Interpelacja nr 14968
Interpelacja w sprawie ograniczenia dostępu do patostreamingu oraz transmisji walk freak fighterskich
Zgłaszający:
•
Adresat:
Cyfryzacja i Technologie (35%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie ograniczenia dostępu do patostreamingu oraz transmisji walk freak fighterskich
Interpelacja nr 14968
do ministra kultury i dziedzictwa narodowego
w sprawie ograniczenia dostępu do patostreamingu oraz transmisji walk freak fighterskich
Zgłaszający: Monika Rosa
Data wpływu: 29-01-2026
Szanowna Pani Ministro,
patostreaming stanowi poważne zagrożenie dla prawidłowego rozwoju dzieci i młodzieży. Treści o charakterze obscenicznym, wulgarnym, agresywnym, a niekiedy wręcz przestępczym, które są rozpowszechniane w ramach tego zjawiska, prowadzą do normalizacji przemocy, patologicznych zachowań oraz postaw sprzecznych z zasadami współżycia społecznego. Szczególny niepokój budzi systematycznie rosnąca widownia tego rodzaju przekazów, zwłaszcza w grupie wiekowej poniżej 18. roku życia.
Istotnym problemem jest fakt, że patostreamy są często nadawane za pośrednictwem platform internetowych mających siedziby poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co znacząco utrudnia skuteczne egzekwowanie odpowiedzialności za publikowane treści audiowizualne. Jednocześnie autorami tych przekazów bywają osoby z bogatą przeszłością kryminalną lub osoby publicznie promujące zażywanie narkotyków, przemoc wobec innych czy zachowania skrajnie aspołeczne, co dodatkowo wzmacnia negatywny wpływ tych treści na młodych odbiorców.
W ostatnich latach patoinfluencerzy zaczęli zyskiwać szczególną rozpoznawalność dzięki działalności organizacji freak fighterskich. Gale te, funkcjonujące na pograniczu rozrywki i sportów walki, w rzeczywistości nacechowane są wysokim poziomem wulgarności, agresji słownej i fizycznej oraz treści obscenicznych, pozostając w sprzeczności z ideą sportowej rywalizacji, zasadami fair play oraz wartościami kultury fizycznej. Organizatorzy tych wydarzeń wprost zachęcają uczestników do prowokacyjnych i kontrowersyjnych zachowań w ramach promocji gal, konferencji prasowych oraz konfrontacji medialnych typu „face to face“, co ma na celu zwiększenie zasięgów i maksymalizację przychodów.
Zjawisko to ma istotny wymiar ekonomiczny. Wynagrodzenia wypłacane uczestnikom gal freak fighterskich nierzadko przewyższają zarobki zawodowych sportowców, co czyni tego rodzaju aktywność atrakcyjnym źródłem dochodu, niezależnie od jej konsekwencji społecznych. Wydarzenia te organizowane są przez podmioty zarejestrowane w Polsce, a transmisje odbywają się za pośrednictwem dedykowanych platform federacji freak fighterskich po wykupieniu dostępu pay-per-view. Szacuje się, że sprzedaż PPV na jedno wydarzenie przekracza 500 tysięcy dostępów.
Szczególne zaniepokojenie budzi dostępność tego typu wydarzeń dla dzieci i młodzieży. W praktyce brak jest skutecznych mechanizmów weryfikacji wieku odbiorców, zarówno na etapie zakupu dostępu pay-per-view, jak i w odniesieniu do treści promocyjnych rozpowszechnianych w mediach społecznościowych. Materiały zawierające przemoc, wulgaryzmy i patologiczne wzorce zachowań są w sposób nieograniczony dostępne dla osób niepełnoletnich. W odróżnieniu od filmów, gier komputerowych czy innych form przekazu audiowizualnego, gale freak fighterskie nie podlegają jednoznacznej klasyfikacji wiekowej, co stanowi istotną lukę w systemie ochrony małoletnich.
Na marginesie należy wskazać, że w przeszłości odnotowano przypadek, w którym jedna z organizacji freak fighterskich – z uwagi na powiązania z kapitałem rosyjskim – została objęta sankcjami, a jej rachunki bankowe zostały zamrożone. Okoliczność ta pokazuje, że działalność tego typu podmiotów może rodzić nie tylko zagrożenia społeczne i wychowawcze, lecz również istotne ryzyka o charakterze prawnym, finansowym oraz związane z bezpieczeństwem państwa.
Mając na uwadze konstytucyjny obowiązek ochrony dobra dziecka, zadania państwa w zakresie polityki kulturalnej oraz nadzoru nad treściami audiowizualnymi, a także konieczność zapewnienia odpowiedzialności platform internetowych za rozpowszechniane treści, zasadne jest podjęcie działań zmierzających do ograniczenia zjawiska patostreamingu oraz uregulowania dostępności gal freak fighterskich, w szczególności dla osób małoletnich.
W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami:
Jakie działania podejmuje obecnie Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w celu ograniczenia lub eliminacji zjawiska patostreamingu w przestrzeni internetowej?
Czy ministerstwo podnosiło lub planuje podnieść na forum instytucji Unii Europejskiej problem odpowiedzialności platform internetowych za treści audiowizualne rozpowszechniane w ramach patostreamingu, w szczególności w kontekście ochrony osób małoletnich?
Jakie działania zostały podjęte lub są planowane w celu ograniczenia dostępu dzieci i młodzieży do transmisji wydarzeń organizowanych przez organizacje freak fighterskie?
Czy ministerstwo planuje wprowadzenie obowiązkowej klasyfikacji wiekowej 18+ dla gal freak fighterskich oraz skutecznych mechanizmów weryfikacji wieku odbiorców, w tym przy zakupie dostępu pay-per-view do tego typu wydarzeń?
Czy ministerstwo rozważa współpracę z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji oraz innymi właściwymi organami w celu objęcia transmisji gal freak fighterskich oraz ich promocji jednolitymi standardami ochrony małoletnich, analogicznymi do tych, które obowiązują w przypadku innych treści audiowizualnych?
Interpelacja nr 14968
do ministra kultury i dziedzictwa narodowego
w sprawie ograniczenia dostępu do patostreamingu oraz transmisji walk freak fighterskich
Zgłaszający: Monika Rosa
Data wpływu: 29-01-2026
Szanowna Pani Ministro,
patostreaming stanowi poważne zagrożenie dla prawidłowego rozwoju dzieci i młodzieży. Treści o charakterze obscenicznym, wulgarnym, agresywnym, a niekiedy wręcz przestępczym, które są rozpowszechniane w ramach tego zjawiska, prowadzą do normalizacji przemocy, patologicznych zachowań oraz postaw sprzecznych z zasadami współżycia społecznego. Szczególny niepokój budzi systematycznie rosnąca widownia tego rodzaju przekazów, zwłaszcza w grupie wiekowej poniżej 18. roku życia.
Istotnym problemem jest fakt, że patostreamy są często nadawane za pośrednictwem platform internetowych mających siedziby poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co znacząco utrudnia skuteczne egzekwowanie odpowiedzialności za publikowane treści audiowizualne. Jednocześnie autorami tych przekazów bywają osoby z bogatą przeszłością kryminalną lub osoby publicznie promujące zażywanie narkotyków, przemoc wobec innych czy zachowania skrajnie aspołeczne, co dodatkowo wzmacnia negatywny wpływ tych treści na młodych odbiorców.
W ostatnich latach patoinfluencerzy zaczęli zyskiwać szczególną rozpoznawalność dzięki działalności organizacji freak fighterskich. Gale te, funkcjonujące na pograniczu rozrywki i sportów walki, w rzeczywistości nacechowane są wysokim poziomem wulgarności, agresji słownej i fizycznej oraz treści obscenicznych, pozostając w sprzeczności z ideą sportowej rywalizacji, zasadami fair play oraz wartościami kultury fizycznej. Organizatorzy tych wydarzeń wprost zachęcają uczestników do prowokacyjnych i kontrowersyjnych zachowań w ramach promocji gal, konferencji prasowych oraz konfrontacji medialnych typu „face to face“, co ma na celu zwiększenie zasięgów i maksymalizację przychodów.
Zjawisko to ma istotny wymiar ekonomiczny. Wynagrodzenia wypłacane uczestnikom gal freak fighterskich nierzadko przewyższają zarobki zawodowych sportowców, co czyni tego rodzaju aktywność atrakcyjnym źródłem dochodu, niezależnie od jej konsekwencji społecznych. Wydarzenia te organizowane są przez podmioty zarejestrowane w Polsce, a transmisje odbywają się za pośrednictwem dedykowanych platform federacji freak fighterskich po wykupieniu dostępu pay-per-view. Szacuje się, że sprzedaż PPV na jedno wydarzenie przekracza 500 tysięcy dostępów.
Szczególne zaniepokojenie budzi dostępność tego typu wydarzeń dla dzieci i młodzieży. W praktyce brak jest skutecznych mechanizmów weryfikacji wieku odbiorców, zarówno na etapie zakupu dostępu pay-per-view, jak i w odniesieniu do treści promocyjnych rozpowszechnianych w mediach społecznościowych. Materiały zawierające przemoc, wulgaryzmy i patologiczne wzorce zachowań są w sposób nieograniczony dostępne dla osób niepełnoletnich. W odróżnieniu od filmów, gier komputerowych czy innych form przekazu audiowizualnego, gale freak fighterskie nie podlegają jednoznacznej klasyfikacji wiekowej, co stanowi istotną lukę w systemie ochrony małoletnich.
Na marginesie należy wskazać, że w przeszłości odnotowano przypadek, w którym jedna z organizacji freak fighterskich – z uwagi na powiązania z kapitałem rosyjskim – została objęta sankcjami, a jej rachunki bankowe zostały zamrożone. Okoliczność ta pokazuje, że działalność tego typu podmiotów może rodzić nie tylko zagrożenia społeczne i wychowawcze, lecz również istotne ryzyka o charakterze prawnym, finansowym oraz związane z bezpieczeństwem państwa.
Mając na uwadze konstytucyjny obowiązek ochrony dobra dziecka, zadania państwa w zakresie polityki kulturalnej oraz nadzoru nad treściami audiowizualnymi, a także konieczność zapewnienia odpowiedzialności platform internetowych za rozpowszechniane treści, zasadne jest podjęcie działań zmierzających do ograniczenia zjawiska patostreamingu oraz uregulowania dostępności gal freak fighterskich, w szczególności dla osób małoletnich.
W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami:
Jakie działania podejmuje obecnie Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w celu ograniczenia lub eliminacji zjawiska patostreamingu w przestrzeni internetowej?
Czy ministerstwo podnosiło lub planuje podnieść na forum instytucji Unii Europejskiej problem odpowiedzialności platform internetowych za treści audiowizualne rozpowszechniane w ramach patostreamingu, w szczególności w kontekście ochrony osób małoletnich?
Jakie działania zostały podjęte lub są planowane w celu ograniczenia dostępu dzieci i młodzieży do transmisji wydarzeń organizowanych przez organizacje freak fighterskie?
Czy ministerstwo planuje wprowadzenie obowiązkowej klasyfikacji wiekowej 18+ dla gal freak fighterskich oraz skutecznych mechanizmów weryfikacji wieku odbiorców, w tym przy zakupie dostępu pay-per-view do tego typu wydarzeń?
Czy ministerstwo rozważa współpracę z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji oraz innymi właściwymi organami w celu objęcia transmisji gal freak fighterskich oraz ich promocji jednolitymi standardami ochrony małoletnich, analogicznymi do tych, które obowiązują w przypadku innych treści audiowizualnych?
Odpowiedź urzędowa
Sekretarz stanu Maciej Wróbel
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Bardzo konkretna
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
30%
Konkretność
70%
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
Twarde liczby / kwoty
0 kwot, 0 %
Precyzyjne daty
6
Odpowiedź na punkty
Brak podziału
Gęstość faktów
3.2 / 1k zn.
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (6)
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
11204 znaków
Informacja dotycząca zasad przetwarzania danych osobowych przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz praw osób,
których dane są przetwarzane została zamieszczona na stronie www.gov.pl/kultura/bip w zakładce Polityka przetwarzania danych osobowych.
Identyfikator dokumentu: 2387896.10476430.10002050
+48 22 42 10 100 Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego
esp@kultura.gov.pl ul. Krakowskie Przedmieście 15
www.gov.pl/kultura 00-071 Warszawa
Marta Cienkowska
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 14968 poseł Moniki Rosy z 2 lutego 2026 roku w sprawie
ograniczenia dostępu do patostreamingu oraz transmisji walk freak fighterskich, uprzejmie
proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.
Osoby udostępniające szkodliwe treści audiowizualne, jeżeli prowadzą regularną działalność
medialną (w szczególności patoinfluencerzy), mogą być klasyfikowane jako dostawcy usług
audiowizualnych w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji
(zwanej dalej URiT)1. W takiej sytuacji podlegają tym samym obowiązkom, co dostawcy VOD
(w przypadku udostępniania treści na żądanie) albo nadawcy (w przypadku regularnych
nadań na żywo). Na gruncie polskich przepisów, z informacji, które posiada MKiDN, wynika,
że KRRiT kwalifikuje influencerów zarabiających na swojej działalności jako dostawców
usług VOD2.
W odniesieniu do patoinfluencerów pozostających w jurysdykcji innych państw
członkowskich UE, mających odbiorców na polskim rynku (wydaje się, że na razie nie jest to
dominująca grupa), problematyczną kwestią jest fakt, że nie wszyscy krajowi regulatorzy
w UE uznają influencerów za dostawców usług audiowizualnych w rozumieniu dyrektywy
o audiowizualnych usługach medialnych (AVMS)3. W ramach polskiej prezydencji w Radzie
UE, Polska zaproponowała projekt Konkluzji Rady w sprawie oceny ram prawnych
dotyczących audiowizualnych usług medialnych i usług platform udostępniania wideo4.
Pośród najważniejszych postulatów skierowanych do Komisji Europejskiej w kontekście
1 (Dz. U. z 2022 r, poz 1722 z późn. zm)
2 https://www.gov.pl/web/krrit/informacja-dla-osob-publikujacych-materialy-wideo
https://www.gov.pl/web/krrit/kara-pieniezna-za-brak-wpisu-audiowizualnej-uslugi-medialnej-na-zadanie-
do-wykazu-prowadzonego-przez-przewodniczacego-krrit-wyegzekwowana-przez-regulatora
3 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji
niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących
świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych)
zmieniona przez Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1808 z dnia 14 listopada 2018 r.
zmieniającą dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych
i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych
(dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) ze względu na zmianę sytuacji na rynku
4 Ostatecznie Rada UE przyjęła Konkluzje Rady w sprawie oceny ram prawnych dotyczących audiowizualnych
usług medialnych i usług platform udostępniania wideo (C/2025/2954) https://eur-lex.europa.eu/legal-
content/PL/ALL/?uri=CELEX:52025XG02954
-- 1 of 4 --
Strona 2 z 4
zbliżającej się rewizji Dyrektywy AVMS znalazł się postulat jednoznacznego przesądzenia
kwalifikacji influencerów jako profesjonalnych dostawców usług audiowizualnych na
gruncie dyrektywy AVMS, tak by podejście to ujednolicić w całej UE.
Treści patoinfluencerów udostępniane są m.in. na platformach udostępniania wideo. URiT
nakłada pewne obowiązki również na te platformy oraz wyposaża w tym zakresie KRRiT
w kompetencje. Największe platformy (takie jak YouTube) pozostają jednak poza polską
jurysdykcją, nie mają więc do nich zastosowania polskie przepisy URiT ani kompetencje
KRRiT. Dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych określa pewne minimalne
standardy, które muszą być ustanowione we wszystkich państwach członkowskich
w odniesieniu do platform, m.in. procedury zgłaszania naruszeń i minimalne standardy co do
regulaminów platform. KRRiT samodzielnie nie może jednak w łatwy sposób, bez stosowania
szczególnych procedur, egzekwować obowiązków wynikających z przepisów innego
państwa członkowskiego. W związku z powyższym konkluzje przyjęte w czasie polskiej
prezydencji wskazują również na potrzebę przyjrzenia się, w ramach ewaluacji Dyrektywy
AVMS, czy rozwiązania przewidziane na poziomie unijnym w stosunku do platform
udostępniania wideo są wystarczające. W zakresie problemów transgranicznych
dotyczących platform kluczowym narzędziem wydaje się być dostosowanie polskich
przepisów do Digital Services Act5 (pozostający w kompetencji Ministerstwa Cyfryzacji;
aktualnie projekty o numerach UC140 oraz UC 141; wcześniejsza ustawa, mająca na celu
dostosowanie polskich przepisów do DSA została zawetowana przez Prezydenta6) oraz
nowe procedury współpracy transgranicznej przewidziane przez European Media Freedom
Act.
W odniesieniu do przekazów z tzw. freak fightów należy wskazać, że w ich dystrybucji
w polskiej przestrzeni medialnej uczestniczy wiele podmiotów:
a) część influencerów uczestniczy we freak fightach, więc w ich programach mogą się
pojawiać treści audiowizualne dotyczące tych walk (ich fragmenty, fragmenty wydarzeń
powiązanych takich jak konferencje prasowe), które mogą zawierać treści niezgodne z
ustawą. W takiej sytuacji zastosowanie mogą znaleźć przepisy dotyczące dostawców
usług VOD (ew. nadawców), egzekwowane przez KRRiT;
b) organizatorzy części freak fightów (bądź podmioty z nimi ściśle powiązane) dostarczają
transmisje w formie pay-per-view (za opłatą). Prowadzą również swoje kanały na
platformach, gdzie treści udostępnianie są również w formie VOD. Są w związku z tym
dostawcami VOD – dotyczy ich więc obowiązek zgłoszenia do KRRiT (część z nich
została wpisana do prowadzonego przez KRRiT wykazu) oraz obowiązują ich wszystkie
zasady dotyczące dostawców VOD;
c) zdarza się, że freak fighty są transmitowane także w formacie pay-per-view przez media
bardziej tradycyjne, podlegające polskiej jurysdykcji, w ramach wpisanych do wykazu
KRRiT usług VOD;
d) ponadto kanały influencerów oraz organizatorów dostępne są na platformach
udostępniania wideo (np. YouTube poza polską jurysdykcją, na gruncie prawa
medialnego, jak wskazano wyżej, KRRiT musiałby zastosować procedury
transgraniczne w celu zainicjowania egzekucji obowiązków platformy. Natomiast w
związku z przepisami prawa irlandzkiego platforma musi przestrzegać pewnych
5 Regulation (EU) 2022/2065 of the European Parliament and of the Council of 19 October 2022 on a Single
Market For Digital Services and amending Directive 2000/31/EC (Digital Services Act)
6 https://www.sejm.gov.pl/Sejm10.nsf/PrzebiegProc.xsp?nr=1757
-- 2 of 4 --
Strona 3 z 4
minimalnych standardów i w związku z tym udostępniać np. procedury zgłoszeniowe
dostępne dla użytkowników).
W zakresie mechanizmu weryfikacji wieku należy wskazać, że zarówno dostawcy usług
VOD, jak i nadawcy zobowiązani są do odpowiedniego klasyfikowania treści, które mogą
stanowić zagrożenie dla małoletnich.
Zgodnie z treścią art. 18 ust. 4 URiT w odniesieniu do nadań (przekazów linearnych, na żywo)
zabronione jest rozpowszechnianie wszelkich, bez wyjątku, audycji lub innych przekazów
zagrażających fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, w
szczególności zawierających treści pornograficzne lub w sposób nieuzasadniony
eksponujących przemoc. Ponadto audycje lub inne przekazy, zawierające sceny lub treści
mogące mieć negatywny wpływ na prawidłowy fizyczny, psychiczny lub moralny rozwój
małoletnich, inne niż wymienione powyżej, mogą być rozpowszechniane wyłącznie w
godzinach od 23 do 6. Dodatkowo, w przypadku takich treści istnieje bezwzględny
obowiązek oznaczenia ich odpowiednim symbolem. Wymogi te zostały dodatkowo
doprecyzowane w rozporządzeniu KRRiT7. Za nieprzestrzeganie ww. zasad ustawodawca
przewidział sankcję. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 URiT, jeżeli nadawca narusza obowiązki
wynikające z przepisów art. 18 ust. 1-5b, przewodniczący KRRiT wydaje decyzję nakładającą
na nadawcę karę pieniężną. W przypadku usług medialnych na żądanie (VOD) zgodnie z art.
47e URiT zabronione jest natomiast publiczne udostępnianie audiowizualnej usługi
medialnej na żądanie, w ramach której są dostępne w katalogu audycje lub inne przekazy, o
których mowa w art. 18 ust. 4 URiT, bez stosowania skutecznych zabezpieczeń technicznych
lub innych odpowiednich środków, mających na celu ochronę małoletnich przed ich
odbiorem. Dostawca audiowizualnej usługi medialnej na żądanie, uwzględniając rodzaj treści
mogących mieć negatywny wpływ na prawidłowy rozwój fizyczny, psychiczny lub moralny
oraz stopień szkodliwości audycji lub innego przekazu dla małoletnich w poszczególnych
kategoriach wiekowych, jest obowiązany do odpowiedniego kwalifikowania i oznaczania
audycji i innych przekazów.8 Także w tym przypadku, nieprzestrzeganie obowiązków
zagrożone jest sankcją.9 Obowiązek stosowania skutecznych zabezpieczeń dotyczy na
gruncie URiT również platform udostępniania wideo, niemniej jednak największe platformy
pozostają poza polską jurysdykcją.
KRRiT jest konstytucyjnym organem, wyposażonym przez URiT w kompetencje w zakresie
egzekwowania przepisów tej ustawy. MKiDN natomiast podejmuje działania na poziomie
unijnym w celu inicjowania skutecznych rozwiązań uwzględniających transgraniczny
charakter sygnalizowanych problemów w zakresie audiowizualnych usług medialnych.
Monitoruje również obowiązujące krajowe przepisy i podejmie działania, jeśli okaże się
celowe wprowadzenie odpowiednich usprawnień na poziomie ustawowym w zakresie URiT.
Równocześnie za jeden z kluczowych elementów działań zmierzających do ochrony
małoletnich w sieci należy uznać wdrożenie na poziomie krajowym oraz egzekwowanie na
7 Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sprawie kwalifikowania, rozpowszechniania i sposobu
zapowiadania audycji lub innych przekazów mogących mieć negatywny wpływ na rozwój małoletnich (Dz.U. z
2022 r. poz. 938).
8 Wymogi te zostały dodatkowo doprecyzowane w Rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w
sprawie kwalifikowania i oznaczania audycji i innych przekazów mogących mieć negatywny wpływ na rozwój
małoletnich w poszczególnych kategoriach wiekowych w audiowizualnych usługach medialnych na żądanie
(Dz.U. z 2022 r. poz. 913).
9 Art. 53c URiT.
-- 3 of 4 --
Strona 4 z 4
poziomie unijnym Digital Services Act. Działania w zakresie dostosowania polskich
przepisów do DSA podejmowane są przez Ministerstwo Cyfryzacji10.
Z poważaniem
z up. Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Sekretarz Stanu
Maciej Wróbel
/podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/
10 W dniu 9 stycznia 2026 roku Prezydent RP odmówił podpisania ustawy z dnia 18 grudnia 2025 r. o zmianie
ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną oraz niektórych innych ustaw (nr druku sejmowego 1757).
Aktualnie Ministerstwo Cyfryzacji przedstawiło dwa projekty, mające na celu dostosowanie polskich
przepisów do DSA (nr UC 140 oraz UC 141).
-- 4 of 4 --
których dane są przetwarzane została zamieszczona na stronie www.gov.pl/kultura/bip w zakładce Polityka przetwarzania danych osobowych.
Identyfikator dokumentu: 2387896.10476430.10002050
+48 22 42 10 100 Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego
esp@kultura.gov.pl ul. Krakowskie Przedmieście 15
www.gov.pl/kultura 00-071 Warszawa
Marta Cienkowska
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację nr 14968 poseł Moniki Rosy z 2 lutego 2026 roku w sprawie
ograniczenia dostępu do patostreamingu oraz transmisji walk freak fighterskich, uprzejmie
proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.
Osoby udostępniające szkodliwe treści audiowizualne, jeżeli prowadzą regularną działalność
medialną (w szczególności patoinfluencerzy), mogą być klasyfikowane jako dostawcy usług
audiowizualnych w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji
(zwanej dalej URiT)1. W takiej sytuacji podlegają tym samym obowiązkom, co dostawcy VOD
(w przypadku udostępniania treści na żądanie) albo nadawcy (w przypadku regularnych
nadań na żywo). Na gruncie polskich przepisów, z informacji, które posiada MKiDN, wynika,
że KRRiT kwalifikuje influencerów zarabiających na swojej działalności jako dostawców
usług VOD2.
W odniesieniu do patoinfluencerów pozostających w jurysdykcji innych państw
członkowskich UE, mających odbiorców na polskim rynku (wydaje się, że na razie nie jest to
dominująca grupa), problematyczną kwestią jest fakt, że nie wszyscy krajowi regulatorzy
w UE uznają influencerów za dostawców usług audiowizualnych w rozumieniu dyrektywy
o audiowizualnych usługach medialnych (AVMS)3. W ramach polskiej prezydencji w Radzie
UE, Polska zaproponowała projekt Konkluzji Rady w sprawie oceny ram prawnych
dotyczących audiowizualnych usług medialnych i usług platform udostępniania wideo4.
Pośród najważniejszych postulatów skierowanych do Komisji Europejskiej w kontekście
1 (Dz. U. z 2022 r, poz 1722 z późn. zm)
2 https://www.gov.pl/web/krrit/informacja-dla-osob-publikujacych-materialy-wideo
https://www.gov.pl/web/krrit/kara-pieniezna-za-brak-wpisu-audiowizualnej-uslugi-medialnej-na-zadanie-
do-wykazu-prowadzonego-przez-przewodniczacego-krrit-wyegzekwowana-przez-regulatora
3 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji
niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących
świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych)
zmieniona przez Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1808 z dnia 14 listopada 2018 r.
zmieniającą dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych
i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych
(dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) ze względu na zmianę sytuacji na rynku
4 Ostatecznie Rada UE przyjęła Konkluzje Rady w sprawie oceny ram prawnych dotyczących audiowizualnych
usług medialnych i usług platform udostępniania wideo (C/2025/2954) https://eur-lex.europa.eu/legal-
content/PL/ALL/?uri=CELEX:52025XG02954
-- 1 of 4 --
Strona 2 z 4
zbliżającej się rewizji Dyrektywy AVMS znalazł się postulat jednoznacznego przesądzenia
kwalifikacji influencerów jako profesjonalnych dostawców usług audiowizualnych na
gruncie dyrektywy AVMS, tak by podejście to ujednolicić w całej UE.
Treści patoinfluencerów udostępniane są m.in. na platformach udostępniania wideo. URiT
nakłada pewne obowiązki również na te platformy oraz wyposaża w tym zakresie KRRiT
w kompetencje. Największe platformy (takie jak YouTube) pozostają jednak poza polską
jurysdykcją, nie mają więc do nich zastosowania polskie przepisy URiT ani kompetencje
KRRiT. Dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych określa pewne minimalne
standardy, które muszą być ustanowione we wszystkich państwach członkowskich
w odniesieniu do platform, m.in. procedury zgłaszania naruszeń i minimalne standardy co do
regulaminów platform. KRRiT samodzielnie nie może jednak w łatwy sposób, bez stosowania
szczególnych procedur, egzekwować obowiązków wynikających z przepisów innego
państwa członkowskiego. W związku z powyższym konkluzje przyjęte w czasie polskiej
prezydencji wskazują również na potrzebę przyjrzenia się, w ramach ewaluacji Dyrektywy
AVMS, czy rozwiązania przewidziane na poziomie unijnym w stosunku do platform
udostępniania wideo są wystarczające. W zakresie problemów transgranicznych
dotyczących platform kluczowym narzędziem wydaje się być dostosowanie polskich
przepisów do Digital Services Act5 (pozostający w kompetencji Ministerstwa Cyfryzacji;
aktualnie projekty o numerach UC140 oraz UC 141; wcześniejsza ustawa, mająca na celu
dostosowanie polskich przepisów do DSA została zawetowana przez Prezydenta6) oraz
nowe procedury współpracy transgranicznej przewidziane przez European Media Freedom
Act.
W odniesieniu do przekazów z tzw. freak fightów należy wskazać, że w ich dystrybucji
w polskiej przestrzeni medialnej uczestniczy wiele podmiotów:
a) część influencerów uczestniczy we freak fightach, więc w ich programach mogą się
pojawiać treści audiowizualne dotyczące tych walk (ich fragmenty, fragmenty wydarzeń
powiązanych takich jak konferencje prasowe), które mogą zawierać treści niezgodne z
ustawą. W takiej sytuacji zastosowanie mogą znaleźć przepisy dotyczące dostawców
usług VOD (ew. nadawców), egzekwowane przez KRRiT;
b) organizatorzy części freak fightów (bądź podmioty z nimi ściśle powiązane) dostarczają
transmisje w formie pay-per-view (za opłatą). Prowadzą również swoje kanały na
platformach, gdzie treści udostępnianie są również w formie VOD. Są w związku z tym
dostawcami VOD – dotyczy ich więc obowiązek zgłoszenia do KRRiT (część z nich
została wpisana do prowadzonego przez KRRiT wykazu) oraz obowiązują ich wszystkie
zasady dotyczące dostawców VOD;
c) zdarza się, że freak fighty są transmitowane także w formacie pay-per-view przez media
bardziej tradycyjne, podlegające polskiej jurysdykcji, w ramach wpisanych do wykazu
KRRiT usług VOD;
d) ponadto kanały influencerów oraz organizatorów dostępne są na platformach
udostępniania wideo (np. YouTube poza polską jurysdykcją, na gruncie prawa
medialnego, jak wskazano wyżej, KRRiT musiałby zastosować procedury
transgraniczne w celu zainicjowania egzekucji obowiązków platformy. Natomiast w
związku z przepisami prawa irlandzkiego platforma musi przestrzegać pewnych
5 Regulation (EU) 2022/2065 of the European Parliament and of the Council of 19 October 2022 on a Single
Market For Digital Services and amending Directive 2000/31/EC (Digital Services Act)
6 https://www.sejm.gov.pl/Sejm10.nsf/PrzebiegProc.xsp?nr=1757
-- 2 of 4 --
Strona 3 z 4
minimalnych standardów i w związku z tym udostępniać np. procedury zgłoszeniowe
dostępne dla użytkowników).
W zakresie mechanizmu weryfikacji wieku należy wskazać, że zarówno dostawcy usług
VOD, jak i nadawcy zobowiązani są do odpowiedniego klasyfikowania treści, które mogą
stanowić zagrożenie dla małoletnich.
Zgodnie z treścią art. 18 ust. 4 URiT w odniesieniu do nadań (przekazów linearnych, na żywo)
zabronione jest rozpowszechnianie wszelkich, bez wyjątku, audycji lub innych przekazów
zagrażających fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, w
szczególności zawierających treści pornograficzne lub w sposób nieuzasadniony
eksponujących przemoc. Ponadto audycje lub inne przekazy, zawierające sceny lub treści
mogące mieć negatywny wpływ na prawidłowy fizyczny, psychiczny lub moralny rozwój
małoletnich, inne niż wymienione powyżej, mogą być rozpowszechniane wyłącznie w
godzinach od 23 do 6. Dodatkowo, w przypadku takich treści istnieje bezwzględny
obowiązek oznaczenia ich odpowiednim symbolem. Wymogi te zostały dodatkowo
doprecyzowane w rozporządzeniu KRRiT7. Za nieprzestrzeganie ww. zasad ustawodawca
przewidział sankcję. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 URiT, jeżeli nadawca narusza obowiązki
wynikające z przepisów art. 18 ust. 1-5b, przewodniczący KRRiT wydaje decyzję nakładającą
na nadawcę karę pieniężną. W przypadku usług medialnych na żądanie (VOD) zgodnie z art.
47e URiT zabronione jest natomiast publiczne udostępnianie audiowizualnej usługi
medialnej na żądanie, w ramach której są dostępne w katalogu audycje lub inne przekazy, o
których mowa w art. 18 ust. 4 URiT, bez stosowania skutecznych zabezpieczeń technicznych
lub innych odpowiednich środków, mających na celu ochronę małoletnich przed ich
odbiorem. Dostawca audiowizualnej usługi medialnej na żądanie, uwzględniając rodzaj treści
mogących mieć negatywny wpływ na prawidłowy rozwój fizyczny, psychiczny lub moralny
oraz stopień szkodliwości audycji lub innego przekazu dla małoletnich w poszczególnych
kategoriach wiekowych, jest obowiązany do odpowiedniego kwalifikowania i oznaczania
audycji i innych przekazów.8 Także w tym przypadku, nieprzestrzeganie obowiązków
zagrożone jest sankcją.9 Obowiązek stosowania skutecznych zabezpieczeń dotyczy na
gruncie URiT również platform udostępniania wideo, niemniej jednak największe platformy
pozostają poza polską jurysdykcją.
KRRiT jest konstytucyjnym organem, wyposażonym przez URiT w kompetencje w zakresie
egzekwowania przepisów tej ustawy. MKiDN natomiast podejmuje działania na poziomie
unijnym w celu inicjowania skutecznych rozwiązań uwzględniających transgraniczny
charakter sygnalizowanych problemów w zakresie audiowizualnych usług medialnych.
Monitoruje również obowiązujące krajowe przepisy i podejmie działania, jeśli okaże się
celowe wprowadzenie odpowiednich usprawnień na poziomie ustawowym w zakresie URiT.
Równocześnie za jeden z kluczowych elementów działań zmierzających do ochrony
małoletnich w sieci należy uznać wdrożenie na poziomie krajowym oraz egzekwowanie na
7 Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sprawie kwalifikowania, rozpowszechniania i sposobu
zapowiadania audycji lub innych przekazów mogących mieć negatywny wpływ na rozwój małoletnich (Dz.U. z
2022 r. poz. 938).
8 Wymogi te zostały dodatkowo doprecyzowane w Rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w
sprawie kwalifikowania i oznaczania audycji i innych przekazów mogących mieć negatywny wpływ na rozwój
małoletnich w poszczególnych kategoriach wiekowych w audiowizualnych usługach medialnych na żądanie
(Dz.U. z 2022 r. poz. 913).
9 Art. 53c URiT.
-- 3 of 4 --
Strona 4 z 4
poziomie unijnym Digital Services Act. Działania w zakresie dostosowania polskich
przepisów do DSA podejmowane są przez Ministerstwo Cyfryzacji10.
Z poważaniem
z up. Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Sekretarz Stanu
Maciej Wróbel
/podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/
10 W dniu 9 stycznia 2026 roku Prezydent RP odmówił podpisania ustawy z dnia 18 grudnia 2025 r. o zmianie
ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną oraz niektórych innych ustaw (nr druku sejmowego 1757).
Aktualnie Ministerstwo Cyfryzacji przedstawiło dwa projekty, mające na celu dostosowanie polskich
przepisów do DSA (nr UC 140 oraz UC 141).
-- 4 of 4 --