Interpelacja w sprawie niespójności krajowej polityki wobec morskiej energetyki wiatrowej oraz ryzyka utraty strategicznej szansy rozwojowej Polski

Interpelacja nr 14984

do ministra energii

w sprawie niespójności krajowej polityki wobec morskiej energetyki wiatrowej oraz ryzyka utraty strategicznej szansy rozwojowej Polski

Zgłaszający: Agnieszka Pomaska, Patryk Gabriel, Magdalena Małgorzata Kołodziejczak, Piotr Adamowicz, Kazimierz Plocke, Rafał Siemaszko, Jarosław Wałęsa

Data wpływu: 30-01-2026

Szanowny Panie Ministrze, w dniach 25-26 stycznia 2026 r. w Hamburgu odbył się Szczyt Morza Północnego (North Sea Summit), podczas którego rządy największych gospodarek europejskich jednoznacznie potwierdziły, że morska energetyka wiatrowa oraz infrastruktura sieciowa stanowią jeden z filarów długoterminowej strategii bezpieczeństwa energetycznego, konkurencyjności przemysłu i suwerenności gospodarczej Europy. Państwa regionu Morza Północnego zadeklarowały nie tylko bardzo ambitne cele mocy zainstalowanej, ale – co szczególnie istotne – stabilny, wieloletni pipeline projektów, rozłożony w czasie w sposób umożliwiający rozwój lokalnych łańcuchów dostaw, kompetencji przemysłowych oraz kadr. Na tym tle niepokojące są sygnały płynące z krajowych dokumentów strategicznych, w szczególności z najnowszych wersji Krajowego Planu w dziedzinie Energii i Klimatu (KPEiK), w których – w porównaniu do wcześniejszych projektów – pojawia się istotne obniżenie docelowej mocy morskiej energetyki wiatrowej w Polsce do poziomu 11,8 GW w 2040 r., wobec wcześniej prezentowanych 16-18 GW. Taka zmiana stoi w sprzeczności zarówno z europejskim kierunkiem polityki energetycznej, jak i z deklarowanymi przez rząd celami w zakresie reindustrializacji, rozwoju local content oraz budowy nowoczesnych kompetencji przemysłowych w regionach nadmorskich, w szczególności na Pomorzu. Morska energetyka wiatrowa znajduje się obecnie w momencie przejściowym: po okresie gwałtownego wzrostu nastąpiło globalne „zawahanie” rynków, wynikające z presji kosztowej, stóp procentowych i napięć geopolitycznych. Właśnie w takim momencie państwa, które oferują stabilną, długoterminową politykę i przewidywalny portfel projektów, przyciągają inwestycje przemysłowe, fabryki, porty instalacyjne, statki i centra kompetencji. Tymczasem wahania i niespójność sygnałów płynących z polityki państwa grożą tym, że Polska – zamiast wykorzystać ten moment – utraci szansę na zbudowanie trwałej pozycji w europejskim łańcuchu dostaw offshore wind, a rozwijający się właśnie na Pomorzu przemysł (stocznie, producenci konstrukcji, kabli, usług inżynieryjnych, O&M) pozostanie bez stabilnego rynku odniesienia. Szczyt Morza Północnego bardzo wyraźnie pokazał różnicę w podejściu do budowy strategii przemysłowej. Państwa te nie traktują morskiej energetyki wiatrowej wyłącznie jako źródła energii, lecz jako platformę długoterminowego rozwoju przemysłu, innowacji i miejsc pracy, opartą na:

stabilnym wolumenie projektów w perspektywie 20–30 lat,
ścisłym powiązaniu polityki energetycznej z polityką przemysłową,
aktywnej współpracy rządów z przemysłem i operatorami sieci,
rozwoju projektów transgranicznych i wspólnej infrastruktury, które wzmacniają regionalne ekosystemy gospodarcze. W Polsce natomiast obniżanie ambicji w kolejnych wersjach KPEiK wysyła do rynku sygnał niepewności, który jest szczególnie szkodliwy dla rodzącego się przemysłu offshore na Pomorzu. Przemysł ten wymaga wieloletniej stabilności, aby uzasadnić inwestycje w moce produkcyjne, szkolenia kadr, zaplecze portowe i badawczo-rozwojowe. Bez jasnej, długoterminowej polityki państwa te inwestycje mogą zostać wstrzymane lub przeniesione do innych krajów. Deklaracje z Morza Północnego jednoznacznie potwierdzają, że przyszłość offshore wind w Europie to współpraca międzynarodowa, wspólne planowanie sieci oraz projekty transgraniczne, pozwalające obniżać koszty systemowe i zwiększać bezpieczeństwo dostaw. Ograniczanie krajowych ambicji w zakresie MFW grozi tym, że Polska pozostanie na marginesie tej nowej architektury energetycznej, zamiast stać się jej aktywnym współtwórcą na Bałtyku. W związku z powyższym zwracamy się do Pana Ministra z następującymi pytaniami: Jakie są merytoryczne i strategiczne powody obniżenia docelowej mocy morskiej energetyki wiatrowej w Polsce do 11,8 GW w 2040 r. w najnowszej wersji KPEiK, w porównaniu do wcześniejszych projektów zakładających 16-18 GW?
Czy rząd przeprowadził analizę wpływu tej zmiany na rozwój krajowego przemysłu offshore, local content oraz rynek pracy na Pomorzu, a jeśli tak – jakie są jej wnioski?
W jaki sposób rząd zamierza zapewnić stabilny, długoterminowy pipeline projektów MFW, który umożliwi polskim firmom planowanie inwestycji i rozwój kompetencji?
Czy Polska zamierza aktywnie uczestniczyć w projektach transgranicznych i regionalnej współpracy offshore, na wzór inicjatyw państw Morza Północnego, a jeśli tak – jaką rolę widzi dla Bałtyku i polskich podmiotów?
Który dokument strategiczny jest dla rządu wiążący w perspektywie długoterminowej: ambicje infrastrukturalne i sieciowe, czy obniżone cele mocy w KPEiK, i jak rząd zamierza zapewnić spójność polityki państwa w tym obszarze?
Czy rząd planuje przedstawić jasną i jednoznaczną deklarację co do przyszłości morskiej energetyki wiatrowej w Polsce?