Interpelacja w sprawie rażących wątpliwości co do bezstronności Rady Izby Komorniczej we Wrocławiu, ignorowania prawomocnych orzeczeń sądowych oraz nieskuteczności czy pozorności nadzoru Ministerstwa Sprawiedliwości
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja nr 15752
do ministra sprawiedliwości
w sprawie rażących wątpliwości co do bezstronności Rady Izby Komorniczej we Wrocławiu, ignorowania prawomocnych orzeczeń sądowych oraz nieskuteczności czy pozorności nadzoru Ministerstwa Sprawiedliwości
Zgłaszający: Marta Stożek
Data wpływu: 03-03-2026
Szanowny Panie Ministrze,
moje biuro poselskie powzięło informację od jednego z obywateli o sposobie rozpoznania jego skargi na czynności komornika sądowego przez Radę Izby Komorniczej we Wrocławiu w 2025 r. Informacja ta – potwierdzona dokumentami i archiwalną korespondencją – ujawnia poważny problem o charakterze ustrojowym, który wykracza daleko poza jednostkowy spór i dotyka fundamentów państwa prawa.
Z posiadanych informacji wynika, że:
1) w dniu 17 października 2025 r., w odpowiedzi na skargę obywatela, Rada Izby Komorniczej we Wrocławiu wydała odpowiedź, w której jednoznacznie oznajmiła, że „nie stwierdziła uchybień po wysłuchaniu komornika”, ignorując przekazane wówczas przez skarżącego dokumenty i dowody podnoszonych zarzutów co do naruszeń i zaniechań komornika, w tym m.in. utrzymywania zajęć na rachunkach bankowych skarżącego mimo prawomocnego postanowienia sądu o upadku tytułu wykonawczego i jednoznacznym wyeliminowaniu nakazu zapłaty z obrotu prawnego;
2) skarga dotyczyła komornika, który w tym czasie był członkiem Rady Izby Komorniczej we Wrocławiu;
3) rada izby komorniczej nie wydała i nie przedstawiła wówczas skarżącemu żadnej formalnej decyzji o wyłączeniu tego komornika, nie wskazała składu rozpoznającego sprawę ani podstaw prawnych ewentualnych wyłączeń;
4) pismo rady izby komorniczej spotkało się z jednoznacznym sprzeciwem skarżącego, który jednocześnie przedłożył kopię postanowienia referendarza sądowego z dnia 3 listopada 2025 r., sygn. I Co 1663/25, w którym referendarz jednoznacznie przychylił się do skargi i potwierdził, iż komornik dokonuje błędnej wykładni prawa, przez co dopuścił się wskazanych nadużyć;
5) rada izby komorniczej nie skorygowała swojego błędnego stanowiska, a wręcz podtrzymała je, nie odnosząc się w żaden sposób do prawomocnego postanowienia, w którym potwierdzono zasadność zarzutów wobec komornika; co więcej, rada izby komorniczej nie odniosła się w sposób merytoryczny do zarzutu związanego z faktem, iż nie mogła orzekać w sprawie komornika, który pozostaje członkiem rady izby komorniczej, bez zastosowania odpowiednich wyłączeń;
6) stanowisko rady było kilkukrotnie zaskarżane do Ministerstwa Sprawiedliwości, m.in. pismem z dnia 1 listopada 2025 r., a także późniejszymi wystąpieniami, w których wprost konfrontowano radę z treścią prawomocnego orzeczenia sądowego;
7) mimo to Ministerstwo Sprawiedliwości uchylało się od merytorycznego rozpoznania sprawy i od podjęcia realnych czynności nadzorczych, ograniczając się do przekazywania pism do sądu sprawującego nadzór nad komornikiem; niestety prezes Sądu Rejonowego Wrocław-Śródmieście również pozostawał bierny w obliczu przekazywanych sygnałów o nieprawidłowościach;
8) sąd ten nie podejmował skutecznych działań, nawet gdy przedstawiano mu oczywistą sprzeczność między pismami rady i komornika a prawomocnym orzeczeniem referendarza sądowego;
9) powyższe okoliczności nie stanowią wyłącznie wady proceduralnej – składają się one na model działania, który nosi cechy patologii urzędniczej: formalizm zastępuje realny nadzór, solidarność kastowa wypiera bezstronność, a prawomocne orzeczenia sądowe pozostają bez praktycznych konsekwencji.
PATOLOGIA SYSTEMOWA, A NIE „BŁĄD JEDNOSTKOWY”
Należy z całą stanowczością podkreślić, że w państwie prawa nie wystarczy brak dowodu złej woli. Już sam pozór braku bezstronności podważa zaufanie obywateli do instytucji publicznych.
W sytuacji, w której:
organ samorządu zawodowego rozpoznaje skargę na własnego członka,
nie wydaje formalnej decyzji o wyłączeniu,
nie ujawnia składu rozpoznającego,
a następnie ignoruje prawomocne ustalenia organu sądowego, wydając opinie sprzeczne z prawomocnym postanowieniem oraz materiałem dowodowym,
mamy do czynienia z mechanizmem ochrony kastowej, który w praktyce pozbawia obywatela skutecznej ochrony prawnej.
Taki mechanizm – nawet jeśli dotyczyłby jednego zgłoszenia – rodzi uzasadnioną obawę, że inni obywatele mogą doświadczać analogicznego traktowania. To z kolei burzy zaufanie publiczne do instytucji państwowych i do samej idei nadzoru nad komornikami sądowymi.
ILUZORYCZNOŚĆ NADZORU MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI
Szczególnie niepokojący jest fakt, że organ centralny, tj. Ministerstwo Sprawiedliwości, nie wykorzystało przysługujących mu kompetencji nadzorczych, mimo że sprawa była wielokrotnie sygnalizowana i udokumentowana. Ograniczanie się do przekazywania sprawy do dalszego procedowania, bez własnej analizy i decyzji, prowadzi do rozmycia odpowiedzialności i tworzy zamknięty krąg bezskuteczności.
W praktyce obywatel został postawiony wobec systemu, który chroni sam siebie, a nie realizuje konstytucyjnego obowiązku zapewnienia rzetelnego i bezstronnego rozpoznania skargi, co samo w sobie można rozumieć jako naruszenie art. 45 Konstytucji RP.
W kraju prawa: samorząd zawodowy nie może być sędzią we własnej sprawie, prawomocne orzeczenia sądowe muszą wywoływać realne skutki, a nadzór państwowy nie może być fasadowy. Każde odstępstwo od tych zasad – nawet incydentalne – wymaga zdecydowanej reakcji, ponieważ w przeciwnym razie utrwala się praktyka, którą obywatele odbierają jako bezkarność i „kolesiostwo”.
W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami:
Czy Pan Minister potwierdza, że 17.10.2025 r. Rada Izby Komorniczej we Wrocławiu wydała pismo, w którym „nie stwierdzono uchybień po wysłuchaniu komornika” w sprawie dotyczącej komornika będącego wówczas członkiem tej rady?
Czy w aktach sprawy istnieje formalna decyzja o wyłączeniu tego komornika, a jeżeli nie – czy Pan Minister uznaje, że doszło do naruszenia zasady bezstronności?
Czy Pan Minister zgadza się z tezą, że rozpoznawanie skarg na własnych członków przez radę izby komorniczej stanowi konflikt interesów o charakterze systemowym, wymagający wyłączenia całego organu?
Jak Pan Minister ocenia fakt ignorowania prawomocnego postanowienia referendarza sądowego (I Co 1663/25 z 3.11.2025 r.) przez radę izby komorniczej?
Czy rada izby komorniczej posiada kompetencję do de facto podważania skutków prawomocnych orzeczeń sądowych?
Dlaczego Ministerstwo Sprawiedliwości, mimo wielokrotnych zaskarżeń, nie podjęło samodzielnych czynności nadzorczych, ograniczając się do przekazywania sprawy innym organom, tj. do Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia?
Czy Pan Minister dostrzega, że taka praktyka prowadzi do iluzoryczności nadzoru nad samorządem komorniczym?
Czy planowane jest przeprowadzenie kompleksowej kontroli działalności Rady Izby Komorniczej we Wrocławiu w 2025 r.?
Czy Pan Minister rozważa wszczęcie postępowań dyscyplinarnych lub nadzorczych wobec członków rady uczestniczących w procedurze obarczonej konfliktem interesów oraz samego komornika, którego naruszenia i zaniechania intensywnie komunikowano?
Czy w celu przywrócenia zaufania publicznego Pan Minister dopuszcza czasowe zawieszenie w czynnościach służbowych komorników zasiadających w radzie w 2025 r. do czasu pełnego wyjaśnienia sprawy?
Opisany przypadek nie może zostać potraktowany jako incydent. Jest to sygnał alarmowy, wskazujący na ryzyko utrwalenia patologicznych praktyk w obszarze egzekucji sądowej. Państwo prawa nie może akceptować sytuacji, w której obywatel staje naprzeciw zwartej struktury korporacyjnej, a nadzór państwowy okazuje się nieskuteczny.
Takie zjawiska wymagają jednoznacznego sprzeciwu i zdecydowanej reakcji władzy publicznej.
Oczekuję merytorycznej odpowiedzi oraz przedstawienia stanowiska ministra sprawiedliwości, wraz z równoległym podjęciem działań mających na celu zapobieżenie utrwalaniu się opisanych praktyk.
Z wyrazami szacunku
Marta Stożek
Podsekretarz stanu Maria Ejchart
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (6)
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
10207 znaków00-950 Warszawa P-33
www.gov.pl/sprawiedliwosc
Podsekretarz Stanu
Maria Ejchart
BK-VII.0520.176.2026
Warszawa, 03 listopada 2026 r.
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
uprzejmie przekazuję odpowiedź na interpelację nr 15752 Pani Posłanki Marty Stożek
w sprawie rażących wątpliwości co do bezstronności Rady Izby Komorniczej
we Wrocławiu, ignorowania prawomocnych orzeczeń sądowych oraz nieskuteczności
czy pozorności nadzoru Ministerstwa Sprawiedliwości.
W pierwszej kolejności proszę o wzięcie pod uwagę, że w treści interpelacji nie podano
danych, które pozwoliłyby na jednoznaczne i niebudzące wątpliwości zidentyfikowanie
sprawy, której dotyczy interpelacja.
Przede wszystkim w interpelacji nie wskazano osoby pokrzywdzonej działaniami
komornika ani też danych komornika. W interpelacji brak jest również informacji, na czym
miałyby polegać uchybienia, na które pokrzywdzony żalił się do Rady Izby Komorniczej
we Wrocławiu.
Opierając się na informacjach podanych w interpelacji w Ministerstwie Sprawiedliwości
została przeprowadzona weryfikacja i analiza spraw, których może dotyczyć interpelacja.
Akta tych spraw nie zawierają pisma Rady Izby Komorniczej we Wrocławiu
z 17 października 2025 r., o którym mowa w treści interpelacji.
-- 1 of 6 --
2
W aktach ww. spraw znajduje się m.in. pismo Rady Izby Komorniczej we Wrocławiu
z 11 grudnia 2025 r., w którym organ ten wskazuje, iż nie jest władny do rozpoznawania
skarg podlegających rozpoznaniu przez sąd, zgodnie z art. 767 k.p.c. Rada Izby
Komorniczej we Wrocławiu podkreśliła w tym piśmie, że nie jest władna do nakazania
komornikowi umorzenia postępowania egzekucyjnego, uchylenia zajęć czy zwrotu
wyegzekwowanych środków.
Jeżeli zaś chodzi o wspomniany w treści interpelacji konflikt interesów, tj. okoliczność
pełnienia przez komornika funkcji członka Rady Izby Komorniczej we Wrocławiu – Rada
Izby Komorniczej we Wrocławiu złożyła w tym zakresie szczegółowe wyjaśnienia.
Wyjaśniono, że zasady organizacji i funkcjonowania Rady Izby Komorniczej we Wrocławiu
oraz podziału czynności pomiędzy jej członków określał Regulamin działania Rady Izby
Komorniczej we Wrocławiu (zmieniony uchwałą Rady nr 26/2020 z dnia 2 kwietnia 2020
r.). Wskazano, że skargi dotyczące komornika, będącego członkiem Rady, były badane
przez innego członka Rady będącego koordynatorem do spraw skarg. Skargi nie były
analizowane przez komornika, którego dotyczyła treść tych skarg, a który był członkiem
Rady Izby Komorniczej.
Rada Izby Komorniczej we Wrocławiu wyjaśniła ponadto, że fakt pełnienia funkcji członka
Rady przez komornika, którego dotyczy skarga, w żaden sposób nie wpłynął
na bezstronność organu samorządowego. Komornik, którego dotyczyła skarga nie brał
udział w analizie sprawy ani też sporządzaniu stanowiska dotyczącego tej skargi, ani też
w żaden sposób nie wpływał na tok postępowania. Rada Izby podejmując działania
kierowała się zasadą obiektywizmu.
Powyższe wyjaśnienia Rady Izby Komorniczej we Wrocławiu należało uznać
za wiarygodne. Wskazać przy tym należy, że każda skarga na komornika wpływająca
do Ministerstwa Sprawiedliwości jest dokładnie analizowana i dalsze działania
podejmowane są zależnie od wyników tej analizy.
-- 2 of 6 --
3
Odnosząc do problematyki poruszonej w treści interpelacji, wskazać w pierwszej
kolejności trzeba, że zgodnie z art. 165 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r.
o komornikach sądowych (Dz. U. z 2026 r. poz. 881, dalej u.k.s.), nadzór nad komornikami
obejmuje nadzór judykacyjny, nadzór administracyjny oraz nadzór wewnętrzny
samorządu komorniczego. Nadzór administracyjny nie może zaś wkraczać w działania
wchodzące w zakres nadzoru judykacyjnego (art. 165 ust. 2 u.k.s.).
Nadzór wewnętrzny samorządu komorniczego jest realizowany przez organy samorządu
komorniczego, w tym przede wszystkim przez Krajową Radę Komorniczą. Jak stanowi art.
188 ust. 1 u.k.s., Krajowa Rada Komornicza sprawuje nadzór nad komornikami niezależnie
od nadzoru sprawowanego przez Ministra Sprawiedliwości oraz prezesów właściwych
sądów. Przepis art. 188 ust. 2 u.k.s., wskazuje na konkretne obszary, w których
realizowany jest przez Krajową Radę Komorniczą nadzór wewnętrzny.
Do sprawowania nadzoru wewnętrznego nie jest powołana tylko Krajowa Rada
Komornicza – bowiem do sprawowania nadzoru w zakresie, o którym mowa w art. 188
ust. 2 pkt 6 i 7 u.k.s., tj. w zakresie badania przestrzegania zasad etyki zawodowej przez
członków samorządu komorniczego oraz w zakresie badania przestrzegania przez
członków samorządu komorniczego obowiązujących uchwał organów samorządu,
są upoważnione również rady właściwych izb komorniczych.
Rady właściwych izb komorniczych są zatem kompetentne do sprawowania nadzoru
w zakresie badania przestrzegania zasad etyki zawodowej przez członków samorządu
komorniczego oraz w zakresie badania przestrzegania przez członków samorządu
komorniczego obowiązujących uchwał organów samorządu. W przypadku wpływu
do rady skargi na komornika będącego członkiem rady we wskazanych wyżej obszarach,
rada izby będzie właściwa w zakresie badania takiej skargi.
Przepisy u.k.s. nie nakazują przy tym wyłączenia całego organu jakim jest rada izby
komorniczej w przypadku skargi na jej członka. W praktyce organ ten podejmuje decyzje
dotyczące takiej skargi podczas posiedzenia z wyłączeniem członka organu, którego skarga
-- 3 of 6 --
4
dotyczy. Działania takie nie stoją w sprzeczności z prawem oraz do tej pory nie nasuwały
wątpliwości w zakresie ich efektywności.
Jak już wspomniano, nadzór administracyjny nie może wkraczać w działania wchodzące
w zakres nadzoru judykacyjnego. W zakres działań nadzoru judykacyjnego nie może
również wkraczać nadzór wewnętrzny samorządu komorniczego. Zgodnie bowiem z art.
767 k.p.c., rozpoznawanie skarg na czynności komornika należy do właściwych sądów.
W ramach nadzoru judykacyjnego komornik przy wykonywaniu czynności podlega
orzeczeniom sądu, w tym wydanym w trybie art. 759 § 2 k.p.c. (art. 166 ust. 1 u.k.s.). Rada
izby komorniczej przy rozpoznawaniu skargi należącej do jej właściwości, nie może zatem
wkraczać w dziedzinę zastrzeżoną dla sądów.
Organami nadzoru administracyjnego obok Ministra Sprawiedliwości są również prezesi
właściwych sądów apelacyjnych, prezesi właściwych sądów okręgowych oraz prezesi
właściwych sądów rejonowych (art. 167 ust. 1 u.k.s.). Prezesi właściwych sądów
apelacyjnych, sądów okręgowych oraz sądów rejonowych, w ramach nadzoru
administracyjnego, podejmują wszelkie niezbędne czynności pozwalające zapewnić
prawidłowość działania komorników, których kancelarie mają siedziby na obszarze ich
właściwości (art. 167 ust. 2 u.k.s.). Organy nadzoru administracyjnego mogą żądać
od organów samorządu komorniczego informacji na temat członków samorządu
komorniczego w zakresie niezbędnym do realizowania ustawowych zadań (art. 167 ust. 3
u.k.s.).
Warto zwrócić uwagę na szczególną rolę prezesów sądów rejonowych wśród organów
nadzoru administracyjnego, którzy są głównymi podmiotami powołanymi
do sprawowania nadzoru administracyjnego. Przepis art. 175 ust. 1 u.k.s. stanowi
bowiem, że nadzór administracyjny jest sprawowany w pierwszej kolejności przez prezesa
właściwego sądu rejonowego (nadzór odpowiedzialny). Obszary działania i katalog
uprawnień prezesów sądów rejonowych określone zostały przez ustawodawcę bardzo
szeroko oraz szczegółowo wymienia je art. 175 ust.1 i 2 u.k.s. Wśród uprawnień prezesa
właściwego sądu rejonowego znajduje się m.in. rozpoznawanie skarg dotyczących
-- 4 of 6 --
5
działalności komorników, niestanowiących przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art.
767 k.p.c. Prezes właściwego sądu rejonowego w terminie 30 dni rozpatruje skargi
na komornika niestanowiące przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art. 767 k.p.c. Skargi
stanowiące przedmiot rozpoznania sądu prezes niezwłocznie przekazuje właściwemu
komornikowi.
Komornicy pozostający członkami organów samorządu komorniczego, w tym organów izb
komorniczych, podlegają tym samym przepisom o odpowiedzialności dyscyplinarnej
co pozostali komornicy, a więc przede wszystkim regulacji art. 222 u.k.s. W przypadku
stwierdzenia podstaw odpowiedzialności dyscyplinarnej komornika, Minister
Sprawiedliwości niezwłocznie podejmuje właściwe czynności nadzorcze, w tym wszczyna
postępowanie dyscyplinarne przed Komisją Dyscyplinarną.
W Ministerstwie Sprawiedliwości nie jest obecnie rozważane podjęcie czynności
nadzorczych, w tym wszczęcie postępowań dyscyplinarnych w stosunku do członków
rad izb komorniczych uczestniczących w procedurze obarczonej konfliktem interesów
wobec braku sygnałów o nieprawidłowościach tego rodzaju. W przypadku stwierdzenia
nieprawidłowości, w tym w przypadku naruszenia przepisów prawa, właściwe działania
nadzorcze wobec członków organów izb komorniczych zostaną niezwłocznie podjęte.
Nie jest również rozważane zawieszenie członków Rady Izby Komorniczej we Wrocławiu
pełniących funkcję w 2025 r. Do zawieszenia komornika w czynnościach,
czy to obligatoryjnego (art. 18 ust. 1 u.k.s.), czy to fakultatywnego (art. 18 ust. 2 u.k.s.),
muszą ziścić się ustawowe przesłanki.
Przykładowo, do obligatoryjnego zawieszenia komornika w czynnościach niezbędne jest
zaistnienie takich przesłanek jak: wszczęcie przeciwko komornikowi postępowania
o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo
skarbowe, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 2 pkt 3; ustanowienie
przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe albo całkowite
ubezwłasnowolnienie komornika doradcy tymczasowego; nieusprawiedliwiona
-- 5 of 6 --
6
nieobecność komornika trwająca dłużej niż 7 dni albo jeżeli mimo przesłanek, o których
mowa w art. 43 ust. 1, w terminie 7 dni od dnia ich zaistnienia komornik nie wystąpił
o wyznaczenie zastępcy.
Obecnie nie jest planowane przeprowadzenie kompleksowej kontroli działalności Rady
Izby Komorniczej we Wrocławiu w 2025 r. Jednakże, w przypadku ziszczenia się
przesłanek, w tym w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości i naruszenia przepisów
prawa, stosowne działania nadzorcze zostaną podjęte.
Z wyrazami szacunku
Maria Ejchart
Podsekretarz Stanu
/podpisano elektronicznie/
-- 6 of 6 --