Interpelacja nr 14906
Interpelacja w sprawie regulacji zawodu psychologa
Zgłaszający:
•
Adresat:
Zdrowie i Lecznictwo (100%)
Infrastruktura i Transport (30%)
Obrona i Bezpieczeństwo (30%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie regulacji zawodu psychologa
Interpelacja nr 14906
do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej
w sprawie regulacji zawodu psychologa
Zgłaszający: Teresa Wilk
Data wpływu: 28-01-2026
Szanowna Pani Minister,
Sejm RP uchwalił ustawę o zawodzie psychologa, której celem jest uregulowanie zasad wykonywania tego zawodu, w tym wprowadzenie obowiązkowego rejestru psychologów oraz powołanie samorządu zawodowego. Ustawa ta wprowadza istotne zmiany w dotychczasowym modelu funkcjonowania zawodu psychologa i będzie miała bezpośredni wpływ na dostępność oraz jakość świadczeń psychologicznych.
W toku konsultacji środowiska zawodowe zgłaszały poważne wątpliwości co do praktycznych skutków nowych regulacji. Projekt ustawy w obecnym kształcie narusza fundamenty regulacji zawodu psychologa i zagraża bezpieczeństwu pacjentów. Szczególne obawy budzi wyłączenie psychoterapii z katalogu świadczeń psychologicznych, co rozbija spójność zawodu. Zgodnie z projektem psycholog będzie diagnozował problemy w ramach jednego zawodu, a psychoterapię miałby wykonywać w ramach innego. Prowadzi to do chaosu kompetencyjnego i rozmycia odpowiedzialności zawodowej.
Zgodnie z projektem ustawy psychologowie nie będą mogli specjalizować się w psychoterapii w ramach swojego zawodu, lecz będą musieli uzyskać odrębne uprawnienia psychoterapeuty. W konsekwencji psychologowie i psychoterapeuci będą należeć do różnych izb zawodowych, podlegać innym kodeksom etycznym i rozporządzeniom. Prowadzi to do kuriozalnej sytuacji zrównania kwalifikacji psychologa psychoterapeuty z osobami po innych kierunkach (np. politologii czy archeologii), które ukończyły czteroletnią szkołę psychoterapii.
Oznacza to, że psycholog kliniczny po pięciu latach studiów i dodatkowych czterech latach specjalizacji zakończonej państwowym egzaminem będzie musiał uczyć się psychoterapii od nowa, razem z osobami niemającymi wykształcenia psychologicznego. Jest to nieuzasadnione dyskredytowanie wieloletniego, specjalistycznego przygotowania psychologów klinicznych, którzy pracują na różnych oddziałach szpitalnych.
Poważne wątpliwości budzi również przepis art. 17 ust. 3, który stanowi, że opiekunem młodego psychologa może być osoba wykonująca zawód przez zaledwie 3 lata. Tak krótki staż zawodowy wydaje się niewystarczający do pełnienia funkcji mentora i wydawania opinii mogącej skutkować skreśleniem z rejestru. Dla porównania, w innych zawodach zaufania publicznego wymogi są znacznie wyższe: lekarze odbywają staże podyplomowe pod nadzorem lekarza specjalisty lub lekarza z minimum 5-letnim doświadczeniem zawodowym, a aplikanci adwokaccy są szkoleni przez patronów posiadających co najmniej 5-letni staż pracy jako adwokat. Przyjęcie tak niskiego progu kompetencyjnego dla opiekunów psychologów stoi w sprzeczności ze standardami obowiązującymi w innych zawodach medycznych i zaufania publicznego.
Dodatkowo art. 18 ust. 2 stanowi, że wskazanie opiekuna wymaga jego uprzedniej zgody, co rodzi fundamentalny problem systemowy. Ustawa nie przewiduje żadnych rozwiązań na wypadek, gdy żaden psycholog nie wyrazi zgody na pełnienie funkcji opiekuna. Biorąc pod uwagę, że opieka nad młodym psychologiem wymaga 150 godzin współpracy (w tym minimum 75 godzin stacjonarnie) przez okres 9–24 miesięcy, przy jednoczesnym braku adekwatnego wynagrodzenia za te czynności, funkcja opiekuna staje się znaczącym obciążeniem czasowym i finansowym. Czas poświęcony na mentoring to czas, który psycholog mógłby przeznaczyć na pracę z pacjentami, a tym samym na generowanie dochodu. W praktyce może to oznaczać, że młodzi psychologowie nie będą mogli rozpocząć wykonywania zawodu z powodu braku chętnych opiekunów, co jest sprzeczne z celem ustawy, jakim jest zapewnienie dostępu do wykwalifikowanych specjalistów.
Podwójna przynależność do izb zawodowych wiąże się również z istotnymi konsekwencjami finansowymi. Psycholog prowadzący psychoterapię będzie zobowiązany do opłacania składek dla obu izb zawodowych oraz poniesienia wysokich kosztów wpisu do rejestru psychologów. Dodatkowe obciążenia finansowe będą musiały zostać przerzucone na pacjentów, co spowoduje wzrost cen usług psychologicznych i psychoterapeutycznych, które już obecnie są dla wielu osób nieosiągalne finansowo. W konsekwencji ustawa, która ma zwiększać bezpieczeństwo pacjentów, paradoksalnie ograniczy im dostęp do profesjonalnej pomocy.
Ponadto psychoterapia jest formą leczenia psychologicznego, a samorząd zawodowy psychologów powinien podlegać nadzorowi ministra zdrowia, a nie ministra pracy. Psycholog udzielający świadczeń zdrowotnych powinien być uznany za osobę wykonującą zawód medyczny, gdyż w praktyce udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych.
Projekt zawiera ogólne odniesienie do doskonalenia zawodowego psychologów, jednak brakuje w nim konkretnych przepisów zapewniających jakość świadczeń psychologicznych, takich jak obowiązek superwizji psychologa. Brak tych regulacji może obniżyć standardy praktyki zawodowej i negatywnie wpłynąć na bezpieczeństwo pacjentów.
W nawiązaniu do powyższych zwracam się z następującymi pytaniami:
1. Jakie były przesłanki przeniesienia psychoterapii z katalogu świadczeń psychologicznych (art. 23 ust. 2) do innej formy wykonywania zawodu psychologa i jakie będzie to miało konsekwencje prawne dla psychologów prowadzących psychoterapię oraz dla pacjentów?
2. Jakie konsekwencje dla pacjentów oraz spójności zawodu psychologa wywoła wyłączenie psychoterapii z zakresu świadczeń psychologicznych? Czy nie prowadzi to do rozdzielenia procesu diagnostycznego i terapeutycznego, które powinny stanowić continuum?
3. W jaki sposób wyłączenie psychoterapii z katalogu świadczeń psychologicznych wpływa na kwalifikacje wymagane od psychologów klinicznych, którzy ukończyli pięcioletnie studia oraz czteroletnie szkolenie specjalizacyjne zakończone państwowym egzaminem? Dlaczego ich kompetencje zostają zrównane z osobami po kierunkach niezwiązanych z psychologią, które ukończyły czteroletnią szkołę psychoterapii?
4. Kto i kiedy opracuje Kodeks etyki zawodowej psychologów, do którego wielokrotnie odnosi się ustawa (m.in. art. 22 ust. 2)? Czy będą w nim zawarte szczegółowe standardy dotyczące psychoterapii prowadzonej przez psychologów oraz zasady współpracy psychologów z psychoterapeutami?
5. Jakie były przesłanki ustalenia minimalnego 3-letniego doświadczenia zawodowego jako warunku do pełnienia funkcji opiekuna psychologa (art. 17 ust. 3)? Czy tak krótki staż zapewnia wystarczające kompetencje do oceny rzetelności pracy, znajomości standardów etycznych i wydawania opinii mogącej skutkować skreśleniem z rejestru? Dlaczego nie przyjęto wyższego progu kompetencyjnego, analogicznego do innych zawodów zaufania publicznego, gdzie opiekunami/patronami są osoby z wieloletnim doświadczeniem (np. w medycynie lekarze z minimum 5-letnim stażem lub specjaliści, w adwokaturze patroni z co najmniej 5-letnim stażem)?
6. Jakie rozwiązania przewiduje ustawa w sytuacji, gdy żaden psycholog nie wyrazi zgody na pełnienie funkcji opiekuna (art. 18 ust. 2), biorąc pod uwagę znaczące obciążenie czasowe (150 godzin współpracy przez 9–24 miesięcy), brak adekwatnego wynagrodzenia oraz koszt alternatywny w postaci czasu, który mógłby być przeznaczony na pracę z pacjentami? Czy nie stworzy to bariery uniemożliwiającej młodym psychologom rozpoczęcie wykonywania zawodu, co rzecznik praw obywatelskich określił jako faktyczną przeszkodę w wykonywaniu zawodu?
7. Jakie mogą być różnice jakościowe między terapią prowadzoną przez psychologa klinicznego ze specjalizacją a osobą po innym kierunku z krótszym szkoleniem terapeutycznym? Czy nie stwarza to ryzyka obniżenia standardów opieki?
8. Co przemawia za wysokim kosztem wpisu do rejestru psychologów? Jak zostanie rozwiązana sytuacja osoby, która jest jednocześnie psychologiem i psychoterapeutą i będzie musiała opłacać składki dla obu izb zawodowych? Czy nie spowoduje to wzrostu cen usług psychologicznych i psychoterapeutycznych, które już obecnie są dla wielu pacjentów trudno dostępne finansowo?
9. Jakie są potencjalne skutki społeczne i zdrowotne zmian w regulacji psychoterapii według ekspertów i organizacji pozarządowych reprezentujących środowisko psychologów? Czy przeprowadzono analizę wpływu tych zmian na dostępność i cenę usług dla pacjentów?
10. Dlaczego samorząd zawodowy psychologów będzie podlegać nadzorowi ministra pracy, a nie ministra zdrowia, skoro psycholog udzielający świadczeń zdrowotnych wykonuje de facto zawód medyczny i jego usługi są finansowane ze środków publicznych?
11. Dlaczego projekt nie zawiera konkretnych przepisów zapewniających jakość świadczeń psychologicznych, w szczególności nie precyzuje standardów, częstotliwości ani obowiązku regularnej superwizji dla praktykujących psychologów? Czy ministerstwo planuje wprowadzenie szczegółowych regulacji w tym zakresie, czy zostanie to pozostawione wyłącznie do decyzji samorządu zawodowego?
12. Jakie są planowane działania mające na celu przywrócenie psychoterapii jako świadczenia psychologicznego w ramach zawodu psychologa oraz zapewnienie spójności kompetencji zawodowych przy jednoczesnym zachowaniu dostępności cenowej usług dla pacjentów?
Z poważaniem
Teresa Wilk
Interpelacja nr 14906
do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej
w sprawie regulacji zawodu psychologa
Zgłaszający: Teresa Wilk
Data wpływu: 28-01-2026
Szanowna Pani Minister,
Sejm RP uchwalił ustawę o zawodzie psychologa, której celem jest uregulowanie zasad wykonywania tego zawodu, w tym wprowadzenie obowiązkowego rejestru psychologów oraz powołanie samorządu zawodowego. Ustawa ta wprowadza istotne zmiany w dotychczasowym modelu funkcjonowania zawodu psychologa i będzie miała bezpośredni wpływ na dostępność oraz jakość świadczeń psychologicznych.
W toku konsultacji środowiska zawodowe zgłaszały poważne wątpliwości co do praktycznych skutków nowych regulacji. Projekt ustawy w obecnym kształcie narusza fundamenty regulacji zawodu psychologa i zagraża bezpieczeństwu pacjentów. Szczególne obawy budzi wyłączenie psychoterapii z katalogu świadczeń psychologicznych, co rozbija spójność zawodu. Zgodnie z projektem psycholog będzie diagnozował problemy w ramach jednego zawodu, a psychoterapię miałby wykonywać w ramach innego. Prowadzi to do chaosu kompetencyjnego i rozmycia odpowiedzialności zawodowej.
Zgodnie z projektem ustawy psychologowie nie będą mogli specjalizować się w psychoterapii w ramach swojego zawodu, lecz będą musieli uzyskać odrębne uprawnienia psychoterapeuty. W konsekwencji psychologowie i psychoterapeuci będą należeć do różnych izb zawodowych, podlegać innym kodeksom etycznym i rozporządzeniom. Prowadzi to do kuriozalnej sytuacji zrównania kwalifikacji psychologa psychoterapeuty z osobami po innych kierunkach (np. politologii czy archeologii), które ukończyły czteroletnią szkołę psychoterapii.
Oznacza to, że psycholog kliniczny po pięciu latach studiów i dodatkowych czterech latach specjalizacji zakończonej państwowym egzaminem będzie musiał uczyć się psychoterapii od nowa, razem z osobami niemającymi wykształcenia psychologicznego. Jest to nieuzasadnione dyskredytowanie wieloletniego, specjalistycznego przygotowania psychologów klinicznych, którzy pracują na różnych oddziałach szpitalnych.
Poważne wątpliwości budzi również przepis art. 17 ust. 3, który stanowi, że opiekunem młodego psychologa może być osoba wykonująca zawód przez zaledwie 3 lata. Tak krótki staż zawodowy wydaje się niewystarczający do pełnienia funkcji mentora i wydawania opinii mogącej skutkować skreśleniem z rejestru. Dla porównania, w innych zawodach zaufania publicznego wymogi są znacznie wyższe: lekarze odbywają staże podyplomowe pod nadzorem lekarza specjalisty lub lekarza z minimum 5-letnim doświadczeniem zawodowym, a aplikanci adwokaccy są szkoleni przez patronów posiadających co najmniej 5-letni staż pracy jako adwokat. Przyjęcie tak niskiego progu kompetencyjnego dla opiekunów psychologów stoi w sprzeczności ze standardami obowiązującymi w innych zawodach medycznych i zaufania publicznego.
Dodatkowo art. 18 ust. 2 stanowi, że wskazanie opiekuna wymaga jego uprzedniej zgody, co rodzi fundamentalny problem systemowy. Ustawa nie przewiduje żadnych rozwiązań na wypadek, gdy żaden psycholog nie wyrazi zgody na pełnienie funkcji opiekuna. Biorąc pod uwagę, że opieka nad młodym psychologiem wymaga 150 godzin współpracy (w tym minimum 75 godzin stacjonarnie) przez okres 9–24 miesięcy, przy jednoczesnym braku adekwatnego wynagrodzenia za te czynności, funkcja opiekuna staje się znaczącym obciążeniem czasowym i finansowym. Czas poświęcony na mentoring to czas, który psycholog mógłby przeznaczyć na pracę z pacjentami, a tym samym na generowanie dochodu. W praktyce może to oznaczać, że młodzi psychologowie nie będą mogli rozpocząć wykonywania zawodu z powodu braku chętnych opiekunów, co jest sprzeczne z celem ustawy, jakim jest zapewnienie dostępu do wykwalifikowanych specjalistów.
Podwójna przynależność do izb zawodowych wiąże się również z istotnymi konsekwencjami finansowymi. Psycholog prowadzący psychoterapię będzie zobowiązany do opłacania składek dla obu izb zawodowych oraz poniesienia wysokich kosztów wpisu do rejestru psychologów. Dodatkowe obciążenia finansowe będą musiały zostać przerzucone na pacjentów, co spowoduje wzrost cen usług psychologicznych i psychoterapeutycznych, które już obecnie są dla wielu osób nieosiągalne finansowo. W konsekwencji ustawa, która ma zwiększać bezpieczeństwo pacjentów, paradoksalnie ograniczy im dostęp do profesjonalnej pomocy.
Ponadto psychoterapia jest formą leczenia psychologicznego, a samorząd zawodowy psychologów powinien podlegać nadzorowi ministra zdrowia, a nie ministra pracy. Psycholog udzielający świadczeń zdrowotnych powinien być uznany za osobę wykonującą zawód medyczny, gdyż w praktyce udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych.
Projekt zawiera ogólne odniesienie do doskonalenia zawodowego psychologów, jednak brakuje w nim konkretnych przepisów zapewniających jakość świadczeń psychologicznych, takich jak obowiązek superwizji psychologa. Brak tych regulacji może obniżyć standardy praktyki zawodowej i negatywnie wpłynąć na bezpieczeństwo pacjentów.
W nawiązaniu do powyższych zwracam się z następującymi pytaniami:
1. Jakie były przesłanki przeniesienia psychoterapii z katalogu świadczeń psychologicznych (art. 23 ust. 2) do innej formy wykonywania zawodu psychologa i jakie będzie to miało konsekwencje prawne dla psychologów prowadzących psychoterapię oraz dla pacjentów?
2. Jakie konsekwencje dla pacjentów oraz spójności zawodu psychologa wywoła wyłączenie psychoterapii z zakresu świadczeń psychologicznych? Czy nie prowadzi to do rozdzielenia procesu diagnostycznego i terapeutycznego, które powinny stanowić continuum?
3. W jaki sposób wyłączenie psychoterapii z katalogu świadczeń psychologicznych wpływa na kwalifikacje wymagane od psychologów klinicznych, którzy ukończyli pięcioletnie studia oraz czteroletnie szkolenie specjalizacyjne zakończone państwowym egzaminem? Dlaczego ich kompetencje zostają zrównane z osobami po kierunkach niezwiązanych z psychologią, które ukończyły czteroletnią szkołę psychoterapii?
4. Kto i kiedy opracuje Kodeks etyki zawodowej psychologów, do którego wielokrotnie odnosi się ustawa (m.in. art. 22 ust. 2)? Czy będą w nim zawarte szczegółowe standardy dotyczące psychoterapii prowadzonej przez psychologów oraz zasady współpracy psychologów z psychoterapeutami?
5. Jakie były przesłanki ustalenia minimalnego 3-letniego doświadczenia zawodowego jako warunku do pełnienia funkcji opiekuna psychologa (art. 17 ust. 3)? Czy tak krótki staż zapewnia wystarczające kompetencje do oceny rzetelności pracy, znajomości standardów etycznych i wydawania opinii mogącej skutkować skreśleniem z rejestru? Dlaczego nie przyjęto wyższego progu kompetencyjnego, analogicznego do innych zawodów zaufania publicznego, gdzie opiekunami/patronami są osoby z wieloletnim doświadczeniem (np. w medycynie lekarze z minimum 5-letnim stażem lub specjaliści, w adwokaturze patroni z co najmniej 5-letnim stażem)?
6. Jakie rozwiązania przewiduje ustawa w sytuacji, gdy żaden psycholog nie wyrazi zgody na pełnienie funkcji opiekuna (art. 18 ust. 2), biorąc pod uwagę znaczące obciążenie czasowe (150 godzin współpracy przez 9–24 miesięcy), brak adekwatnego wynagrodzenia oraz koszt alternatywny w postaci czasu, który mógłby być przeznaczony na pracę z pacjentami? Czy nie stworzy to bariery uniemożliwiającej młodym psychologom rozpoczęcie wykonywania zawodu, co rzecznik praw obywatelskich określił jako faktyczną przeszkodę w wykonywaniu zawodu?
7. Jakie mogą być różnice jakościowe między terapią prowadzoną przez psychologa klinicznego ze specjalizacją a osobą po innym kierunku z krótszym szkoleniem terapeutycznym? Czy nie stwarza to ryzyka obniżenia standardów opieki?
8. Co przemawia za wysokim kosztem wpisu do rejestru psychologów? Jak zostanie rozwiązana sytuacja osoby, która jest jednocześnie psychologiem i psychoterapeutą i będzie musiała opłacać składki dla obu izb zawodowych? Czy nie spowoduje to wzrostu cen usług psychologicznych i psychoterapeutycznych, które już obecnie są dla wielu pacjentów trudno dostępne finansowo?
9. Jakie są potencjalne skutki społeczne i zdrowotne zmian w regulacji psychoterapii według ekspertów i organizacji pozarządowych reprezentujących środowisko psychologów? Czy przeprowadzono analizę wpływu tych zmian na dostępność i cenę usług dla pacjentów?
10. Dlaczego samorząd zawodowy psychologów będzie podlegać nadzorowi ministra pracy, a nie ministra zdrowia, skoro psycholog udzielający świadczeń zdrowotnych wykonuje de facto zawód medyczny i jego usługi są finansowane ze środków publicznych?
11. Dlaczego projekt nie zawiera konkretnych przepisów zapewniających jakość świadczeń psychologicznych, w szczególności nie precyzuje standardów, częstotliwości ani obowiązku regularnej superwizji dla praktykujących psychologów? Czy ministerstwo planuje wprowadzenie szczegółowych regulacji w tym zakresie, czy zostanie to pozostawione wyłącznie do decyzji samorządu zawodowego?
12. Jakie są planowane działania mające na celu przywrócenie psychoterapii jako świadczenia psychologicznego w ramach zawodu psychologa oraz zapewnienie spójności kompetencji zawodowych przy jednoczesnym zachowaniu dostępności cenowej usług dla pacjentów?
Z poważaniem
Teresa Wilk
Odpowiedź urzędowa
Minister Agnieszka Dziemianowicz-Bąk
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Dużo ogólników
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
63%
Konkretność
37%
Odpowiedź zawiera znaczną ilość ogólników lub zapowiedzi dalszych analiz przy ograniczonej liczbie konkretów.
Twarde liczby / kwoty
0 kwot, 1 %
Precyzyjne daty
8
Odpowiedź na punkty
Brak podziału
Gęstość faktów
3.2 / 1k zn.
- Podaje wskaźniki procentowe (1)
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (8)
- Wykryto zwrot wymijający: „należy do właściwości” (brak właściwości / odesłanie do innego organu)
Zidentyfikowane zwroty wymijające:
„należy do właściwości”
(brak właściwości / odesłanie do innego organu)
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
13570 znaków
tel. 222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
Agnieszka Dziemianowicz-Bąk
BM-II.059.1.69.2026
Warszawa, /elektroniczny znacznik czasu/
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 14906 Pani Poseł Teresy Wilk, w sprawie uchwalonej 23
stycznia 2026 r. przez Sejm RP ustawy o zawodzie psychologa oraz samorządzie
zawodowym psychologów, proszę przyjąć poniższe wyjaśnienia.
Tytułem wstępu pragnę podkreślić, że ustawa, której przepisy są przedmiotem złożonej
przez Panią Posłankę interpelacji została podpisana przez Prezydenta RP 12 lutego 2026 r.
Odnośnie do powodów wyłączenia psychoterapii z katalogu świadczeń psychologicznych
w art. 23 ust. 2 ustawy należy wskazać, że na etapie sejmowym prace nad projektem
prowadzono w połączonych komisjach sejmowych – Komisji Zdrowia oraz Komisji Polityki
Społecznej i Rodziny. Ze względu na różnice zdań dotyczące ujęcia psychoterapii w ustawie
wypracowano w ich ramach rozwiązanie kompromisowe, które polega na:
— wyłączeniu psychoterapii z ustawowego katalogu świadczeń psychologicznych,
— jednoczesnym zapewnieniu możliwości świadczenia psychoterapii przez psychologów,
— zagwarantowaniu korzystającym z psychoterapii świadczonej przez psychologów
ochrony ich praw w najbardziej wrażliwym zakresie poprzez odesłanie do wybranych
przepisów ustawy (tajemnica, dokumentacja, poszanowanie prywatności, kwestie
zgody i odpowiedzialności dyscyplinarnej).
Należy podkreślić, że możliwość prowadzenia psychoterapii przez psychologa została
wprost wskazana w przepisie art. 23 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym może on prowadzić
psychoterapię na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Również w ustawie z dnia
8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów1 brak
przepisów, które regulowałyby szczegółowo kwestię prowadzenia psychoterapii.
Uregulowania w tym zakresie znajdują się w przepisach odrębnych.
Psychoterapia jest istotnym obszarem aktywności zawodowej psychologów, ale jej
prowadzenie nie jest zastrzeżone wyłącznie dla nich. Zgodnie z obowiązującym stanem
prawnym w Polsce psychoterapię prowadzić mogą zarówno psychologowie, jak i osoby
z innym wykształceniem. Przykładowo wskazać można na uzyskanie tytułu specjalisty
w dziedzinie psychoterapii lub też odrębnych tytułów specjalisty w dziedzinach
psychoterapii dzieci i młodzieży czy psychoterapii uzależnień, po odbyciu szkolenia
specjalizacyjnego na podstawie przepisów o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach
mających zastosowanie w ochronie zdrowia. Do szkolenia przystąpić mogą nie tylko osoby,
które ukończyły psychologię, ale również pedagogikę czy socjologię. Psychoterapię, zgodnie
z przepisami ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, może prowadzić też osoba
z certyfikatem psychoterapeuty, która jednocześnie ma tytuł zawodowy lekarza lub tytuł
1 (Dz. U. z 2019 r. poz. 1026).
-- 1 of 4 --
tel.222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
zawodowy magistra albo jest psychologiem, a także udokumentuje ukończenie szkolenia
(w określonym wymiarze godzin i zakresie) oraz zdała egzamin certyfikujący. Należy jednak
zaznaczyć, że obowiązujące regulacje prawne dotyczące psychoterapii nie odnoszą się do
rynku prywatnego.
W związku z trwającymi w Sejmie RP pracami nad poselskim projektem ustawy o zawodzie
psychoterapeuty oraz samorządzie zawodowym (druk nr 1345) w Ministerstwie Zdrowia
powołano Zespół do spraw opracowania propozycji rozwiązań dotyczących regulacji
zawodu psychoterapeuty.
Trzeba podkreślić, że wypracowane rozwiązanie kompromisowe, pomimo wyłączenia
psychoterapii z ustawowego katalogu świadczeń psychologicznych, zapewnia możliwość
świadczenia psychoterapii przez psychologów. Odbiorca usługi nadal będzie mógł korzystać
z psychoterapii świadczonej przez psychologów, w tym ewentualnej kontynuacji
psychoterapii prowadzonej przez danego psychologa. Rozwiązanie to nie powoduje
negatywnych skutków dla spójności zawodu psychologa – psycholog w ramach swoich
czynności zawodowych nadal będzie mógł świadczyć psychoterapię (zgodnie z
wymaganiami wynikającymi z aktualnie obowiązujących przepisów). Nowa regulacja nie
pozwala psychologowi na różnicowanie praw odbiorcy niezależnie od tego, czy udziela
świadczeń psychologicznych2 czy prowadzi psychoterapię.
Fakt, że psychoterapia nie znajduje się w ustawowym katalogu świadczeń psychologicznych
nie wpływa na proces diagnostyczny ani terapeutyczny, nie wpływa też na kwalifikacje
wymagane od psychologów klinicznych. Psychoterapia i psychologia kliniczna stanowią
odrębne dziedziny mające zastosowanie w ochronie zdrowia3. Uzyskanie tytułu specjalisty
w dziedzinie psychologii klinicznej oraz specjalisty w dziedzinie psychoterapii wymaga
spełnienia niezależnych od siebie wymogów.
Nie jest prawdziwa konstatacja dotycząca rzekomego zrównania kompetencji psychologów
klinicznych z kompetencjami osób świadczących psychoterapię po kierunkach innych niż
psychologia. Osoby takie nie są psychologami i nie mogą udzielać świadczeń
psychologicznych. Trzeba też wyjaśnić, że omawiana ustawa nie określa warunków
uzyskania uprawnienia do prowadzenia psychoterapii. Zagadnienie to – również w zakresie
wykształcenia kierunkowego – należy do właściwości Ministra Zdrowia.
Kodeks Etyki Zawodowej zostanie opracowany przy wsparciu Krajowej Rady Psychologów
i uchwalony przez Krajowy Zjazd Psychologów (art. 45 pkt 5 Ustawy). Respektując zasadę
samorządności zawodowej ustawodawca nie reguluje szczegółowo właściwego kodeksowi
obszaru, wprowadzając jedynie – analogicznie jak w innych zawodach regulowanych –
wymóg uchwalenia takiego kodeksu przez organy samorządu.
Odpowiadając na kolejne z pytań wyjaśniam, że celem współpracy z opiekunem będzie
wsparcie osoby rozpoczynającej wykonywanie zawodu psychologa poprzez wzmacnianie
kompetencji zawodowych oraz zapoznawanie jej z praktycznym aspektem etycznych
standardów zawodu. Pomimo współpracy z opiekunem psycholog będzie wykonywał swój
zawód samodzielnie. Wsparcie będzie miało charakter „mentorski” – opiekun będzie
wprowadzał w arkana wykonywania zawodu psychologa, a nie uczył wykonywania zawodu,
jak w przypadku lekarza czy adwokata. Jest to także pierwszy etap i pierwsza z form
podnoszenia kwalifikacji przez osoby, które ukończyły studia na kierunku psychologia.
2 Art. 23 ust. 2 ustawy.
3 §2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie specjalizacji w dziedzinach mających
zastosowanie w ochronie zdrowia, Dz.U. z 2020 r. poz. 857.
-- 2 of 4 --
tel.222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
Informuję, że warunek posiadania przez opiekunów psychologów co najmniej 3 letniego
doświadczenia zawodowego ustalono uwzględniając specyfikę i potrzeby ich profesji,
w związku z czym normy tej nie należy zestawiać z obowiązującymi lekarzy i adwokatów.
Co istotne, projekt ustawy na etapie prac parlamentarnych był procedowany przy licznym
udziale środowiska psychologów. Do zaproponowanej normy ustanawiającej minimalny
próg doświadczenia zawodowego nie zgłaszano uwag ani zastrzeżeń.
Zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy wskazany przez regionalną radę opiekun ma obowiązek
podjęcia współpracy z psychologiem. Obowiązek uzyskania zgody opiekuna dotyczy
wyłącznie sytuacji, gdy psycholog we wniosku o wpis do Rejestru Psychologów sam
proponuje opiekuna4. Zgodnie z art. 19 wyjątek od obligatoryjnego podjęcia się funkcji
opiekuna może mieć miejsce w przypadku złożenia uzasadnionego wniosku o zmianę
opiekuna. Intencją ustawodawcy było, aby odstępstwo od zasady odnosiło się jedynie do
szczególnych okoliczności. Zgodnie z zasadami wykładni przepisów prawa wyjątków nie
interpretuje się rozszerzająco.
Odnośnie do stanowiska Rzecznika Praw Obywatelskich (RPO), do którego nawiązano
w interpelacji, należy wyjaśnić, że w piśmie z 29 lipca 2024 r. RPO zwrócił uwagę na
ewentualne konsekwencje sytuacji, w której żaden z psychologów nie wyrazi zgody na
współpracę jako opiekun. W odpowiedzi Minister wyjaśnił, że wskazanie opiekuna przez
psychologa stanowi jego uprawnienie, a nie obowiązek. Co do zasady to regionalna rada
wskazuje opiekuna. Jeśli wskazana osoba nie wyraża zgody na współpracę jako opiekun,
regionalna rada wyznacza do tego zadania inną. Należy mieć też na względzie, że Kodeks
Etyki Zawodowej może określać następstwa braku zastosowania się do wezwania
regionalnej rady do podjęcia współpracy w charakterze opiekuna. Co istotne, omawiana
uwaga nie została przez RPO ponowiona w toku drugiej tury opiniowania projektu ustawy.
Psychoterapia i psychologia kliniczna stanowią odrębne dziedziny mające zastosowanie
w ochronie zdrowia (§2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 czerwca 2017 r.
w sprawie specjalizacji w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia,
Dz.U. z 2020 r. poz. 857). Kwestie dotyczące szeroko pojętych różnic w zakresie tych
dziedzin należą do właściwości Ministra Zdrowia.
Omawiany akt zakłada, iż to samorząd będzie ustalał wysokość wpisu do Rejestru
Psychologów. Ustawodawca wprowadził jedynie górny limit opłaty w wysokości nie
wyższej niż 10% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.
Między innymi z powyższych opłat jest finansowana działalność samorządu, w tym
zapewnienie opieki i doskonalenia zawodowego. Regionalna rada ustala wysokość wpisu do
rejestru biorąc pod uwagę liczebność regionalnej izby i jej potrzeby, przychody uzyskiwane
przez psychologów należących do rady oraz koszty życia na obszarze jej działania.
To, czy psycholog prowadzący psychoterapię będzie musiał należeć do obu samorządów
i płacić składki na rzecz każdego z nich będzie zależeć od zakresu jego aktywności
zawodowej. Do wykonywania zawodu psychologa niezbędne będzie uzyskanie wpisu do
Rejestru Psychologów. Natomiast w sytuacji, w której osoba posiadająca wykształcenie na
kierunku psychologia ograniczy swoją działalność tylko do psychoterapii, będzie ona mogła
prowadzić psychoterapię wyłącznie w oparciu o wpis do Rejestru Psychoterapeutów (o ile
taki powstanie). Natomiast jeśli psycholog prowadzi psychoterapię i jednocześnie wykonuje
czynności określone w art. 23 ust. 2 i art. 24 ustawy przynależność do samorządu
zawodowego psychologów jest obligatoryjna. Rozwiązanie prawne polegające na tym, że
4 Art. 18 ust. 2 ustawy.
-- 3 of 4 --
tel.222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
dana osoba ze względu na wykonywany zawód i posiadane szczególne kompetencje
podlega dwóm reżimom prawnym jest znane i powszechnie stosowane. Dotyczy np.
członków korpusu służby cywilnej będących radcami prawnymi czy psychologów będących
jednocześnie funkcjonariuszami służb mundurowych.
Pragnę zaznaczyć, że wszelkie kwestie dotyczące regulacji psychoterapii pozostają we
właściwości Ministra Zdrowia, który powołał Zespół do spraw opracowania propozycji
rozwiązań dotyczących regulacji zawodu psychoterapeuty.
Trzeba podkreślić, że świadczeń psychologicznych nie można utożsamiać ze zdrowotnymi.
Poza świadczeniami psychologicznymi w obszarze ochrony zdrowia istnieją m.in. te z
obszaru psychologii szkolnej, psychologii biznesu, psychologii transportu, itd. Jedynie
psycholog posiadający tytuł specjalisty w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie
zdrowia, uzyskawszy kompetencje i kwalifikacje określone w art. 23 ust. 6 ustawy, jest
osobą wykonującą zawód medyczny w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej.
Psychologowie, którzy nie spełniają warunków z art. 23 ust. 6 ustawy nie są osobami
wykonującymi zawód medyczny.
Ponadto, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa
i samorządzie zawodowym psychologów, nadzór nad wykonywaniem przepisów tego aktu
sprawuje minister właściwy do spraw pracy. Wskazany przepis stanowi podstawę prawną
kompetencji nadzorczych Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.
Zgodnie z art. 29 podpisanej ustawy psycholog ma prawo i obowiązek ustawicznego
rozwoju zawodowego, który obejmuje kształcenie podyplomowe lub doskonalenie
zawodowe. Superwizja może być jego elementem. Decyzja w tym zakresie należeć będzie
do samorządu zawodowego psychologów, który jako podmiot fachowy sprawować ma
pieczę nad należytym wykonywaniem zawodu psychologa. Nie każdy psycholog w ramach
podejmowanych aktywności zawodowych musi podlegać superwizji, ustawa nie powinna
zatem nakładać takiego obowiązku na wszystkich czynnych psychologów.
Zgodnie z art. 45 pkt 6 do samorządu zawodowego należeć będzie określanie standardów
pracy w zawodzie psychologa. Prawodawca na poziomie ustawy zapewnia ogólne ramy
prawne gwarantujące należytą jakość świadczeń psychologicznych (np.: definiowanie
świadczeń psychologicznych poprzez odwołanie do aktualnych dowodów naukowych czy
uregulowanie zasad zachowania tajemnicy zawodowej, poszanowania prywatności
i postępowania z dokumentacją), a ponadto przewiduje odpowiedzialność dyscyplinarną na
wypadek nieprzestrzegania przepisów związanych z wykonywaniem zawodu psychologa,
w tym uchybienia standardom dotyczącym jakości świadczeń.
Brak psychoterapii w ustawowym katalogu świadczeń psychologicznych nie powoduje
negatywnych skutków dla spójności zawodu psychologa. Działania mające na celu
umiejscowienie psychoterapii w art. 23 ust. 2 omawianej ustawy nie są w związku z tym
planowane.
Z wyrazami szacunku
Agnieszka Dziemianowicz-Bąk
Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej
/-kwalifikowany podpis elektroniczny-/
-- 4 of 4 --
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
Agnieszka Dziemianowicz-Bąk
BM-II.059.1.69.2026
Warszawa, /elektroniczny znacznik czasu/
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 14906 Pani Poseł Teresy Wilk, w sprawie uchwalonej 23
stycznia 2026 r. przez Sejm RP ustawy o zawodzie psychologa oraz samorządzie
zawodowym psychologów, proszę przyjąć poniższe wyjaśnienia.
Tytułem wstępu pragnę podkreślić, że ustawa, której przepisy są przedmiotem złożonej
przez Panią Posłankę interpelacji została podpisana przez Prezydenta RP 12 lutego 2026 r.
Odnośnie do powodów wyłączenia psychoterapii z katalogu świadczeń psychologicznych
w art. 23 ust. 2 ustawy należy wskazać, że na etapie sejmowym prace nad projektem
prowadzono w połączonych komisjach sejmowych – Komisji Zdrowia oraz Komisji Polityki
Społecznej i Rodziny. Ze względu na różnice zdań dotyczące ujęcia psychoterapii w ustawie
wypracowano w ich ramach rozwiązanie kompromisowe, które polega na:
— wyłączeniu psychoterapii z ustawowego katalogu świadczeń psychologicznych,
— jednoczesnym zapewnieniu możliwości świadczenia psychoterapii przez psychologów,
— zagwarantowaniu korzystającym z psychoterapii świadczonej przez psychologów
ochrony ich praw w najbardziej wrażliwym zakresie poprzez odesłanie do wybranych
przepisów ustawy (tajemnica, dokumentacja, poszanowanie prywatności, kwestie
zgody i odpowiedzialności dyscyplinarnej).
Należy podkreślić, że możliwość prowadzenia psychoterapii przez psychologa została
wprost wskazana w przepisie art. 23 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym może on prowadzić
psychoterapię na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Również w ustawie z dnia
8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów1 brak
przepisów, które regulowałyby szczegółowo kwestię prowadzenia psychoterapii.
Uregulowania w tym zakresie znajdują się w przepisach odrębnych.
Psychoterapia jest istotnym obszarem aktywności zawodowej psychologów, ale jej
prowadzenie nie jest zastrzeżone wyłącznie dla nich. Zgodnie z obowiązującym stanem
prawnym w Polsce psychoterapię prowadzić mogą zarówno psychologowie, jak i osoby
z innym wykształceniem. Przykładowo wskazać można na uzyskanie tytułu specjalisty
w dziedzinie psychoterapii lub też odrębnych tytułów specjalisty w dziedzinach
psychoterapii dzieci i młodzieży czy psychoterapii uzależnień, po odbyciu szkolenia
specjalizacyjnego na podstawie przepisów o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach
mających zastosowanie w ochronie zdrowia. Do szkolenia przystąpić mogą nie tylko osoby,
które ukończyły psychologię, ale również pedagogikę czy socjologię. Psychoterapię, zgodnie
z przepisami ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, może prowadzić też osoba
z certyfikatem psychoterapeuty, która jednocześnie ma tytuł zawodowy lekarza lub tytuł
1 (Dz. U. z 2019 r. poz. 1026).
-- 1 of 4 --
tel.222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
zawodowy magistra albo jest psychologiem, a także udokumentuje ukończenie szkolenia
(w określonym wymiarze godzin i zakresie) oraz zdała egzamin certyfikujący. Należy jednak
zaznaczyć, że obowiązujące regulacje prawne dotyczące psychoterapii nie odnoszą się do
rynku prywatnego.
W związku z trwającymi w Sejmie RP pracami nad poselskim projektem ustawy o zawodzie
psychoterapeuty oraz samorządzie zawodowym (druk nr 1345) w Ministerstwie Zdrowia
powołano Zespół do spraw opracowania propozycji rozwiązań dotyczących regulacji
zawodu psychoterapeuty.
Trzeba podkreślić, że wypracowane rozwiązanie kompromisowe, pomimo wyłączenia
psychoterapii z ustawowego katalogu świadczeń psychologicznych, zapewnia możliwość
świadczenia psychoterapii przez psychologów. Odbiorca usługi nadal będzie mógł korzystać
z psychoterapii świadczonej przez psychologów, w tym ewentualnej kontynuacji
psychoterapii prowadzonej przez danego psychologa. Rozwiązanie to nie powoduje
negatywnych skutków dla spójności zawodu psychologa – psycholog w ramach swoich
czynności zawodowych nadal będzie mógł świadczyć psychoterapię (zgodnie z
wymaganiami wynikającymi z aktualnie obowiązujących przepisów). Nowa regulacja nie
pozwala psychologowi na różnicowanie praw odbiorcy niezależnie od tego, czy udziela
świadczeń psychologicznych2 czy prowadzi psychoterapię.
Fakt, że psychoterapia nie znajduje się w ustawowym katalogu świadczeń psychologicznych
nie wpływa na proces diagnostyczny ani terapeutyczny, nie wpływa też na kwalifikacje
wymagane od psychologów klinicznych. Psychoterapia i psychologia kliniczna stanowią
odrębne dziedziny mające zastosowanie w ochronie zdrowia3. Uzyskanie tytułu specjalisty
w dziedzinie psychologii klinicznej oraz specjalisty w dziedzinie psychoterapii wymaga
spełnienia niezależnych od siebie wymogów.
Nie jest prawdziwa konstatacja dotycząca rzekomego zrównania kompetencji psychologów
klinicznych z kompetencjami osób świadczących psychoterapię po kierunkach innych niż
psychologia. Osoby takie nie są psychologami i nie mogą udzielać świadczeń
psychologicznych. Trzeba też wyjaśnić, że omawiana ustawa nie określa warunków
uzyskania uprawnienia do prowadzenia psychoterapii. Zagadnienie to – również w zakresie
wykształcenia kierunkowego – należy do właściwości Ministra Zdrowia.
Kodeks Etyki Zawodowej zostanie opracowany przy wsparciu Krajowej Rady Psychologów
i uchwalony przez Krajowy Zjazd Psychologów (art. 45 pkt 5 Ustawy). Respektując zasadę
samorządności zawodowej ustawodawca nie reguluje szczegółowo właściwego kodeksowi
obszaru, wprowadzając jedynie – analogicznie jak w innych zawodach regulowanych –
wymóg uchwalenia takiego kodeksu przez organy samorządu.
Odpowiadając na kolejne z pytań wyjaśniam, że celem współpracy z opiekunem będzie
wsparcie osoby rozpoczynającej wykonywanie zawodu psychologa poprzez wzmacnianie
kompetencji zawodowych oraz zapoznawanie jej z praktycznym aspektem etycznych
standardów zawodu. Pomimo współpracy z opiekunem psycholog będzie wykonywał swój
zawód samodzielnie. Wsparcie będzie miało charakter „mentorski” – opiekun będzie
wprowadzał w arkana wykonywania zawodu psychologa, a nie uczył wykonywania zawodu,
jak w przypadku lekarza czy adwokata. Jest to także pierwszy etap i pierwsza z form
podnoszenia kwalifikacji przez osoby, które ukończyły studia na kierunku psychologia.
2 Art. 23 ust. 2 ustawy.
3 §2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie specjalizacji w dziedzinach mających
zastosowanie w ochronie zdrowia, Dz.U. z 2020 r. poz. 857.
-- 2 of 4 --
tel.222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
Informuję, że warunek posiadania przez opiekunów psychologów co najmniej 3 letniego
doświadczenia zawodowego ustalono uwzględniając specyfikę i potrzeby ich profesji,
w związku z czym normy tej nie należy zestawiać z obowiązującymi lekarzy i adwokatów.
Co istotne, projekt ustawy na etapie prac parlamentarnych był procedowany przy licznym
udziale środowiska psychologów. Do zaproponowanej normy ustanawiającej minimalny
próg doświadczenia zawodowego nie zgłaszano uwag ani zastrzeżeń.
Zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy wskazany przez regionalną radę opiekun ma obowiązek
podjęcia współpracy z psychologiem. Obowiązek uzyskania zgody opiekuna dotyczy
wyłącznie sytuacji, gdy psycholog we wniosku o wpis do Rejestru Psychologów sam
proponuje opiekuna4. Zgodnie z art. 19 wyjątek od obligatoryjnego podjęcia się funkcji
opiekuna może mieć miejsce w przypadku złożenia uzasadnionego wniosku o zmianę
opiekuna. Intencją ustawodawcy było, aby odstępstwo od zasady odnosiło się jedynie do
szczególnych okoliczności. Zgodnie z zasadami wykładni przepisów prawa wyjątków nie
interpretuje się rozszerzająco.
Odnośnie do stanowiska Rzecznika Praw Obywatelskich (RPO), do którego nawiązano
w interpelacji, należy wyjaśnić, że w piśmie z 29 lipca 2024 r. RPO zwrócił uwagę na
ewentualne konsekwencje sytuacji, w której żaden z psychologów nie wyrazi zgody na
współpracę jako opiekun. W odpowiedzi Minister wyjaśnił, że wskazanie opiekuna przez
psychologa stanowi jego uprawnienie, a nie obowiązek. Co do zasady to regionalna rada
wskazuje opiekuna. Jeśli wskazana osoba nie wyraża zgody na współpracę jako opiekun,
regionalna rada wyznacza do tego zadania inną. Należy mieć też na względzie, że Kodeks
Etyki Zawodowej może określać następstwa braku zastosowania się do wezwania
regionalnej rady do podjęcia współpracy w charakterze opiekuna. Co istotne, omawiana
uwaga nie została przez RPO ponowiona w toku drugiej tury opiniowania projektu ustawy.
Psychoterapia i psychologia kliniczna stanowią odrębne dziedziny mające zastosowanie
w ochronie zdrowia (§2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 czerwca 2017 r.
w sprawie specjalizacji w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia,
Dz.U. z 2020 r. poz. 857). Kwestie dotyczące szeroko pojętych różnic w zakresie tych
dziedzin należą do właściwości Ministra Zdrowia.
Omawiany akt zakłada, iż to samorząd będzie ustalał wysokość wpisu do Rejestru
Psychologów. Ustawodawca wprowadził jedynie górny limit opłaty w wysokości nie
wyższej niż 10% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.
Między innymi z powyższych opłat jest finansowana działalność samorządu, w tym
zapewnienie opieki i doskonalenia zawodowego. Regionalna rada ustala wysokość wpisu do
rejestru biorąc pod uwagę liczebność regionalnej izby i jej potrzeby, przychody uzyskiwane
przez psychologów należących do rady oraz koszty życia na obszarze jej działania.
To, czy psycholog prowadzący psychoterapię będzie musiał należeć do obu samorządów
i płacić składki na rzecz każdego z nich będzie zależeć od zakresu jego aktywności
zawodowej. Do wykonywania zawodu psychologa niezbędne będzie uzyskanie wpisu do
Rejestru Psychologów. Natomiast w sytuacji, w której osoba posiadająca wykształcenie na
kierunku psychologia ograniczy swoją działalność tylko do psychoterapii, będzie ona mogła
prowadzić psychoterapię wyłącznie w oparciu o wpis do Rejestru Psychoterapeutów (o ile
taki powstanie). Natomiast jeśli psycholog prowadzi psychoterapię i jednocześnie wykonuje
czynności określone w art. 23 ust. 2 i art. 24 ustawy przynależność do samorządu
zawodowego psychologów jest obligatoryjna. Rozwiązanie prawne polegające na tym, że
4 Art. 18 ust. 2 ustawy.
-- 3 of 4 --
tel.222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
dana osoba ze względu na wykonywany zawód i posiadane szczególne kompetencje
podlega dwóm reżimom prawnym jest znane i powszechnie stosowane. Dotyczy np.
członków korpusu służby cywilnej będących radcami prawnymi czy psychologów będących
jednocześnie funkcjonariuszami służb mundurowych.
Pragnę zaznaczyć, że wszelkie kwestie dotyczące regulacji psychoterapii pozostają we
właściwości Ministra Zdrowia, który powołał Zespół do spraw opracowania propozycji
rozwiązań dotyczących regulacji zawodu psychoterapeuty.
Trzeba podkreślić, że świadczeń psychologicznych nie można utożsamiać ze zdrowotnymi.
Poza świadczeniami psychologicznymi w obszarze ochrony zdrowia istnieją m.in. te z
obszaru psychologii szkolnej, psychologii biznesu, psychologii transportu, itd. Jedynie
psycholog posiadający tytuł specjalisty w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie
zdrowia, uzyskawszy kompetencje i kwalifikacje określone w art. 23 ust. 6 ustawy, jest
osobą wykonującą zawód medyczny w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej.
Psychologowie, którzy nie spełniają warunków z art. 23 ust. 6 ustawy nie są osobami
wykonującymi zawód medyczny.
Ponadto, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa
i samorządzie zawodowym psychologów, nadzór nad wykonywaniem przepisów tego aktu
sprawuje minister właściwy do spraw pracy. Wskazany przepis stanowi podstawę prawną
kompetencji nadzorczych Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.
Zgodnie z art. 29 podpisanej ustawy psycholog ma prawo i obowiązek ustawicznego
rozwoju zawodowego, który obejmuje kształcenie podyplomowe lub doskonalenie
zawodowe. Superwizja może być jego elementem. Decyzja w tym zakresie należeć będzie
do samorządu zawodowego psychologów, który jako podmiot fachowy sprawować ma
pieczę nad należytym wykonywaniem zawodu psychologa. Nie każdy psycholog w ramach
podejmowanych aktywności zawodowych musi podlegać superwizji, ustawa nie powinna
zatem nakładać takiego obowiązku na wszystkich czynnych psychologów.
Zgodnie z art. 45 pkt 6 do samorządu zawodowego należeć będzie określanie standardów
pracy w zawodzie psychologa. Prawodawca na poziomie ustawy zapewnia ogólne ramy
prawne gwarantujące należytą jakość świadczeń psychologicznych (np.: definiowanie
świadczeń psychologicznych poprzez odwołanie do aktualnych dowodów naukowych czy
uregulowanie zasad zachowania tajemnicy zawodowej, poszanowania prywatności
i postępowania z dokumentacją), a ponadto przewiduje odpowiedzialność dyscyplinarną na
wypadek nieprzestrzegania przepisów związanych z wykonywaniem zawodu psychologa,
w tym uchybienia standardom dotyczącym jakości świadczeń.
Brak psychoterapii w ustawowym katalogu świadczeń psychologicznych nie powoduje
negatywnych skutków dla spójności zawodu psychologa. Działania mające na celu
umiejscowienie psychoterapii w art. 23 ust. 2 omawianej ustawy nie są w związku z tym
planowane.
Z wyrazami szacunku
Agnieszka Dziemianowicz-Bąk
Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej
/-kwalifikowany podpis elektroniczny-/
-- 4 of 4 --