Odpowiedź na interpelację w sprawie użycia amunicji hukowej przez zespoły rekonstrukcji historycznych wydarzeń wojennych Odpowiedź na interpelację nr 1377 w sprawie użycia amunicji hukowej przez zespoły rekonstrukcji historycznych wydarzeń wojennych Odpowiadający: sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Czesław Mroczek Warszawa, 08-03-2024 Szanowny Panie Marszałku, w odpowiedzi na interpelację numer 1377 Pana Posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie użycia amunicji hukowej przez zespoły rekonstrukcji historycznych wydarzeń wojennych, w oparciu m.in. o stanowisko Komendy Głównej Policji, uprzejmie przedstawiam następujące informacje. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji[1] przez pojęcie „broń” należy rozumieć broń palną, do której zalicza się między innymi broń alarmową. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków określonych w art. 11 ustawy, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez komendanta wojewódzkiego Policji, właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu, a w przypadku żołnierzy zawodowych – na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. Przepis art. 11 pkt 11 ustawy stanowi natomiast, że pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku posiadania broni palnej alarmowej o kalibrze do 6 mm. Zatem, na posiadanie broni palnej alarmowej o kalibrze powyżej 6 mm należy uzyskać stosowne pozwolenie na broń. Tego rodzaju broń, zgodnie z art. 10 ust. 4 ustawy, można posiadać do celów: ochrony osobistej, ochrony osób lub mienia, szkoleniowych, rekonstrukcji historycznych, kolekcjonerskich lub pamiątkowych. Należy przy tym nadmienić, że pozwolenie na broń do celów rekonstrukcji historycznych uprawnia do posiadania broni palnej alarmowej albo innej broni palnej, konstrukcyjnie przeznaczonej do strzelania wyłącznie amunicją ślepą, w tym samoczynnej. W myśl art. 14 ustawy amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni, wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa broni i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji. Zgodnie z przedstawionymi powyżej regulacjami prawnymi broń palna alarmowa o kalibrze do 6 mm nie podlega reglamentacji (art. 11 pkt 11 ustawy). Należy przy tym wyjaśnić, że tego rodzaju broń została zaprojektowana z myślą o wydawaniu huku, bez wystrzeliwania rzeczywistych pocisków. Różni się od innych rodzajów broni palnej tym, że nie jest zdolna konstrukcyjnie do wystrzeliwania amunicji. Jej główną funkcją jest możliwość alarmowania o zagrożeniu poprzez wyemitowanie sygnału dźwiękowego, mającego na celu przyciągnięcie uwagi otoczenia i zwrócenie jej na potencjalne niebezpieczeństwo. Odnosząc się do pytania Pana Posła o planowane zmiany przepisów prawa w przedmiotowym zakresie, uprzejmie informuję, że w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA) nie są obecnie prowadzone prace nad zmianą ustawy o broni i amunicji. Do MSWiA nie wpływały także postulaty zmian przepisów prawa regulujących ten obszar spraw. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że przedstawiona w interpelacji Pana Posła propozycja zmiany przepisów ustawy o broni i amunicji nie znajduje w opinii MSWiA uzasadnienia. W ocenie MSWiA podniesienie parametrów sygnału dźwiękowego emitowanego przez broń palną alarmową o kalibrze 6 mm, do tego jaki towarzyszy wystrzałowi broni o kalibrze 9 mm, jest niewystarczającą przesłanką do zainicjowania zmian w ustawie. Ponadto Pan Poseł wskazał w interpelacji, że broń palna alarmowa o kalibrze do 9 mm byłaby zabezpieczona „(…) kosą, która uniemożliwia czy zabezpiecza wystrzelenie elementu włożonego do lufy imitującego kule”. Nie jest przy tym sprecyzowane, co kryje się pod pojęciem „kosy”. Powstaje również wątpliwość, czy taka blokada wylotu lufy stanowiłaby skuteczne zabezpieczenie przed możliwością wykorzystania przedmiotowej broni do innych celów, również potencjalnie niezgodnych z prawem. Dodatkowo wątpliwości natury praktycznej rodzi przedstawiona w przedmiotowej interpelacji koncepcja umożliwiająca korzystanie bez pozwolenia z broni palnej alarmowej o kalibrze powyżej 6 mm „zarejestrowanym zespołom rekonstrukcji historycznych”. Należy bowiem wskazać, że w polskim porządku prawnym grupy rekonstrukcji historycznych nie podlegają obowiązkowi rejestracji, jako forma aktywności „żywej historii”. Mogą prowadzić swoją działalność jako grupa pasjonatów lub też jako zarejestrowana forma, np. stowarzyszenie. W konsekwencji powyższego należy postawić pytanie, kto byłby odpowiedzialny za prowadzenie przedmiotowego rejestru oraz w jakiej formie wskazany rejestr miałby być prowadzony. Należy przy tym również zwrócić uwagę, czy przyjęcie proponowanych regulacji dla pasjonatów historii, którzy nie są zrzeszeni w grupach formalnych, nie byłoby dyskryminujące wobec innych form takiej aktywności. Zasadność dokonania zmiany przepisów w postulowanym przez Pana Posła zakresie budzi również wątpliwości w kontekście prawa Unii Europejskiej (UE). Kwestie kontroli nabywania i przechowywania broni palnej zostały uregulowane w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/555 z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni[2]. W jej motywie 28 wskazuje się, że „Ryzyko przerabiania broni akustycznej i innych rodzajów broni palnej na amunicję ślepą na prawdziwą broń palną jest wysokie. Dlatego istotne jest zajęcie się problemem takiej przerobionej broni palnej wykorzystywanej przy popełnianiu przestępstw. Ponadto, w celu uniknięcia ryzyka wytwarzania broni alarmowej i sygnałowej w sposób umożliwiający przerobienie jej tak, aby mogła miotać śrut, kulę lub pocisk w wyniku działania palnego materiału miotającego (…)”. Natomiast w rozdziale 1 w art. 1 ust. 5 ww. dyrektywy zawarta została definicja „broni salutacyjnej i akustycznej”, która brzmi następująco: „oznacza broń palną, która została specjalnie przerobiona do strzelania wyłącznie ślepymi nabojami, do takiego użytku jak w przedstawieniach teatralnych, sesjach fotograficznych, filmach i programach telewizyjnych, rekonstrukcjach historycznych, paradach, wydarzeniach sportowych i szkoleniach”. Przedmiotowa dyrektywa określa przede wszystkim kategorie broni palnej (Załącznik I) oraz przewiduje, że Państwa Członkowskie powinny dostosować w swoich ustawach narodowych przepisy dotyczące omawianych kategorii broni. Wśród broni wymienionej w Kategorii A – Broń palna niedozwolona, Kategorii B – Broń palna, w przypadku której wymagane jest pozwolenie oraz Kategorii C – Broń palna i broń, w przypadku której wymagane jest oświadczenie, znalazła się również „Każda broń palna w niniejszej kategorii, która została przerobiona na broń do strzelania ślepymi nabojami, wystrzeliwania substancji drażniących, innych substancji aktywnych lub nabojów pirotechnicznych, lub na broń salutacyjną lub akustyczną”. Reasumując, należy stwierdzić, że propozycja zmian ustawowych przedstawiona przez Pana Posła w interpelacji budzi wątpliwości w kontekście zarówno prawa krajowego, jak i przepisów prawa UE. Z poważaniem z up. Czesław Mroczek Sekretarz Stanu Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji [1] Dz. U. z 2022 r. poz. 2516, z późn. zm., dalej ­ ustawa. [2] Dz. Urz. UE. L Nr 115, str. 1.