Interpelacja nr 17322
Interpelacja w sprawie konieczności zmian w przepisach dotyczących podatku od towarów i usług (VAT) w przypadku przejęcia długu
Zgłaszający:
•
Adresat:
Podatki i Finanse (100%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie konieczności zmian w przepisach dotyczących podatku od towarów i usług (VAT) w przypadku przejęcia długu
Interpelacja nr 17322
do ministra finansów i gospodarki
w sprawie konieczności zmian w przepisach dotyczących podatku od towarów i usług (VAT) w przypadku przejęcia długu
Zgłaszający: Janusz Cichoń
Data wpływu: 22-05-2026
Odpowiedź Ministerstwa Finansów z dn. 19 listopada 2025 r. na interpelację nr 13288 w sprawie konieczności zmian w przepisach dotyczących podatku od towarów i usług (VAT) w przypadku przejęcia długu nie odnosi się do rzeczywistej istoty podniesionego problemu, koncentrując się wyłącznie na abstrakcyjnym sporze dogmatycznym pomiędzy prawem cywilnym a podatkowym, podczas gdy wskazywana luka ma charakter czysto systemowy, fiskalny i operacyjny.
W złożonej interpelacji nie kwestionowałem konstytucyjnej zasady ustawy podatkowej, ani nie postulowałem prostego „przenoszenia obowiązku podatkowego” w drodze czynności cywilnoprawnej. Celem wystąpienia było zwrócenie uwagi na mechanizm faktycznego pozbawiania Skarbu Państwa środków na zapłatę zadeklarowanego podatku VAT, przy pełnej formalnej zgodności deklaracyjnej podatnika.
Istota problemu – nieuwzględniona w odpowiedzi ministerstwa
Źródłem zapłaty podatku VAT nie jest abstrakcyjny majątek podatnika, lecz konkretna płatność kontrahenta wynikająca z wierzytelności obejmującej kwotę podatku. W sytuacji, gdy:
wierzytelność obejmująca VAT zostaje zbyta, przejęta lub wyegzekwowana,
płatność trafia na rachunek nabywcy wierzytelności, a nie podatnika,
kontrahent dokonuje zapłaty w mechanizmie split payment na rachunek nabywcy wierzytelności,
dochodzi do sytuacji, w której:
kontrahent skutecznie zwalnia się z odpowiedzialności solidarnej,
nabywca wierzytelności nie jest podatnikiem VAT z tytułu tej transakcji,
pierwotny podatnik pozostaje formalnie zobowiązany, lecz zostaje pozbawiony środków na zapłatę podatku.
Ten mechanizm nie polega na zaniżeniu podatku, lecz na wyprowadzeniu strumienia pieniężnego, który stanowi jedyne realne źródło jego zapłaty. W praktyce tworzy to schemat systemowego uszczuplania dochodów Skarbu Państwa, możliwy do skalowania – według informacji przedstawionych w moim biurze – nawet do poziomu miliarda złotych należnego VAT, z realnym ryzykiem nieuzyskania wpływów rzędu setek milionów złotych.
Wątpliwości wobec stanowiska Ministerstwa Finansów
W tym kontekście stanowisko resortu:
nie odnosi się do praktycznych skutków rozdzielenia formalnej odpowiedzialności podatkowej od faktycznego dostępu do środków pieniężnych stanowiących źródło zapłaty podatku VAT,
nie uwzględnia ryzyk wynikających z łącznego oddziaływania przepisów o podatku od towarów i usług, mechanizmu podzielonej płatności oraz regulacji dotyczących obrotu wierzytelnościami,
nie analizuje konsekwencji obecnego stanu prawnego, w którym nabycie wierzytelności obejmującej kwotę podatku VAT nie wiąże się z żadnym instrumentem odpowiedzialności podatkowej po stronie nabywcy tej wierzytelności.
Nie sposób zgodzić się z tezą, że wprowadzenie bezwzględnej solidarnej odpowiedzialności nabywcy wierzytelności za VAT zawarty w tej wierzytelności stanowiłoby „przeniesienie obowiązku podatkowego”. Byłoby to wyłącznie instrumentalne zabezpieczenie należności publicznoprawnej, analogiczne do już istniejących konstrukcji odpowiedzialności osób trzecich, lecz dostosowane do realiów współczesnego obrotu finansowego.
Egzekucja komornicza – dodatkowa luka systemowa
Analogiczny problem występuje w przypadku egzekucji komorniczej z wierzytelności obejmujących VAT. W sytuacji, gdy:
komornik wyegzekwuje należność brutto,
VAT od tej należności został zadeklarowany, lecz nie zapłacony,
brak jest mechanizmu umożliwiającego zabezpieczenie tej części świadczenia na rzecz Skarbu Państwa, mimo że środki faktycznie znajdują się w systemie egzekucyjnym.
W związku z powyższym i mając na uwadze przedstawione argumenty Ministerstwa Finansów, ponownie zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami i uprzejmie proszę o odpowiedź:
Czy Ministerstwo Finansów dostrzega, że obecne przepisy umożliwiają pozbawienie podatnika środków stanowiących źródło zapłaty VAT, przy jednoczesnym zwolnieniu kontrahenta z odpowiedzialności solidarnej?
Czy resort analizował ryzyko systemowego uszczuplania dochodów z VAT poprzez obrót wierzytelnościami, w szczególności w połączeniu z mechanizmem split payment?
Dlaczego Ministerstwo Finansów wyklucza wprowadzenie bezwzględnej solidarnej odpowiedzialności nabywcy wierzytelności za VAT zawarty w tej wierzytelności, skoro nie prowadzi ona do przeniesienia obowiązku podatkowego, lecz do zabezpieczenia jego zapłaty?
Czy resort rozważa zmianę przepisów w zakresie egzekucji komorniczej z wierzytelności obejmujących VAT, polegającą na obowiązku potrącenia i zabezpieczenia kwoty podatku w przypadku braku jego zapłaty przez podatnika?
Jakie konkretne działania legislacyjne Ministerstwo Finansów zamierza podjąć w celu uszczelnienia systemu VAT w obszarze obrotu wierzytelnościami, który – w obecnym kształcie – stanowi realne i rosnące zagrożenie dla dochodów Skarbu Państwa?
Czy Minister Finansów zbadał jakie były podstawy decyzji BFG o składce na tzw. fundusz gwarancyjny? Zarówno w zakresie jej wysokości, jak i podziału pomiędzy banki a SKOK-i.
Interpelacja nr 17322
do ministra finansów i gospodarki
w sprawie konieczności zmian w przepisach dotyczących podatku od towarów i usług (VAT) w przypadku przejęcia długu
Zgłaszający: Janusz Cichoń
Data wpływu: 22-05-2026
Odpowiedź Ministerstwa Finansów z dn. 19 listopada 2025 r. na interpelację nr 13288 w sprawie konieczności zmian w przepisach dotyczących podatku od towarów i usług (VAT) w przypadku przejęcia długu nie odnosi się do rzeczywistej istoty podniesionego problemu, koncentrując się wyłącznie na abstrakcyjnym sporze dogmatycznym pomiędzy prawem cywilnym a podatkowym, podczas gdy wskazywana luka ma charakter czysto systemowy, fiskalny i operacyjny.
W złożonej interpelacji nie kwestionowałem konstytucyjnej zasady ustawy podatkowej, ani nie postulowałem prostego „przenoszenia obowiązku podatkowego” w drodze czynności cywilnoprawnej. Celem wystąpienia było zwrócenie uwagi na mechanizm faktycznego pozbawiania Skarbu Państwa środków na zapłatę zadeklarowanego podatku VAT, przy pełnej formalnej zgodności deklaracyjnej podatnika.
Istota problemu – nieuwzględniona w odpowiedzi ministerstwa
Źródłem zapłaty podatku VAT nie jest abstrakcyjny majątek podatnika, lecz konkretna płatność kontrahenta wynikająca z wierzytelności obejmującej kwotę podatku. W sytuacji, gdy:
wierzytelność obejmująca VAT zostaje zbyta, przejęta lub wyegzekwowana,
płatność trafia na rachunek nabywcy wierzytelności, a nie podatnika,
kontrahent dokonuje zapłaty w mechanizmie split payment na rachunek nabywcy wierzytelności,
dochodzi do sytuacji, w której:
kontrahent skutecznie zwalnia się z odpowiedzialności solidarnej,
nabywca wierzytelności nie jest podatnikiem VAT z tytułu tej transakcji,
pierwotny podatnik pozostaje formalnie zobowiązany, lecz zostaje pozbawiony środków na zapłatę podatku.
Ten mechanizm nie polega na zaniżeniu podatku, lecz na wyprowadzeniu strumienia pieniężnego, który stanowi jedyne realne źródło jego zapłaty. W praktyce tworzy to schemat systemowego uszczuplania dochodów Skarbu Państwa, możliwy do skalowania – według informacji przedstawionych w moim biurze – nawet do poziomu miliarda złotych należnego VAT, z realnym ryzykiem nieuzyskania wpływów rzędu setek milionów złotych.
Wątpliwości wobec stanowiska Ministerstwa Finansów
W tym kontekście stanowisko resortu:
nie odnosi się do praktycznych skutków rozdzielenia formalnej odpowiedzialności podatkowej od faktycznego dostępu do środków pieniężnych stanowiących źródło zapłaty podatku VAT,
nie uwzględnia ryzyk wynikających z łącznego oddziaływania przepisów o podatku od towarów i usług, mechanizmu podzielonej płatności oraz regulacji dotyczących obrotu wierzytelnościami,
nie analizuje konsekwencji obecnego stanu prawnego, w którym nabycie wierzytelności obejmującej kwotę podatku VAT nie wiąże się z żadnym instrumentem odpowiedzialności podatkowej po stronie nabywcy tej wierzytelności.
Nie sposób zgodzić się z tezą, że wprowadzenie bezwzględnej solidarnej odpowiedzialności nabywcy wierzytelności za VAT zawarty w tej wierzytelności stanowiłoby „przeniesienie obowiązku podatkowego”. Byłoby to wyłącznie instrumentalne zabezpieczenie należności publicznoprawnej, analogiczne do już istniejących konstrukcji odpowiedzialności osób trzecich, lecz dostosowane do realiów współczesnego obrotu finansowego.
Egzekucja komornicza – dodatkowa luka systemowa
Analogiczny problem występuje w przypadku egzekucji komorniczej z wierzytelności obejmujących VAT. W sytuacji, gdy:
komornik wyegzekwuje należność brutto,
VAT od tej należności został zadeklarowany, lecz nie zapłacony,
brak jest mechanizmu umożliwiającego zabezpieczenie tej części świadczenia na rzecz Skarbu Państwa, mimo że środki faktycznie znajdują się w systemie egzekucyjnym.
W związku z powyższym i mając na uwadze przedstawione argumenty Ministerstwa Finansów, ponownie zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami i uprzejmie proszę o odpowiedź:
Czy Ministerstwo Finansów dostrzega, że obecne przepisy umożliwiają pozbawienie podatnika środków stanowiących źródło zapłaty VAT, przy jednoczesnym zwolnieniu kontrahenta z odpowiedzialności solidarnej?
Czy resort analizował ryzyko systemowego uszczuplania dochodów z VAT poprzez obrót wierzytelnościami, w szczególności w połączeniu z mechanizmem split payment?
Dlaczego Ministerstwo Finansów wyklucza wprowadzenie bezwzględnej solidarnej odpowiedzialności nabywcy wierzytelności za VAT zawarty w tej wierzytelności, skoro nie prowadzi ona do przeniesienia obowiązku podatkowego, lecz do zabezpieczenia jego zapłaty?
Czy resort rozważa zmianę przepisów w zakresie egzekucji komorniczej z wierzytelności obejmujących VAT, polegającą na obowiązku potrącenia i zabezpieczenia kwoty podatku w przypadku braku jego zapłaty przez podatnika?
Jakie konkretne działania legislacyjne Ministerstwo Finansów zamierza podjąć w celu uszczelnienia systemu VAT w obszarze obrotu wierzytelnościami, który – w obecnym kształcie – stanowi realne i rosnące zagrożenie dla dochodów Skarbu Państwa?
Czy Minister Finansów zbadał jakie były podstawy decyzji BFG o składce na tzw. fundusz gwarancyjny? Zarówno w zakresie jej wysokości, jak i podziału pomiędzy banki a SKOK-i.
Odpowiedź urzędowa
Podsekretarz stanu Jarosław Neneman
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Bardzo konkretna
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
25%
Konkretność
75%
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
Twarde liczby / kwoty
0 kwot, 0 %
Precyzyjne daty
10
Odpowiedź na punkty
✓ Tak (Ad 1, Pkt...)
Gęstość faktów
2.9 / 1k zn.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (10)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
15288 znaków
tel.: +48 22 694 55 55 ul. Świętokrzyska 12
fax: +48 22 694 36 84 00-916 Warszawa
gov.pl/finanse
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
1/6
Warszawa, 30 czerwca 2026 roku
Sprawa: Interpelacja nr 17322
Znak sprawy: PT8.054.4.2026
Kontakt: Kancelaria MF
tel.: +48 22 694 55 55
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
Pan Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację Posła Janusza Cichonia nr 17322 w sprawie w
sprawie konieczności zmian w przepisach dotyczących podatku od towarów i usług
(VAT) w przypadku przejęcia długu, proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.
Ad pytania 1, 2, 3 i 5
Kwestia uszczuplania dochodów budżetowych (w tym z VAT) jest przedmiotem
stałych analiz pod kątem potrzeby wprowadzenia ewentualnych działań
zaradczych. Jeżeli Pan Poseł dysponuje dodatkowymi szczegółami
sygnalizowanego mechanizmu, bądź informacjami odnoszącymi się do samej
kwestii uszczuplenia opisanej w interpelacji uprzejmie proszę o przekazanie tych
informacji resortowi finansów celem przeprowadzenia ich szczegółowej, dalszej
analizy.
Jednocześnie uprzejmie informuję, że przedmiotowe zagadnienie zostało
przekazane do analizy komórek Krajowej Administracji Skarbowej. Zauważam
również, że wcześniej, tj. przed sygnalizacją Pana Posła, nie wpływały
sygnały/informacje wskazujące na występowanie schematu opisanego
w interpelacji.
Decyzja o ewentualnej sprzedaży kwoty długu należy do wierzyciela na podstawie
indywidualnej umowy z podmiotem, który przejmuje dług wypłacając
wierzycielowi umówioną kwotę. Sprzedaż wierzytelności jest jedną z metod
pozyskiwania środków na potrzeby ponoszonych kosztów prowadzonej
działalności (w tym podatków). Przedsiębiorca zapewnia sobie pewny/szybszy
-- 1 of 6 --
2/6
wpływ środków finansowych. Środki te pozwalają również pokrywać obciążenia
fiskalne.
Generalnie sprzedaż towarów i usług wrażliwych objęta jest obowiązkiem
rozliczenia z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności. W każdym innym
przypadku mechanizm ten może być stosowany jako dobrowolna metoda płatności.
W przypadku nabycia wierzytelności z faktury obowiązek zapłaty w podzielonej
płatności nie zachodzi, nawet jeżeli wierzytelność ta dotyczy sprzedaży, do której
zastosowanie ma obligatoryjna podzielona płatność. W takiej sytuacji dokonywana
na rzecz dostawcy płatność nie stanowi zapłaty za nabyte towary lub usługi. Istotą
tych płatności jest finansowanie działalności dostawcy, a nie zapłata za konkretne
towary lub usługi.
Niemniej, brak obowiązku zastosowania mechanizmu podzielonej płatności przez
nabywcę wierzytelności na rzecz sprzedawcy długu wynikającego z faktury nie
zwalnia nabywcy towarów lub usług dokumentowanych tą fakturą z obowiązku
zastosowania mechanizmu podzielonej płatności przy regulowaniu należności za
fakturę, jeżeli przedmiotem tego nabycia są towary lub usługi wrażliwe.
Ponadto, przewidziano mechanizm zabezpieczający w postaci odpowiedzialności
solidarnej dostawcy towarów lub usług dokumentowanych sprzedawaną
wierzytelnością z faktury z nabywcą tej wierzytelności, za rozliczenie podatku VAT
ze sprzedaży towarów lub usług wrażliwych objętych tą fakturą (art. 108a ust. 51
ustawy o VAT 2). Przepis ten uzależnia jednak zastosowanie odpowiedzialności
solidarnej podatnika z nabywcą wierzytelności od uregulowania przez nabywcę
towarów lub usług należności za fakturę w mechanizmie podzielonej płatności.
Opisana powyżej odpowiedzialność solidarna ma zatem zastosowanie kiedy
zapłata następuje na rachunek VAT.
Pan Poseł w interpelacji wskazuje na sytuacje, w których egzekwowanie długu od
nabywcy towarów lub usług następuje w innej formie i nie dochodzi do
uregulowania należności wynikającej z faktury z użyciem mechanizmu podzielonej
płatności. W takim przypadku kwestia odpowiedzialności za rozliczenie przez
podatnika podatku ze sprzedaży towarów lub usług wrażliwych jest egzekwowana
na ogólnych zasadach, odpowiedzialność solidarna wynikająca z art. 108a ust. 5
ustawy o VAT nie znajdzie zastosowania.
W toku prowadzonych czynności kontrolnych komórki Krajowej Administracji
Skarbowej nie zidentyfikowały procederu przejmowania długu jako metody na
pozbawianie Skarbu Państwa środków na zapłatę zadeklarowanego podatku VAT.
Przedstawione Przez Pana Posła zagadnienie zostanie szczegółowo zbadane w
kontekście skali zjawisk, dla których to istniejący w przepisach o VAT wskazany
1 W przypadku gdy płatność zostanie dokonana w sposób określony w ust. 2 na rzecz
podatnika innego niż wskazany na fakturze, o której mowa w ust. 3 pkt 3, podatnik, na rzecz
którego dokonano tej płatności, odpowiada solidarnie wraz z dostawcą tych towarów lub
usługodawcą za nierozliczony przez dostawcę towarów lub usługodawcę podatek
wynikający z tej dostawy towarów lub tego świadczenia usług do wysokości kwoty
otrzymanej na rachunek VAT
2 Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775, z
późn. zm.), dalej: „ustawa o VAT”.
-- 2 of 6 --
3/6
wyżej mechanizm zabezpieczający pobór podatku nie zadziałałby m.in. na skutek
egzekwowania długu. Jeśli to niezbędne zostaną podjęte odpowiednie działania, w
tym legislacyjne.
Ad pytania 4
Z perspektywy postawionego pytania można zwrócić uwagę na aspekty związane
z odpowiedzialnością komornika jako płatnika VAT, rozważanie sprawy z punktu
widzenia egzekucji administracyjnej oraz zajmowaniem wierzytelności
obejmujących VAT przez komornika.
Zgodnie z art. 18 ustawy o VAT, organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia
17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji3 oraz komornicy
sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu
postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie
egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego
z naruszeniem obowiązujących przepisów.
Zdefiniowany w art. 8 Ordynacji podatkowej4 płatnik jest obowiązany na
podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika
podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Płatnik,
który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek
niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony całym swoim majątkiem (art. 30 §
1 w związku z art. 30 § 3 Ordynacji podatkowej). Zatem w tych przypadkach, kiedy
organ egzekucyjny lub komornik dokonują dostawy towarów dłużnika w trybie
odpowiednich przepisów dotyczących egzekucji, nie zachodzi ryzyko pomijania
obowiązku rozliczenia i wpłaty podatku VAT z tytułu dokonanych dostaw –
obowiązek ten realizuje wprost organ egzekucyjny/komornik.
Niemniej inne regulacje dotyczą egzekucji wierzytelności np. z faktury. Dla tych
przypadków nie znajdzie zastosowanie wskazana regulacja ustawy o VAT i
Ordynacji podatkowej stawiająca organ egzekucyjny/komornika w roli płatnika
podatku VAT z zajętej faktury.
Z perspektywy egzekucji administracyjnej (stanowiącej w pewnym względzie
funkcjonalny odpowiednik egzekucji komorniczej) obowiązki jej podlegające mogą
wynikać m.in. z decyzji, deklaracji lub zeznania czy bezpośrednio z przepisu prawa.
Dochodzony obowiązek musi być jasno i jednoznacznie określony w ustawie.
Obowiązek taki nie może być domniemywany, czy wywodzony w drodze wykładni
przeprowadzonej przez wierzyciela lub organ egzekucyjny. Dodatkowo, gdy
obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej zostaje określony na podstawie
orzeczenia, od którego przysługuje środek zaskarżenia, niedopuszczalne jest
kwestionowanie na drodze postępowania egzekucyjnego okoliczności ustalonych
w takim orzeczeniu. Postępowanie egzekucyjne nie może przekształcić się w
postępowanie weryfikujące zasadność decyzji.
Poruszone w pytaniu zagadnienie egzekucji komorniczej z wierzytelności
obejmujących VAT ma charakter systemowy i wymaga dialogu z resortem
3 Dz.U. z 2026 r. poz. 268, z późn. zm.
4 Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026, poz. 622, z późn.
zm.), dalej: Ordynacja podatkowa.
-- 3 of 6 --
4/6
sprawiedliwości. Uwzględniając powyższe uprzejmie informuję, że resort finansów
w związku z przedmiotową interpelacją wszedł w dialog z Ministerstwem
Sprawiedliwości w celu bardziej szczegółowej analiz zarysowanego zagadnienia.
Ponieważ zagadnienie wiąże się także z opisanym przez Pana Posła schematem
omijania odpowiedzialności nabywcy wierzytelności za uregulowanie podatku VAT
przez sprzedawcę długu, obydwa obszary zostaną zbadane łącznie i jeśli to będzie
konieczne, rozważymy opracowanie odpowiednich regulacji systemowych
zabezpieczających pobór podatku VAT.
Ad pytania 6
Zgodnie z wdrożonymi w ramach ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym
Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej
restrukturyzacji5 przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady
2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów6,
system gwarancji depozytów (w Polsce: BFG) jest finansowany ze składek
wnoszonych przez podmioty należące do tego systemu, tj. w Polsce podmioty
objęte systemem gwarantowania depozytów w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy o
BFG tj. banki (z wyjątkiem banków hipotecznych), spółdzielcze kasy
oszczędnościowo-kredytowe (dalej: ,,kasy”) oraz oddziały banków zagranicznych
(w określonych przypadkach).
Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 9 ustawy o BFG określanie wysokości obowiązkowych
składek (odrębnie) na fundusz gwarancyjny banków i fundusz gwarancyjny kas jest
zadaniem Rady BFG. Zgodnie z tym przepisem oraz § 11 statutu BFG stanowiącego
załącznik do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 stycznia
2017 r. w sprawie nadania statutu Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu,
następuje to na wniosek Zarządu BFG, w którym wskazana jest proponowana
wysokość składek. Jednocześnie zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o BFG członkami
Rady BFG są m.in. trzej przedstawiciele ministra właściwego do spraw instytucji
finansowych, w tym przewodniczący Rady BFG. W kontekście art. 14 ust. 1 ustawy
o BFG, taki sposób ukonstytuowania Rady BFG służy realizacji ustawowych
kompetencji nadzorczych ministra właściwego do spraw instytucji finansowych na
podstawie kryterium legalności i zgodności ze statutem w odniesieniu do bieżącej
działalności BFG oraz realizowanych przez BFG zadań w kluczowych obszarach,
w tym m.in. w aspekcie ustalania składek na ww. fundusze gwarancyjne. Łączna
kwota składek na rzecz funduszu gwarancyjnego banków i funduszu
gwarancyjnego kas, należnych w danym roku (a wnoszonych w okresach
kwartalnych) odpowiednio od podmiotów sektora bankowego i sektora kas, jest
określana w drodze uchwały podejmowanej przez Radę BFG. Kwestia wniosku
Zarządu BFG ws. proponowanych w danym roku składek na poszczególne fundusze
– wraz z przedłożoną dokumentacją o charakterze technicznym i uzasadnieniem,
wyjaśniającymi podstawy i okoliczności przyjętego podejścia, w tym co do wielkości
proponowanych kwot – do Rady BFG jest przed podjęciem uchwały omawiana na
posiedzeniu Rady BFG, co umożliwia przedyskutowanie sprawy oraz wyjaśnienie
ewentualnych wątpliwości przy udziale także członków Zarządu BFG.
5 Dz.U. z 2026 r. poz. 620, dalej: ,,ustawa o BFG”.
6 Dalej: ,,dyrektywa 2014/49/UE”.
-- 4 of 6 --
5/6
Natomiast w odniesieniu do kwestii samego ustalania łącznych składek
w określonej wysokości na dany rok oraz kwartalnego podziału należnych kwot
pomiędzy poszczególne podmioty z sektora bankowego i sektora kas należy
wskazać na następujące aspekty.
Kwota składki należnej na dany fundusz w danym roku łącznie od wszystkich
banków/kas w sektorze jest zasadniczo uzależniona od dynamiki przyrostu
depozytów gwarantowanych w sektorze bankowym/kas i określana zgodnie ze
zdefiniowaną ustawowo ścieżką dojścia do poziomu danego funduszu w dłuższym
horyzoncie czasu, co wynika z art. 287 i art. 288 ustawy o BFG. Jednocześnie
przepisy te przewidują, że w przypadku wystąpienia wskazanych w nich zdarzeń,
terminy dojścia do określonych poziomów ulegają przedłużeniu. Natomiast
w przypadku osiągnięcia wymaganego przepisami poziomu funduszu, składek nie
pobiera się. Rozwiązania te są zgodne z dyrektywą 2014/49/UE.
Składka ustalona łącznie na dany rok jest wnoszona przez poszczególne banki/kasy
w okresach kwartalnych. Zgodnie z art. 289 ust. 1-2 i art. 290 ust. 1-2 ustawy o BFG
oraz dyrektywą 2014/49/UE podstawę wyznaczania składki dla banku/kasy na
dany kwartał stanowi wartość środków gwarantowanych na koniec kwartału
bezpośrednio poprzedzającego kwartał, którego składka dotyczy, w danym
podmiocie zobowiązanym do wniesienia składki. Jednocześnie przy ustalaniu
wysokości składki uwzględniany jest indywidualny profil ryzyka banku/kasy
określany przez BFG na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju i
Finansów z dnia 27 grudnia 2016 r. w sprawie sposobu określania profilu ryzyka
banków i oddziałów banków zagranicznych oraz uwzględniania tego profilu w
wyznaczaniu składek na fundusz gwarancyjny banków oraz rozporządzenia
Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 grudnia 2016 r. w sprawie sposobu
określania profilu ryzyka spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz
uwzględniania tego profilu w wyznaczaniu składek na fundusz gwarancyjny kas.
Rozporządzenia te zostały wydane z uwzględnieniem wytycznych Europejskiego
Urzędu Nadzoru Bankowego z dnia 22 września 2015 r. w sprawie metod
obliczania składek na rzecz systemu gwarancji depozytów (EBA/GL/2015/10),
których wydanie zostało przewidziane w dyrektywie 2014/49/UE, przy czym
wobec tego, że ww. wytyczne zasadniczo zostały zaprojektowane dla działalności
bankowej, w odniesieniu do kas rozporządzenie zostało dostosowane do specyfiki
kas wynikającej m.in. z odmiennych przepisów regulacyjnych oraz formy
sprawozdawczości. Ponadto zgodnie z art. 287 ust. 7 i art. 288 ust. 6 ustawy o BFG,
przy ustalaniu wysokości składek na dany kwartał, uwzględnia się w szczególności
fazę cyklu koniunkturalnego oraz wpływ, jaki składki mogą mieć na sytuację
finansową podmiotów wnoszących składki. Sam proces podejmowania przez Radę
BFG uchwał ws. podziału składek na poszczególne podmioty w okresach
kwartalnych przebiega podobnie jak w przypadku uchwalania łącznych kwot
składek na dany rok należnych od sektora bankowego/kas, przy czym zgodnie
z § 12 ust. 3 statutu BFG do kompetencji Zarządu BFG należy obliczenie wysokości
składek należnych na fundusze gwarancyjne od poszczególnych banków/kas
w danym kwartale.
Zatem jak wynika z powyższego, proces wyznaczania przez BFG wysokości składek
podmiotom obowiązanym do ich wniesienia oraz podziału kwot na poszczególne
podmioty, jest realizowany zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami
-- 5 of 6 --
6/6
mającymi swoje ugruntowanie w dyrektywie 2014/49/UE i wytycznych
Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. Jednocześnie Rada BFG, w której
zasiadają m.in. przedstawiciele ministra właściwego do spraw instytucji
finansowych, pełni znaczącą rolę w tym procesie, co zapewnia należyty nadzór
ministra właściwego do spraw instytucji finansowych w zakresie decyzji
podejmowanych w BFG. Jakkolwiek generalnie weryfikacja działań BFG na
podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o BFG pozostaje możliwa także na zasadzie ex post,
to dotychczas nie występowały przesłanki dla jej przeprowadzania.
Z wyrazami szacunku
Z upoważnienia Ministra Finansów i Gospodarki
Jarosław Neneman
Podsekretarz Stanu
w Ministerstwie Finansów
-- 6 of 6 --
fax: +48 22 694 36 84 00-916 Warszawa
gov.pl/finanse
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
1/6
Warszawa, 30 czerwca 2026 roku
Sprawa: Interpelacja nr 17322
Znak sprawy: PT8.054.4.2026
Kontakt: Kancelaria MF
tel.: +48 22 694 55 55
e-mail: kancelaria@mf.gov.pl
Pan Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację Posła Janusza Cichonia nr 17322 w sprawie w
sprawie konieczności zmian w przepisach dotyczących podatku od towarów i usług
(VAT) w przypadku przejęcia długu, proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.
Ad pytania 1, 2, 3 i 5
Kwestia uszczuplania dochodów budżetowych (w tym z VAT) jest przedmiotem
stałych analiz pod kątem potrzeby wprowadzenia ewentualnych działań
zaradczych. Jeżeli Pan Poseł dysponuje dodatkowymi szczegółami
sygnalizowanego mechanizmu, bądź informacjami odnoszącymi się do samej
kwestii uszczuplenia opisanej w interpelacji uprzejmie proszę o przekazanie tych
informacji resortowi finansów celem przeprowadzenia ich szczegółowej, dalszej
analizy.
Jednocześnie uprzejmie informuję, że przedmiotowe zagadnienie zostało
przekazane do analizy komórek Krajowej Administracji Skarbowej. Zauważam
również, że wcześniej, tj. przed sygnalizacją Pana Posła, nie wpływały
sygnały/informacje wskazujące na występowanie schematu opisanego
w interpelacji.
Decyzja o ewentualnej sprzedaży kwoty długu należy do wierzyciela na podstawie
indywidualnej umowy z podmiotem, który przejmuje dług wypłacając
wierzycielowi umówioną kwotę. Sprzedaż wierzytelności jest jedną z metod
pozyskiwania środków na potrzeby ponoszonych kosztów prowadzonej
działalności (w tym podatków). Przedsiębiorca zapewnia sobie pewny/szybszy
-- 1 of 6 --
2/6
wpływ środków finansowych. Środki te pozwalają również pokrywać obciążenia
fiskalne.
Generalnie sprzedaż towarów i usług wrażliwych objęta jest obowiązkiem
rozliczenia z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności. W każdym innym
przypadku mechanizm ten może być stosowany jako dobrowolna metoda płatności.
W przypadku nabycia wierzytelności z faktury obowiązek zapłaty w podzielonej
płatności nie zachodzi, nawet jeżeli wierzytelność ta dotyczy sprzedaży, do której
zastosowanie ma obligatoryjna podzielona płatność. W takiej sytuacji dokonywana
na rzecz dostawcy płatność nie stanowi zapłaty za nabyte towary lub usługi. Istotą
tych płatności jest finansowanie działalności dostawcy, a nie zapłata za konkretne
towary lub usługi.
Niemniej, brak obowiązku zastosowania mechanizmu podzielonej płatności przez
nabywcę wierzytelności na rzecz sprzedawcy długu wynikającego z faktury nie
zwalnia nabywcy towarów lub usług dokumentowanych tą fakturą z obowiązku
zastosowania mechanizmu podzielonej płatności przy regulowaniu należności za
fakturę, jeżeli przedmiotem tego nabycia są towary lub usługi wrażliwe.
Ponadto, przewidziano mechanizm zabezpieczający w postaci odpowiedzialności
solidarnej dostawcy towarów lub usług dokumentowanych sprzedawaną
wierzytelnością z faktury z nabywcą tej wierzytelności, za rozliczenie podatku VAT
ze sprzedaży towarów lub usług wrażliwych objętych tą fakturą (art. 108a ust. 51
ustawy o VAT 2). Przepis ten uzależnia jednak zastosowanie odpowiedzialności
solidarnej podatnika z nabywcą wierzytelności od uregulowania przez nabywcę
towarów lub usług należności za fakturę w mechanizmie podzielonej płatności.
Opisana powyżej odpowiedzialność solidarna ma zatem zastosowanie kiedy
zapłata następuje na rachunek VAT.
Pan Poseł w interpelacji wskazuje na sytuacje, w których egzekwowanie długu od
nabywcy towarów lub usług następuje w innej formie i nie dochodzi do
uregulowania należności wynikającej z faktury z użyciem mechanizmu podzielonej
płatności. W takim przypadku kwestia odpowiedzialności za rozliczenie przez
podatnika podatku ze sprzedaży towarów lub usług wrażliwych jest egzekwowana
na ogólnych zasadach, odpowiedzialność solidarna wynikająca z art. 108a ust. 5
ustawy o VAT nie znajdzie zastosowania.
W toku prowadzonych czynności kontrolnych komórki Krajowej Administracji
Skarbowej nie zidentyfikowały procederu przejmowania długu jako metody na
pozbawianie Skarbu Państwa środków na zapłatę zadeklarowanego podatku VAT.
Przedstawione Przez Pana Posła zagadnienie zostanie szczegółowo zbadane w
kontekście skali zjawisk, dla których to istniejący w przepisach o VAT wskazany
1 W przypadku gdy płatność zostanie dokonana w sposób określony w ust. 2 na rzecz
podatnika innego niż wskazany na fakturze, o której mowa w ust. 3 pkt 3, podatnik, na rzecz
którego dokonano tej płatności, odpowiada solidarnie wraz z dostawcą tych towarów lub
usługodawcą za nierozliczony przez dostawcę towarów lub usługodawcę podatek
wynikający z tej dostawy towarów lub tego świadczenia usług do wysokości kwoty
otrzymanej na rachunek VAT
2 Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775, z
późn. zm.), dalej: „ustawa o VAT”.
-- 2 of 6 --
3/6
wyżej mechanizm zabezpieczający pobór podatku nie zadziałałby m.in. na skutek
egzekwowania długu. Jeśli to niezbędne zostaną podjęte odpowiednie działania, w
tym legislacyjne.
Ad pytania 4
Z perspektywy postawionego pytania można zwrócić uwagę na aspekty związane
z odpowiedzialnością komornika jako płatnika VAT, rozważanie sprawy z punktu
widzenia egzekucji administracyjnej oraz zajmowaniem wierzytelności
obejmujących VAT przez komornika.
Zgodnie z art. 18 ustawy o VAT, organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia
17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji3 oraz komornicy
sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu
postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie
egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego
z naruszeniem obowiązujących przepisów.
Zdefiniowany w art. 8 Ordynacji podatkowej4 płatnik jest obowiązany na
podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika
podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Płatnik,
który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek
niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony całym swoim majątkiem (art. 30 §
1 w związku z art. 30 § 3 Ordynacji podatkowej). Zatem w tych przypadkach, kiedy
organ egzekucyjny lub komornik dokonują dostawy towarów dłużnika w trybie
odpowiednich przepisów dotyczących egzekucji, nie zachodzi ryzyko pomijania
obowiązku rozliczenia i wpłaty podatku VAT z tytułu dokonanych dostaw –
obowiązek ten realizuje wprost organ egzekucyjny/komornik.
Niemniej inne regulacje dotyczą egzekucji wierzytelności np. z faktury. Dla tych
przypadków nie znajdzie zastosowanie wskazana regulacja ustawy o VAT i
Ordynacji podatkowej stawiająca organ egzekucyjny/komornika w roli płatnika
podatku VAT z zajętej faktury.
Z perspektywy egzekucji administracyjnej (stanowiącej w pewnym względzie
funkcjonalny odpowiednik egzekucji komorniczej) obowiązki jej podlegające mogą
wynikać m.in. z decyzji, deklaracji lub zeznania czy bezpośrednio z przepisu prawa.
Dochodzony obowiązek musi być jasno i jednoznacznie określony w ustawie.
Obowiązek taki nie może być domniemywany, czy wywodzony w drodze wykładni
przeprowadzonej przez wierzyciela lub organ egzekucyjny. Dodatkowo, gdy
obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej zostaje określony na podstawie
orzeczenia, od którego przysługuje środek zaskarżenia, niedopuszczalne jest
kwestionowanie na drodze postępowania egzekucyjnego okoliczności ustalonych
w takim orzeczeniu. Postępowanie egzekucyjne nie może przekształcić się w
postępowanie weryfikujące zasadność decyzji.
Poruszone w pytaniu zagadnienie egzekucji komorniczej z wierzytelności
obejmujących VAT ma charakter systemowy i wymaga dialogu z resortem
3 Dz.U. z 2026 r. poz. 268, z późn. zm.
4 Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026, poz. 622, z późn.
zm.), dalej: Ordynacja podatkowa.
-- 3 of 6 --
4/6
sprawiedliwości. Uwzględniając powyższe uprzejmie informuję, że resort finansów
w związku z przedmiotową interpelacją wszedł w dialog z Ministerstwem
Sprawiedliwości w celu bardziej szczegółowej analiz zarysowanego zagadnienia.
Ponieważ zagadnienie wiąże się także z opisanym przez Pana Posła schematem
omijania odpowiedzialności nabywcy wierzytelności za uregulowanie podatku VAT
przez sprzedawcę długu, obydwa obszary zostaną zbadane łącznie i jeśli to będzie
konieczne, rozważymy opracowanie odpowiednich regulacji systemowych
zabezpieczających pobór podatku VAT.
Ad pytania 6
Zgodnie z wdrożonymi w ramach ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym
Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej
restrukturyzacji5 przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady
2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów6,
system gwarancji depozytów (w Polsce: BFG) jest finansowany ze składek
wnoszonych przez podmioty należące do tego systemu, tj. w Polsce podmioty
objęte systemem gwarantowania depozytów w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy o
BFG tj. banki (z wyjątkiem banków hipotecznych), spółdzielcze kasy
oszczędnościowo-kredytowe (dalej: ,,kasy”) oraz oddziały banków zagranicznych
(w określonych przypadkach).
Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 9 ustawy o BFG określanie wysokości obowiązkowych
składek (odrębnie) na fundusz gwarancyjny banków i fundusz gwarancyjny kas jest
zadaniem Rady BFG. Zgodnie z tym przepisem oraz § 11 statutu BFG stanowiącego
załącznik do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 stycznia
2017 r. w sprawie nadania statutu Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu,
następuje to na wniosek Zarządu BFG, w którym wskazana jest proponowana
wysokość składek. Jednocześnie zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o BFG członkami
Rady BFG są m.in. trzej przedstawiciele ministra właściwego do spraw instytucji
finansowych, w tym przewodniczący Rady BFG. W kontekście art. 14 ust. 1 ustawy
o BFG, taki sposób ukonstytuowania Rady BFG służy realizacji ustawowych
kompetencji nadzorczych ministra właściwego do spraw instytucji finansowych na
podstawie kryterium legalności i zgodności ze statutem w odniesieniu do bieżącej
działalności BFG oraz realizowanych przez BFG zadań w kluczowych obszarach,
w tym m.in. w aspekcie ustalania składek na ww. fundusze gwarancyjne. Łączna
kwota składek na rzecz funduszu gwarancyjnego banków i funduszu
gwarancyjnego kas, należnych w danym roku (a wnoszonych w okresach
kwartalnych) odpowiednio od podmiotów sektora bankowego i sektora kas, jest
określana w drodze uchwały podejmowanej przez Radę BFG. Kwestia wniosku
Zarządu BFG ws. proponowanych w danym roku składek na poszczególne fundusze
– wraz z przedłożoną dokumentacją o charakterze technicznym i uzasadnieniem,
wyjaśniającymi podstawy i okoliczności przyjętego podejścia, w tym co do wielkości
proponowanych kwot – do Rady BFG jest przed podjęciem uchwały omawiana na
posiedzeniu Rady BFG, co umożliwia przedyskutowanie sprawy oraz wyjaśnienie
ewentualnych wątpliwości przy udziale także członków Zarządu BFG.
5 Dz.U. z 2026 r. poz. 620, dalej: ,,ustawa o BFG”.
6 Dalej: ,,dyrektywa 2014/49/UE”.
-- 4 of 6 --
5/6
Natomiast w odniesieniu do kwestii samego ustalania łącznych składek
w określonej wysokości na dany rok oraz kwartalnego podziału należnych kwot
pomiędzy poszczególne podmioty z sektora bankowego i sektora kas należy
wskazać na następujące aspekty.
Kwota składki należnej na dany fundusz w danym roku łącznie od wszystkich
banków/kas w sektorze jest zasadniczo uzależniona od dynamiki przyrostu
depozytów gwarantowanych w sektorze bankowym/kas i określana zgodnie ze
zdefiniowaną ustawowo ścieżką dojścia do poziomu danego funduszu w dłuższym
horyzoncie czasu, co wynika z art. 287 i art. 288 ustawy o BFG. Jednocześnie
przepisy te przewidują, że w przypadku wystąpienia wskazanych w nich zdarzeń,
terminy dojścia do określonych poziomów ulegają przedłużeniu. Natomiast
w przypadku osiągnięcia wymaganego przepisami poziomu funduszu, składek nie
pobiera się. Rozwiązania te są zgodne z dyrektywą 2014/49/UE.
Składka ustalona łącznie na dany rok jest wnoszona przez poszczególne banki/kasy
w okresach kwartalnych. Zgodnie z art. 289 ust. 1-2 i art. 290 ust. 1-2 ustawy o BFG
oraz dyrektywą 2014/49/UE podstawę wyznaczania składki dla banku/kasy na
dany kwartał stanowi wartość środków gwarantowanych na koniec kwartału
bezpośrednio poprzedzającego kwartał, którego składka dotyczy, w danym
podmiocie zobowiązanym do wniesienia składki. Jednocześnie przy ustalaniu
wysokości składki uwzględniany jest indywidualny profil ryzyka banku/kasy
określany przez BFG na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju i
Finansów z dnia 27 grudnia 2016 r. w sprawie sposobu określania profilu ryzyka
banków i oddziałów banków zagranicznych oraz uwzględniania tego profilu w
wyznaczaniu składek na fundusz gwarancyjny banków oraz rozporządzenia
Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 grudnia 2016 r. w sprawie sposobu
określania profilu ryzyka spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz
uwzględniania tego profilu w wyznaczaniu składek na fundusz gwarancyjny kas.
Rozporządzenia te zostały wydane z uwzględnieniem wytycznych Europejskiego
Urzędu Nadzoru Bankowego z dnia 22 września 2015 r. w sprawie metod
obliczania składek na rzecz systemu gwarancji depozytów (EBA/GL/2015/10),
których wydanie zostało przewidziane w dyrektywie 2014/49/UE, przy czym
wobec tego, że ww. wytyczne zasadniczo zostały zaprojektowane dla działalności
bankowej, w odniesieniu do kas rozporządzenie zostało dostosowane do specyfiki
kas wynikającej m.in. z odmiennych przepisów regulacyjnych oraz formy
sprawozdawczości. Ponadto zgodnie z art. 287 ust. 7 i art. 288 ust. 6 ustawy o BFG,
przy ustalaniu wysokości składek na dany kwartał, uwzględnia się w szczególności
fazę cyklu koniunkturalnego oraz wpływ, jaki składki mogą mieć na sytuację
finansową podmiotów wnoszących składki. Sam proces podejmowania przez Radę
BFG uchwał ws. podziału składek na poszczególne podmioty w okresach
kwartalnych przebiega podobnie jak w przypadku uchwalania łącznych kwot
składek na dany rok należnych od sektora bankowego/kas, przy czym zgodnie
z § 12 ust. 3 statutu BFG do kompetencji Zarządu BFG należy obliczenie wysokości
składek należnych na fundusze gwarancyjne od poszczególnych banków/kas
w danym kwartale.
Zatem jak wynika z powyższego, proces wyznaczania przez BFG wysokości składek
podmiotom obowiązanym do ich wniesienia oraz podziału kwot na poszczególne
podmioty, jest realizowany zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami
-- 5 of 6 --
6/6
mającymi swoje ugruntowanie w dyrektywie 2014/49/UE i wytycznych
Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. Jednocześnie Rada BFG, w której
zasiadają m.in. przedstawiciele ministra właściwego do spraw instytucji
finansowych, pełni znaczącą rolę w tym procesie, co zapewnia należyty nadzór
ministra właściwego do spraw instytucji finansowych w zakresie decyzji
podejmowanych w BFG. Jakkolwiek generalnie weryfikacja działań BFG na
podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o BFG pozostaje możliwa także na zasadzie ex post,
to dotychczas nie występowały przesłanki dla jej przeprowadzania.
Z wyrazami szacunku
Z upoważnienia Ministra Finansów i Gospodarki
Jarosław Neneman
Podsekretarz Stanu
w Ministerstwie Finansów
-- 6 of 6 --