Interpelacja nr 14048
Interpelacja w sprawie bezdomności młodzieży i młodych dorosłych oraz braku systemowych rozwiązań wspierających tę grupę
Zgłaszający:
•
Adresat:
Zdrowie i Lecznictwo (58%)
Infrastruktura i Transport (55%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie bezdomności młodzieży i młodych dorosłych oraz braku systemowych rozwiązań wspierających tę grupę
Interpelacja nr 14048
do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej
w sprawie bezdomności młodzieży i młodych dorosłych oraz braku systemowych rozwiązań wspierających tę grupę
Zgłaszający: Marta Stożek
Data wpływu: 06-12-2025
Szanowna Pani Ministro,
zwracam się do Pani z interpelacją dotyczącą pogłębiającego się i wciąż niedostatecznie rozpoznanego problemu kryzysu bezdomności wśród młodzieży i młodych dorosłych. Zjawisko to, mimo że z roku na rok przybiera na sile, nadal pozostaje w Polsce w dużej mierze niewidoczne dla instytucji publicznych oraz nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących aktach prawnych, strategiach krajowych, ani w konkretnych narzędziach polityki społecznej. Brakuje kompleksowego podejścia, które uwzględniałoby zarówno potrzeby psychologiczne, edukacyjne, zdrowotne, jak i mieszkaniowe wspominanej tu grupy społecznej.
Osoby w wieku 18-25 lat znajdują się w niezwykle ważnym, a zarazem wrażliwym okresie swojego życia. Wchodząc w dorosłość, kształtują podstawy samodzielnego bytu, często trwale określając wtedy trajektorię swoich dalszych losów. Współczesne uwarunkowania społeczno-ekonomiczne, takie jak wysokie koszty życia, bańka spekulacyjna na rynku mieszkaniowych, rosnące nierówności klasowe, wymagający rynek pracy, kryzys publicznej służby zdrowia, w tym psychiatrii dziecięcej i młodzieżowej, a także następujące często we wzmiankowanym okresie życia zerwanie więzów rodzinnych, przyczyniają się do zwiększenia liczby młodych osób pozbawionych dachu nad głową. Część z nich to osoby opuszczające instytucje opieki społecznej lub ośrodków leczenia, inne zaś nigdy nie były objęte żadnym wsparciem systemowym – ich sytuacja życiowa pogarszała się stopniowo, często przy biernej postawie instytucji państwowych.
Na ten kryzys od lat wskazuje Fundacja po DRUGIE, która prowadzi programy wsparcia skierowane bezpośrednio do tych młodych osób zagrożonych bezdomnością. Dom dla Młodzieży w Warszawie to miejsce zapewniające bezpieczne schronienie, dostęp do terapii, edukacji, doradztwa zawodowego i codziennego wsparcia opiekunów. Fundacja przyjmuje rocznie ok. 300 osób, z których większość nigdy wcześniej nie korzystała z pomocy instytucji państwa. Coraz częściej są to osoby w wieku 18-20 lat, które zgłaszają się po pomoc tuż po osiągnięciu pełnoletności – bezradne i pozostawione same sobie.
Dane Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 2024 roku mówią o 1022 osobach w wieku 18-25 lat w kryzysie bezdomności. Jednak dane te nie oddają pełnego obrazu zjawiska – wiele osób ukrywa swój status, przebywa tymczasowo u znajomych, przemieszcza się, unika kontaktu z instytucjami z powodu złych doświadczeń, braku zaufania lub też zwyczajnie nie wie, gdzie zwrócić się o pomoc. W świetle doświadczeń Fundacji po DRUGIE mamy do czynienia ze znacznie większą liczbą młodych ludzi dotkniętych kryzysem bezdomności niż wskazują na to oficjalnie statystyki.
W szczególnie trudnej sytuacji są osoby doświadczające problemów ze zdrowiem psychicznym – aż 80% podopiecznych Fundacji po DRUGIE ma za sobą epizody depresyjne, próby samobójcze, samookaleczenia lub długotrwałe stany lękowe. Trafiają do Warszawy po wyjściu ze szpitali psychiatrycznych, z ośrodków terapii uzależnień, z domów dziecka, czasem także po konflikcie z rodziną. Bez systemowego wsparcia grozi im chroniczna bezdomność, uzależnienia, próby odebrania sobie życia i marginalizacja społeczna.
W odpowiedzi na ten dramatyczny stan rzeczy, w wielu krajach rozwinięto skuteczny model pomocy „Najpierw Mieszkanie“ (ang. Housing First). Program ten zakłada, że podstawowym warunkiem wyjścia z kryzysu bezdomności jest najpierw zapewnienie stabilnego miejsca zamieszkania, dopiero potem – udzielanie wsparcia psychologicznego, terapeutycznego czy zawodowego. Osoba w kryzysie bezdomności otrzymuje mieszkanie, które odpowiada jej potrzebom – uwzględniając np. lokalizację czy umeblowanie – co tworzy podstawę do dalszej pracy nad sobą. Model ten stanowi odwrócenie tradycyjnej „drabinkowej“ metody, w której osoba szukająca pomocy musi przechodzić przez kolejne stopnie (noclegownia, schronisko, mieszkanie treningowe) zanim otrzyma własny lokal.
Koncepcja Housing First uznaje mieszkanie za prawo człowieka, a nie nagrodę za poprawę funkcjonowania. Stabilne miejsce zamieszkania pozwala odbudować poczucie bezpieczeństwa, komfortu, intymności i poczucia wpływu na własne życie. W Polsce ten model nie został dotąd zaadaptowany z myślą o młodzieży – mimo, że to właśnie młode osoby mogłyby najbardziej skorzystać z takiego podejścia, znajdując się w kluczowym dla nich okresie życia, bardzo często będąc narażonymi na wtórną wiktymizację i bezsilność wobec wymogów tradycyjnych programów.
Obecna odpowiedź systemowa na problem bezdomności wśród młodych dorosłych sprowadza się do umieszczania ich w instytucjach przeznaczonych dla dorosłych – schroniskach, noclegowniach, gdzie warunki nie są dostosowane do ich sytuacji i potrzeb. Osoby 18-letnie trafiają do placówek razem z osobami starszymi, często z przeszłością kryminalną lub z poważnymi zaburzeniami, co nie tylko nie pomaga, ale wręcz pogłębia ich kryzys.
Z kolei obecne programy usamodzielnienia dla wychowanków pieczy zastępczej pozostają niewystarczające – oferowane wsparcie jest ograniczone w czasie, zbyt zbiurokratyzowane, obciążone wieloma warunkami i nieprzystosowane do osób z niepełnosprawnością intelektualną, zaburzeniami psychicznymi czy trudnościami emocjonalnymi. System nie przewiduje także indywidualnego podejścia do osób, które nie spełniają sztywnych kryteriów.
Coraz więcej młodych ludzi trafia do organizacji pozarządowych po całym cyklu porażek – nieprzyjęci do mieszkań treningowych, wypisani ze szpitala, wyrzuceni z domu, z poczuciem bycia niechcianymi, niewidzialnymi. Doświadczenie wielu z nich obejmuje długotrwałą przemoc domową, zaniedbanie emocjonalne, brak stabilizacji, migracje wewnętrzne, brak dostępu do edukacji czy leczenia psychiatrycznego. Te doświadczenia nie znikają w dniu 18. urodzin – przeciwnie, mogą się pogłębiać przy bierności aparatu państwowego.
Dlatego potrzebujemy nie tylko nowych narzędzi, ale także przedefiniowania myślenia o młodych dorosłych – nie jako o pełnoletnich obywatelach, którzy powinni natychmiast być „samodzielni“, ale jako o grupie, która potrzebuje wsparcia, cierpliwości i odpowiednio dobranej opieki. Kluczowe jest to, aby struktura wsparcia nie była jedynie doraźna, ale długofalowa i zorientowana na proces – dająca szansę na odbudowę utraconego poczucia bezpieczeństwa, tożsamości i godności. W tym celu konieczne jest wzmocnienie zasobów lokalnych społeczności, rozwój dostępnych usług środowiskowych oraz poszerzenie kompetencji pracowników socjalnych i pedagogicznych o umiejętności pracy z młodzieżą w głębokim kryzysie. Istotna jest również integracja systemów – np. współpraca szkół, poradni psychologiczno-pedagogicznych, szpitali psychiatrycznych i organizacji pozarządowych, po to, by wypracować model reagowania na sytuacje zagrożenia kryzysem bezdomności jeszcze przed osiągnięciem przez młodą osobę pełnoletniości. Tylko taka – spójna, przemyślana i elastyczna polityka może prowadzić do realnej zmiany systemowej i ograniczenia liczby młodych osób popadających w chroniczne wykluczenie mieszkaniowe i społeczne.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:
Czy ministerstwo planuje wdrożenie systemowych rozwiązań przeciwdziałających bezdomności młodzieży i młodych dorosłych, z uwzględnieniem ich specyficznych potrzeb rozwojowych, psychologicznych, zdrowotnych i edukacyjnych?
Czy rozważane jest rozszerzenie istniejących programów wsparcia mieszkaniowego i opiekuńczego na osoby spoza pieczy zastępczej, które zmagają się z bezdomnością, w tym na osoby niewidoczne dla systemu, a znajdujące się w sytuacji skrajnej życiowej destabilizacji?
Czy ministerstwo planuje stworzenie ogólnopolskiego programu interwencji kryzysowej dla młodych osób w wieku 18-25 lat, które z dnia na dzień tracą dach nad głową i nie mają dokąd się zwrócić?
Czy ministerstwo zamierza opracować strategię współpracy z organizacjami pozarządowymi wyspecjalizowanymi w pracy z młodzieżą w kryzysie, w tym formalne włączenie ich w proces legislacyjny i projektowanie systemu wsparcia?
Czy w ramach nowej polityki społecznej ministerstwo planuje opracowanie modelu specjalistycznych domów przejściowych dla młodzieży, uwzględniających potrzebę stabilizacji, terapii i indywidualnego rozwoju?
Czy w planach ministerstwa znajduje się przeprowadzenie ogólnopolskich badań dotyczących skali i charakterystyki bezdomności młodzieży, w tym młodych osób LGBT+, osób z niepełnosprawnościami oraz osób opuszczających zakłady lecznicze i resocjalizacyjne?
Czy ministerstwo analizuje możliwość wdrożenia modelu „Housing First“ dla młodzieży i młodych dorosłych, z uwzględnieniem specyfiki tej grupy i potrzeby długofalowego, stabilnego zakwaterowania jako podstawy do skutecznej interwencji społecznej i zdrowotnej?
Czy ministerstwo rozważa utworzenie międzyresortowego zespołu zadaniowego ds. zapobiegania bezdomności młodzieży, który łączyłby działania resortów zdrowia, edukacji, rodziny i sprawiedliwości?
Z wyrazami szacunku Marta Stożek
Posłanka na Sejm RP
Interpelacja nr 14048
do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej
w sprawie bezdomności młodzieży i młodych dorosłych oraz braku systemowych rozwiązań wspierających tę grupę
Zgłaszający: Marta Stożek
Data wpływu: 06-12-2025
Szanowna Pani Ministro,
zwracam się do Pani z interpelacją dotyczącą pogłębiającego się i wciąż niedostatecznie rozpoznanego problemu kryzysu bezdomności wśród młodzieży i młodych dorosłych. Zjawisko to, mimo że z roku na rok przybiera na sile, nadal pozostaje w Polsce w dużej mierze niewidoczne dla instytucji publicznych oraz nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących aktach prawnych, strategiach krajowych, ani w konkretnych narzędziach polityki społecznej. Brakuje kompleksowego podejścia, które uwzględniałoby zarówno potrzeby psychologiczne, edukacyjne, zdrowotne, jak i mieszkaniowe wspominanej tu grupy społecznej.
Osoby w wieku 18-25 lat znajdują się w niezwykle ważnym, a zarazem wrażliwym okresie swojego życia. Wchodząc w dorosłość, kształtują podstawy samodzielnego bytu, często trwale określając wtedy trajektorię swoich dalszych losów. Współczesne uwarunkowania społeczno-ekonomiczne, takie jak wysokie koszty życia, bańka spekulacyjna na rynku mieszkaniowych, rosnące nierówności klasowe, wymagający rynek pracy, kryzys publicznej służby zdrowia, w tym psychiatrii dziecięcej i młodzieżowej, a także następujące często we wzmiankowanym okresie życia zerwanie więzów rodzinnych, przyczyniają się do zwiększenia liczby młodych osób pozbawionych dachu nad głową. Część z nich to osoby opuszczające instytucje opieki społecznej lub ośrodków leczenia, inne zaś nigdy nie były objęte żadnym wsparciem systemowym – ich sytuacja życiowa pogarszała się stopniowo, często przy biernej postawie instytucji państwowych.
Na ten kryzys od lat wskazuje Fundacja po DRUGIE, która prowadzi programy wsparcia skierowane bezpośrednio do tych młodych osób zagrożonych bezdomnością. Dom dla Młodzieży w Warszawie to miejsce zapewniające bezpieczne schronienie, dostęp do terapii, edukacji, doradztwa zawodowego i codziennego wsparcia opiekunów. Fundacja przyjmuje rocznie ok. 300 osób, z których większość nigdy wcześniej nie korzystała z pomocy instytucji państwa. Coraz częściej są to osoby w wieku 18-20 lat, które zgłaszają się po pomoc tuż po osiągnięciu pełnoletności – bezradne i pozostawione same sobie.
Dane Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 2024 roku mówią o 1022 osobach w wieku 18-25 lat w kryzysie bezdomności. Jednak dane te nie oddają pełnego obrazu zjawiska – wiele osób ukrywa swój status, przebywa tymczasowo u znajomych, przemieszcza się, unika kontaktu z instytucjami z powodu złych doświadczeń, braku zaufania lub też zwyczajnie nie wie, gdzie zwrócić się o pomoc. W świetle doświadczeń Fundacji po DRUGIE mamy do czynienia ze znacznie większą liczbą młodych ludzi dotkniętych kryzysem bezdomności niż wskazują na to oficjalnie statystyki.
W szczególnie trudnej sytuacji są osoby doświadczające problemów ze zdrowiem psychicznym – aż 80% podopiecznych Fundacji po DRUGIE ma za sobą epizody depresyjne, próby samobójcze, samookaleczenia lub długotrwałe stany lękowe. Trafiają do Warszawy po wyjściu ze szpitali psychiatrycznych, z ośrodków terapii uzależnień, z domów dziecka, czasem także po konflikcie z rodziną. Bez systemowego wsparcia grozi im chroniczna bezdomność, uzależnienia, próby odebrania sobie życia i marginalizacja społeczna.
W odpowiedzi na ten dramatyczny stan rzeczy, w wielu krajach rozwinięto skuteczny model pomocy „Najpierw Mieszkanie“ (ang. Housing First). Program ten zakłada, że podstawowym warunkiem wyjścia z kryzysu bezdomności jest najpierw zapewnienie stabilnego miejsca zamieszkania, dopiero potem – udzielanie wsparcia psychologicznego, terapeutycznego czy zawodowego. Osoba w kryzysie bezdomności otrzymuje mieszkanie, które odpowiada jej potrzebom – uwzględniając np. lokalizację czy umeblowanie – co tworzy podstawę do dalszej pracy nad sobą. Model ten stanowi odwrócenie tradycyjnej „drabinkowej“ metody, w której osoba szukająca pomocy musi przechodzić przez kolejne stopnie (noclegownia, schronisko, mieszkanie treningowe) zanim otrzyma własny lokal.
Koncepcja Housing First uznaje mieszkanie za prawo człowieka, a nie nagrodę za poprawę funkcjonowania. Stabilne miejsce zamieszkania pozwala odbudować poczucie bezpieczeństwa, komfortu, intymności i poczucia wpływu na własne życie. W Polsce ten model nie został dotąd zaadaptowany z myślą o młodzieży – mimo, że to właśnie młode osoby mogłyby najbardziej skorzystać z takiego podejścia, znajdując się w kluczowym dla nich okresie życia, bardzo często będąc narażonymi na wtórną wiktymizację i bezsilność wobec wymogów tradycyjnych programów.
Obecna odpowiedź systemowa na problem bezdomności wśród młodych dorosłych sprowadza się do umieszczania ich w instytucjach przeznaczonych dla dorosłych – schroniskach, noclegowniach, gdzie warunki nie są dostosowane do ich sytuacji i potrzeb. Osoby 18-letnie trafiają do placówek razem z osobami starszymi, często z przeszłością kryminalną lub z poważnymi zaburzeniami, co nie tylko nie pomaga, ale wręcz pogłębia ich kryzys.
Z kolei obecne programy usamodzielnienia dla wychowanków pieczy zastępczej pozostają niewystarczające – oferowane wsparcie jest ograniczone w czasie, zbyt zbiurokratyzowane, obciążone wieloma warunkami i nieprzystosowane do osób z niepełnosprawnością intelektualną, zaburzeniami psychicznymi czy trudnościami emocjonalnymi. System nie przewiduje także indywidualnego podejścia do osób, które nie spełniają sztywnych kryteriów.
Coraz więcej młodych ludzi trafia do organizacji pozarządowych po całym cyklu porażek – nieprzyjęci do mieszkań treningowych, wypisani ze szpitala, wyrzuceni z domu, z poczuciem bycia niechcianymi, niewidzialnymi. Doświadczenie wielu z nich obejmuje długotrwałą przemoc domową, zaniedbanie emocjonalne, brak stabilizacji, migracje wewnętrzne, brak dostępu do edukacji czy leczenia psychiatrycznego. Te doświadczenia nie znikają w dniu 18. urodzin – przeciwnie, mogą się pogłębiać przy bierności aparatu państwowego.
Dlatego potrzebujemy nie tylko nowych narzędzi, ale także przedefiniowania myślenia o młodych dorosłych – nie jako o pełnoletnich obywatelach, którzy powinni natychmiast być „samodzielni“, ale jako o grupie, która potrzebuje wsparcia, cierpliwości i odpowiednio dobranej opieki. Kluczowe jest to, aby struktura wsparcia nie była jedynie doraźna, ale długofalowa i zorientowana na proces – dająca szansę na odbudowę utraconego poczucia bezpieczeństwa, tożsamości i godności. W tym celu konieczne jest wzmocnienie zasobów lokalnych społeczności, rozwój dostępnych usług środowiskowych oraz poszerzenie kompetencji pracowników socjalnych i pedagogicznych o umiejętności pracy z młodzieżą w głębokim kryzysie. Istotna jest również integracja systemów – np. współpraca szkół, poradni psychologiczno-pedagogicznych, szpitali psychiatrycznych i organizacji pozarządowych, po to, by wypracować model reagowania na sytuacje zagrożenia kryzysem bezdomności jeszcze przed osiągnięciem przez młodą osobę pełnoletniości. Tylko taka – spójna, przemyślana i elastyczna polityka może prowadzić do realnej zmiany systemowej i ograniczenia liczby młodych osób popadających w chroniczne wykluczenie mieszkaniowe i społeczne.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:
Czy ministerstwo planuje wdrożenie systemowych rozwiązań przeciwdziałających bezdomności młodzieży i młodych dorosłych, z uwzględnieniem ich specyficznych potrzeb rozwojowych, psychologicznych, zdrowotnych i edukacyjnych?
Czy rozważane jest rozszerzenie istniejących programów wsparcia mieszkaniowego i opiekuńczego na osoby spoza pieczy zastępczej, które zmagają się z bezdomnością, w tym na osoby niewidoczne dla systemu, a znajdujące się w sytuacji skrajnej życiowej destabilizacji?
Czy ministerstwo planuje stworzenie ogólnopolskiego programu interwencji kryzysowej dla młodych osób w wieku 18-25 lat, które z dnia na dzień tracą dach nad głową i nie mają dokąd się zwrócić?
Czy ministerstwo zamierza opracować strategię współpracy z organizacjami pozarządowymi wyspecjalizowanymi w pracy z młodzieżą w kryzysie, w tym formalne włączenie ich w proces legislacyjny i projektowanie systemu wsparcia?
Czy w ramach nowej polityki społecznej ministerstwo planuje opracowanie modelu specjalistycznych domów przejściowych dla młodzieży, uwzględniających potrzebę stabilizacji, terapii i indywidualnego rozwoju?
Czy w planach ministerstwa znajduje się przeprowadzenie ogólnopolskich badań dotyczących skali i charakterystyki bezdomności młodzieży, w tym młodych osób LGBT+, osób z niepełnosprawnościami oraz osób opuszczających zakłady lecznicze i resocjalizacyjne?
Czy ministerstwo analizuje możliwość wdrożenia modelu „Housing First“ dla młodzieży i młodych dorosłych, z uwzględnieniem specyfiki tej grupy i potrzeby długofalowego, stabilnego zakwaterowania jako podstawy do skutecznej interwencji społecznej i zdrowotnej?
Czy ministerstwo rozważa utworzenie międzyresortowego zespołu zadaniowego ds. zapobiegania bezdomności młodzieży, który łączyłby działania resortów zdrowia, edukacji, rodziny i sprawiedliwości?
Z wyrazami szacunku Marta Stożek
Posłanka na Sejm RP
Odpowiedź urzędowa
Podsekretarz stanu Katarzyna Nowakowska
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Bardzo konkretna
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
12%
Konkretność
88%
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
Twarde liczby / kwoty
1 kwot, 0 %
Precyzyjne daty
4
Odpowiedź na punkty
✓ Tak (Ad 1, Pkt...)
Gęstość faktów
3 / 1k zn.
- Zawiera 1 wskazania konkretnych kwot finansowych
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (4)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
11931 znaków
tel. 222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
BM-II.059.1.642.2025
Warszawa, /elektroniczny znacznik czasu/
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 14048 Pani Posłanki Marty Stożek, w sprawie bezdomności
młodzieży i młodych dorosłych oraz braku systemowych rozwiązań wspierających tę grupę,
proszę przyjąć wyjaśnienia pozostające we właściwości Ministra Rodziny, Pracy i Polityki
Społecznej.
Bezdomność jest jedną z najbardziej dramatycznych form wykluczenia społecznego,
wiążącą się m.in. ze stygmatyzacja, marginalizacją i negatywnym społecznym postrzeganiem
osób, które się z nią zmagają. Reforma modelu wsparcia osób w kryzysie bezdomności,
nastawiona również na pomoc młodym bezdomnym między 18 a 25 rokiem życia, mająca
na celu reintegrację i rozwijanie usług środowiskowych, jest przez
Kierownictwo Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej traktowana jako zadanie
priorytetowe.
Obecnie w Resorcie trwają prace nad zmianami legislacyjnymi mającymi na celu poprawę
sytuacji i zapewnienie dodatkowego wsparcia osobom młodym – również tym z nich, które
zmagają się z kryzysem bezdomności. Warto podkreślić, że na tym polu Kierownictwo
MRPiPS współpracuje zarówno z działającymi w tym obszarze organizacjami
pozarządowymi, takimi jak Fundacja „Po Drugie”, jak również z Rzecznikiem Praw Dziecka.
Zasady, formy i sposoby wsparcia osób w kryzysie bezdomności regulują przepisy ustawy
z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1214 i 1302 oraz z 2026
r. poz. 26), w których sformułowano definicję osoby bezdomnej, wskazano bezdomność
jako jeden z powodów przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, uregulowano formy
pomocy mające na celu usamodzielnienie się osób bezdomnych, zdefiniowano rodzaje
placówek oferujących im wsparcie i określono zadania dla poszczególnych szczebli
administracji publicznej w zakresie przeciwdziałania bezdomności.
Należy podkreślić, że do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym, na podstawie
art. 17 ust. 1 punkt 3 ustawy o pomocy społecznej, należy udzielanie schronienia,
zapewnienie posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom, które nie mają do nich dostępu.
Trzeba przy tym zaznaczyć, że Kierownictwo Ministerstwa pracuje nad rozwiązaniami
systemowymi, w celu zwiększenia efektywności wsparcia udzielanego osobom młodym.
Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej osobie pełnoletniej, która ze względu
na trudną sytuację życiową, wiek, niepełnosprawność lub chorobę potrzebuje wsparcia
w codziennym funkcjonowaniu, ale nie wymaga usług w zakresie świadczonym przez
jednostkę całodobowej opieki, może zostać przyznane wsparcie świadczone w mieszkaniu
treningowym albo wspomaganym. Rozwiązania te są zbieżne z podejściem „Najpierw
Mieszkanie” (ang. Housing First). Obecny projekt nowelizacji nie przewiduje dopuszczenia
udzielania wsparcia przez inne jednostki. Przepis wskazanego artykułu odnosi się
w szczególności do osób: z zaburzeniami psychicznymi; w kryzysie bezdomności;
opuszczających pieczę zastępczą (w rozumieniu przepisów o wspieraniu rodziny i systemie
-- 1 of 4 --
tel. 222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzin
pieczy zastępczej), młodzieżowy ośrodek wychowawczy, okręgowy ośrodek wychowawczy,
zakład poprawczy, schronisko dla nieletnich; cudzoziemców, którzy uzyskali
w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy, ochronę uzupełniającą lub zezwolenie na
pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 przesłanki
obligatoryjnego udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną ust.
1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
Odnośnie do pytania o przeprowadzenie badania skali i charakterystyki problemu
bezdomności osób młodych wyjaśniam, że informacje na ten temat pozyskiwane są m.in.
w drodze analizy wyników Ogólnopolskiego Badania Liczby Osób Bezdomnych. Badanie
przeprowadzane jest na podstawie art. 23 ust. 1 punkt 2 ustawy o pomocy społecznej.
Przepis ten stanowi, że do zadań ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego
należy „zlecanie i finansowanie badań, ekspertyz i analiz w obszarze pomocy społecznej”.
Ustawa nie określa częstotliwości przeprowadzania badań. Pełny kwestionariusz badania
dotyczy przyczyn bezdomności danej osoby, jej aktualnej sytuacji oraz potrzeb i zawiera
pytania o:
— wiek;
— płeć;
— stan cywilny;
— wykształcenie;
— miejsce przebywania;
— obywatelstwo;
— kwestie meldunkowe (gmina przebywania a gmina ostatniego zameldowania);
— czas od jakiego osoba znajduje się w kryzysie bezdomności;
— źródła ew. dochodu, zatrudnienie i gospodarowanie;
— przyczyny znalezienia się w kryzysie bezdomności, w tym również dotyczące osób
LBGT+;
— formy pomocy, z których dana osoba korzysta;
— obszary, w których osoba oczekuje szczególnej pomocy.
W bieżącym roku planowane jest ponowne przeprowadzenie ogólnopolskiego badania.
Odnośnie do kwestii zbierania danych administracyjnych informuję, że na stronie
Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej rokrocznie publikowane są statystyki
pomocy społecznej. Dane te dostępne są pod adresem
https://www.gov.pl/web/rodzina/statystyki-pomocy-spolecznej
Rozwiązania dotyczące metod zbierania danych statystycznych o osobach w kryzysie
bezdomności w Polsce spełniają normy ustalone w międzynarodowych standardach,
uwzględniając lokalną specyfikę i umożliwiając dokładniejszy, dostosowany do niej pomiar
skali zjawiska bezdomności.
Odnośnie do programów mających na celu wsparcie osób w kryzysie bezdomności
informuję, że w Ministerstwie od kilku lat z powodzeniem realizowany jest program
„Pokonać bezdomność. Program pomocy osobom bezdomnym”. W roku 2025
przeznaczono prawie dwukrotnie więcej środków na ten cel niż poprzednio, czyli 10 500
000 zł. Dofinansowaniem objęto 68 projektów.
Głównym celem programu jest inspirowanie i wspieranie inicjatyw nakierowanych
na przeciwdziałanie problemowi bezdomności i jego możliwe rozwiązanie. Przedsięwzięcie
zakłada też inspirowanie do wdrażania nowych metod pracy z osobami w kryzysie
bezdomności oraz projektów ich aktywizacji społecznej i zawodowej. Inicjatywa ma
-- 2 of 4 --
tel. 222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzin
charakter uzupełniający wobec ustawowych obowiązków samorządów gmin w zakresie
przeciwdziałania bezdomności, wspiera też działalność podmiotów pozarządowych
funkcjonujących w obszarze pomocy społecznej.
Ponadto, ze środków Funduszy Europejskich dla Rozwoju Społecznego wdrażane będą dwa
projekty wspierające tworzenie mieszkań treningowych i wspomaganych oraz zmierzające
do aktualizacji Ogólnopolskiego Badania Liczby Osób Bezdomnych. Ich wartość to w sumie
44 mln zł. Oba zakładają współpracę z doświadczonymi organizacjami pozarządowymi
działającymi w obszarze wsparcia osób w kryzysie bezdomności.
Informuję, że w roku 2024 w resorcie powołano Zespół do Spraw Reformy Systemu
Pomocy Społecznej złożony z ekspertów, praktyków i naukowców. W jego składzie znalazły
się też osoby reprezentujące organizacje pozarządowe, w tym te, które działają w obszarze
przeciwdziałania bezdomności. Do zadań zespołu należy dokonanie analizy i ocena
adekwatności funkcjonujących w ramach systemu pomocy społecznej rozwiązań w zakresie
m.in. dostępności świadczeń, usług i innych form wsparcia, a także sytuacji pracowników
systemu pomocy społecznej. Na tej podstawie opracowano propozycje zmian systemowych
– także tych mających zastosowanie do kwestii związanych z niesieniem pomocy osobom
w kryzysie bezdomności - które uwzględniono w projekcie ustawy o zmianie ustawy
o pomocy społecznej oraz niektórych innych ustaw. Projekt został wpisany do wykazu prac
legislacyjnych i programowych Rady Ministrów pod numerem UD315.
Zaproponowane w projekcie zmiany dotyczą również przepisów regulujących kwestie
uporządkowania i rozwoju mieszkalnictwa wspomaganego i treningowego, m.in. dotyczące
możliwości prowadzenia ich przez organizacje pozarządowe, o których mowa w art. 3 ust.
2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie
oraz przez podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 tego aktu, prowadzące działalność w
zakresie pomocy społecznej, pieczy zastępczej lub integracji oraz reintegracji zawodowej i
społecznej osób zagrożonych wykluczeniem społecznym (z wyłączeniem trybu zlecania
zadania z pomocy społecznej, o którym mowa w art. 25 ustawy). Planowany termin
przyjęcia projektu to I kwartał 2026 r. Trzeba przy tym zaznaczyć, że prace nad projektem
nowelizacji ustawy trwają, a jego kształt może ulec zmianom w trakcie procesu
legislacyjnego.
W obszarze pieczy zastępczej jednym z najważniejszych zadań pozostaje stworzenie
pełnoletnim wychowankom opuszczającym pieczę zastępczą jak najlepszych warunków
do rozpoczęcia samodzielnego życia. Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy
o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2025 r. poz. 49) osobie
opuszczającej rodzinę zastępczą, rodzinny dom dziecka, placówkę opiekuńczo-
wychowawczą lub regionalną placówkę opiekuńczo-terapeutyczną, w przypadku gdy
umieszczenie w pieczy zastępczej nastąpiło na podstawie orzeczenia sądu, po osiągnięciu
przez nią pełnoletności:
— przyznaje się pomoc na kontynuowanie nauki, usamodzielnienie, zagospodarowanie;
— udziela się pomocy w uzyskaniu odpowiednich warunków mieszkaniowych
i zatrudnienia;
— zapewnia się pomoc prawną i psychologiczną.
Kierownictwo Resortu dostrzega problem wciąż niedostatecznego nacisku na skuteczne
usamodzielnianie wychowanków pieczy zastępczej. Mając na uwadze potrzebę
wprowadzenia kompleksowych zmian o charakterze ustawowym w Ministerstwie
przygotowano projekt nowelizacji ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy
zastępczej.
-- 3 of 4 --
tel. 222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzin
Aktualnie projekt ustawy o zmianie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy
zastępczej oraz ustawy o zmianie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej
(UD166) znajduje się na etapie Komisji Prawniczej. Nowelizacja stanowi jeden z elementów
reformy systemu wspierania rodziny i pieczy zastępczej. Jednocześnie na bieżąco
analizowana jest potrzeba wprowadzania kolejnych zmian w tym obszarze.
Projekt zakłada zmiany w procesie usamodzielniania i pogłębione wsparcie osób
usamodzielnianych, tak aby zagwarantować młodzieży opuszczającej pieczę zastępczą jak
najlepszy start w dorosłość. Proponowane przepisy dotyczą m.in. wprowadzenia
wcześniejszego rozpoczęcia procesu usamodzielniania (od 16 roku życia) i zmian programu
usamodzielnienia (dodania terminów realizacji poszczególnych działań, uzgodnionego
sposobu wydatkowania środków finansowych i miejsca, w którym wychowanek zamierza
się osiedlić po opuszczeniu pieczy zastępczej). Nowelizacja obejmuje też wprowadzenie
zmian w zadaniach opiekuna usamodzielnienia oraz w warunkach, jakie musi spełniać osoba
będąca opiekunem. Celem tych działań jest profesjonalizacja usamodzielnień i
wprowadzenie ewaluacji skuteczności procesu po jego zakończeniu. Zgodnie z założeniami
nowelizacji nastąpi również zwiększenie kwoty świadczenia na kontynuowanie nauki dla
usamodzielnianych wychowanków pieczy zastępczej.
W ramach nowelizacji zaproponowano rozszerzenie możliwości działania placówek
opiekuńczo-wychowawczych o udzielanie wsparcia pełnoletnim wychowankom już po tym,
jak je opuścili. Przyjmuje się, że po wejściu w życie znowelizowanych przepisów możliwe
będzie prowadzenie przez placówki mieszkań treningowych dla wychowanków i rodzin
w ramach reintegracji czy grup usamodzielnienia.
Z wyrazami szacunku
z up. Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej
Katarzyna Nowakowska
Podsekretarz Stanu
/-kwalifikowany podpis elektroniczny-/
-- 4 of 4 --
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzina
BM-II.059.1.642.2025
Warszawa, /elektroniczny znacznik czasu/
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 14048 Pani Posłanki Marty Stożek, w sprawie bezdomności
młodzieży i młodych dorosłych oraz braku systemowych rozwiązań wspierających tę grupę,
proszę przyjąć wyjaśnienia pozostające we właściwości Ministra Rodziny, Pracy i Polityki
Społecznej.
Bezdomność jest jedną z najbardziej dramatycznych form wykluczenia społecznego,
wiążącą się m.in. ze stygmatyzacja, marginalizacją i negatywnym społecznym postrzeganiem
osób, które się z nią zmagają. Reforma modelu wsparcia osób w kryzysie bezdomności,
nastawiona również na pomoc młodym bezdomnym między 18 a 25 rokiem życia, mająca
na celu reintegrację i rozwijanie usług środowiskowych, jest przez
Kierownictwo Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej traktowana jako zadanie
priorytetowe.
Obecnie w Resorcie trwają prace nad zmianami legislacyjnymi mającymi na celu poprawę
sytuacji i zapewnienie dodatkowego wsparcia osobom młodym – również tym z nich, które
zmagają się z kryzysem bezdomności. Warto podkreślić, że na tym polu Kierownictwo
MRPiPS współpracuje zarówno z działającymi w tym obszarze organizacjami
pozarządowymi, takimi jak Fundacja „Po Drugie”, jak również z Rzecznikiem Praw Dziecka.
Zasady, formy i sposoby wsparcia osób w kryzysie bezdomności regulują przepisy ustawy
z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1214 i 1302 oraz z 2026
r. poz. 26), w których sformułowano definicję osoby bezdomnej, wskazano bezdomność
jako jeden z powodów przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, uregulowano formy
pomocy mające na celu usamodzielnienie się osób bezdomnych, zdefiniowano rodzaje
placówek oferujących im wsparcie i określono zadania dla poszczególnych szczebli
administracji publicznej w zakresie przeciwdziałania bezdomności.
Należy podkreślić, że do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym, na podstawie
art. 17 ust. 1 punkt 3 ustawy o pomocy społecznej, należy udzielanie schronienia,
zapewnienie posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom, które nie mają do nich dostępu.
Trzeba przy tym zaznaczyć, że Kierownictwo Ministerstwa pracuje nad rozwiązaniami
systemowymi, w celu zwiększenia efektywności wsparcia udzielanego osobom młodym.
Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej osobie pełnoletniej, która ze względu
na trudną sytuację życiową, wiek, niepełnosprawność lub chorobę potrzebuje wsparcia
w codziennym funkcjonowaniu, ale nie wymaga usług w zakresie świadczonym przez
jednostkę całodobowej opieki, może zostać przyznane wsparcie świadczone w mieszkaniu
treningowym albo wspomaganym. Rozwiązania te są zbieżne z podejściem „Najpierw
Mieszkanie” (ang. Housing First). Obecny projekt nowelizacji nie przewiduje dopuszczenia
udzielania wsparcia przez inne jednostki. Przepis wskazanego artykułu odnosi się
w szczególności do osób: z zaburzeniami psychicznymi; w kryzysie bezdomności;
opuszczających pieczę zastępczą (w rozumieniu przepisów o wspieraniu rodziny i systemie
-- 1 of 4 --
tel. 222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzin
pieczy zastępczej), młodzieżowy ośrodek wychowawczy, okręgowy ośrodek wychowawczy,
zakład poprawczy, schronisko dla nieletnich; cudzoziemców, którzy uzyskali
w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy, ochronę uzupełniającą lub zezwolenie na
pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 przesłanki
obligatoryjnego udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną ust.
1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
Odnośnie do pytania o przeprowadzenie badania skali i charakterystyki problemu
bezdomności osób młodych wyjaśniam, że informacje na ten temat pozyskiwane są m.in.
w drodze analizy wyników Ogólnopolskiego Badania Liczby Osób Bezdomnych. Badanie
przeprowadzane jest na podstawie art. 23 ust. 1 punkt 2 ustawy o pomocy społecznej.
Przepis ten stanowi, że do zadań ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego
należy „zlecanie i finansowanie badań, ekspertyz i analiz w obszarze pomocy społecznej”.
Ustawa nie określa częstotliwości przeprowadzania badań. Pełny kwestionariusz badania
dotyczy przyczyn bezdomności danej osoby, jej aktualnej sytuacji oraz potrzeb i zawiera
pytania o:
— wiek;
— płeć;
— stan cywilny;
— wykształcenie;
— miejsce przebywania;
— obywatelstwo;
— kwestie meldunkowe (gmina przebywania a gmina ostatniego zameldowania);
— czas od jakiego osoba znajduje się w kryzysie bezdomności;
— źródła ew. dochodu, zatrudnienie i gospodarowanie;
— przyczyny znalezienia się w kryzysie bezdomności, w tym również dotyczące osób
LBGT+;
— formy pomocy, z których dana osoba korzysta;
— obszary, w których osoba oczekuje szczególnej pomocy.
W bieżącym roku planowane jest ponowne przeprowadzenie ogólnopolskiego badania.
Odnośnie do kwestii zbierania danych administracyjnych informuję, że na stronie
Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej rokrocznie publikowane są statystyki
pomocy społecznej. Dane te dostępne są pod adresem
https://www.gov.pl/web/rodzina/statystyki-pomocy-spolecznej
Rozwiązania dotyczące metod zbierania danych statystycznych o osobach w kryzysie
bezdomności w Polsce spełniają normy ustalone w międzynarodowych standardach,
uwzględniając lokalną specyfikę i umożliwiając dokładniejszy, dostosowany do niej pomiar
skali zjawiska bezdomności.
Odnośnie do programów mających na celu wsparcie osób w kryzysie bezdomności
informuję, że w Ministerstwie od kilku lat z powodzeniem realizowany jest program
„Pokonać bezdomność. Program pomocy osobom bezdomnym”. W roku 2025
przeznaczono prawie dwukrotnie więcej środków na ten cel niż poprzednio, czyli 10 500
000 zł. Dofinansowaniem objęto 68 projektów.
Głównym celem programu jest inspirowanie i wspieranie inicjatyw nakierowanych
na przeciwdziałanie problemowi bezdomności i jego możliwe rozwiązanie. Przedsięwzięcie
zakłada też inspirowanie do wdrażania nowych metod pracy z osobami w kryzysie
bezdomności oraz projektów ich aktywizacji społecznej i zawodowej. Inicjatywa ma
-- 2 of 4 --
tel. 222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzin
charakter uzupełniający wobec ustawowych obowiązków samorządów gmin w zakresie
przeciwdziałania bezdomności, wspiera też działalność podmiotów pozarządowych
funkcjonujących w obszarze pomocy społecznej.
Ponadto, ze środków Funduszy Europejskich dla Rozwoju Społecznego wdrażane będą dwa
projekty wspierające tworzenie mieszkań treningowych i wspomaganych oraz zmierzające
do aktualizacji Ogólnopolskiego Badania Liczby Osób Bezdomnych. Ich wartość to w sumie
44 mln zł. Oba zakładają współpracę z doświadczonymi organizacjami pozarządowymi
działającymi w obszarze wsparcia osób w kryzysie bezdomności.
Informuję, że w roku 2024 w resorcie powołano Zespół do Spraw Reformy Systemu
Pomocy Społecznej złożony z ekspertów, praktyków i naukowców. W jego składzie znalazły
się też osoby reprezentujące organizacje pozarządowe, w tym te, które działają w obszarze
przeciwdziałania bezdomności. Do zadań zespołu należy dokonanie analizy i ocena
adekwatności funkcjonujących w ramach systemu pomocy społecznej rozwiązań w zakresie
m.in. dostępności świadczeń, usług i innych form wsparcia, a także sytuacji pracowników
systemu pomocy społecznej. Na tej podstawie opracowano propozycje zmian systemowych
– także tych mających zastosowanie do kwestii związanych z niesieniem pomocy osobom
w kryzysie bezdomności - które uwzględniono w projekcie ustawy o zmianie ustawy
o pomocy społecznej oraz niektórych innych ustaw. Projekt został wpisany do wykazu prac
legislacyjnych i programowych Rady Ministrów pod numerem UD315.
Zaproponowane w projekcie zmiany dotyczą również przepisów regulujących kwestie
uporządkowania i rozwoju mieszkalnictwa wspomaganego i treningowego, m.in. dotyczące
możliwości prowadzenia ich przez organizacje pozarządowe, o których mowa w art. 3 ust.
2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie
oraz przez podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 tego aktu, prowadzące działalność w
zakresie pomocy społecznej, pieczy zastępczej lub integracji oraz reintegracji zawodowej i
społecznej osób zagrożonych wykluczeniem społecznym (z wyłączeniem trybu zlecania
zadania z pomocy społecznej, o którym mowa w art. 25 ustawy). Planowany termin
przyjęcia projektu to I kwartał 2026 r. Trzeba przy tym zaznaczyć, że prace nad projektem
nowelizacji ustawy trwają, a jego kształt może ulec zmianom w trakcie procesu
legislacyjnego.
W obszarze pieczy zastępczej jednym z najważniejszych zadań pozostaje stworzenie
pełnoletnim wychowankom opuszczającym pieczę zastępczą jak najlepszych warunków
do rozpoczęcia samodzielnego życia. Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy
o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2025 r. poz. 49) osobie
opuszczającej rodzinę zastępczą, rodzinny dom dziecka, placówkę opiekuńczo-
wychowawczą lub regionalną placówkę opiekuńczo-terapeutyczną, w przypadku gdy
umieszczenie w pieczy zastępczej nastąpiło na podstawie orzeczenia sądu, po osiągnięciu
przez nią pełnoletności:
— przyznaje się pomoc na kontynuowanie nauki, usamodzielnienie, zagospodarowanie;
— udziela się pomocy w uzyskaniu odpowiednich warunków mieszkaniowych
i zatrudnienia;
— zapewnia się pomoc prawną i psychologiczną.
Kierownictwo Resortu dostrzega problem wciąż niedostatecznego nacisku na skuteczne
usamodzielnianie wychowanków pieczy zastępczej. Mając na uwadze potrzebę
wprowadzenia kompleksowych zmian o charakterze ustawowym w Ministerstwie
przygotowano projekt nowelizacji ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy
zastępczej.
-- 3 of 4 --
tel. 222-500-108 ul. Nowogrodzka 1/3/5
info@mrpips.gov.pl 00-513 Warszawa
https://www.gov.pl/web/rodzin
Aktualnie projekt ustawy o zmianie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy
zastępczej oraz ustawy o zmianie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej
(UD166) znajduje się na etapie Komisji Prawniczej. Nowelizacja stanowi jeden z elementów
reformy systemu wspierania rodziny i pieczy zastępczej. Jednocześnie na bieżąco
analizowana jest potrzeba wprowadzania kolejnych zmian w tym obszarze.
Projekt zakłada zmiany w procesie usamodzielniania i pogłębione wsparcie osób
usamodzielnianych, tak aby zagwarantować młodzieży opuszczającej pieczę zastępczą jak
najlepszy start w dorosłość. Proponowane przepisy dotyczą m.in. wprowadzenia
wcześniejszego rozpoczęcia procesu usamodzielniania (od 16 roku życia) i zmian programu
usamodzielnienia (dodania terminów realizacji poszczególnych działań, uzgodnionego
sposobu wydatkowania środków finansowych i miejsca, w którym wychowanek zamierza
się osiedlić po opuszczeniu pieczy zastępczej). Nowelizacja obejmuje też wprowadzenie
zmian w zadaniach opiekuna usamodzielnienia oraz w warunkach, jakie musi spełniać osoba
będąca opiekunem. Celem tych działań jest profesjonalizacja usamodzielnień i
wprowadzenie ewaluacji skuteczności procesu po jego zakończeniu. Zgodnie z założeniami
nowelizacji nastąpi również zwiększenie kwoty świadczenia na kontynuowanie nauki dla
usamodzielnianych wychowanków pieczy zastępczej.
W ramach nowelizacji zaproponowano rozszerzenie możliwości działania placówek
opiekuńczo-wychowawczych o udzielanie wsparcia pełnoletnim wychowankom już po tym,
jak je opuścili. Przyjmuje się, że po wejściu w życie znowelizowanych przepisów możliwe
będzie prowadzenie przez placówki mieszkań treningowych dla wychowanków i rodzin
w ramach reintegracji czy grup usamodzielnienia.
Z wyrazami szacunku
z up. Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej
Katarzyna Nowakowska
Podsekretarz Stanu
/-kwalifikowany podpis elektroniczny-/
-- 4 of 4 --