Interpelacja nr 13826
Interpelacja w sprawie realizacji Narodowego Celu Wskaźnikowego oraz bezpieczeństwa krajowego rynku biopaliw
Zgłaszający:
•
Adresat:
Klimat, Energia i Środowisko (100%)
Infrastruktura i Transport (30%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie realizacji Narodowego Celu Wskaźnikowego oraz bezpieczeństwa krajowego rynku biopaliw
Interpelacja nr 13826
do ministra klimatu i środowiska
w sprawie realizacji Narodowego Celu Wskaźnikowego oraz bezpieczeństwa krajowego rynku biopaliw
Zgłaszający: Maciej Małecki, Paweł Sałek
Data wpływu: 26-11-2025
Szanowna Pani Minister,
wprowadzany przez rząd system Narodowego Celu Wskaźnikowego w sposób bezpośredni wpływa na koszty prowadzenia działalności gospodarczej, ceny paliw oraz funkcjonowanie całego rynku paliwowego w Polsce. W tym kontekście szczególnie istotne jest, aby mechanizmy narzucane przedsiębiorcom były nie tylko zgodne z prawem unijnym, lecz przede wszystkim realistyczne, wykonalne i oparte na rzetelnych analizach skutków gospodarczych.
Tymczasem dane Polskiej Organizacji Przemysłu i Handlu Naftowego wskazują, że NCW za rok 2024 został wykonany na poziomie jedynie 9,1%, co rodzi poważne wątpliwości co do zdolności państwa do realizacji znacznie bardziej wymagających poziomów przewidzianych w ustawie z dnia 21 lutego 2025 r. o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych oraz niektórych innych ustaw, wdrażającej dyrektywę RED II. Ustawa ta wprowadza następujący harmonogram:
• 2025 r. – 9,2%,
• 2026 r. – 10,0%,
• 2027 r. – 10,0%,
• 2028 r. – 10,0%,
• 2029 r. – 10,0%,
• 2030 r. – 14,9%.
Dodatkowo udział biokomponentów zaawansowanych, o którym mowa w art. 23c ustawy o biokomponentach i paliwach ciekłych nie może być niższy niż:
• 1% – w roku 2026,
• 1% – w roku 2027,
• 1% – w roku 2028,
• 1% – w roku 2029,
• 3,5% – od roku 2030.
Tak znaczący, skokowy wzrost wskaźników – zarówno NCW, jak i udziału biokomponentów zaawansowanych – wymaga weryfikacji faktycznego przygotowania rynku oraz administracji do ich wdrożenia. Jest to tym bardziej zasadne, że w ostatnim okresie doszło do zaniechania kluczowych inwestycji koncernu Orlen SA w instalacje do produkcji HVO oraz bioetanolu II generacji, co podważa założenia dotyczące krajowych mocy wytwórczych.
Mając na uwadze powyższe, proszę o odpowiedź na następujące pytania:
1. Jaka była krajowa produkcja biododatków do paliw w ostatnich pięciu latach (rok po roku), z podziałem na bioetanol oraz estry etylowe?
2. Jak kształtował się w ciągu ostatnich pięciu lat import i eksport biododatków do paliw (w tym handel wewnątrzunijny), z podziałem na bioetanol oraz estry etylowe?
3. W jaki sposób – zdaniem Ministerstwa Klimatu i Środowiska – Polska wypełni wymóg osiągnięcia 3,5% udziału biokomponentów zaawansowanych w 2030 r.? Czy przewidywane jest rozpoczęcie lub rozszerzenie krajowej produkcji, czy też konieczny będzie import? Jeżeli import będzie niezbędny, jaka jest szacowana skala w tys. ton rocznie? Jakich rodzajów biokomponentów zaawansowanych dotyczy ta prognoza? W jakiej części cel ten zostanie zrealizowany za pomocą elektromobilności?
4. O ile – według analiz ministerstwa – wzrosną ceny biokomponentów wskutek podniesienia wskaźnika NCW o 49% oraz udziału biokomponentów zaawansowanych o 250% pomiędzy 2029 a 2030 r.?
5. Jaki procent prognozowanego zapotrzebowania na poszczególne biokomponenty w 2030 r. zostanie pokryty przez krajową produkcję? Jakie są przewidywania w kontekście rezygnacji z inwestycji Orlenu w instalacje HVO i bioetanolu II generacji?
6. Czy wobec znaczących zmian na rynku oraz w otoczeniu regulacyjnym, jakie zaszły w ostatnich 12 miesiącach, ministerstwo planuje przedstawić nowelizację ustawy korygującą ścieżkę dojścia do poziomów 14,9% NCW oraz 3,5% udziału biokomponentów zaawansowanych? Jeżeli tak – w jakim horyzoncie czasowym?
Przedstawione pytania mają na celu uzyskanie informacji niezbędnych do oceny, czy rząd w sposób odpowiedzialny i realistyczny zarządza polityką w obszarze biopaliw, oraz czy narzucane na rynek obowiązki nie doprowadzą do gwałtownego wzrostu cen i zwiększenia zależności Polski od importu. Ustalenie realnego stanu przygotowania państwa do realizacji przyjętych wskaźników jest kluczowe dla kontroli działań ministerstwa i zapewnienia, że polityka publiczna nie będzie prowadzona kosztem polskich przedsiębiorców i obywateli.
Z poważaniem
Maciej Małecki
Poseł na Sejm
Interpelacja nr 13826
do ministra klimatu i środowiska
w sprawie realizacji Narodowego Celu Wskaźnikowego oraz bezpieczeństwa krajowego rynku biopaliw
Zgłaszający: Maciej Małecki, Paweł Sałek
Data wpływu: 26-11-2025
Szanowna Pani Minister,
wprowadzany przez rząd system Narodowego Celu Wskaźnikowego w sposób bezpośredni wpływa na koszty prowadzenia działalności gospodarczej, ceny paliw oraz funkcjonowanie całego rynku paliwowego w Polsce. W tym kontekście szczególnie istotne jest, aby mechanizmy narzucane przedsiębiorcom były nie tylko zgodne z prawem unijnym, lecz przede wszystkim realistyczne, wykonalne i oparte na rzetelnych analizach skutków gospodarczych.
Tymczasem dane Polskiej Organizacji Przemysłu i Handlu Naftowego wskazują, że NCW za rok 2024 został wykonany na poziomie jedynie 9,1%, co rodzi poważne wątpliwości co do zdolności państwa do realizacji znacznie bardziej wymagających poziomów przewidzianych w ustawie z dnia 21 lutego 2025 r. o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych oraz niektórych innych ustaw, wdrażającej dyrektywę RED II. Ustawa ta wprowadza następujący harmonogram:
• 2025 r. – 9,2%,
• 2026 r. – 10,0%,
• 2027 r. – 10,0%,
• 2028 r. – 10,0%,
• 2029 r. – 10,0%,
• 2030 r. – 14,9%.
Dodatkowo udział biokomponentów zaawansowanych, o którym mowa w art. 23c ustawy o biokomponentach i paliwach ciekłych nie może być niższy niż:
• 1% – w roku 2026,
• 1% – w roku 2027,
• 1% – w roku 2028,
• 1% – w roku 2029,
• 3,5% – od roku 2030.
Tak znaczący, skokowy wzrost wskaźników – zarówno NCW, jak i udziału biokomponentów zaawansowanych – wymaga weryfikacji faktycznego przygotowania rynku oraz administracji do ich wdrożenia. Jest to tym bardziej zasadne, że w ostatnim okresie doszło do zaniechania kluczowych inwestycji koncernu Orlen SA w instalacje do produkcji HVO oraz bioetanolu II generacji, co podważa założenia dotyczące krajowych mocy wytwórczych.
Mając na uwadze powyższe, proszę o odpowiedź na następujące pytania:
1. Jaka była krajowa produkcja biododatków do paliw w ostatnich pięciu latach (rok po roku), z podziałem na bioetanol oraz estry etylowe?
2. Jak kształtował się w ciągu ostatnich pięciu lat import i eksport biododatków do paliw (w tym handel wewnątrzunijny), z podziałem na bioetanol oraz estry etylowe?
3. W jaki sposób – zdaniem Ministerstwa Klimatu i Środowiska – Polska wypełni wymóg osiągnięcia 3,5% udziału biokomponentów zaawansowanych w 2030 r.? Czy przewidywane jest rozpoczęcie lub rozszerzenie krajowej produkcji, czy też konieczny będzie import? Jeżeli import będzie niezbędny, jaka jest szacowana skala w tys. ton rocznie? Jakich rodzajów biokomponentów zaawansowanych dotyczy ta prognoza? W jakiej części cel ten zostanie zrealizowany za pomocą elektromobilności?
4. O ile – według analiz ministerstwa – wzrosną ceny biokomponentów wskutek podniesienia wskaźnika NCW o 49% oraz udziału biokomponentów zaawansowanych o 250% pomiędzy 2029 a 2030 r.?
5. Jaki procent prognozowanego zapotrzebowania na poszczególne biokomponenty w 2030 r. zostanie pokryty przez krajową produkcję? Jakie są przewidywania w kontekście rezygnacji z inwestycji Orlenu w instalacje HVO i bioetanolu II generacji?
6. Czy wobec znaczących zmian na rynku oraz w otoczeniu regulacyjnym, jakie zaszły w ostatnich 12 miesiącach, ministerstwo planuje przedstawić nowelizację ustawy korygującą ścieżkę dojścia do poziomów 14,9% NCW oraz 3,5% udziału biokomponentów zaawansowanych? Jeżeli tak – w jakim horyzoncie czasowym?
Przedstawione pytania mają na celu uzyskanie informacji niezbędnych do oceny, czy rząd w sposób odpowiedzialny i realistyczny zarządza polityką w obszarze biopaliw, oraz czy narzucane na rynek obowiązki nie doprowadzą do gwałtownego wzrostu cen i zwiększenia zależności Polski od importu. Ustalenie realnego stanu przygotowania państwa do realizacji przyjętych wskaźników jest kluczowe dla kontroli działań ministerstwa i zapewnienia, że polityka publiczna nie będzie prowadzona kosztem polskich przedsiębiorców i obywateli.
Z poważaniem
Maciej Małecki
Poseł na Sejm
Odpowiedź urzędowa
Sekretarz stanu Urszula Zielińska
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Dużo ogólników
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
63%
Konkretność
37%
Odpowiedź zawiera znaczną ilość ogólników lub zapowiedzi dalszych analiz przy ograniczonej liczbie konkretów.
Twarde liczby / kwoty
0 kwot, 15 %
Precyzyjne daty
8
Odpowiedź na punkty
✓ Tak (Ad 1, Pkt...)
Gęstość faktów
4.7 / 1k zn.
- Podaje wskaźniki procentowe (15)
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (8)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
- Wykryto zwrot wymijający: „nie posiada informacji” (brak danych / ewidencji w resorcie)
Zidentyfikowane zwroty wymijające:
„nie posiada informacji”
(2x)
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
18178 znaków
Telefon: (+48) 22 369 29 00 ul. Wawelska 52/54, 00-922 Warszawa
info@klimat.gov.pl Ministerstwo Klimatu i Środowiska
www.gov.pl/klimat
Działamy zgodnie z EMAS - zarządzając instytucją, dbamy o środowisko
DOZE-BIO.050.9.2025.JK
4159126.16785347.13635116
Warszawa, 30-12-2025
Pan Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu RP
Szanowny Panie Marszałku,
w związku z interpelacją nr K10INT13826 Panów Posłów Macieja Małeckiego oraz Pawła
Sałka przekazuję odpowiedź w kompetencji Ministra Klimatu i Środowiska.
1. Jaka była krajowa produkcja biododatków do paliw w ostatnich pięciu latach (rok po
roku), z podziałem na bioetanol oraz estry etylowe?
Przedstawiam poniżej tabelę z wartościami wskazanymi w pytaniu, z podziałem na bioetanol
oraz estry metylowe:
rok estry metylowe (t) Bioetanol (t)
2020 846 307,528 201 595,287
2021 905 202,236 248 205,650
2022 910 528,919 301 182,303
2023 900 675,989 310 972,272
2024 975 539,983 396 561,604
2. Jak kształtował się w ciągu ostatnich pięciu lat import i eksport biododatków do paliw
(w tym handel wewnątrzunijny), z podziałem na bioetanol oraz estry etylowe?
Przedstawiam poniżej tabelę z wartościami wskazanymi w pytaniu, z podziałem na bioetanol
oraz estry metylowe:
estry metylowe (t) Bioetanol (t)
rok Import (w tym
handel
wewnątrzunijny)
eksport Import (w tym handel
wewnątrz unijny) eksport
2020 300 493,986 338 959 64 462,927 1 938
2021 365 167,578 346 141 27 534,960 7 666
-- 1 of 6 --
2022 364 901,002 340 288 22 643,795 27 771
2023 344 707,433 251 777 16 064,266 27 634
2024 418 592,093 343 709 93 822,307 36 523
3. W jaki sposób – zdaniem Ministerstwa Klimatu i Środowiska – Polska wypełni wymóg
osiągnięcia 3,5% udziału biokomponentów zaawansowanych w 2030 r.? Czy
przewidywane jest rozpoczęcie lub rozszerzenie krajowej produkcji, czy też konieczny
będzie import? Jeżeli import będzie niezbędny, jaka jest szacowana skala w tys. ton
rocznie? Jakich rodzajów biokomponentów zaawansowanych dotyczy ta prognoza?
W jakiej części cel ten zostanie zrealizowany za pomocą elektromobilności?
W zakresie właściwości Ministra Klimatu i Środowiska, dalej: „MKiŚ” uprzejmie informuję,
że wymóg osiągnięcia w 2030 r. 3,5% udziału biokomponentów zaawansowanych wynika
z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r.
w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, dalej: „RED 2018/2001
((Dz. Urz. UE L 328 z 21.12.2018, str. 82, Dz. Urz. UE L 311 z 25.09.2020, str. 11, Dz. Urz.
UE L 41 z 22.02.2022, str. 37, Dz. Urz. UE L 139 z 18.05.2022, str. 1)”. Podcel ten dotyczy
wyłącznie paliw wytwarzanych z surowców wymienionych w Załączniku IX, część A oraz
tożsamym załączniku nr 1 do ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach
i biopaliwach ciekłych (Dz.U. 2025 poz. 901), dalej: „ustawa BIO”, i znajduje
odzwierciedlenie w krajowych przepisach regulujących realizację Narodowego Celu
Wskaźnikowego (NCW) w zakresie zapewnienia minimalnego udziału biokomponentów
zaawansowanych (art. 23c oraz art. 35a ust. 4 ustawy BIO).
W krótkim i średnim horyzoncie podstawą dojścia do 3,5% będzie model mieszany, łączący
rozwój krajowej podaży w obszarze biometanu z odpadów i pozostałości oraz stopniowe
zwiększanie dostępności ciekłych biokomponentów zaawansowanych (np. HVO czy
etanolu lignocelulozowego) stosowanych w paliwach i biopaliwach ciekłych.
W uzupełnieniu krajowych mocy, w razie potrzeby przewiduje się „bezpiecznik” w postaci
nabycia wewnątrzwspólnotowego lub pozyskania z importu, ciekłych lub gazowych
biokomponentów zaawansowanych, spełniających kryteria dyrektywy 2018/2001.
Kierunek ten jest spójny z założeniami projektu aKPEiK opublikowanego przez
Ministerstwo Klimatu i Środowiska w lipcu br. (aktualnie na etapie finalizacji w Ministerstwie
Energii) i odpowiada na wymogi unijne.
W warunkach polskiego rynku, biokomponenty zaawansowane będą stanowiły przede
wszystkim uzupełnienie realizacji NCW po wykorzystaniu dostępnych i efektywnych
kosztowo składowych, takich jak: biokomponenty wytworzone z roślin spożywczych
i paszowych (z ograniczeniami wynikającymi z dyrektywy 2018/2001), odnawialna energia
elektryczna z OZE wykorzystana w transporcie oraz biometan kwalifikowany do rozliczeń
transportowych. Dodatkowo należy uwzględnić specyfikę miksu paliw (benzyny silnikowe
vs olej napędowy) oraz poziom wykorzystania innych dostępnych rynkowo składowych
NCW.
Szacunek wolumenów importu po stronie ministerstwa obarczony jest istotną
niepewnością, ponieważ ostateczne wielkości zależą od indywidualnych decyzji
przedsiębiorców oraz od tempa i skali podejmowanych przez nich inwestycji. Obecnie
projekty w obszarze zaawansowanych biopaliw nie są realizowane na szeroką skalę, a mając
na uwadze czasochłonność procesu inwestycyjnego oraz ograniczony horyzont do roku
2030, należy przyjąć, że znacząca część zapotrzebowania na biokomponenty II generacji
-- 2 of 6 --
będzie musiała zostać pokryta zakupami z zewnątrz. Jednocześnie MKiŚ będzie
monitorował sytuację rynkową i sygnały inwestycyjne oraz w miarę potrzeby podejmował
działania ułatwiające dywersyfikację źródeł zaopatrzenia.
Jednocześnie, odpowiadając na pytanie o elektromobilność, należy zaznaczyć, że energia
elektryczna w transporcie podnosi łączny udział OZE w transporcie (RES-T) i jest elementem
bilansu NCW (29% celu), lecz nie wchodzi do realizacji specyficznego podcelu 3,5% dla
biokomponentów zaawansowanych. W praktyce oznacza to, że elektryfikacja wspiera
ogólną ścieżkę dojścia do celów transportowych, ale nie może substytuować wymaganego
minimalnego udziału. Niemniej należy wskazać, że wg aKPEiK prognozowany udział
odnawialnej energii elektrycznej, w całości realizacji celu, wynosi odpowiednio 1,7 % dla aut
elektrycznych i hybrydowych oraz 1,3% dla kolei.
Podsumowując, resort zakłada ostrożne, etapowe wypełnianie minimalnego progu 3,5% w
2030 r. – poprzez rozwój krajowych projektów biometanowych oraz stopniowe zwiększanie
dostępności zaawansowanych biopaliw ciekłych. Mając na uwadze czasochłonność procesu
inwestycyjnego i ograniczony horyzont do 2030 r., należy liczyć się z udziałem importu w
bilansie tych paliw. Szacunek jego skali po stronie ministerstwa pozostaje trudny i zależy od
indywidualnych decyzji przedsiębiorców oraz harmonogramów realizacji zaplanowanych
inwestycji.
4. O ile – według analiz ministerstwa – wzrosną ceny biokomponentów wskutek
podniesienia wskaźnika NCW o 49% oraz udziału biokomponentów zaawansowanych o
250% pomiędzy 2029 a 2030 r.?
Uprzejmie informuję, że na obecnym etapie nie jest zasadne wskazywanie konkretnych
wartości dotyczących zmian cen samych biokomponentów, ponieważ ich poziom zależy od
wielu zmiennych rynkowych (dostępności surowców kwalifikowanych, dojrzałości
technologii, kosztów certyfikacji i logistyki) oraz od indywidualnych decyzji podmiotów
zobowiązanych do realizacji NCW. Profil ścieżki regulacyjnej został ukształtowany w taki
sposób, aby większy przyrost obowiązków przypadł na rok docelowy i tym samym
mitygował wpływ celu na lata wcześniejsze, ograniczając ryzyko przedwczesnej presji na
wzrost cen biokomponentów. Rozwiązanie to wynika z przepisów dyrektywy 2018/2001,
oraz ich implementacji w ustawie BIO, która wyznacza poziomy NCW oraz minimalny udział
biokomponentów zaawansowanych w perspektywie do 2030 r.
Jednocześnie należy podkreślić, że podmioty, dysponując odpowiednio wczesną informacją
o wzroście celu, mogą przedsięwziąć działania łagodzące ewentualną presję kosztową
wynikającą z podaży biokomponentów, w szczególności poprzez dywersyfikację dostaw
i surowców, zawieranie kontraktów długoterminowych i umów ramowych, optymalizację
miksu technologicznego (w tym rozwój projektów w obszarze biokomponentów
zaawansowanych), usprawnienia procesów certyfikacyjnych oraz rozłożenie w czasie
decyzji inwestycyjnych. W średnim horyzoncie na dywersyfikację podaży wpływa również
aktualizacja Załącznika IX do dyrektywy RED, która poszerza katalog kwalifikowanych
surowców, co sprzyja stabilizacji rynku biokomponentów przy zachowaniu wymogów
zrównoważonego rozwoju.
Z perspektywy MKiŚ, mając na uwadze trwający proces implementacji dyrektywy RED III,
działania będą koncentrować się na bieżącym monitorowaniu uwarunkowań rynkowych
i kosztów po stronie samych biokomponentów, transparentnym komunikowaniu zmian
wymogów oraz prowadzeniu dialogu z podmiotami w celu umożliwienia odpowiedniego
przygotowania i ograniczenia ryzyk kosztowych. Po zakończeniu właściwych etapów
legislacyjnych i publikacji aktów wykonawczych oraz wytycznych Komisji Europejskiej
-- 3 of 6 --
resort zapewni spójne ich wdrożenie do prawa krajowego wraz z niezbędnymi objaśnieniami
praktycznymi.
5. Jaki procent prognozowanego zapotrzebowania na poszczególne biokomponenty w
2030 r. zostanie pokryty przez krajową produkcję? Jakie są przewidywania w kontekście
rezygnacji z inwestycji Orlenu w instalacje HVO i bioetanolu II generacji?
Na wstępie należy podkreślić, że MKiŚ nie posiada informacji świadczących o rezygnacji z
powyższych inwestycji przez PKN ORLEN.
W zakresie merytorycznym tego pytania uprzejmie informuję, że nie przedstawiamy
wartości liczbowych, gdyż są one na obecnym etapie zależne od decyzji rynkowych i
obarczone istotną niepewnością. Ocena, jaki procent prognozowanego zapotrzebowania na
poszczególne biokomponenty w 2030 r. zostanie pokryty przez krajową produkcję, zależy
od szeregu decyzji inwestycyjnych i zakupowych podmiotów oraz od uwarunkowań
surowcowych i certyfikacyjnych.
Dla potrzeb odpowiedzi przyjmujemy standardowe grupy produktów zgodne z ustawą BIO
i prawem unijnym: bioetanol oraz estry metylowe kwasów tłuszczowych wytworzone
z surowców spożywczych i paszowych), biowęglowodory ciekłe/HVO i etanol II generacji
(E2G rozumiany jako biokomponent zaawansowany), a także biometan kwalifikowany jako
biokomponent zaawansowany do rozliczeń transportowych. Podstawę prawną stanowią
natomiast dyrektywy RED 2018/2001, RED 2023/2413 oraz ustawa BIO.
Bioetanol I generacji. W oparciu o dotychczasowe doświadczenia rynkowe i istniejącą,
zaawansowaną bazę wytwórczą można oczekiwać, że praktycznie całość zapotrzebowania
zostanie pokryta z produkcji krajowej, z możliwością uzupełniania importem w zależności
od relacji cen surowców, dostępności mocy i kursów walut. Zakres ten będzie zależał od
stabilności podaży surowców rolnych, kosztów energii i dostępności mocy przerobowych.
Warto również nadmienić o ograniczeniu technicznym wykorzystania tego rodzaju
bioetanolu – tzw. „blending wall”, który determinuje maksymalny poziom objętościowego
blendowania bioetanolu w benzynach dostępnych na rynku. Jest to obecnie 10%
objętościowego udziału bioetanolu w benzynach 95. oktanowych oraz 5% w benzynach 98.
oktanowych.
Estry metylowe (FAME). Segment ten ma, podobnie jak w przypadku etanolu, ugruntowaną
bazę technologiczną i logistyczną, wobec czego można zakładać bardzo wysoki procent
udziału krajowej podaży w pokryciu zapotrzebowania, przy zachowaniu elastyczności
importowej jako „bezpiecznika” wolumenowego i cenowego. Poziom wykorzystania
krajowych mocy pozostaje jednak wrażliwy na sytuację surowcową (oleje roślinne, tłuszcze),
koszty energii oraz marże w łańcuchu dostaw. Należy, podobnie jak w przypadku bioetanolu
I generacji, uwzględnić tzw. „blending wall” – tym razem norma jakościowa dla oleju
napędowego ogranicza udział estrów metylowych do poziomu 7% udziału objętościowego,
należy mieć też również na uwadze szersze wykorzystanie surowców takich jak zużyte oleje
kuchenne tzw. UCO (część B załącznika IX do dyrektywy 2018/2001) czyli przez
biokomponenty zaliczane podwójnie do realizacji celu a niebędące biokomponentami
zaawansowanymi, z uwagi na limity wykorzystania dla surowców spożywczych i paszowych.
Biometan wykorzystywany w transporcie (bioCNG/bioLNG lub w strumieniach
rafineryjnych zgodnie z RED 2018/2001 i RED 2023/2413). W najbliższych latach należy
oczekiwać wzrostu krajowej podaży wraz z pojawianiem się kolejnych instalacji opartych o
odpady biodegradowalne i pozostałości. Tempo skalowania zależeć będzie od tempa
przyłączeń do sieci, kontraktacji i ścieżek certyfikacyjnych. W konsekwencji, w 2030 r. część
zapotrzebowania może zostać pokryta krajowo, a reszta – w razie potrzeby – importem (np.
-- 4 of 6 --
bioLNG) w celu zachowania ciągłości realizacji obowiązków. W ramach wdrażania
dyrektywy 2018/2001 na poziomie krajowym ustawą z dnia 21 lutego 2025 r. o zmianie
ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2025
poz. 303) wprowadzono szereg udogodnień w zakresie stosowania biometanu w sektorze
transportu. Doprecyzowano i wzmocniono ramy certyfikacyjne oraz sprawozdawcze (m.in.
rejestry administratorów systemów, akredytacja jednostek certyfikujących, zasady bilansu
masy i raportowania), co ułatwia rozliczanie biometanu w transporcie i zwiększa
przewidywalność dla inwestorów. Wyraźnie zdefiniowano biometan jako biokomponent
gazowy, a także doprecyzowano, że biokomponenty gazowe mogą być mieszane
z kopalnymi odpowiednikami (CNG/LNG) bez konieczności posiadania koncesji na
wytwarzanie paliw, co usuwa bariery formalne przy domieszce biometanu do paliw
gazowych stosowanych w transporcie. Dostosowano reżim jakościowy dla CNG/LNG
wskazując, że parametry jakościowe odnoszą się do paliwa (CNG/LNG) zawierającego
również biometan, dzięki czemu nie ma potrzeby odrębnego „świadectwa jakości” dla
biometanu jako biokomponentu gazowego. Wystarczy zgodność mieszaniny z
wymaganiami dla CNG/LNG. Zniesiono również obowiązek „podwójności” i rozproszenia
rejestrów certyfikacyjnych dla wytwórców biometanu. wspólnego rejestru administratorów
systemów certyfikacji oraz jednostek certyfikujących, co porządkuje nadzór i upraszcza
praktykę rynkową.
Równolegle procedowany w 2025 r. rządowy projekt tzw. ustawy „wiatrakowej” (ustawa
o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych) zawierał także
rozwiązania sprzyjające rozwojowi biometanu (w tym doprecyzowanie instrumentów
wsparcia i warunków zbytu na potrzeby realizacji obowiązków transportowych). Ustawa
została zawetowana przez Prezydenta RP w sierpniu 2025 r., ale kierunkowe rozwiązania
dla biometanu są kontynuowane w projekcie UD332.
Projekt UD332 ("ustawa o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych
innych ustaw") przewiduje m.in. aukcyjny system wsparcia dla biometanu (powyżej 1 MW),
brak obowiązku sprzedaży biometanu przez wytwórcę objętego mechanizmem wsparcia w
postaci aukcji dla biometanu - w sytuacji sprzedaży biometanu na potrzeby realizacji
obowiązku NCW, ułatwienia dla gazociągów bezpośrednich oraz doprecyzowanie rozliczeń
i lokalizacji instalacji – co ma przyspieszyć inwestycje biometanowe i zwiększyć krajową
podaż do 2030 r.
Biokomponenty zaawansowane w formie ciekłej (HVO/biowęglowodory, E2G – etanol II
generacji). Są to wolumeny kluczowe dla wypełnienia podcelu zaawansowanego, lecz
jednocześnie aktualnie, ze względu na oczywiste ograniczenia wynikające z wczesnego
etapu rozwoju technologii, najbardziej wrażliwe podażowo (ograniczona dostępność
surowców‑resztkowych, dojrzałość technologii, skala projektów). W tym miejscu należy
ponownie podkreślić, że MKiŚ nie posiada informacji świadczących o rezygnacji z projektów
w obszarze HVO/biowęglowodory czy E2G – etanol II generacji, przez PKN ORLEN.
Podsumowując, przy obecnych uwarunkowaniach inwestycyjnych, najbardziej
prawdopodobny obraz na rok 2030 jest następujący:
bioetanol I gen. i estry (FAME) – potencjał krajowej produkcji zapewniający
zabezpieczenie praktycznie całego zapotrzebowania z możliwością uzupełnienia
importem w zależności od warunków rynkowych;
biometan – częściowe pokrycie krajowe rosnące wraz z dojrzewaniem projektów,
z opcją importu w celu ewentualnej konieczności bilansowania;
-- 5 of 6 --
komponenty zaawansowane ciekłe (HVO/E2G) – przy aktualnie ograniczonej
podaży krajowej, możliwa czasowa przewaga importu. Należy jednak podkreślić, że
wskazany rozkład pozostaje warunkowy i zależny od indywidualnych decyzji
przedsiębiorców, tempa procedur, kontraktacji oraz dostępności surowców i
komponentów zgodnych z RED i ustawą krajową. Zadaniem regulatora krajowego
jest stworzenie takiego otoczenia inwestycyjnego, aby stymulować krajową
produkcję zrównoważonych paliw nisko- i bezemisyjnych oraz minimalizować
zapotrzebowanie importowe.
6. Czy wobec znaczących zmian na rynku oraz w otoczeniu regulacyjnym, jakie zaszły
w ostatnich 12 miesiącach, ministerstwo planuje przedstawić nowelizację ustawy
korygującą ścieżkę dojścia do poziomów 14,9% NCW oraz 3,5% udziału biokomponentów
zaawansowanych? Jeżeli tak – w jakim horyzoncie czasowym?
Dyrektywa RED 2023/2413 weszła w życie w listopadzie 2023 r. i przewiduje istotne
zmiany w sektorowych celach oraz zasadach rozliczeń energii odnawialnej w transporcie,
które wymagają transpozycji do polskiego porządku prawnego. Równolegle Komisja
Europejska publikuje dokumenty interpretacyjne wspierające państwa członkowskie
w implementacji, które są na bieżąco uwzględniane w pracach legislacyjnych.
Obecnie trwają prace nad jej wdrożeniem do prawa krajowego w ramach projektu ustawy
o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych – nr w wykazie UC106. Prace
legislacyjne nad projektem wchodzą w etap uzgodnień, opiniowania i konsultacji
publicznych. Na tym etapie każdy zainteresowany podmiot będzie mógł przedstawić
stanowisko, w tym zgłosić uwagi i propozycje doprecyzowań do projektowanych rozwiązań.
Resort zapewni transparentną informację o zakresie prac, udostępni projekty aktów wraz
z uzasadnieniem oraz wskaże terminy i formę składania uwag. Po zakończeniu konsultacji
zgłoszone opinie zostaną przeanalizowane, a wnioski – w miarę możliwości i spójności
z prawem krajowym i unijnym, uwzględnione w dalszym procedowaniu projektu.
Jednocześnie należy podkreślić, że resort klimatu znajduje się w ciągłym dialogu
z przedstawicielami branży oraz interesariuszami projektu na temat możliwości i potencjału
sektora w kontekście wyzwań na rok 2030.
Z wyrazami szacunku
Z up. Ministra
Urszula Zielińska
Sekretarz Stanu
Ministerstwo Klimatu i Środowiska
/ – podpisany cyfrowo/
Do wiadomości:
- Departament do spraw parlamentarnych w KPRM
-- 6 of 6 --
info@klimat.gov.pl Ministerstwo Klimatu i Środowiska
www.gov.pl/klimat
Działamy zgodnie z EMAS - zarządzając instytucją, dbamy o środowisko
DOZE-BIO.050.9.2025.JK
4159126.16785347.13635116
Warszawa, 30-12-2025
Pan Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu RP
Szanowny Panie Marszałku,
w związku z interpelacją nr K10INT13826 Panów Posłów Macieja Małeckiego oraz Pawła
Sałka przekazuję odpowiedź w kompetencji Ministra Klimatu i Środowiska.
1. Jaka była krajowa produkcja biododatków do paliw w ostatnich pięciu latach (rok po
roku), z podziałem na bioetanol oraz estry etylowe?
Przedstawiam poniżej tabelę z wartościami wskazanymi w pytaniu, z podziałem na bioetanol
oraz estry metylowe:
rok estry metylowe (t) Bioetanol (t)
2020 846 307,528 201 595,287
2021 905 202,236 248 205,650
2022 910 528,919 301 182,303
2023 900 675,989 310 972,272
2024 975 539,983 396 561,604
2. Jak kształtował się w ciągu ostatnich pięciu lat import i eksport biododatków do paliw
(w tym handel wewnątrzunijny), z podziałem na bioetanol oraz estry etylowe?
Przedstawiam poniżej tabelę z wartościami wskazanymi w pytaniu, z podziałem na bioetanol
oraz estry metylowe:
estry metylowe (t) Bioetanol (t)
rok Import (w tym
handel
wewnątrzunijny)
eksport Import (w tym handel
wewnątrz unijny) eksport
2020 300 493,986 338 959 64 462,927 1 938
2021 365 167,578 346 141 27 534,960 7 666
-- 1 of 6 --
2022 364 901,002 340 288 22 643,795 27 771
2023 344 707,433 251 777 16 064,266 27 634
2024 418 592,093 343 709 93 822,307 36 523
3. W jaki sposób – zdaniem Ministerstwa Klimatu i Środowiska – Polska wypełni wymóg
osiągnięcia 3,5% udziału biokomponentów zaawansowanych w 2030 r.? Czy
przewidywane jest rozpoczęcie lub rozszerzenie krajowej produkcji, czy też konieczny
będzie import? Jeżeli import będzie niezbędny, jaka jest szacowana skala w tys. ton
rocznie? Jakich rodzajów biokomponentów zaawansowanych dotyczy ta prognoza?
W jakiej części cel ten zostanie zrealizowany za pomocą elektromobilności?
W zakresie właściwości Ministra Klimatu i Środowiska, dalej: „MKiŚ” uprzejmie informuję,
że wymóg osiągnięcia w 2030 r. 3,5% udziału biokomponentów zaawansowanych wynika
z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r.
w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, dalej: „RED 2018/2001
((Dz. Urz. UE L 328 z 21.12.2018, str. 82, Dz. Urz. UE L 311 z 25.09.2020, str. 11, Dz. Urz.
UE L 41 z 22.02.2022, str. 37, Dz. Urz. UE L 139 z 18.05.2022, str. 1)”. Podcel ten dotyczy
wyłącznie paliw wytwarzanych z surowców wymienionych w Załączniku IX, część A oraz
tożsamym załączniku nr 1 do ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach
i biopaliwach ciekłych (Dz.U. 2025 poz. 901), dalej: „ustawa BIO”, i znajduje
odzwierciedlenie w krajowych przepisach regulujących realizację Narodowego Celu
Wskaźnikowego (NCW) w zakresie zapewnienia minimalnego udziału biokomponentów
zaawansowanych (art. 23c oraz art. 35a ust. 4 ustawy BIO).
W krótkim i średnim horyzoncie podstawą dojścia do 3,5% będzie model mieszany, łączący
rozwój krajowej podaży w obszarze biometanu z odpadów i pozostałości oraz stopniowe
zwiększanie dostępności ciekłych biokomponentów zaawansowanych (np. HVO czy
etanolu lignocelulozowego) stosowanych w paliwach i biopaliwach ciekłych.
W uzupełnieniu krajowych mocy, w razie potrzeby przewiduje się „bezpiecznik” w postaci
nabycia wewnątrzwspólnotowego lub pozyskania z importu, ciekłych lub gazowych
biokomponentów zaawansowanych, spełniających kryteria dyrektywy 2018/2001.
Kierunek ten jest spójny z założeniami projektu aKPEiK opublikowanego przez
Ministerstwo Klimatu i Środowiska w lipcu br. (aktualnie na etapie finalizacji w Ministerstwie
Energii) i odpowiada na wymogi unijne.
W warunkach polskiego rynku, biokomponenty zaawansowane będą stanowiły przede
wszystkim uzupełnienie realizacji NCW po wykorzystaniu dostępnych i efektywnych
kosztowo składowych, takich jak: biokomponenty wytworzone z roślin spożywczych
i paszowych (z ograniczeniami wynikającymi z dyrektywy 2018/2001), odnawialna energia
elektryczna z OZE wykorzystana w transporcie oraz biometan kwalifikowany do rozliczeń
transportowych. Dodatkowo należy uwzględnić specyfikę miksu paliw (benzyny silnikowe
vs olej napędowy) oraz poziom wykorzystania innych dostępnych rynkowo składowych
NCW.
Szacunek wolumenów importu po stronie ministerstwa obarczony jest istotną
niepewnością, ponieważ ostateczne wielkości zależą od indywidualnych decyzji
przedsiębiorców oraz od tempa i skali podejmowanych przez nich inwestycji. Obecnie
projekty w obszarze zaawansowanych biopaliw nie są realizowane na szeroką skalę, a mając
na uwadze czasochłonność procesu inwestycyjnego oraz ograniczony horyzont do roku
2030, należy przyjąć, że znacząca część zapotrzebowania na biokomponenty II generacji
-- 2 of 6 --
będzie musiała zostać pokryta zakupami z zewnątrz. Jednocześnie MKiŚ będzie
monitorował sytuację rynkową i sygnały inwestycyjne oraz w miarę potrzeby podejmował
działania ułatwiające dywersyfikację źródeł zaopatrzenia.
Jednocześnie, odpowiadając na pytanie o elektromobilność, należy zaznaczyć, że energia
elektryczna w transporcie podnosi łączny udział OZE w transporcie (RES-T) i jest elementem
bilansu NCW (29% celu), lecz nie wchodzi do realizacji specyficznego podcelu 3,5% dla
biokomponentów zaawansowanych. W praktyce oznacza to, że elektryfikacja wspiera
ogólną ścieżkę dojścia do celów transportowych, ale nie może substytuować wymaganego
minimalnego udziału. Niemniej należy wskazać, że wg aKPEiK prognozowany udział
odnawialnej energii elektrycznej, w całości realizacji celu, wynosi odpowiednio 1,7 % dla aut
elektrycznych i hybrydowych oraz 1,3% dla kolei.
Podsumowując, resort zakłada ostrożne, etapowe wypełnianie minimalnego progu 3,5% w
2030 r. – poprzez rozwój krajowych projektów biometanowych oraz stopniowe zwiększanie
dostępności zaawansowanych biopaliw ciekłych. Mając na uwadze czasochłonność procesu
inwestycyjnego i ograniczony horyzont do 2030 r., należy liczyć się z udziałem importu w
bilansie tych paliw. Szacunek jego skali po stronie ministerstwa pozostaje trudny i zależy od
indywidualnych decyzji przedsiębiorców oraz harmonogramów realizacji zaplanowanych
inwestycji.
4. O ile – według analiz ministerstwa – wzrosną ceny biokomponentów wskutek
podniesienia wskaźnika NCW o 49% oraz udziału biokomponentów zaawansowanych o
250% pomiędzy 2029 a 2030 r.?
Uprzejmie informuję, że na obecnym etapie nie jest zasadne wskazywanie konkretnych
wartości dotyczących zmian cen samych biokomponentów, ponieważ ich poziom zależy od
wielu zmiennych rynkowych (dostępności surowców kwalifikowanych, dojrzałości
technologii, kosztów certyfikacji i logistyki) oraz od indywidualnych decyzji podmiotów
zobowiązanych do realizacji NCW. Profil ścieżki regulacyjnej został ukształtowany w taki
sposób, aby większy przyrost obowiązków przypadł na rok docelowy i tym samym
mitygował wpływ celu na lata wcześniejsze, ograniczając ryzyko przedwczesnej presji na
wzrost cen biokomponentów. Rozwiązanie to wynika z przepisów dyrektywy 2018/2001,
oraz ich implementacji w ustawie BIO, która wyznacza poziomy NCW oraz minimalny udział
biokomponentów zaawansowanych w perspektywie do 2030 r.
Jednocześnie należy podkreślić, że podmioty, dysponując odpowiednio wczesną informacją
o wzroście celu, mogą przedsięwziąć działania łagodzące ewentualną presję kosztową
wynikającą z podaży biokomponentów, w szczególności poprzez dywersyfikację dostaw
i surowców, zawieranie kontraktów długoterminowych i umów ramowych, optymalizację
miksu technologicznego (w tym rozwój projektów w obszarze biokomponentów
zaawansowanych), usprawnienia procesów certyfikacyjnych oraz rozłożenie w czasie
decyzji inwestycyjnych. W średnim horyzoncie na dywersyfikację podaży wpływa również
aktualizacja Załącznika IX do dyrektywy RED, która poszerza katalog kwalifikowanych
surowców, co sprzyja stabilizacji rynku biokomponentów przy zachowaniu wymogów
zrównoważonego rozwoju.
Z perspektywy MKiŚ, mając na uwadze trwający proces implementacji dyrektywy RED III,
działania będą koncentrować się na bieżącym monitorowaniu uwarunkowań rynkowych
i kosztów po stronie samych biokomponentów, transparentnym komunikowaniu zmian
wymogów oraz prowadzeniu dialogu z podmiotami w celu umożliwienia odpowiedniego
przygotowania i ograniczenia ryzyk kosztowych. Po zakończeniu właściwych etapów
legislacyjnych i publikacji aktów wykonawczych oraz wytycznych Komisji Europejskiej
-- 3 of 6 --
resort zapewni spójne ich wdrożenie do prawa krajowego wraz z niezbędnymi objaśnieniami
praktycznymi.
5. Jaki procent prognozowanego zapotrzebowania na poszczególne biokomponenty w
2030 r. zostanie pokryty przez krajową produkcję? Jakie są przewidywania w kontekście
rezygnacji z inwestycji Orlenu w instalacje HVO i bioetanolu II generacji?
Na wstępie należy podkreślić, że MKiŚ nie posiada informacji świadczących o rezygnacji z
powyższych inwestycji przez PKN ORLEN.
W zakresie merytorycznym tego pytania uprzejmie informuję, że nie przedstawiamy
wartości liczbowych, gdyż są one na obecnym etapie zależne od decyzji rynkowych i
obarczone istotną niepewnością. Ocena, jaki procent prognozowanego zapotrzebowania na
poszczególne biokomponenty w 2030 r. zostanie pokryty przez krajową produkcję, zależy
od szeregu decyzji inwestycyjnych i zakupowych podmiotów oraz od uwarunkowań
surowcowych i certyfikacyjnych.
Dla potrzeb odpowiedzi przyjmujemy standardowe grupy produktów zgodne z ustawą BIO
i prawem unijnym: bioetanol oraz estry metylowe kwasów tłuszczowych wytworzone
z surowców spożywczych i paszowych), biowęglowodory ciekłe/HVO i etanol II generacji
(E2G rozumiany jako biokomponent zaawansowany), a także biometan kwalifikowany jako
biokomponent zaawansowany do rozliczeń transportowych. Podstawę prawną stanowią
natomiast dyrektywy RED 2018/2001, RED 2023/2413 oraz ustawa BIO.
Bioetanol I generacji. W oparciu o dotychczasowe doświadczenia rynkowe i istniejącą,
zaawansowaną bazę wytwórczą można oczekiwać, że praktycznie całość zapotrzebowania
zostanie pokryta z produkcji krajowej, z możliwością uzupełniania importem w zależności
od relacji cen surowców, dostępności mocy i kursów walut. Zakres ten będzie zależał od
stabilności podaży surowców rolnych, kosztów energii i dostępności mocy przerobowych.
Warto również nadmienić o ograniczeniu technicznym wykorzystania tego rodzaju
bioetanolu – tzw. „blending wall”, który determinuje maksymalny poziom objętościowego
blendowania bioetanolu w benzynach dostępnych na rynku. Jest to obecnie 10%
objętościowego udziału bioetanolu w benzynach 95. oktanowych oraz 5% w benzynach 98.
oktanowych.
Estry metylowe (FAME). Segment ten ma, podobnie jak w przypadku etanolu, ugruntowaną
bazę technologiczną i logistyczną, wobec czego można zakładać bardzo wysoki procent
udziału krajowej podaży w pokryciu zapotrzebowania, przy zachowaniu elastyczności
importowej jako „bezpiecznika” wolumenowego i cenowego. Poziom wykorzystania
krajowych mocy pozostaje jednak wrażliwy na sytuację surowcową (oleje roślinne, tłuszcze),
koszty energii oraz marże w łańcuchu dostaw. Należy, podobnie jak w przypadku bioetanolu
I generacji, uwzględnić tzw. „blending wall” – tym razem norma jakościowa dla oleju
napędowego ogranicza udział estrów metylowych do poziomu 7% udziału objętościowego,
należy mieć też również na uwadze szersze wykorzystanie surowców takich jak zużyte oleje
kuchenne tzw. UCO (część B załącznika IX do dyrektywy 2018/2001) czyli przez
biokomponenty zaliczane podwójnie do realizacji celu a niebędące biokomponentami
zaawansowanymi, z uwagi na limity wykorzystania dla surowców spożywczych i paszowych.
Biometan wykorzystywany w transporcie (bioCNG/bioLNG lub w strumieniach
rafineryjnych zgodnie z RED 2018/2001 i RED 2023/2413). W najbliższych latach należy
oczekiwać wzrostu krajowej podaży wraz z pojawianiem się kolejnych instalacji opartych o
odpady biodegradowalne i pozostałości. Tempo skalowania zależeć będzie od tempa
przyłączeń do sieci, kontraktacji i ścieżek certyfikacyjnych. W konsekwencji, w 2030 r. część
zapotrzebowania może zostać pokryta krajowo, a reszta – w razie potrzeby – importem (np.
-- 4 of 6 --
bioLNG) w celu zachowania ciągłości realizacji obowiązków. W ramach wdrażania
dyrektywy 2018/2001 na poziomie krajowym ustawą z dnia 21 lutego 2025 r. o zmianie
ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2025
poz. 303) wprowadzono szereg udogodnień w zakresie stosowania biometanu w sektorze
transportu. Doprecyzowano i wzmocniono ramy certyfikacyjne oraz sprawozdawcze (m.in.
rejestry administratorów systemów, akredytacja jednostek certyfikujących, zasady bilansu
masy i raportowania), co ułatwia rozliczanie biometanu w transporcie i zwiększa
przewidywalność dla inwestorów. Wyraźnie zdefiniowano biometan jako biokomponent
gazowy, a także doprecyzowano, że biokomponenty gazowe mogą być mieszane
z kopalnymi odpowiednikami (CNG/LNG) bez konieczności posiadania koncesji na
wytwarzanie paliw, co usuwa bariery formalne przy domieszce biometanu do paliw
gazowych stosowanych w transporcie. Dostosowano reżim jakościowy dla CNG/LNG
wskazując, że parametry jakościowe odnoszą się do paliwa (CNG/LNG) zawierającego
również biometan, dzięki czemu nie ma potrzeby odrębnego „świadectwa jakości” dla
biometanu jako biokomponentu gazowego. Wystarczy zgodność mieszaniny z
wymaganiami dla CNG/LNG. Zniesiono również obowiązek „podwójności” i rozproszenia
rejestrów certyfikacyjnych dla wytwórców biometanu. wspólnego rejestru administratorów
systemów certyfikacji oraz jednostek certyfikujących, co porządkuje nadzór i upraszcza
praktykę rynkową.
Równolegle procedowany w 2025 r. rządowy projekt tzw. ustawy „wiatrakowej” (ustawa
o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych) zawierał także
rozwiązania sprzyjające rozwojowi biometanu (w tym doprecyzowanie instrumentów
wsparcia i warunków zbytu na potrzeby realizacji obowiązków transportowych). Ustawa
została zawetowana przez Prezydenta RP w sierpniu 2025 r., ale kierunkowe rozwiązania
dla biometanu są kontynuowane w projekcie UD332.
Projekt UD332 ("ustawa o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych
innych ustaw") przewiduje m.in. aukcyjny system wsparcia dla biometanu (powyżej 1 MW),
brak obowiązku sprzedaży biometanu przez wytwórcę objętego mechanizmem wsparcia w
postaci aukcji dla biometanu - w sytuacji sprzedaży biometanu na potrzeby realizacji
obowiązku NCW, ułatwienia dla gazociągów bezpośrednich oraz doprecyzowanie rozliczeń
i lokalizacji instalacji – co ma przyspieszyć inwestycje biometanowe i zwiększyć krajową
podaż do 2030 r.
Biokomponenty zaawansowane w formie ciekłej (HVO/biowęglowodory, E2G – etanol II
generacji). Są to wolumeny kluczowe dla wypełnienia podcelu zaawansowanego, lecz
jednocześnie aktualnie, ze względu na oczywiste ograniczenia wynikające z wczesnego
etapu rozwoju technologii, najbardziej wrażliwe podażowo (ograniczona dostępność
surowców‑resztkowych, dojrzałość technologii, skala projektów). W tym miejscu należy
ponownie podkreślić, że MKiŚ nie posiada informacji świadczących o rezygnacji z projektów
w obszarze HVO/biowęglowodory czy E2G – etanol II generacji, przez PKN ORLEN.
Podsumowując, przy obecnych uwarunkowaniach inwestycyjnych, najbardziej
prawdopodobny obraz na rok 2030 jest następujący:
bioetanol I gen. i estry (FAME) – potencjał krajowej produkcji zapewniający
zabezpieczenie praktycznie całego zapotrzebowania z możliwością uzupełnienia
importem w zależności od warunków rynkowych;
biometan – częściowe pokrycie krajowe rosnące wraz z dojrzewaniem projektów,
z opcją importu w celu ewentualnej konieczności bilansowania;
-- 5 of 6 --
komponenty zaawansowane ciekłe (HVO/E2G) – przy aktualnie ograniczonej
podaży krajowej, możliwa czasowa przewaga importu. Należy jednak podkreślić, że
wskazany rozkład pozostaje warunkowy i zależny od indywidualnych decyzji
przedsiębiorców, tempa procedur, kontraktacji oraz dostępności surowców i
komponentów zgodnych z RED i ustawą krajową. Zadaniem regulatora krajowego
jest stworzenie takiego otoczenia inwestycyjnego, aby stymulować krajową
produkcję zrównoważonych paliw nisko- i bezemisyjnych oraz minimalizować
zapotrzebowanie importowe.
6. Czy wobec znaczących zmian na rynku oraz w otoczeniu regulacyjnym, jakie zaszły
w ostatnich 12 miesiącach, ministerstwo planuje przedstawić nowelizację ustawy
korygującą ścieżkę dojścia do poziomów 14,9% NCW oraz 3,5% udziału biokomponentów
zaawansowanych? Jeżeli tak – w jakim horyzoncie czasowym?
Dyrektywa RED 2023/2413 weszła w życie w listopadzie 2023 r. i przewiduje istotne
zmiany w sektorowych celach oraz zasadach rozliczeń energii odnawialnej w transporcie,
które wymagają transpozycji do polskiego porządku prawnego. Równolegle Komisja
Europejska publikuje dokumenty interpretacyjne wspierające państwa członkowskie
w implementacji, które są na bieżąco uwzględniane w pracach legislacyjnych.
Obecnie trwają prace nad jej wdrożeniem do prawa krajowego w ramach projektu ustawy
o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych – nr w wykazie UC106. Prace
legislacyjne nad projektem wchodzą w etap uzgodnień, opiniowania i konsultacji
publicznych. Na tym etapie każdy zainteresowany podmiot będzie mógł przedstawić
stanowisko, w tym zgłosić uwagi i propozycje doprecyzowań do projektowanych rozwiązań.
Resort zapewni transparentną informację o zakresie prac, udostępni projekty aktów wraz
z uzasadnieniem oraz wskaże terminy i formę składania uwag. Po zakończeniu konsultacji
zgłoszone opinie zostaną przeanalizowane, a wnioski – w miarę możliwości i spójności
z prawem krajowym i unijnym, uwzględnione w dalszym procedowaniu projektu.
Jednocześnie należy podkreślić, że resort klimatu znajduje się w ciągłym dialogu
z przedstawicielami branży oraz interesariuszami projektu na temat możliwości i potencjału
sektora w kontekście wyzwań na rok 2030.
Z wyrazami szacunku
Z up. Ministra
Urszula Zielińska
Sekretarz Stanu
Ministerstwo Klimatu i Środowiska
/ – podpisany cyfrowo/
Do wiadomości:
- Departament do spraw parlamentarnych w KPRM
-- 6 of 6 --