telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
ASG.050.14.2026.MK
Warszawa, 11 lutego 2026
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu RP
Szanowny Panie Marszałku,
odpowiadając na interpelację (nr 14622) z 20 stycznia 2026 r., Pani Poseł Darii Gosek-
Popiołek w sprawie procedur opieki nad dziecięcymi pacjentami i wyjaśnienia okoliczności
hospitalizacji 12-letniej pacjentki z Limanowej, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących
informacji.
Czy zgodnie z wiedzą Ministerstwa Zdrowia rzeczywiście doszło do takiej odmowy ze
strony krakowskich szpitali, w tym szczególnie Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w
Krakowie?
Zgodnie z wyjaśnieniami Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie: „
W
odpowiedzi na pismo, znak sprawy: NFZ06-WSOZ-I.413.1.17.2026, z dnia 12 stycznia 2026
r. uprzejmie informuję, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i rozmów z
Starszym Dyżurnym Szpitala, lekarzem dyżurnym Oddziału Neurologicznego oraz
pracownikami Szpitalnego Oddziału Ratunkowego wynika, iż kontakt telefoniczny lekarza
dyżurnego Szpitala w Limanowej z dnia 4 stycznia 2026 r. nie dotyczył wniosku o przyjęcie
pacjentki po zatruciu tlenkiem węgla do Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego (USDK).
Lekarz ze Szpitala w Limanowej skontaktował się w pierwszej kolejności ze Starszym
Dyżurnym Szpitala, a następnie bezpośrednio z lekarzem Oddziału Neurologicznego USDK.
W trakcie rozmowy telefonicznej dyżurny chciał skorzystać ze specjalistycznej wiedzy
pracowników naszego Oddziału, informując jednocześnie o ogólnie dobrym stanie
pacjentki, przyjętym sposobie leczenia oraz planowanym transporcie dziecka do komory
hiperbarycznej Szpitala Specjalistycznego im. L. Rydygiera w Krakowie.
Rozmowa miała charakter wyłącznie konsultacyjny, co jest standardową i powszechną
praktyką w systemie ochrony zdrowia i nie stanowi ani zgłoszenia pacjenta do przyjęcia, ani
wniosku o hospitalizację. Dodatkowo podczas wspomnianej rozmowy lekarz ze Szpitala w
Limanowej wskazał, że będzie kontaktował się z tutejszą Kliniką w przypadku wystąpienia u
dziecka objawów neurologicznych.
Z całą stanowczością podkreślam, że Szpital w Limanowej nie zwrócił się do żadnego
Oddziału USDK z prośbą o przyjęcie małoletniej na dalsze leczenie. Pacjentka po zatruciu
tlenkiem węgla nie została skierowana do hospitalizacji w USDK, nie mogło zatem dojść do
odmowy Jej przyjęcia.”.
Poniżej treść wyjaśnień lekarza Szpitalnego Oddziału Ratunkowego w Limanowej:
„W
dniu 04.01.2026 r. pełniłam funkcję lekarza dyżurnego SOR w Limanowej. O godz. 20:07
do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego została przyjęta 11 -letnia pacjentka z
podejrzeniem zatrucia tlenkiem węgla. Zespół Ratownictwa Medycznego przywiózł
pacjentkę po epizodzie utraty przytomności trwającym około 20 minut. Pacjentka
została znaleziona nieprzytomna w łazience ogrzewanej piecykiem gazowym.
W badaniu gazometrycznym wykonanym przy przyjęciu stwierdzono podwyższone
stężenie karboksyhemoglobiny wynoszące 44,7%. Z uwagi na stan zagrożenia życia
pacjentki, niezwłocznie wdrożono postępowanie zgodne z aktualnymi standardami, w tym

-- 1 of 4 --

telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
2
bierną tlenoterapię wysokoprzepływową oraz pełną diagnostykę laboratoryjną i
obrazową. Przypadek został pilnie skonsultowany telefonicznie z Kliniką Toksykologii
NSSU w Krakowie, gdzie potwierdzono zasadność rozważenia leczenia pacjentki w
komorze hiperbarycznej. W związku z tym nawiązano bezpośredni kontakt z Centrum
Terapii Hiperbarycznej Szpitala im. Rydygiera w Krakowie, gdzie pacjentka została
wstępnie zakwalifikowana do leczenia, a pierwszy termin sesji terapeutycznej wyznaczono
na dzień 05.01.2026 r. na godz. 00:00. Podczas rozmowy z lekarzem dyżurnym Centrum
Terapii Hiperbarycznej zaproponowano rozważenie przekazania pacjentki do ośrodka
położonego bliżej miejsca hospitalizacji, z uwagi na planowaną konieczność
przeprowadzenia kilku sesji hiperbarycznych. W związku z powyższym podjęto próby
przekazania pacjentki w stanie zagrożenia życia do placówek o wyższym stopniu
referencyjności.
Skontaktowano się ze Szpitalem im. S. Żeromskiego w Krakowie, gdzie zalecono kontakt ze
Szpitalem Uniwersyteckim w Krakowie, z uwagi na dostęp do pełnego zaplecza
specjalistycznego, w tym neurologii dziecięcej. Następnie wykonano kontakt telefoniczny z
SOR Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie, gdzie poinformowano, iż
przekazanie pacjentki bezpośrednio z SOR do innego SOR nie jest możliwe. Zalecono
kontakt ze starszym dyżurnym szpitala.
W kolejnym etapie skontaktowano się telefonicznie ze starszym dyżurnym - dyżurnym
Kliniki Chorób Dzieci-dr Pacek- celem przekazania pacjentki. Po przedstawieniu stanu
klinicznego pacjentki odmówiono jej przyjęcia, wskazując, iż oddział nie prowadzi
obserwacji pacjentów po zatruciu tlenkiem węgla. Zalecono kontakt z Kliniką Neurologii.
W trakcie rozmowy telefonicznej z dyżurnym Kliniki Neurologii uznano, iż na obecnym
etapie stan pacjentki nie kwalifikuje jej do hospitalizacji w oddziale neurologii. Zalecono
pilny kontakt w przypadku pogorszenia stanu neurologicznego, co zostało odnotowane w
dokumentacji medycznej.
Wobec braku możliwości przekazania pacjentki do innego ośrodka, przy jednoczesnym
zapewnieniu ciągłości leczenia specjalistycznego, podjęto decyzję o pozostawieniu
pacjentki w Szpitalu w Limanowej, skąd była dowożona na zaplanowane sesje terapii
hiperbarycznej.
Po zakończeniu pierwszej sesji leczenia hiperbarycznego pacjentka została przekazana do
Oddziału Chorób Dzieci Szpitala w Limanowej celem dalszej obserwacji i kontynuacji
leczenia. Wielokrotne próby przekazania pacjentki do ośrodków o wyższym stopniu
referencyjności świadczą o podejmowaniu intensywnych i udokumentowanych działań
zmierzających do znalezienia najbardziej optymalnego rozwiązania terapeutycznego w
opisanej sytuacji klinicznej, z uwzględnieniem dobra pacjentki, bezpieczeństwa leczenia
oraz ciągłości opieki medycznej.”
Reasumując, wyjaśnienia przedstawione przez obydwa podmioty lecznicze są sprzeczne.
Pracownicy Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie twierdzą, że nie otrzymali
prośby o przyjęcie pacjentki do szpitala, natomiast Szpital w Limanowej twierdzi, że taką
prośbę skierował i otrzymał odmowę.
Jakie kroki zostały podjęte przez resort w celu wyjaśnienia tej sytuacji?
Wyjaśnienie sprawy zostało zlecone Małopolskiemu Oddziału Wojewódzkiemu
Narodowego Funduszu Zdrowia, zgodnie z właściwością rzeczową oraz terytorialną.
Małopolski Oddział Wojewódzki Narodowego Fundusz Zdrowia zwrócił się z prośbą o
wyjaśnienia do obydwu podmiotów leczniczych i przesłał do Ministerstwa Zdrowia
podsumowania dokonanych ustaleń, wskazując jednocześnie, że w jego ocenie nie
występują podstawy do zlecenia kontroli, czy nałożenia kar wynikających z nieprawidłowej
realizacji świadczeń.
Jakie procedury obowiązują w sytuacji, gdy pacjent pediatryczny w stanie zagrożenia życia
wymaga terapii wysokospecjalistycznej (np. hiperbarycznej) w placówce niemającej

-- 2 of 4 --

telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
3
oddziału dziecięcego, a najbliższy szpital o najwyższym stopniu referencyjności odmawia
jego przejęcia?
Zgodnie z obowiązującymi przepisami podmiot nie posiadający oddziału dziecięcego ma
obowiązek przyjąć dziecko znajdujące się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego –
zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty,
lekarz ma obowiązek udzielić pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej
udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia
ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia.
Jeśli dany podmiot posiada umowę o udzielanie analogicznych świadczeń opieki zdrowotnej
na rzecz osób dorosłych - Narodowy Fundusz Zdrowia posiada procedurę indywidualnego
rozliczania tzw. świadczeń udzielonych niezgodnie z wiekiem świadczeniobiorcy.
Jeśli podmiot nie posiada umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej zastosowanie
znajduje art. 19 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie, z omawianym przepisem w stanach
nagłych świadczenia opieki zdrowotnej są udzielane świadczeniobiorcy niezwłocznie. W
przypadku gdy świadczenia opieki zdrowotnej w stanie nagłym są udzielane przez
świadczeniodawcę, który nie zawarł umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,
świadczeniobiorca ma prawo do tych świadczeń w niezbędnym zakresie.
Świadczeniodawca ma w takiej sytuacji prawo do wynagrodzenia za świadczenie opieki
zdrowotnej udzielone świadczeniobiorcy w stanie nagłym.
Czy system koordynacji miejsc szpitalnych w Małopolsce zawiódł w przypadku pacjentki
wymagającej intensywnej opieki, zmuszając służby medyczne do wielokrotnych
transportów w niebezpiecznych warunkach? Jeśli tak – czym jest spowodowana ta sytuacja
i jak Ministerstwo Zdrowia chce ją poprawić?
Zgodnie z art. 44 ust 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r.
o Państwowym Ratownictwie
Medycznym (Dz. U. z 2025 r. poz. 91 z późn. zm.), zwana dalej „ustawą o PRM”, zespół
ratownictwa medycznego transportuje osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego
do najbliższego, pod względem czasu dotarcia, szpitalnego oddziału ratunkowego lub do
szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego, wojewódzkiego koordynatora
ratownictwa medycznego albo krajowego koordynatora ratownictwa medycznego.
Szpitalny oddział ratunkowy, centrum urazowe, centrum urazowe dla dzieci oraz jednostka
organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych
niezbędnych dla ratownictwa medycznego niezwłocznie udzielają niezbędnych świadczeń
opieki zdrowotnej pacjentowi urazowemu, pacjentowi urazowemu dziecięcemu albo osobie
w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego (art. 33 ust.1 ustawy o PRM).
Natomiast w myśl art. 33 ust. 2 ww. ustawy w razie konieczności szpital, w którym znajduje
się szpitalny oddział ratunkowy, centrum urazowe, centrum urazowe dla dzieci lub
jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń
zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego zapewnia niezwłoczny transport
sanitarny pacjenta urazowego, pacjenta urazowego dziecięcego albo osoby w stanie
nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego zakładu leczniczego podmiotu
leczniczego udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej w odpowiednim zakresie.
Mając powyższe na uwadze informuję, iż w przypadku konieczności wdrożenia leczenia w
innym podmiocie leczniczym, pacjent powinien zostać przekazany do tego podmiotu za
pośrednictwem transportu sanitarnego.
Jakie systemowe rozwiązania mogłyby wykluczyć możliwość odmowy przyjęcia pacjenta w
stanie krytycznym? Jakie prace toczą się obecnie na tym polu w Ministerstwie Zdrowia?
Jak wynika z ustaleń przeprowadzonych przez Małopolski Oddział Wojewódzki
Narodowego Funduszu Zdrowia nie zawiodły obecnie funkcjonujące rozwiązania.

-- 3 of 4 --

telefon: +48 22 250 01 46 ul. Miodowa 15
adres email: kancelaria@mz.gov.pl 00-952 Warszawa
www.gov.pl/zdrowie
4
Zgodnie z § 13 ust. 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września
2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej
„
Odmowa przyjęcia dziecka do szpitala wymaga uprzedniej konsultacji z ordynatorem
oddziału, do którego dziecko miałoby być przyjęte, albo jego zastępcą, albo lekarzem
kierującym tym oddziałem w rozumieniu art. 49 ust. 7 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o
działalności leczniczej. Wynik tej konsultacji odnotowuje się w dokumentacji medycznej”.
Jest to przepis prawa powszechnie obowiązującego. W związku z powyższym ustalając
przeniesienie pacjenta z jednego szpitala do drugiego lekarz chcący przenieść pacjenta
winien skonsultować się z lekarzem oddziału, do którego pacjent ma być przeniesiony.
Podkreślić należy, że w opisywanym przypadku szpital w Limanowej zapewnił pacjentce
niezbędne świadczenia opieki zdrowotnej. Jak wynika z przeprowadzonych ustaleń po
leczeniu pacjentka została wypisana do domu w stanie ogólnym dobrym. Nie można zatem
mówić o braku rozwiązań systemowych. W omawianej sprawie problemem był raczej brak
skutecznej komunikacji pomiędzy poszczególnymi członkami zespołu diagnostyczno-
terapeutycznego, nie zaś brak procedur czy rozwiązań systemowych, które istnieją lecz nie
zostały wykorzystane w omawianej sprawie.
W jaki sposób Ministerstwo zamierza zapewnić bezpieczeństwo pacjentom z mniejszych
ośrodków, którzy w sytuacjach nagłych są uzależnieni od wydolności ośrodków
wojewódzkich?
W pierwszej kolejności uprzejmie informuję, że nie każdy pacjent znajdujący się w stanie
nagłego zagrożenia zdrowotnego wymaga leczenia w specjalistycznym ośrodku.
W sytuacji nagłego zagrożenia zdrowotnego wzywany jest zespół ratownictwa
medycznego. Zespół ratownictwa medycznego wykonuje medyczne czynności ratunkowe i
w razie konieczności transportuje osobę wymagającą pomocy medycznej z miejsca
zdarzenia:
• do najbliższego szpitalnego oddziału ratunkowego lub
• do szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego albo lekarza koordynatora
ratownictwa medycznego lub
• do szpitala udzielającego świadczeń zgodnych z rodzajem i stopniem ciężkości urazu
lub zachorowania, np. do centrum urazowego, ośrodka oparzeniowego, udarowego
albo do ośrodka kardiologii interwencyjnej.
Dalsze postępowanie uzależnione jest od decyzji diagnostyczno-terapeutycznych
podejmowanych przez pracowników szpitala. W zależności od stanu zdrowia pacjent może
być leczony w szpitalu, do którego zostanie zawieziony przez zespół ratownictwa
medycznego lub po uzgodnieniu miejsca przewieziony do innego szpitala.
Założenia systemowe nie wymagają zmiany, Ministerstwo Zdrowia nie ma jednak wpływu
na to jakie decyzje podejmuje personel medyczny w odniesieniu do konkretnego pacjenta.
Jak również nie ma wpływu na występowanie jednostkowych sytuacji, w których zawodzi
komunikacja pomiędzy członkami zespołu diagnostyczno-terapeutycznego.
Z wyrazami szacunku
z upoważnienia Ministra Zdrowia
Tomasz Maciejewski
Podsekretarz Stanu
/dokument podpisany elektronicznie/

-- 4 of 4 --