Odpowiedź na interpelację w sprawie podjęcia działań legislacyjnych i organizacyjnych w obszarze egzekwowania przepisów dotyczących parkowania oraz usuwania pojazdów z dróg w sytuacjach zagrażających bezpieczeństwu uczestników ruchu, w szczególności pieszych i rowerzystów Odpowiedź na interpelację nr 14571 w sprawie podjęcia działań legislacyjnych i organizacyjnych w obszarze egzekwowania przepisów dotyczących parkowania oraz usuwania pojazdów z dróg w sytuacjach zagrażających bezpieczeństwu uczestników ruchu, w szczególności pieszych i rowerzystów Odpowiadający: sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Czesław Mroczek Warszawa, 18-02-2026 Szanowny Panie Marszałku, w odpowiedzi na interpelację numer 14571 Pana Posła Dominika Jaśkowca w sprawie podjęcia działań legislacyjnych i organizacyjnych w obszarze egzekwowania przepisów dotyczących parkowania oraz usuwania pojazdów z dróg w sytuacjach zagrażających bezpieczeństwu uczestników ruchu, w szczególności pieszych i rowerzystów[1], uprzejmie przedstawiam co następuje. Na wstępie należy podkreślić, że zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w ruchu drogowym pozostaje stałym priorytetem wśród zadań realizowanych przez resort spraw wewnętrznych i administracji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (SWiA) na bieżąco monitoruje poziom bezpieczeństwa i podejmuje stosowne działania zarówno w sferze legislacyjnej, jak i kontrolno-monitorującej podległe służby. W 2025 r. Ministerstwo SWiA we współpracy z Ministerstwem Sprawiedliwości oraz Ministerstwem Infrastruktury, przygotowało pakiet zmian przepisów prawa mający na celu podniesienie skuteczności zwalczania przestępstw drogowych oraz innych zachowań naruszających zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Powyższe zmiany zostały zawarte w ustawie z dnia 17 października 2025 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw[2] oraz w ustawie z dnia 4 grudnia 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego[3], których regulacje weszły w życie bądź stosownie do zawartym w nich vacatio legis, będą wchodziły w najbliższym czasie do obowiązującego stanu prawnego. Odnosząc się do zagadnienia odpowiedzialności właściciela pojazdu w kontekście postoju w strefach płatnego parkowania w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że nie można łączyć postoju pojazdu na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania z postojem na drodze publicznej wbrew przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym[4]. Nieprawidłowe zachowanie polegające na niezastosowaniu się do przepisów ww. ustawy stanowi wykroczenie i w większości przypadków podlega nałożeniu kary grzywny w drodze mandatu karnego. Z kolei sposób postępowania w przypadku nałożenia grzywny w drodze mandatu karnego jest ściśle związany z podstawowymi zasadami prawa karnego, zgodnie z którymi za popełnienie czynu zabronionego odpowiada jego rzeczywisty sprawca, a podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne. W związku z powyższym nie jest możliwe zastosowanie domyślnej odpowiedzialności właściciela pojazdu za popełnione przez kierującego wykroczenie – należy bowiem dążyć do ustalenia i ukarania faktycznego sprawcy czynu. Natomiast usuwanie pojazdów na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy obliguje policjanta lub strażnika gminnego (miejskiego) do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi w przypadku stwierdzenia, że jest on pozostawiony w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Zatem przesłanka związana z naruszeniem przepisów dotyczących postoju pojazdów – zarówno wynikających z ogólnych zasad określonych ustawą, jak i ze znaków drogowych – jest podstawową, stanowiącą punkt wyjścia do dalszej analizy określonej sytuacji. Do usunięcia pojazdu jest ponadto wymagane, aby sposób pozostawienia go na drodze utrudniał ruch lub w inny sposób zagrażał bezpieczeństwu. Wykładnia określenia „utrudnianie ruchu” nie pozostawia wątpliwości, że polega ono na stworzeniu takiej sytuacji na drodze, w czasie której następuje zakłócenie jego płynności lub powstają inne trudności w przemieszczaniu się. Z reguły związane jest to ze zmuszeniem uczestników ruchu do wykonania dodatkowych, nieplanowanych czynności (np. hamowania lub zwiększenia prędkości) czy podjęcia danych manewrów, często związanych ze zmianą toru ruchu (np. wyprzedzania, omijania). Właściwe stosowanie przepisu art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy polega na wydaniu dyspozycji usunięcia z drogi pojazdu, który jest pozostawiony w niedozwolonym miejscu i dezorganizuje ruch. Nie ulega wątpliwości, że celem powyższej regulacji jest zapewnienie porządku i bezpieczeństwa na drogach, a fizyczne usunięcie pojazdu i przemieszczenie go na parking depozytowy ma zlikwidować niebezpieczeństwo, jakie grozi uczestnikom ruchu drogowego w związku z jego nieprawidłowym postojem. Dotychczas stosowanie omawianego przepisu nie budziło kontrowersji, czego potwierdzeniem jest również orzecznictwo sądów w tej sprawie[5]. Należy mieć na uwadze, że usunięcie pojazdu z drogi, a następnie przechowywanie go na parkingu depozytowym, stanowi ingerencję w konstytucyjnie chronione prawa jednostki. Wskazane czynności skutkują bowiem ograniczeniem wykonywania prawa własności (właściciel nie ma możliwości korzystania z rzeczy i pobierania z niej pożytków). Dodatkowo musi pokryć koszty związane z przetransportowaniem pojazdu oraz przechowywaniem go na parkingu. Podobne stanowisko zajął Trybunał Konstytucyjny[6] stwierdzając, że wszystkie cele regulacji przewidującej usunięcie pojazdu z drogi w wypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy[7] powodują ograniczenie praw konstytucyjnych, przede wszystkim prawa własności, choć ograniczenie to może mieć pośrednio wpływ na możliwość realizacji innych swobód (np. przemieszczania się czy prowadzenia działalności gospodarczej). Powyższe względy wskazują, że obecne rozwiązania zapewniają właściwe wyważenie pomiędzy wskazanymi celami, tj. zapewnieniem płynności i bezpieczeństwa ruchu drogowego a ochroną indywidualnych praw uczestników tego ruchu. W przekazanym stanowisku do niniejszego wystąpienia Minister Infrastruktury również odniósł się do konieczności odróżnienia postoju pojazdu na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania od postoju na drodze publicznej niezgodnie z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym. W opinii Ministerstwa Infrastruktury nieprawidłowe zachowanie kierującego, wynikające bezpośrednio z przepisów ruchu drogowego, stanowi wykroczenie i jest sankcjonowane mandatem karnym, a nie opłatą dodatkową wynikającą z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych[8]. Tym samym, problematyka nakładania mandatów za wykroczenia związane z postojem pojazdów oraz wątpliwości dotyczące nieskuteczności obecnego systemu egzekwowania wykroczeń nie powinny być łączone z systemem pobierania opłat za postój w strefach płatnego parkowania, który wynika z ustawy o drogach publicznych. Odnosząc się do poruszonej w wystąpieniu kwestii przepisów prawa dotyczących postoju pojazdu na chodniku, resort infrastruktury zwraca uwagę, że zgodnie z art. 46 ustawy, zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i w warunkach, w których jest on z dostatecznej odległości widoczny dla innych kierujących i nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia. Kierujący pojazdem, zatrzymując pojazd na jezdni, jest zobowiązany ustawić go jak najbliżej jej krawędzi oraz równolegle do niej, natomiast w czasie postoju na drodze poza obszarem zabudowanym pojazd powinien znajdować się, jeżeli to tylko możliwe, poza jezdnią. Kierujący pojazdem jest zobowiązany stosować sposób zatrzymania lub postoju wskazany znakami drogowymi, zabezpieczyć pojazd w czasie postoju przed możliwością jego uruchomienia przez osobę niepowołaną oraz zachować inne środki ostrożności niezbędne do uniknięcia wypadku. Natomiast, zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy, dopuszcza się zatrzymanie lub postój na drodze dla pieszych kołami jednego boku lub przedniej osi pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5t, pod warunkiem że: na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju; szerokość chodnika jest nie mniejsza niż 1,5 m i nie utrudni ruchu pieszych; pojazd umieszczony przednią osią na drodze dla pieszych nie tamuje ruchu pojazdów na jezdni. Powyższe przepisy prawa mają na celu zapewnienie równowagi pomiędzy potrzebami kierujących pojazdami a bezpieczeństwem i swobodą ruchu pieszych, przy jednoczesnym zachowaniu możliwości lokalnego kształtowania zasad postoju przez zarządców dróg poprzez oznakowanie odpowiednich miejsc. Minister Infrastruktury przekazał również, że obecnie nie prowadzi prac legislacyjnych w zakresie przedmiotowych przepisów ustawy. Z poważaniem z up. Czesław Mroczek Sekretarz Stanu Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji [1] przekazaną pismem Pana Stanisława Bukowca, Sekretarza Stanu w Ministerstwie Infrastruktury, sygn. DTD-5-1.054.3.2026 [2] Dz. U. z 2025 r. poz. 1676 [3] Dz. U. z 2025 r. poz. 1872 [4] Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, z późn. zm., dalej: ustawa [5] wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1942/20; orzeczenie Sądu Rejonowego w Warszawie z 28 grudnia 2016 r., sygn. akt I Ns 294/16; postanowienie Sądu Rejonowego we Wrocławiu z 17.04.2013 r., sygn. akt VIII Ns 393/12. [6] wyrok z 5 grudnia 2018 r., sygn. akt K 6/17 [7] likwidacja zagrożeń stwarzanych przez pojazdy, których posiadacze naruszają przepisy o ruchu drogowym, skuteczne wykonywanie zadań usuwania pojazdów z dróg oraz zapobieganie potencjalnym naruszeniom przepisów ruchu drogowego [8] Dz. U. z 2025 r. poz. 889