Interpelacja nr 16861
Interpelacja w sprawie bezpieczeństwa pojazdów po naprawach powypadkowych
Zgłaszający:
•
Adresat:
Zdrowie i Lecznictwo (29%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie bezpieczeństwa pojazdów po naprawach powypadkowych
Interpelacja nr 16861
do ministra infrastruktury
w sprawie bezpieczeństwa pojazdów po naprawach powypadkowych
Zgłaszający: Paulina Matysiak
Data wpływu: 27-04-2026
Szanowny Panie Ministrze,
eksperci rynku motoryzacyjnego oraz organizacje branżowe wskazują na istotne problemy związane z jakością napraw pojazdów po szkodach komunikacyjnych likwidowanych z obowiązkowego ubezpieczenia OC. Podnoszone są zwłaszcza kwestie stosowania w procesie napraw części nieoryginalnych (tzw. części alternatywnych), których parametry techniczne nie zawsze odpowiadają wymaganiom producentów pojazdów.
Z informacji przekazywanych przez środowisko rzeczoznawców wynika, że obecne praktyki likwidacji szkód, polegające m.in. na zaniżaniu kosztorysów napraw, prowadzą w wielu przypadkach do stosowania tańszych zamienników. Może to skutkować obniżeniem poziomu bezpieczeństwa biernego pojazdów, w szczególności w zakresie elementów konstrukcyjnych mających kluczowe znaczenie dla ochrony zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego.
Jednocześnie wskazuje się na brak jednoznacznych definicji oraz standardów dotyczących jakości części dopuszczanych do stosowania w naprawach, a także na ograniczone możliwości weryfikacji ich parametrów w ramach badań technicznych pojazdów. Pojawiają się również wątpliwości co do zakresu zaangażowania resortu infrastruktury w proces tworzenia i opiniowania regulacji mających wpływ na bezpieczeństwo techniczne pojazdów naprawianych po zdarzeniach drogowych.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 907), proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
Czy Ministerstwo Infrastruktury prowadziło analizy dotyczące wpływu stosowania części nieoryginalnych (alternatywnych) na poziom bezpieczeństwa pojazdów po naprawach powypadkowych?
Czy obowiązujące przepisy przewidują jednoznaczne kryteria oceny jakości części stosowanych w naprawach pojazdów mających wpływ na bezpieczeństwo bierne?
Czy stacje kontroli pojazdów posiadają narzędzia i procedury pozwalające na weryfikację jakości oraz pochodzenia części zastosowanych w naprawach powypadkowych?
Czy Ministerstwo Infrastruktury było konsultowane w procesie formułowania rekomendacji dotyczących stosowania części alternatywnych w likwidacji szkód komunikacyjnych?
Czy rozważane jest wprowadzenie systemu certyfikacji lub obowiązkowych badań dla części mających kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa pojazdów?
Czy planowane są działania legislacyjne lub organizacyjne mające na celu zapewnienie, że pojazdy po naprawach powypadkowych spełniają wymagania bezpieczeństwa określone przez producentów?
Z wyrazami szacunku Paulina Matysiak
Posłanka na Sejm RP
Interpelacja nr 16861
do ministra infrastruktury
w sprawie bezpieczeństwa pojazdów po naprawach powypadkowych
Zgłaszający: Paulina Matysiak
Data wpływu: 27-04-2026
Szanowny Panie Ministrze,
eksperci rynku motoryzacyjnego oraz organizacje branżowe wskazują na istotne problemy związane z jakością napraw pojazdów po szkodach komunikacyjnych likwidowanych z obowiązkowego ubezpieczenia OC. Podnoszone są zwłaszcza kwestie stosowania w procesie napraw części nieoryginalnych (tzw. części alternatywnych), których parametry techniczne nie zawsze odpowiadają wymaganiom producentów pojazdów.
Z informacji przekazywanych przez środowisko rzeczoznawców wynika, że obecne praktyki likwidacji szkód, polegające m.in. na zaniżaniu kosztorysów napraw, prowadzą w wielu przypadkach do stosowania tańszych zamienników. Może to skutkować obniżeniem poziomu bezpieczeństwa biernego pojazdów, w szczególności w zakresie elementów konstrukcyjnych mających kluczowe znaczenie dla ochrony zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego.
Jednocześnie wskazuje się na brak jednoznacznych definicji oraz standardów dotyczących jakości części dopuszczanych do stosowania w naprawach, a także na ograniczone możliwości weryfikacji ich parametrów w ramach badań technicznych pojazdów. Pojawiają się również wątpliwości co do zakresu zaangażowania resortu infrastruktury w proces tworzenia i opiniowania regulacji mających wpływ na bezpieczeństwo techniczne pojazdów naprawianych po zdarzeniach drogowych.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 907), proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
Czy Ministerstwo Infrastruktury prowadziło analizy dotyczące wpływu stosowania części nieoryginalnych (alternatywnych) na poziom bezpieczeństwa pojazdów po naprawach powypadkowych?
Czy obowiązujące przepisy przewidują jednoznaczne kryteria oceny jakości części stosowanych w naprawach pojazdów mających wpływ na bezpieczeństwo bierne?
Czy stacje kontroli pojazdów posiadają narzędzia i procedury pozwalające na weryfikację jakości oraz pochodzenia części zastosowanych w naprawach powypadkowych?
Czy Ministerstwo Infrastruktury było konsultowane w procesie formułowania rekomendacji dotyczących stosowania części alternatywnych w likwidacji szkód komunikacyjnych?
Czy rozważane jest wprowadzenie systemu certyfikacji lub obowiązkowych badań dla części mających kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa pojazdów?
Czy planowane są działania legislacyjne lub organizacyjne mające na celu zapewnienie, że pojazdy po naprawach powypadkowych spełniają wymagania bezpieczeństwa określone przez producentów?
Z wyrazami szacunku Paulina Matysiak
Posłanka na Sejm RP
Odpowiedź urzędowa
Sekretarz stanu Stanisław Bukowiec
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Bardzo konkretna
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
30%
Konkretność
70%
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
Twarde liczby / kwoty
0 kwot, 0 %
Precyzyjne daty
11
Odpowiedź na punkty
Brak podziału
Gęstość faktów
5.9 / 1k zn.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (11)
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
7789 znaków
Infolinia: +48 22 630 10 00 Ministerstwo Infrastruktury
kancelaria@mi.gov.pl ul. Chałubińskiego 4/6
www.gov.pl/web/infrastruktura 00-928 Warszawa
Znak pisma: DTD-7.054.5.2026
Warszawa, 17 czerwca 2026
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 16861 Pani Pauliny Matysiak, poseł na Sejm RP,
przedstawiam następujące stanowisko.
Uprzejmie informuję, że kwestie dotyczące stosowania części nieoryginalnych
(alternatywnych) po naprawach powypadkowych nie mieszczą się w zakresie
regulowanym ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024
r. poz. 1251, z późn. zm.).
Zgodnie z przepisami art. 12 i 13 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach
homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia (Dz. U. z poz. 919) producent, który zamierza
wprowadzić do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nowy typ przedmiotu
wyposażenia lub części, jest zobowiązany uzyskać odpowiednie świadectwo homologacji
typu.
Przedmioty wyposażenia i części objęte obowiązkiem homologacji typu wskazane są
w międzynarodowych przepisach obowiązujących na poziomie UE oraz ONZ.
W przypadku przedmiotów wyposażenia lub części, które nie są objęte przepisami
homologacyjnymi ustawodawca unijny w art. 55–56 rozporządzenia (UE) 2018/858 z dnia
30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich
przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych
przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE)
nr 595/2009 oraz uchylającego dyrektywę 2007/46/WE (Dz. Urz. UE L 151 z 14.06.2018, s.
1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) 2018/858”, przewidział system
zezwoleń na wprowadzenie do obrotu – dotyczy on przedmiotów wyposażenia lub części,
-- 1 of 4 --
2
które mogą stwarzać poważne zagrożenie dla właściwego funkcjonowania układów
istotnych dla bezpieczeństwa pojazdu lub jego efektywności środowiskowej.
Podkreślenia wymaga jednak, iż na gruncie rozporządzenia (UE) 2018/858, nie określono
wykazu przedmiotów wyposażenia lub części, które podlegałyby procedurze wydawania
zezwoleń na wprowadzenie do obrotu. Ponadto z informacji posiadanych przez resort
infrastruktury wynika, że żadne prace w tym zakresie nie są aktualnie prowadzone na
poziomie UE.
W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków
technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz.
502 i 1417) w załączniku nr 3 wskazano Wykaz przedmiotów wyposażenia i części
związanych z bezpieczeństwem użytkowania pojazdu i ochroną środowiska. Zgodnie z
przepisem § 10 ust. 3 ww. rozporządzenia przedmioty wyposażenia i części związane z
bezpieczeństwem użytkowania pojazdu i ochroną środowiska podlegają sprawdzeniu w
tym zakresie przez jednostki akredytowane w polskim systemie akredytacji.
W przypadku wprowadzanych do obrotu części używanych w 2005 r. Minister
Infrastruktury wydał rozporządzenie w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części,
których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie
wpływa na środowisko (Dz. U. poz. 1666). Stanowi ono implementację art. 7 ust. 1
dyrektywy 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z
eksploatacji (Dz. Urz. WE L 170 z 29.06.2002, z późn. zm.). Rozporządzenie zabrania
wprowadzania do obrotu części objętych przedmiotowym wykazem.
Odnosząc się do „weryfikacji jakości oraz pochodzenia części zastosowanych w naprawach
powypadkowych” w ramach badań technicznych przeprowadzanych w stacjach kontroli
pojazdów pragnę wyjaśnić, że pojazd, jak również jego części, podczas badania
technicznego podlega kontroli organoleptycznej. Przedmioty wyposażenia i części
pojazdów związane z bezpieczeństwem ich użytkowania i ochroną środowiska mogą być
stosowane
w pojazdach, jeżeli spełniony jest co najmniej jeden z wymienionych warunków z § 10
ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie
warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Należy
zwrócić uwagę na warunek oznakowania znakami homologacji międzynarodowej
stosowanymi w homologacji Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów
Zjednoczonych (EKG ONZ) – „E” lub Unii Europejskiej – „e”, natomiast § 10 ust. 4 ww.
rozporządzenia wskazuje, że przedmioty wyposażenia i części objęte obowiązkiem
homologacji typu, określone są w przepisach o homologacji pojazdów.
Części mające kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa pojazdów podlegają obowiązkowi
homologacji typu, któremu poświęcony jest rozdział 13 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r.
o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia. Wdrożony w Polsce system
homologacji jest systemem opartym na przepisach prawnych mających zastosowanie w
obiegu prawnym UE i ONZ, w szczególności należy wskazać tu system homologacji oparty
-- 2 of 4 --
3
o regulaminy ONZ, które dotyczą układów, komponentów i części pojazdów. W praktyce
system ten wymaga, aby każdy element wyposażenia pojazdu, na który ustanowiono
odpowiedni przepis homologacyjny, został zbadany na zgodność z tym przepisem zanim
zostanie wprowadzony na rynek.
W myśl procedowanego w Ministerstwie Infrastruktury projektu ustawy o zmianie ustawy
o systemach homologacji pojazdów i ich wyposażenia oraz niektórych innych ustaw
(UC95) Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego uzyska m.in. narzędzia do
weryfikacji zgodności elementów wyposażenia pojazdów, które zostały wprowadzone na
rynek.
W myśl art. 55 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2018/858 Komisja Europejska ma możliwość
ustanawiania sektorowych wymagań dla części lub wyposażenia, co do których
zidentyfikowano poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa lub efektywności
środowiskowej pojazdów, w których zamontowano dane części lub wyposażenie.
Jednakże w związku z brakiem konsensusu na poziomie UE, wykaz tych elementów
zawarty w Załączniku VI pozostaje pusty.
Należy zauważyć, iż w odniesieniu do przedmiotów wyposażenia lub części nieobjętych
obowiązkiem homologacji typu do dnia 1 maja 2004 r. w Polsce obowiązywała procedura
certyfikacji na znak bezpieczeństwa „B”, która była ujęta w przepisach znajdujących się
w zakresie kompetencji ministra właściwego do spraw gospodarki. Na wniosek Komisji
Europejskiej, na dzień wejścia Polski do Unii Europejskiej, ówczesny Minister Gospodarki
usunął regulacje w tym zakresie z polskiego systemu prawnego. Dostrzegając lukę
systemową w tym obszarze Ministerstwo Infrastruktury podejmowało inicjatywy, w tym
rozmowy z resortem rozwoju i technologii, których celem była analiza możliwości
wprowadzenia w polskich przepisach procedury certyfikacji wyrobów motoryzacyjnych,
które są istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a w odniesieniu do
których nie sformułowano międzynarodowych przepisów homologacyjnych. MI podjęło
również konsultację tego tematu na poziomie Unii Europejskiej. Z informacji przekazanych
resortowi ze strony Komisji Europejskiej wynika, że w państwach członkowskich mogą być
utrzymywane procedury w tym zakresie, ale jedynie, jeżeli były wdrożone przed 2007
rokiem. Wdrożenie nowych procedur wymaga natomiast zmian na poziomie Unii
Europejskiej, w tym zachowania szczególnego uwzględnienia zasad wyrażonych w TFUE w
zakresie swobodnego przepływu towarów. Niezależnie od powyższego informuję, iż
niektóre jednostki, jak przykładowo Instytut Transportu Samochodowego, dokonują
dobrowolnej (komercyjnej) certyfikacji wyrobów motoryzacyjnych na wniosek
producenta/importera, której celem jest potwierdzenie bezpieczeństwa wprowadzonego
do obrotu produktu.
Łączę wyrazy szacunku
z upoważnienia Ministra Infrastruktury
-- 3 of 4 --
4
Stanisław Bukowiec
Sekretarz Stanu
Dokument podpisany elektronicznie.
-- 4 of 4 --
kancelaria@mi.gov.pl ul. Chałubińskiego 4/6
www.gov.pl/web/infrastruktura 00-928 Warszawa
Znak pisma: DTD-7.054.5.2026
Warszawa, 17 czerwca 2026
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 16861 Pani Pauliny Matysiak, poseł na Sejm RP,
przedstawiam następujące stanowisko.
Uprzejmie informuję, że kwestie dotyczące stosowania części nieoryginalnych
(alternatywnych) po naprawach powypadkowych nie mieszczą się w zakresie
regulowanym ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024
r. poz. 1251, z późn. zm.).
Zgodnie z przepisami art. 12 i 13 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach
homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia (Dz. U. z poz. 919) producent, który zamierza
wprowadzić do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nowy typ przedmiotu
wyposażenia lub części, jest zobowiązany uzyskać odpowiednie świadectwo homologacji
typu.
Przedmioty wyposażenia i części objęte obowiązkiem homologacji typu wskazane są
w międzynarodowych przepisach obowiązujących na poziomie UE oraz ONZ.
W przypadku przedmiotów wyposażenia lub części, które nie są objęte przepisami
homologacyjnymi ustawodawca unijny w art. 55–56 rozporządzenia (UE) 2018/858 z dnia
30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich
przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych
przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE)
nr 595/2009 oraz uchylającego dyrektywę 2007/46/WE (Dz. Urz. UE L 151 z 14.06.2018, s.
1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) 2018/858”, przewidział system
zezwoleń na wprowadzenie do obrotu – dotyczy on przedmiotów wyposażenia lub części,
-- 1 of 4 --
2
które mogą stwarzać poważne zagrożenie dla właściwego funkcjonowania układów
istotnych dla bezpieczeństwa pojazdu lub jego efektywności środowiskowej.
Podkreślenia wymaga jednak, iż na gruncie rozporządzenia (UE) 2018/858, nie określono
wykazu przedmiotów wyposażenia lub części, które podlegałyby procedurze wydawania
zezwoleń na wprowadzenie do obrotu. Ponadto z informacji posiadanych przez resort
infrastruktury wynika, że żadne prace w tym zakresie nie są aktualnie prowadzone na
poziomie UE.
W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków
technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz.
502 i 1417) w załączniku nr 3 wskazano Wykaz przedmiotów wyposażenia i części
związanych z bezpieczeństwem użytkowania pojazdu i ochroną środowiska. Zgodnie z
przepisem § 10 ust. 3 ww. rozporządzenia przedmioty wyposażenia i części związane z
bezpieczeństwem użytkowania pojazdu i ochroną środowiska podlegają sprawdzeniu w
tym zakresie przez jednostki akredytowane w polskim systemie akredytacji.
W przypadku wprowadzanych do obrotu części używanych w 2005 r. Minister
Infrastruktury wydał rozporządzenie w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części,
których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie
wpływa na środowisko (Dz. U. poz. 1666). Stanowi ono implementację art. 7 ust. 1
dyrektywy 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z
eksploatacji (Dz. Urz. WE L 170 z 29.06.2002, z późn. zm.). Rozporządzenie zabrania
wprowadzania do obrotu części objętych przedmiotowym wykazem.
Odnosząc się do „weryfikacji jakości oraz pochodzenia części zastosowanych w naprawach
powypadkowych” w ramach badań technicznych przeprowadzanych w stacjach kontroli
pojazdów pragnę wyjaśnić, że pojazd, jak również jego części, podczas badania
technicznego podlega kontroli organoleptycznej. Przedmioty wyposażenia i części
pojazdów związane z bezpieczeństwem ich użytkowania i ochroną środowiska mogą być
stosowane
w pojazdach, jeżeli spełniony jest co najmniej jeden z wymienionych warunków z § 10
ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie
warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Należy
zwrócić uwagę na warunek oznakowania znakami homologacji międzynarodowej
stosowanymi w homologacji Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów
Zjednoczonych (EKG ONZ) – „E” lub Unii Europejskiej – „e”, natomiast § 10 ust. 4 ww.
rozporządzenia wskazuje, że przedmioty wyposażenia i części objęte obowiązkiem
homologacji typu, określone są w przepisach o homologacji pojazdów.
Części mające kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa pojazdów podlegają obowiązkowi
homologacji typu, któremu poświęcony jest rozdział 13 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r.
o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia. Wdrożony w Polsce system
homologacji jest systemem opartym na przepisach prawnych mających zastosowanie w
obiegu prawnym UE i ONZ, w szczególności należy wskazać tu system homologacji oparty
-- 2 of 4 --
3
o regulaminy ONZ, które dotyczą układów, komponentów i części pojazdów. W praktyce
system ten wymaga, aby każdy element wyposażenia pojazdu, na który ustanowiono
odpowiedni przepis homologacyjny, został zbadany na zgodność z tym przepisem zanim
zostanie wprowadzony na rynek.
W myśl procedowanego w Ministerstwie Infrastruktury projektu ustawy o zmianie ustawy
o systemach homologacji pojazdów i ich wyposażenia oraz niektórych innych ustaw
(UC95) Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego uzyska m.in. narzędzia do
weryfikacji zgodności elementów wyposażenia pojazdów, które zostały wprowadzone na
rynek.
W myśl art. 55 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2018/858 Komisja Europejska ma możliwość
ustanawiania sektorowych wymagań dla części lub wyposażenia, co do których
zidentyfikowano poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa lub efektywności
środowiskowej pojazdów, w których zamontowano dane części lub wyposażenie.
Jednakże w związku z brakiem konsensusu na poziomie UE, wykaz tych elementów
zawarty w Załączniku VI pozostaje pusty.
Należy zauważyć, iż w odniesieniu do przedmiotów wyposażenia lub części nieobjętych
obowiązkiem homologacji typu do dnia 1 maja 2004 r. w Polsce obowiązywała procedura
certyfikacji na znak bezpieczeństwa „B”, która była ujęta w przepisach znajdujących się
w zakresie kompetencji ministra właściwego do spraw gospodarki. Na wniosek Komisji
Europejskiej, na dzień wejścia Polski do Unii Europejskiej, ówczesny Minister Gospodarki
usunął regulacje w tym zakresie z polskiego systemu prawnego. Dostrzegając lukę
systemową w tym obszarze Ministerstwo Infrastruktury podejmowało inicjatywy, w tym
rozmowy z resortem rozwoju i technologii, których celem była analiza możliwości
wprowadzenia w polskich przepisach procedury certyfikacji wyrobów motoryzacyjnych,
które są istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a w odniesieniu do
których nie sformułowano międzynarodowych przepisów homologacyjnych. MI podjęło
również konsultację tego tematu na poziomie Unii Europejskiej. Z informacji przekazanych
resortowi ze strony Komisji Europejskiej wynika, że w państwach członkowskich mogą być
utrzymywane procedury w tym zakresie, ale jedynie, jeżeli były wdrożone przed 2007
rokiem. Wdrożenie nowych procedur wymaga natomiast zmian na poziomie Unii
Europejskiej, w tym zachowania szczególnego uwzględnienia zasad wyrażonych w TFUE w
zakresie swobodnego przepływu towarów. Niezależnie od powyższego informuję, iż
niektóre jednostki, jak przykładowo Instytut Transportu Samochodowego, dokonują
dobrowolnej (komercyjnej) certyfikacji wyrobów motoryzacyjnych na wniosek
producenta/importera, której celem jest potwierdzenie bezpieczeństwa wprowadzonego
do obrotu produktu.
Łączę wyrazy szacunku
z upoważnienia Ministra Infrastruktury
-- 3 of 4 --
4
Stanisław Bukowiec
Sekretarz Stanu
Dokument podpisany elektronicznie.
-- 4 of 4 --