Krajowego
i Regionalnego na ten cel przeznaczono 293,7 mld euro dla całej UE. Dla Polski
oznaczałoby to około 24,6 mld euro przeznaczonych na instrumenty związane ze
wsparciem dochodów rolników.
-- 17 of 20 --
18
Ponadto Komisja Europejska zaproponowała dodatkowe mechanizmy
umożliwiające finansowanie działań na rzecz rolnictwa i obszarów wiejskich.
Pierwszym z nich jest tzw. rural target, czyli obowiązek przeznaczenia co najmniej
10% alokacji krajowego planu na działania związane z rolnictwem i rozwojem
obszarów wiejskich. W przypadku Polski odpowiadałoby to kwocie około 8,9 mld
euro.
Drugim źródłem jest możliwość wykorzystania części tzw. kwoty elastyczności
(flexibility amount) na finansowanie działań dotyczących rolnictwa i obszarów
wiejskich jeszcze przed przeglądem śródokresowym planowanym na 2031 r.
Dla Polski oznaczałoby to możliwość skierowania na ten cel około 8,7 mld euro.
Łącznie daje to możliwość przeznaczenia około 42,3 mld euro środków
pochodzących z budżetu Unii Europejskiej na działania związane z rolnictwem
i obszarami wiejskimi. Różnica pomiędzy tą kwotą a wskazywanym poziomem
około 48 mld euro wynika z koniecznego współfinansowania krajowego, które jest
wymagane w przypadku większości interwencji realizowanych w ramach
Wspólnej Polityki Rolnej.
W konsekwencji kwota ok. 48 mld euro nie stanowi wyłącznie środków WPR ani
wyłącznie środków unijnych. Składają się na nią:
około 42,3 mld euro potencjalnych środków z budżetu UE możliwych do
skierowania na rolnictwo i obszary wiejskie zgodnie z propozycjami Komisji
Europejskiej;
krajowy wkład współfinansujący działania realizowane w ramach WPR,
szacowany na około 5–6 mld euro.
Należy jednak podkreślić, że zarówno ostateczna wysokość środków, jak
i szczegółowy podział finansowania będą zależały od wyników negocjacji
wieloletnich ram finansowych UE oraz ostatecznego kształtu przyszłych regulacji
dotyczących Wspólnej Polityki Rolnej po 2027 r.
23. Czy Ministerstwo Rolnictwa potwierdza, że propozycje dotyczące WPR
2028-2034 nadal są przedmiotem negocjacji, a więc nie można mówić
rolnikom, że pieniądze są już pewne?
Tak. Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie nr 22, negocjacje dotyczące
wieloletnich ram finansowych UE na lata 2028–2034 oraz przyszłego kształtu
-- 18 of 20 --
19
Wspólnej Polityki Rolnej nadal trwają, a ostateczne decyzje w zakresie finansowania nie
zostały jeszcze formalnie przyjęte.
Oznacza to, że ostateczna wysokość środków, które będą dostępne dla polskiego
rolnictwa, będzie znana dopiero po zakończeniu negocjacji na poziomie Unii
Europejskiej. Jednocześnie przedstawiane obecnie szacunki opierają się na propozycjach
Komisji Europejskiej i wskazują potencjalną skalę środków, które mogłyby zostać
przeznaczone na wsparcie rolnictwa i obszarów wiejskich przy wykorzystaniu
dostępnych instrumentów finansowych.
Rząd RP aktywnie uczestniczy w negocjacjach, opowiadając się za utrzymaniem silnego
finansowania Wspólnej Polityki Rolnej oraz zapewnieniem możliwie najwyższego
poziomu wsparcia dla polskich rolników. Ostateczny poziom środków oraz podział
krajowej koperty pomiędzy poszczególne interwencje będą jednak mogły zostać
określone dopiero po uzgodnieniu przyszłych wieloletnich ram finansowych UE.
24. Czy Pan Minister zamierza sprostować publicznie komunikaty, które sugerują
rolnikom, że projekty, zapowiedzi, kampanie i negocjacje są już zakończonymi
sukcesami?
Komunikaty publiczne resortu mają charakter informacyjny i służą przedstawianiu stanu
realizacji działań, przebiegu prac legislacyjnych, wyników negocjacji oraz kierunków
polityki rolnej. Ich celem jest rzetelne informowanie opinii publicznej o podejmowanych
inicjatywach oraz osiąganych rezultatach.
Jednocześnie należy podkreślić, że część działań realizowanych przez Ministerstwo
Rolnictwa i Rozwoju Wsi ma charakter długofalowy, a ich ostateczne efekty zależą od
przebiegu procesów legislacyjnych, uzgodnień międzyinstytucjonalnych, negocjacji na
forum Unii Europejskiej lub decyzji podejmowanych przez uczestników rynku.
Resort dokłada starań, aby przekazywane informacje odzwierciedlały rzeczywisty stan
prowadzonych prac, w tym wskazywały, które działania zostały już zakończone, a które
pozostają na etapie przygotowania, konsultacji, negocjacji lub wdrażania.
Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi będzie nadal dążyć do możliwie precyzyjnego
informowania o prowadzonych pracach oraz wyraźnego rozróżniania działań już
zrealizowanych od tych, które są w toku i których rezultaty będą mogły zostać ocenione
po ich zakończeniu.
-- 19 of 20 --
20
Z wyrazami szacunku
z up. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Małgorzata Gromadzka
Sekretarz Stanu
/podpisano elektronicznie/
Do wiadomości:
Kancelaria Prezesa Rady Ministrów
-- 20 of 20 --
ul. Wspólna 30, 00-930 Warszawa www.gov.pl/rolnictwo
+48 22 250 01 18
Warszawa, 13 lipca 2026 r.
Znak sprawy: RRE.wir.058.8.2026
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu RP
Dotyczy: Interpelacji nr 17445 w sprawie wprowadzania rolników w błąd przez
Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, propagandowego przypisywania sobie cudzych
lub niezakończonych działań oraz publicznego prezentowania projektów, kampanii
i zapowiedzi jako rzekomych osiągnięć resortu
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 17445 z dnia 1 czerwca 2026 r., złożoną przez Pana
Jarosława Sachajkę oraz Panią Annę Gembicką, Posłów na Sejm Rzeczypospolitej
Polskiej, przedstawiam odpowiedzi na pytania w niej zawarte.
1. Czy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi potwierdza prawdziwość publicznego
wpisu Pani Minister Małgorzaty Gromadzkiej, w którym wymieniono listę
rzekomych osiągnięć po „7 miesiącach w Ministerstwie Rolnictwa”?
Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazuje, że publikowany przez Panią Minister
Małgorzatę Gromadzką materiał miał charakter informacyjny i stanowił podsumowanie
działań oraz zaangażowania w prace resortu w okresie siedmiu miesięcy pełnienia
funkcji. Wpis prezentował obszary aktywności resortu i podejmowane inicjatywy, nie
zaś wyłącznie przedsięwzięcia już zakończone.
Jednocześnie należy wskazać, że zagadnienia wymienione przez Panią Minister
Małgorzatę Gromadzką, dotyczące m.in. legalizacji studni, zmian w zakresie znakowania
owoców i warzyw, rozwoju biogazowni rolniczych, wspierania krótkich łańcuchów
dostaw żywności, wzmacniania grup producentów rolnych czy działań na rzecz
-- 1 of 20 --
2
ograniczenia napływu produktów zawierających substancje niedopuszczone do
stosowania w Unii Europejskiej, znajdują odzwierciedlenie w działaniach
legislacyjnych, programowych i organizacyjnych realizowanych przez resort.
Część z tych działań ma charakter długotrwałych przedsięwzięć realizowanych we
współpracy wielu podmiotów lub pozostawała na etapie prac legislacyjnych,
przygotowawczych bądź wdrożeniowych.
W związku z powyższym Ministerstwo nie znajduje podstaw do kwestionowania
prawdziwości wpisu.
2. Czy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi uważa za rzetelne przypisywanie
do dorobku Pani Minister ustawy o restrukturyzacji zadłużenia gospodarstw,
skoro ustawa ta została uchwalona 25 lipca 2025 r., a Pani Minister objęła
funkcję sekretarza stanu 23 października 2025 r.?
Nie jest zasadne sprowadzanie roli Pani Minister Małgorzaty Gromadzkiej
wyłącznie do faktu, że w czasie uchwalenia ustawy nie pełniła jeszcze funkcji
sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Ustawa o zmianie ustawy o restrukturyzacji zadłużenia podmiotów prowadzących
gospodarstwa rolne została uchwalona na podstawie poselskiego projektu ustawy
wniesionego przez grupę posłów Klubu Parlamentarnego Koalicji Obywatelskiej,
przy czym wówczas Pani Poseł Małgorzata Gromadzka, jako przedstawiciel
wnioskodawców, aktywnie uczestniczyła zarówno w przygotowaniu tej inicjatywy
ustawodawczej, jak i w jej procedowaniu na kolejnych etapach prac
parlamentarnych.
3. Czy Pan Minister uważa, że kampania „Polski ziemniak - bohater każdego
obiadu” jest realnym rozwiązaniem problemu nadwyżek i niskich cen
ziemniaka, czy jedynie działaniem promocyjnym?
4. Jakie konkretne efekty ilościowe przyniosła ta kampania: a) o ile wzrosła
sprzedaż polskich ziemniaków, b) o ile spadły nadwyżki, c) jaka była średnia
cena skupu przed kampanią i po jej rozpoczęciu, d) ilu producentów odczuło
realną poprawę sytuacji finansowej?
5. Ile kosztowała kampania „Polski ziemniak - bohater każdego obiadu” i z jakich
środków została sfinansowana?
(odpowiedź na pyt. 3, 4, 5)
-- 2 of 20 --
3
Kampania promująca polskie ziemniaki była jednym z elementów pakietu działań
podjętych przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na wyjątkowo
wysokie zbiory ziemniaków w 2025 r., które wyniosły ok. 7 mln ton i znacząco
przekroczyły krajowe zapotrzebowanie (o 18%, tj. ok. 1 mln ton). Jej celem było
zwiększenie zainteresowania konsumentów polskimi ziemniakami oraz wsparcie
zagospodarowania nadwyżek produkcyjnych.
Jednocześnie działania resortu nie ograniczały się do kampanii promocyjnej. Równolegle
prowadzono rozmowy z sieciami handlowymi, podmiotami przetwórczymi oraz
organizacjami branżowymi w celu zwiększenia popytu na krajowe ziemniaki
i poszerzenia możliwości zagospodarowania nadwyżek produkcyjnych. Podejmowano
również działania o charakterze regulacyjnym i organizacyjnym, w tym wprowadzono do
przepisów nową kategorię handlową „ziemniaków drobnych”, umożliwiającą ich szersze
wprowadzenie do obrotu. Resort podejmował także działania na forum Unii
Europejskiej na rzecz uruchomienia możliwości wsparcia sektora.
Ponadto producenci ziemniaków korzystają z instrumentów wsparcia w ramach
Wspólnej Polityki Rolnej, w tym płatności bezpośrednich, wsparcia do ziemniaków
skrobiowych, dopłat do kwalifikowanego materiału siewnego oraz programów
wspierających inwestycje, przechowalnictwo, przetwórstwo i współpracę producentów.
W związku z powyższym kampania „Polski ziemniak – bohater każdego obiadu” nie była
traktowana jako samodzielne narzędzie rozwiązania problemu nadwyżek i niskich cen
ziemniaków, lecz jako element szerszego pakietu działań podejmowanych przez resort
we współpracy z uczestnikami rynku.
Ministerstwo nie dysponuje szczegółowymi danymi pozwalającymi na jednoznaczne
wyodrębnienie wpływu samej kampanii promocyjnej na wielkość sprzedaży, poziom
nadwyżek, ceny skupu ziemniaków czy sytuację ekonomiczną poszczególnych
producentów. Należy przy tym podkreślić, że sytuacja na rynku ziemniaków była
kształtowana przez szereg czynników, w szczególności rekordową podaż ziemniaków
w 2025 r., warunki rynkowe oraz sytuację w sektorze przetwórstwa i handlu. Z uwagi na
wieloczynnikowy charakter rynku ziemniaków nie jest możliwe przypisanie zmian
sytuacji rynkowej wyłącznie efektom kampanii promocyjnej.
Kampania „Polski ziemniak – bohater każdego obiadu” nie była finansowana ze środków
publicznych. Kampania została sfinansowana całkowicie ze środków własnych sieci
handlowych.
-- 3 of 20 --
4
6. Czy legalizacja studni jest już zakończonym, obowiązującym i powszechnie
działającym rozwiązaniem, czy nadal jest elementem procesu legislacyjnego lub
projektowego? Ilu rolników do dnia udzielenia odpowiedzi realnie skorzystało
z nowych przepisów dotyczących legalizacji studni? Czy jakikolwiek rolnik
uniknął już kary na podstawie nowych przepisów, o których mówi Pani
Minister? Jeżeli tak, ilu?
W dniu 17 października 2025 r. do Sejmu RP wpłynął poselski projekt ustawy
o zmianie ustawy – Prawo Wodne (druk nr 1941), który dotyczy wprowadzenia
czasowego mechanizmu zachęcającego do legalizacji istniejących urządzeń
wodnych poprzez zwolnienie z opłaty legalizacyjnej oraz zwolnienie
z przewidzianych kar pieniężnych, pod warunkiem złożenia wniosku o legalizację do
dnia 30 września 2027 r. W dniu 27 maja 2026 r. do Marszałka Sejmu RP zostało
przekazane, przyjęte przez Radę Ministrów, stanowisko do ww. projektu ustawy,
wraz ze wskazaniem, że Rada Ministrów upoważniła Ministra Infrastruktury do
prezentowania stanowiska Rządu w tej sprawie w toku dalszych prac
parlamentarnych.
Jak wynika z informacji zamieszczonych na stronie internetowej:
https://www.sejm.gov.pl/sejm10.nsf/PrzebiegProc.xsp?id=B15228391A172BBAC
1258D3B00637A50 - prace nad tym projektem jeszcze nie zostały zakończone.
7. Czy resort posiada dane potwierdzające, że dzięki działaniom Pani Minister
Gromadzkiej otwarto dla polskiego rolnictwa trwałe i masowe rynki zbytu
w Singapurze, Indonezji i Egipcie?
Pozyskiwanie nowych rynków zbytu dla polskich produktów rolno-spożywczych
jest procesem długofalowym, wymagającym ścisłej współpracy administracji
publicznej, służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo fitosanitarne
i weterynaryjne oraz przedsiębiorców. Rolą administracji jest przede wszystkim
otwieranie dostępu do rynków zagranicznych, uzgadnianie warunków eksportu,
usuwanie barier administracyjnych i fitosanitarnych oraz tworzenie warunków
umożliwiających polskim firmom skuteczne konkurowanie na rynkach
międzynarodowych. Natomiast nawiązywanie relacji handlowych i zawieranie
konkretnych kontraktów eksportowych pozostaje w gestii przedsiębiorców.
Wiceminister Małgorzata Gromadzka podczas wizyt w Indonezji, Singapurze
i Egipcie prowadziła rozmowy z przedstawicielami administracji i środowisk
-- 4 of 20 --
5
gospodarczych, wspierając działania na rzecz zwiększania dostępu polskich produktów
rolno-spożywczych do tych rynków.
Odnosząc się do poszczególnych kierunków eksportowych, informuję:
Indonezja: w 2025 r. zostały uzgodnione ze stroną indonezyjską warunki fitosanitarne
dla eksportu z Polski świeżych owoców borówki. Do zakończenia procedury otwarcia
rynku niezbędne jest jeszcze przeprowadzenie audytu przez ekspertów indonezyjskich,
zaplanowanego na lipiec br. Zakres oraz termin audytu zostały uzgodnione podczas
wizyty w Indonezji w kwietniu br., której przewodniczyła Pani Minister Małgorzata
Gromadzka. Stanowi to istotny etap w procesie uzyskiwania pełnego dostępu do rynku
indonezyjskiego dla polskich borówek.
Singapur: wymagania importowe Singapuru nie przewidują obowiązku certyfikacji
fitosanitarnej dla większości produktów pochodzenia roślinnego, w tym świeżych
warzyw i owoców, dzięki czemu rynek ten pozostaje otwarty dla szerokiej gamy
polskich produktów. Działania administracji koncentrują się obecnie na promocji polskiej
żywności oraz wspieraniu kontaktów biznesowych pomiędzy polskimi eksporterami
i partnerami handlowymi w Singapurze. Temu celowi służyła m.in. wizyta w Singapurze,
w tym udział w targach żywności FHA, w kwietniu 2026 r., której przewodniczyła Pani
Minister Małgorzata Gromadzka.
Egipt: w wyniku rozmów prowadzonych ze stroną egipską uzgodniono możliwość
eksportu polskiej pszenicy z zastosowaniem uproszczonych procedur kontroli
importowej, polegających na przeprowadzaniu kontroli przez inspektorów egipskich już
w portach załadunku w Polsce. Oznacza to usunięcie istotnej bariery administracyjnej
i stworzenie realnych warunków do rozwoju eksportu polskiego zboża na rynek egipski.
Ponadto podczas wizyty sekretarz stanu Małgorzaty Gromadzkiej w Arabskiej Republice
Egiptu w dniach 22–25 czerwca 2026 r. wspierano misję gospodarczą przedsiębiorców
sektora zbożowego i młynarskiego oraz prowadzono rozmowy dotyczące warunków
dostępu do rynku egipskiego dla kolejnych polskich produktów rolno-spożywczych.
Podejmowane działania przyczyniają się do systematycznego rozszerzania możliwości
eksportowych polskiego sektora rolno-spożywczego poprzez otwieranie nowych
kierunków sprzedaży oraz poprawę warunków dostępu do perspektywicznych rynków
zagranicznych.
-- 5 of 20 --
6
8. Jaka była wartość eksportu polskich produktów rolno-spożywczych do
Singapuru, Indonezji i Egiptu w latach 2024, 2025 oraz w pierwszych
miesiącach 2026 r.?
Wartość eksportu polskich produktów rolno-spożywczych do wskazanych państw
przedstawiała się następująco:
Singapur – 29,7 mln EUR w 2024 r., 29,1 mln EUR w 2025 r. oraz 12,9 mln EUR,
w okresie styczeń–kwiecień 2026 r.;
Indonezja – 31,6 mln EUR w 2024 r., 34,1 mln EUR w 2025 r. oraz 15,0 mln EUR,
w okresie styczeń–kwiecień 2026 r.;
Egipt – 88,1 mln EUR w 2024 r., 104,0 mln EUR w 2025 r. oraz 51,5 mln EUR
w okresie styczeń–kwiecień 2026 r.
9. Ile ton polskiego zboża wyeksportowano do Egiptu w wyniku działań,
którymi chwali się Pani Minister?
Kluczowym rezultatem działań podjętych przez stronę polską było zakończenie
uzgodnień dotyczących warunków dostępu do rynku egipskiego i stworzenie
możliwości eksportu polskiej pszenicy na uproszczonych zasadach. Skala
faktycznie realizowanego eksportu zależy natomiast od decyzji biznesowych
przedsiębiorców oraz sytuacji na rynku międzynarodowym.
10. Czy istnieją podpisane umowy, porozumienia, kontrakty handlowe lub decyzje
administracyjne władz Egiptu, Singapuru i Indonezji, które realnie otwierają te
rynki dla polskich producentów? Jeżeli tak, proszę o wskazanie dat, stron,
zakresu oraz przewidywanej wartości tych porozumień.
Handel między Polską a Singapurem reguluje kompleksowa Umowa o wolnym
handlu między Unią Europejską a Singapurem (EUSFTA), która weszła w życie
2019 r. Na mocy uzgodnień dwustronnych możliwy jest eksport z Polski do
Singapuru: wołowiny, mięsa drobiowego i wieprzowego, produktów mięsnych,
produktów jajecznych, jaj konsumpcyjnych, a także mleka i przetworów
mlecznych, miodu oraz produktów rybołówstwa.
Współpraca między UE a Indonezją opiera się na Umowie o partnerstwie
i współpracy (EU-Indonesia Partnership and Cooperation Agreement) z 9 listopada
2009 roku, która weszła w życie 1 maja 2024 roku. W 2025 r. Unia Europejska
i Indonezja sfinalizowały negocjacje w sprawie Umowy o Wszechstronnym
Partnerstwie Gospodarczym (CEPA). Komisja Europejska nie przekazała jeszcze
-- 6 of 20 --
7
państwom członkowskim UE ostatecznego i skonsolidowanego tekstu obu umów ani
formalnego wniosku o ich zatwierdzenie przez Radę UE. Na stronie internetowej KE
dostępne są teksty poszczególnych rozdziałów, które mogą jeszcze ulec zmianom
technicznym w ramach obróbki prawnej. Po przekazaniu przez Komisję formalnego
wniosku rozpocznie się unijna procedura przyjmowania umowy oraz zostanie przyjęte
stanowisko Rządu RP.
Na mocy uzgodnień dwustronnych możliwy jest eksport z Polski do Indonezji mleka
i produktów mlecznych.
Od 2004 r. obowiązuje Układ o stowarzyszeniu między UE a Egiptem. Stworzy on strefę
wolnego handlu między UE a Egiptem poprzez zniesienie ceł na produkty przemysłowe
i ułatwienie handlu produktami rolnymi. Kolejne porozumienie w sprawie produktów
rolnych, przetworzonych produktów rolnych i produktów rybołówstwa weszło w życie
w dniu 1 czerwca 2010 r. W czerwcu 2013 r. UE i Egipt rozpoczęły rozmowy na temat
pogłębionej i kompleksowej strefy wolnego handlu. Negocjacje są obecnie wstrzymane.
Mamy uzgodnione z Egiptem weterynaryjne świadectwa zdrowia dla: mleka
i produktów mlecznych wytworzonych z mleka krów, owiec i kóz; produktów
jajecznych; produktów rybołówstwa; świeżego mięsa bez kości, wyrobów i produktów
mięsnych z trzody chlewnej; bydła hodowlanego i użytkowego eksportowanego; mięsa
drobiowego i produktów z mięsa drobiowego; świeżego mięsa wołowego bez kości
i podrobów wołowych; jednodniowych kurcząt, indycząt, kacząt, gąsiąt; dodatków
paszowych, premiksów oraz pasz niezawierających składników pochodzenia
zwierzęcego.
Polskie podmioty wyrażają zainteresowanie eksportem pszenicy do Egiptu. Eksport tego
towaru jest dozwolony, jednak w odniesieniu do agrofagów kwarantannowych władze
Egiptu stosują zerową tolerancję w przypadku wykrycia takich agrofagów.
Ponadto stronie polskiej zależy na przedłużeniu uprawnień dla zakładów sektora mięsa
wołowego i drobiowego posiadających w przeszłości prawo eksportu na rynek Egiptu
i uzyskaniu uprawnień eksportowych przez nowe zakłady zainteresowane eksportem na
rynek egipski. W bm. planowany jest audyt polskich zakładów produkujących ww.
asortyment, zainteresowanych rynkiem egipskim.
11. Na jakim etapie znajdują się strategie dla wieprzowiny, drobiu i całych branż rolno-
spożywczych? Czy są to dokumenty przyjęte przez Radę Ministrów, dokumenty
resortowe, projekty robocze, prezentacje, czy jedynie zapowiedzi?
-- 7 of 20 --
8
Jakie konkretne decyzje finansowe, legislacyjne i organizacyjne wynikają już
z tych strategii?
Na wstępie na leży zaznaczyć, że strategie rozwoju sektora produkcji zwierzęcej
w Polsce znajdują się obecnie na etapie opracowywania i konsultacji, a ostateczne
kierunki działań zostaną wypracowane po zakończeniu analiz oraz
przeprowadzonych konsultacjach publicznych.
Aktualnie, na zlecenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Instytut Ekonomiki
Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej – Państwowy Instytut Badawczy realizuje
zadanie pn. „Założenia strategii rozwoju sektora produkcji zwierzęcej w Polsce –
koordynacja debaty publicznej”.
Celem zadania jest:
opracowanie diagnozy uwarunkowań rozwoju sektora produkcji zwierzęcej
w Polsce (rynkowych, regulacyjnych, środowiskowych i strukturalnych) wraz
z identyfikacją kluczowych ograniczeń i czynników ryzyka;
ocena adekwatności obecnych instrumentów wsparcia w ramach Wspólnej
Polityki Rolnej oraz sformułowanie propozycji kierunków działań i interwencji
w nowych ramach po 2027 r.;
zdefiniowanie strategicznych dylematów rozwojowych sektora oraz
przygotowanie wariantowych ścieżek rozwoju i polityki wraz z kryteriami ich
oceny;
koordynacja debaty publicznej, obejmująca identyfikację interesariuszy,
zebranie i syntezę stanowisk oraz przełożenie wniosków z konsultacji na
warianty polityki.
Realizacja zadania została zaplanowana na okres od stycznia do grudnia 2026 r.
Prace analityczne obejmą m.in. analizę dokumentów strategicznych
i regulacyjnych UE oraz Polski, analizę danych statystycznych i rynkowych (w tym
danych GUS, Eurostatu i zasobów Instytutu), a także ocenę wymagań
środowiskowych i dobrostanowych oraz ich konsekwencji kosztowych
i inwestycyjnych.
Istotnym elementem projektu będzie komponent konsultacyjny obejmujący:
identyfikację kluczowych interesariuszy, w tym organizacji producentów
i ekspertów branżowych;
zebranie opinii w formie sondaży i ankiet eksperckich;
-- 8 of 20 --
9
konsultacje robocze służące weryfikacji założeń, identyfikacji dylematów
strategicznych oraz ocenie wariantów rozwoju sektora;
opracowanie syntetycznego raportu podsumowującego wyniki konsultacji.
Efektem prac będzie przygotowanie 2–3 wariantów polityki rozwoju sektora produkcji
zwierzęcej wraz z oceną ich konsekwencji, ryzyk wdrożeniowych oraz propozycjami
instrumentów wsparcia, w tym w kontekście przyszłych ram Wspólnej Polityki Rolnej po
2027 r.
12. Ile gospodarstw utrzymujących trzodę chlewną zakończyło działalność w latach
2024-2026 i jakie konkretne działania resortu zatrzymały ten proces?
W latach 2024–2026 zmniejszała się liczba gospodarstw utrzymujących trzodę chlewną,
co jest elementem długotrwałych przemian strukturalnych obserwowanych zarówno
w Polsce, jak i w większości państw Unii Europejskiej. Proces ten polega na koncentracji
produkcji w gospodarstwach specjalistycznych i prowadzących chów na większą skalę.
Według danych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (stan na 31 maja br.):
w 2024 r. świnie utrzymywało: 49 770 gospodarstw, pogłowie: 9 080 434 sztuki;
w 2025 r. świnie utrzymywało: 45 656 gospodarstw, pogłowie: 9 024 635 sztuk;
w 2026 r. świnie utrzymywało 41 565 gospodarstw, pogłowie: 9 164 608 sztuk.
Oznacza to, że w porównaniu z 2024 r. liczba gospodarstw utrzymujących świnie
zmniejszyła się o 8 205, natomiast pogłowie świń pozostało na zbliżonym poziomie,
a w 2026 r. było nawet wyższe niż dwa lata wcześniej.
Potwierdzeniem postępującej koncentracji produkcji jest wzrost średniej liczby świń
przypadających na jedno gospodarstwo. W 2024 r. wynosiła ona około 182 sztuki,
w 2025 r. około 198 sztuk, natomiast w 2026 r. około 220 sztuk. Oznacza to wzrost
o blisko 21% w ciągu dwóch lat, co wskazuje na zwiększanie skali produkcji
w gospodarstwach kontynuujących chów trzody chlewnej.
Jednocześnie należy zauważyć, że po niewielkim spadku pogłowia świń odnotowanym
w 2025 r., w 2026 r. nastąpił jego ponowny wzrost. Dane GUS wskazują również na
stabilizację sytuacji w sektorze i stopniową odbudowę pogłowia po wcześniejszych
spadkach.
Producenci trzody chlewnej mogą korzystać ze wsparcia przewidzianego w ramach
Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023–2027 oraz z krajowych
instrumentów wsparcia skierowanych do sektora produkcji zwierzęcej.
-- 9 of 20 --
10
13. Czy resort uznaje, że hasło „ochrona upraw eko — rolnik nie odpowiada za
opryski sąsiada” opisuje obowiązujące prawo, projekt prawa, zapowiedź
zmiany czy polityczny skrót? Na jakiej podstawie prawnej rolnik ekologiczny
miałby nie odpowiadać za zanieczyszczenia pochodzące z oprysków sąsiada?
Czy w tej sprawie przygotowano projekt ustawy, rozporządzenia lub zmianę
procedur certyfikacyjnych?
Hasło opublikowane na profilu społecznościowym „Małgorzata Gromadzka -
Poseł na Sejm RP” w dniu 24 maja br. o godz. 14.43 nawiązuje do wytycznych
wydanych przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-
Spożywczych (dalej: GIJHARS), po przeprowadzeniu konsultacji z Ministerstwem
Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 23
czerwca 2022 r. o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania
produktów ekologicznych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE)
nr 834/2007, upoważniona jednostka certyfikująca w ramach kontroli urzędowej
weryfikuje, czy producent ekologiczny wdrożył proporcjonalne i adekwatne środki
ostrożności w celu zapobiegania ryzyku zanieczyszczenia produkcji i produktów
ekologicznych niedopuszczonymi produktami lub substancjami, w tym ryzyku
przeniesienia środków ochrony roślin z sąsiadujących działek konwencjonalnych
na uprawy prowadzone zgodnie z przepisami dotyczącymi produkcji ekologicznej.
W przypadku wykrycia w produktach ekologicznych pozostałości substancji
niedozwolonych w produkcji ekologicznej, pochodzących z sąsiednich upraw
konwencjonalnych, oraz uznania zastosowanych przez producenta ekologicznego
środków ostrożności za proporcjonalne i adekwatne do zapobieżenia zniesieniu
środków ochrony roślin z sąsiednich upraw konwencjonalnych, okoliczności te
mogą stanowić podstawę do utrzymania certyfikatu ekologicznego.
Natomiast brak zachowania przez producenta ekologicznego proporcjonalnych
i adekwatnych środków ostrożności mających na celu zapobieganie znoszeniu
środków ochrony roślin z sąsiednich upraw konwencjonalnych może stanowić
podstawę do ograniczenia certyfikatu ekologicznego w przypadku stwierdzenia
zanieczyszczenia upraw tymi substancjami.
-- 10 of 20 --
11
14. Ilu rolników ekologicznych straciło certyfikat z powodu zanieczyszczenia upraw
środkami ochrony roślin z sąsiednich pól w latach 2024-2026?
Zgodnie z obowiązującymi przepisami zanieczyszczenie upraw ekologicznych środkami
ochrony roślin niedozwolonymi w produkcji ekologicznej z sąsiednich upraw
konwencjonalnych, nie stanowi podstawy do ograniczenia certyfikatu przez
upoważnioną jednostkę certyfikującą. W związku z tym, GIJHARS nie odnotował takich
przypadków w latach 2024-2026.
15. Czy żywność ekologiczna w szkołach i restauracjach jest już programem
powszechnym, finansowanym i wdrożonym, czy jedynie postulatem? Ile szkół
zostało objętych programem żywności ekologicznej? Jaki budżet przeznaczono na
ten cel w 2026 r.?
Hasło „Żywność ekologiczna w szkołach i restauracjach” nie jest programem ani
postulatem, lecz jednym z elementów realizacji Ramowego Planu Działań dla Żywności
i Rolnictwa Ekologicznego w Polsce na lata 2021-2030, Obszar II. „Promowanie
produkcji ekologicznej – działania informacyjno-promocyjne i edukacyjne”.
Proces wprowadzania żywności ekologicznej do szkół jest realizowany stopniowo.
W ramach komponentu edukacyjnego Programu dla Szkół dzieci mają już dostęp do
żywności ekologicznej. Dodatkowo, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi opracowało
materiał poświęcony żywności ekologicznej, który zostanie opublikowany
w czerwcowym numerze miesięcznika Ministerstwa Edukacji Narodowej adresowanego
do szkół, nauczycieli, rodziców i uczniów.
Ponadto, w celu zwiększenia udziału żywności ekologicznej w żywieniu zbiorowym
poprzez zwiększenia jej rozpoznawalności w tym obszarze odpowiednim
oznakowaniem, we współpracy z przedstawicielami branży HoReCa opracowywany jest
projekt ustawy o żywieniu zbiorowym z udziałem żywności ekologicznej. Projekt jest
obecnie przygotowywany do skierowania pod obrady Stałego Komitetu Rady
Ministrów.
16. Czy połączenie służb fitosanitarnych jest już dokonane, czy jest to zapowiedź
reformy? Jakie konkretne instytucje zostały połączone, na podstawie jakiego aktu
prawnego i od kiedy?
Służbą wykonującą w Polsce zadania związane z ochroną zdrowia roślin (tj. służbą
fitosanitarną) jest Państwowa Inspekcja Ochrony Roślin i Nasiennictwa.
-- 11 of 20 --
12
W tym zakresie Inspekcja współpracuje przede wszystkim z Krajową
Administracją Skarbową. W celu wzmocnienia współpracy z Krajową
Administracją Skarbową w zakresie kontroli pod kątem zagrożeń dla zdrowia
roślin:
- przepisami ustawy z dnia 7 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o ochronie roślin
przed agrofagami oraz niektórych innych ustaw określone zostały zasady
współpracy w zakresie wymiany informacji, w tym objętych tajemnica skarbową,
pomiędzy Krajową Administracją Skarbową a Państwową Inspekcją Ochrony
Roślin i Nasiennictwa, celem zapewnienia efektywności kontroli fitosanitarnych
importowanych towarów,
- Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa 24 lutego 2026 r. podpisał
z Szefem Krajowej Administracji Skarbowej porozumienie o współpracy
w zakresie przeprowadzania granicznych kontroli towarów importowanych do UE.
Zapisy Porozumienia przewidują, że współpraca będzie realizowana zarówno na
szczeblu centralnym, jak i terenowym w celu zwiększenia efektywności kontroli
towarów pochodzenia roślinnego wprowadzanych z państw trzecich, co pozwala
na ograniczenie zagrożenia dla zdrowia roślin wynikające z międzynarodowej
wymiany handlowej i tym samym zapobiegać stratom gospodarczym związanym
z wprowadzaniem wraz z importowanymi towarami groźnych agrofagów.
17. Ile nowych instalacji biogazowych powstało dzięki działaniom Pani Minister
Gromadzkiej?
Z obiektywnego punktu widzenia nie jest obecnie możliwe wskazanie liczby
nowych instalacji biogazowych, które powstały wyłącznie w wyniku działań
podjętych przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi w obecnej kadencji.
Proces przygotowania i realizacji inwestycji biogazowej, obejmujący uzyskanie
decyzji administracyjnych, warunków przyłączenia, finansowania oraz budowę
instalacji, trwa z reguły kilka lat. W konsekwencji efekty wprowadzanych obecnie
zmian legislacyjnych i organizacyjnych będzie można w pełni ocenić dopiero po
zakończeniu rozpoczętych procesów inwestycyjnych.
Jednocześnie resort prowadzi działania mające na celu usunięcie najważniejszych
barier ograniczających rozwój biogazowni rolniczych, w szczególności barier
prawnych i przyłączeniowych. Powstanie konkretnych inwestycji pozostaje przy
-- 12 of 20 --
13
tym uzależnione od indywidualnych decyzji inwestorów oraz ich gotowości do realizacji
przedsięwzięć.
Jedną z głównych przeszkód w rozwoju biogazowni rolniczych w Polsce były trudności
z uzyskaniem warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. W odpowiedzi na
ten problem, we współpracy z Ministrem Energii oraz z uwzględnieniem uwag
zgłoszonych przez MRiRW, w projekcie ustawy o zmianie ustawy – Prawo energetyczne
oraz niektórych innych ustaw (UC84), przyjętym przez Radę Ministrów w styczniu
2026 r., zaproponowano rozwiązania mające istotnie poprawić warunki realizacji takich
inwestycji.
Rozwiązania te obejmują w szczególności:
zapewnienie odpowiednio długiego okresu obowiązywania umów
przyłączeniowych dla biogazowni rolniczych, umożliwiającego uzyskanie
niezbędnych decyzji i pozwoleń;
wprowadzenie rekompensat dla właścicieli biogazowni rolniczych w przypadku
ograniczania przez operatorów sieci dystrybucyjnych możliwości wprowadzania
energii do sieci;
ustanowienie zasady, zgodnie z którą biogazownie rolnicze mogą podlegać
ograniczeniom generowanej mocy lub odłączeniu od sieci wyłącznie w ostatniej
kolejności i tylko w sytuacjach uzasadnionych bezpieczeństwem funkcjonowania
systemu elektroenergetycznego;
zagwarantowanie możliwości przyłączania biogazowni rolniczych do sieci
elektroenergetycznej poprzez obowiązek rozpatrzenia każdego wniosku
o określenie warunków przyłączenia oraz zawarcia umowy z inwestorem
zainteresowanym realizacją projektu.
Należy podkreślić, że celem tych działań jest stworzenie stabilnych i przewidywalnych
warunków dla rozwoju sektora biogazu rolniczego. Ich efekty w postaci nowych
instalacji będą widoczne stopniowo, wraz z przechodzeniem przygotowywanych
obecnie projektów do fazy realizacji i oddawania do eksploatacji.
18. Co dokładnie oznacza „model integracji rolników — jeszcze przed wakacjami”?
Przed jakimi wakacjami model ten ma być przedstawiony, komu, w jakiej formie
i z jakimi skutkami prawnymi?
-- 13 of 20 --
14
Przez „model integracji rolników” należy rozumieć opracowaną w Ministerstwie
Rolnictwa i Rozwoju Wsi koncepcję działań służących zwiększeniu poziomu
współpracy rolników, w szczególności poprzez rozwój grup producentów rolnych,
organizacji producentów, spółdzielczości rolniczej oraz innych form wspólnego
funkcjonowania na rynku. Celem tych działań jest wzmocnienie pozycji
negocjacyjnej rolników w łańcuchu dostaw żywności, poprawa efektywności
gospodarowania oraz zwiększenie udziału producentów rolnych w tworzeniu
wartości dodanej.
W Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi zostały wypracowane wstępne
założenia modelu integracji rolników, które będą przedmiotem dalszych prac
i uzgodnień, w tym we współpracy z innymi resortami oraz przedstawicielami
sektora rolno-spożywczego.
Model zakłada w szczególności wspieranie:
tworzenia i rozwoju grup producentów rolnych oraz organizacji producentów;
rozwoju spółdzielczości rolniczej i innych form zrzeszania się rolników;
wspólnej sprzedaży produktów rolnych, pozwalającej uzyskiwać
korzystniejsze warunki handlowe;
wspólnego magazynowania, przechowywania i przygotowania produktów do
sprzedaży;
wspólnych zakupów środków do produkcji rolnej, ograniczających koszty
działalności gospodarstw;
wspólnych inwestycji w infrastrukturę służącą produkcji, przechowalnictwu,
przetwórstwu i dystrybucji produktów rolnych.
W wyniku prac nad modelem MRiRW zaproponowało również zmiany
w przepisach podatkowych, które miałyby stanowić dodatkową zachętę do
zrzeszania się rolników poprzez wprowadzenie preferencji fiskalnych dla
spółdzielni rolników. Obecnie propozycje te są przedmiotem analiz i Ministerstwo
Rolnictwa i Rozwoju Wsi oczekuje na stanowisko Ministra Finansów i Gospodarki
w tej sprawie.
Założenia modelu są adresowane przede wszystkim do rolników, grup
producentów rolnych, organizacji producentów, spółdzielni, samorządu rolniczego
oraz pozostałych uczestników rynku rolno-spożywczego. Stanowią one element
-- 14 of 20 --
15
szerszych działań resortu ukierunkowanych na wzmacnianie pozycji producentów
rolnych w łańcuchu dostaw żywności.
Jednocześnie należy podkreślić, że model integracji rolników nie stanowi aktu
normatywnego ani dokumentu wywołującego bezpośrednie skutki prawne. Jego celem
jest określenie kierunków działań oraz stworzenie podstaw do przygotowania rozwiązań
organizacyjnych, programowych i legislacyjnych wspierających współpracę i integrację
producentów rolnych.
19. Czy ustawa o niemarnowaniu żywności została już uchwalona, czy jest dopiero
projektem? Dlaczego w komunikacji resortu ciężar odpowiedzialności za
marnowanie żywności przerzucany jest na konsumentów, skoro problem dotyczy
również handlu, logistyki, terminów przydatności, standardów sieci handlowych i
organizacji rynku?
Ustawa o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1645)
obowiązuje – została uchwalona w 2019 r. Obowiązująca ustawa nakłada na sklepy
o powierzchni powyżej 250 m2 m.in. obowiązki: zawarcia z wybraną Organizacją
Pożytku Publicznego umowy na nieodpłatne przekazywanie żywności, corocznego
prowadzenia kampanii edukacyjno-informacyjnej oraz ponoszenia opłaty za
zmarnowanie żywności w wysokości 0,1 zł za 1 kg.
Doświadczenia z jej stosowania wskazują, że nie spełnia ona w pełni swojej roli
systemowej, przede wszystkim ze względu na przyjętą przez sądy interpretację definicji
marnowania żywności.
Jednocześnie należy podkreślić, że sama nowelizacja tego aktu w celu usunięcia
istniejących luk prawnych nie byłaby wystarczająca, aby sprostać wymogom zmienionej
ramowej dyrektywy odpadowej ((UE) 2025/1892), znowelizowanej w 2025 r.,
w szczególności w zakresie osiągnięcia celów redukcji wytwarzania odpadów
żywnościowych.
Odnosząc się do kwestii prowadzenia kampanii edukacyjno-informacyjnych, dane
dotyczące wytwarzania odpadów żywnościowych pokazują, że ok. 54% takich odpadów
wytwarzanych jest przez gospodarstwa domowe, co uzasadnia prowadzenie działań
edukacyjnych skierowanych do konsumentów. Nie oznacza to jednak przerzucania
odpowiedzialności wyłącznie na tę grupę.
-- 15 of 20 --
16
Resort rolnictwa konsekwentnie traktuje problem jako systemowy. Dotychczas
odbyły się dwa spotkania nieformalnego zespołu roboczego, w skład którego,
oprócz przedstawicieli administracji reprezentujących odpowiednie ministerstwa
i inspekcje, wchodzą również przedstawiciele poszczególnych ogniw łańcucha
żywnościowego oraz największych organizacji prowadzących redystrybucję
żywności na cele społeczne. Celem prac tego zespołu jest wypracowanie spójnych
dla łańcucha rynkowego rozwiązań w obszarze ograniczania marnotrawstwa
żywości.
20. Co konkretnie oznacza „obrona tytoniu i konopi na poziomie UE”? Jakie
stanowisko Polska przedstawiła w tej sprawie, w jakich instytucjach UE,
kiedy i z jakim skutkiem?
Przez „obronę tytoniu i konopi na poziomie UE” należy rozumieć działania
podejmowane przez Polskę na forum instytucji Unii Europejskiej w celu
utrzymania warunków sprzyjających rozwojowi tych sektorów oraz uwzględnienia
ich znaczenia gospodarczego i społecznego dla obszarów wiejskich.
W odniesieniu do sektora konopi włóknistych Polska, w ramach prac nad reformą
Wspólnej Polityki Rolnej po 2027 r., zabiegała o ujednolicenie przepisów
dotyczących produkcji i obrotu konopiami włóknistymi na poziomie UE oraz
wskazywała na potrzebę wsparcia całego łańcucha wartości, w tym przetwórstwa.
Postulaty te znalazły odzwierciedlenie w projektowanych rozwiązaniach
dotyczących unijnej definicji konopi włóknistych oraz zasad ich produkcji i obrotu.
Równolegle podejmowano działania krajowe na rzecz rozwoju sektora, w tym
przygotowano propozycje uproszczeń dla producentów
W odniesieniu do sektora tytoniu Polska prezentowała stanowisko sprzeciwiające
się rekomendacjom zmierzającym do ograniczenia wsparcia dla upraw tytoniu.
Stanowisko to było przedstawiane m.in. Komisji Europejskiej oraz podczas prac
nad stanowiskiem UE przed 11. Konferencją Stron Ramowej Konwencji WHO
o Ograniczeniu Użycia Tytoniu (COP11) w 2025 r. Polska podkreślała znaczenie
gospodarcze uprawy tytoniu dla producentów rolnych i regionów wiejskich.
W listopadzie 2025 r. Polska przedstawiła także odrębne oświadczenie na forum
Komitetu Stałych Przedstawicieli UE (COREPER). Efektem tych działań było m.in.
potwierdzenie, że rekomendacje ekspertów WHO dotyczące wsparcia dla upraw
tytoniu nie mają charakteru wiążącego. Ponadto w maju 2026 r. Polska, wraz
-- 16 of 20 --
17
z kilkoma państwami członkowskimi, wystąpiła za utrzymaniem możliwości wsparcia
sektora tytoniu w ramach przyszłej Wspólnej Polityki Rolnej.
21. Czy walka o zniesienie opłat ETS z produkcji nawozów zakończyła się jakąkolwiek
decyzją korzystną dla polskich producentów i rolników? Jeżeli nie, dlaczego jest
przedstawiana jako osiągnięcie?
Kwestie dotyczące kształtu i funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji
gazów cieplarnianych (EU ETS) pozostają przede wszystkim we właściwości ministra
właściwego do spraw klimatu i środowiska. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi
uczestniczy natomiast w działaniach mających na celu ograniczenie negatywnego
wpływu kosztów polityki klimatycznej na konkurencyjność rolnictwa i sektora
nawozowego oraz przedstawia stanowisko uwzględniające interesy producentów
rolnych.
22. Czy kwota 48 mld euro dla polskich rolników w nowej perspektywie budżetowej
jest kwotą zagwarantowaną, wynegocjowaną, wpisaną do projektu budżetu UE,
czy jedynie szacunkiem i postulatem politycznym? Jaka część tej kwoty miałaby
pochodzić bezpośrednio z WPR, jaka z innych funduszy UE, a jaka z wkładu
krajowego?
Należy przede wszystkim podkreślić, że negocjacje dotyczące wieloletnich ram
finansowych UE na lata 2028–2034 nadal trwają, a ostateczne kwoty dostępne dla
poszczególnych państw członkowskich, w tym Polski, nie zostały jeszcze formalnie
zatwierdzone. W związku z tym wskazywana kwota ok. 48 mld euro nie jest obecnie
kwotą ostatecznie zagwarantowaną, lecz wynika z analizy propozycji przedstawionych
przez Komisję Europejską oraz z założeń dotyczących wykorzystania dostępnych
instrumentów finansowych.
Według propozycji Komisji Europejskiej z lipca 2025 r. dotyczących wieloletnich ram
finansowych UE na lata 2028–2034 Polska ma otrzymać ponad 123 mld euro i pozostać
największym beneficjentem środków unijnych.
W odniesieniu do Wspólnej Polityki Rolnej, Komisja Europejska zaproponowała
wydzielenie środków przeznaczonych na bezpośrednie wsparcie dochodów rolników.
Z ogólnej puli 782,8 mld euro przewidzianej na Plany Partnerstwa Krajowego
i Regionalnego na ten cel przeznaczono 293,7 mld euro dla całej UE. Dla Polski
oznaczałoby to około 24,6 mld euro przeznaczonych na instrumenty związane ze
wsparciem dochodów rolników.
-- 17 of 20 --
18
Ponadto Komisja Europejska zaproponowała dodatkowe mechanizmy
umożliwiające finansowanie działań na rzecz rolnictwa i obszarów wiejskich.
Pierwszym z nich jest tzw. rural target, czyli obowiązek przeznaczenia co najmniej
10% alokacji krajowego planu na działania związane z rolnictwem i rozwojem
obszarów wiejskich. W przypadku Polski odpowiadałoby to kwocie około 8,9 mld
euro.
Drugim źródłem jest możliwość wykorzystania części tzw. kwoty elastyczności
(flexibility amount) na finansowanie działań dotyczących rolnictwa i obszarów
wiejskich jeszcze przed przeglądem śródokresowym planowanym na 2031 r.
Dla Polski oznaczałoby to możliwość skierowania na ten cel około 8,7 mld euro.
Łącznie daje to możliwość przeznaczenia około 42,3 mld euro środków
pochodzących z budżetu Unii Europejskiej na działania związane z rolnictwem
i obszarami wiejskimi. Różnica pomiędzy tą kwotą a wskazywanym poziomem
około 48 mld euro wynika z koniecznego współfinansowania krajowego, które jest
wymagane w przypadku większości interwencji realizowanych w ramach
Wspólnej Polityki Rolnej.
W konsekwencji kwota ok. 48 mld euro nie stanowi wyłącznie środków WPR ani
wyłącznie środków unijnych. Składają się na nią:
około 42,3 mld euro potencjalnych środków z budżetu UE możliwych do
skierowania na rolnictwo i obszary wiejskie zgodnie z propozycjami Komisji
Europejskiej;
krajowy wkład współfinansujący działania realizowane w ramach WPR,
szacowany na około 5–6 mld euro.
Należy jednak podkreślić, że zarówno ostateczna wysokość środków, jak
i szczegółowy podział finansowania będą zależały od wyników negocjacji
wieloletnich ram finansowych UE oraz ostatecznego kształtu przyszłych regulacji
dotyczących Wspólnej Polityki Rolnej po 2027 r.
23. Czy Ministerstwo Rolnictwa potwierdza, że propozycje dotyczące WPR
2028-2034 nadal są przedmiotem negocjacji, a więc nie można mówić
rolnikom, że pieniądze są już pewne?
Tak. Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie nr 22, negocjacje dotyczące
wieloletnich ram finansowych UE na lata 2028–2034 oraz przyszłego kształtu
-- 18 of 20 --
19
Wspólnej Polityki Rolnej nadal trwają, a ostateczne decyzje w zakresie finansowania nie
zostały jeszcze formalnie przyjęte.
Oznacza to, że ostateczna wysokość środków, które będą dostępne dla polskiego
rolnictwa, będzie znana dopiero po zakończeniu negocjacji na poziomie Unii
Europejskiej. Jednocześnie przedstawiane obecnie szacunki opierają się na propozycjach
Komisji Europejskiej i wskazują potencjalną skalę środków, które mogłyby zostać
przeznaczone na wsparcie rolnictwa i obszarów wiejskich przy wykorzystaniu
dostępnych instrumentów finansowych.
Rząd RP aktywnie uczestniczy w negocjacjach, opowiadając się za utrzymaniem silnego
finansowania Wspólnej Polityki Rolnej oraz zapewnieniem możliwie najwyższego
poziomu wsparcia dla polskich rolników. Ostateczny poziom środków oraz podział
krajowej koperty pomiędzy poszczególne interwencje będą jednak mogły zostać
określone dopiero po uzgodnieniu przyszłych wieloletnich ram finansowych UE.
24. Czy Pan Minister zamierza sprostować publicznie komunikaty, które sugerują
rolnikom, że projekty, zapowiedzi, kampanie i negocjacje są już zakończonymi
sukcesami?
Komunikaty publiczne resortu mają charakter informacyjny i służą przedstawianiu stanu
realizacji działań, przebiegu prac legislacyjnych, wyników negocjacji oraz kierunków
polityki rolnej. Ich celem jest rzetelne informowanie opinii publicznej o podejmowanych
inicjatywach oraz osiąganych rezultatach.
Jednocześnie należy podkreślić, że część działań realizowanych przez Ministerstwo
Rolnictwa i Rozwoju Wsi ma charakter długofalowy, a ich ostateczne efekty zależą od
przebiegu procesów legislacyjnych, uzgodnień międzyinstytucjonalnych, negocjacji na
forum Unii Europejskiej lub decyzji podejmowanych przez uczestników rynku.
Resort dokłada starań, aby przekazywane informacje odzwierciedlały rzeczywisty stan
prowadzonych prac, w tym wskazywały, które działania zostały już zakończone, a które
pozostają na etapie przygotowania, konsultacji, negocjacji lub wdrażania.
Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi będzie nadal dążyć do możliwie precyzyjnego
informowania o prowadzonych pracach oraz wyraźnego rozróżniania działań już
zrealizowanych od tych, które są w toku i których rezultaty będą mogły zostać ocenione
po ich zakończeniu.
-- 19 of 20 --
20
Z wyrazami szacunku
z up. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Małgorzata Gromadzka
Sekretarz Stanu
/podpisano elektronicznie/
Do wiadomości:
Kancelaria Prezesa Rady Ministrów
-- 20 of 20 --