+48 222 500 123 Pl. Trzech Krzyży 3/5
kancelaria@mrit.gov.pl 00-507 Warszawa
gov.pl/rozwoj-technologia Ministerstwo
Rozwoju i Technologii
Znak pisma: DIP-VI.054.14.2025
Warszawa, 05 grudnia 2025 r.
Pan
Włodzimierz Czarzasty
Marszałek Sejmu RP
Dotyczy: interpelacji nr 12894 poseł Olgi Ewy Semeniuk-Patkowskiej
Szanowny Panie Marszałku,
przekazuję poniżej odpowiedź na pytania zawarte w interpelacji nr 12894 poseł Olgi Ewy
Semeniuk-Patkowskiej ws. odpływu produkcji przemysłowej z Polski i spadku
konkurencyjności inwestycyjnej. Odpowiedź została opracowana w oparciu o informacje
opracowane przez Ministerstwo Rozwoju i Technologii (MRiT), Ministerstwo Klimatu i
Środowiska (MKiŚ), Ministerstwo Aktywów Państwowych (MAP) oraz Ministerstwo
Energii (ME).
1. Pytanie dot. odpływu produkcji przemysłowej z Polski w latach 2023-2025
i analizowania zjawisk przemysłowych przez rząd
Monitoring krajowego sektora przemysłowego prowadzony jest przez MRiT w ramach
bieżącej działalności analitycznej, w oparciu o dane statystyki publicznej i publicznie
dostępne informacje gospodarcze.
Dostępne dane statystyczne nie wskazują na występowanie w latach 2023-2025 zjawiska
odpływu produkcji przemysłowej z Polski do innych krajów Europy Środowo-Wschodniej
(EŚW) takich jak Czechy, Słowacja czy Rumunia.
Według danych Eurostatu, produkcja sprzedana w przemyśle (rozumianym jako trzy
sekcje: górnictwo, przetwórstwo, wytwarzanie energii) była w sierpniu 2025 r. wyższa o
1,8% w Polsce w porównaniu z końcem 2023 r., w pozostałych wskazanych krajach była
niższa, w Czechach ( -3,4%), w Rumunii (-3,7%) i Słowacji (-5,8%).
Spośród tych trzech sekcji, tylko w wytwarzaniu energii odnotowano w Polsce niższą
wartość produkcji sprzedanej niż w 2023 r. Wartość produkcji energii była w Polsce w
sierpniu 2025 niższa o 7,8% niż w końcu 2023, tymczasem spadek na Słowacji (-4,3%) był
płytszy, Rumunia odnotowała minimalny wzrost (+0,1%), natomiast produkcja energii była
znacznie wyższa w Czechach (+5,3%).
W sekcji górnictwa i wydobywania produkcja sprzedana w Polsce wzrosła w sierpniu 2025
o 0,2% w porównaniu z końcem roku 2023. Był to z jednej strony wolniejszy wzrost niż

-- 1 of 14 --

2
odnotowany w przypadku Rumunii (+2,9%) i Słowacji (+0,8%) – jednocześnie jednak
pozytywnie kontrastujący z silnym spadkiem produkcji w Czechach (-11%).
Natomiast w głównej i największej sekcji przemysłu, tj. przetwórstwie, Polska była
jedynym krajem, gdzie odnotowano wzrost produkcji sprzedanej w porównaniu z końcem
2023 r. (+3,3%). We wszystkich wskazanych krajach produkcja w przetwórstwie była o
ponad 4% niższa niż w końcu 2023 r. Najsilniej spadła na Słowacji (-4,7%), zaś spadek w
Czechach (-4,2%) i Rumunii (-4,1%) był nieznacznie płytszy.
Analizując główne grupy towarów, Polska była jedynym krajem notującym wzrost
aktywności w produkcji dóbr kapitałowych (+5,4%) – pozostałe analizowane gospodarki
EŚW odnotowały spadek: -9,6% w Rumunii, -5,1% w Czechach i -4,5% na Słowacji.
Produkcja dóbr konsumpcyjnych wzrosła w Polsce o 5,8%, co również jest najlepszym
wynikiem w tej grupie krajów (Słowacja +4,1%, Rumunia +0,3%, Czechy -0,1%).
Produkcja dóbr konsumpcyjnych trwałego użytku (takich jak AGD) rzeczywiście wzrosła
bardziej dynamicznie w Rumunii (+12,9%) i na Słowacji (+7,7%) niż w Polsce (+2,8%) – jest
to jednak wciąż wyraźnie dodatnia dynamika, niepozwalająca mówić o odpływie produkcji
z Polski. Spadek produkcji dóbr konsumpcyjnych trwałego użytku odnotowały natomiast
w okresie koniec 2023 - połowa 2025 Czechy (-6,5%).
W produkcji dóbr konsumpcyjnych nietrwałych wzrost w Polsce wyniósł +5,3%, znacznie
powyżej Czech (+0,7%), Słowacji (+0,3%), oraz Rumunii (-1,5%).
2. Pytanie dot. konkurencyjności kosztowej i inwestycyjnej polskiego przemysłu na tle
innych krajów EŚW
Atrakcyjność inwestycyjna Polski na tle Czech, Słowacji i Rumunii
W ostatnich latach Polska pozostaje istotnym uczestnikiem globalnych przepływów
bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ). Dane z lat 2020–2024 pokazują kilka
wyraźnych trendów. Polska utrzymywała istotną pozycję w przyciąganiu inwestycji
zagranicznych, choć ostatni rok był słabszy pod względem napływu BIZ. Tym samym
Polska spadła z 14. pozycji na świecie w 2023 r. (15. pozycja w 2022 r.) w rankingu
UNCTAD z napływem inwestycji na 25. w 2024 r.
Polska wg rankingu Kearney znalazła się w 2025 r. na 9. pozycji w klasyfikacji rynków
wschodzących (8. pozycja w 2024 r.). Natomiast w rankingu EY Polska znalazła się na
6. pozycji w 2024 r. pod względem ilości projektów inwestycji w Europie – 259, co
oznacza wzrost o 13% r/r. W raporcie autorzy prognozują Polsce wzrost w 2025 r. na
poziomie 3,5% r/r wskazując, że Polska umocniła swoją pozycję jako centrum
przemysłowe i logistyczne, wykorzystując centralne położenie, konkurencyjność kosztową
i znaczną pulę wykwalifikowanych pracowników.
W latach 2020–2022 napływ bezpośrednich inwestycji zagranicznych do Polski
utrzymywał się na stosunkowo wysokim poziomie, odpowiednio 15,8 mld USD w 2020 r.,
30,7 mld USD w 2021 r. i 35,1 mld USD w 2022 r. Szczególnie rok 2021 okazał się dla
Polski bardzo korzystny, co wpisywało się w ogólny trend odbudowy napływu kapitału po

-- 2 of 14 --

3
pandemii COVID-19. Rok 2022 przyniósł dalszy wzrost. Lata 2023-2024 cechowało
osłabienie. W 2023 r. widoczny był spadek do 28,4 mld USD, a w 2024 r. wartość BIZ
obniżyła się do ok. 12,7 mld USD.
Spadek napływu BIZ Polski w 2024 r. nie był odosobnionym przypadkiem, lecz częścią
szerszego, europejskiego trendu. Jak wskazują dane UNCTAD, napływ inwestycji do
krajów rozwiniętych spadł w 2024 r. o 22%, a do Unii Europejskiej aż o 44%. Głównymi
przyczynami były transakcje finansowe i restrukturyzacje korporacyjne napędzane
zmianami w łańcuchach dostaw oraz międzynarodowymi reformami podatkowymi, a także
napięcia geopolityczne i niestabilność rynków finansowych, które wpłynęły na ostrożność
inwestorów. Spadek odnotowało w 15 z 27 państw członkowskich UE, przy czym
największe gospodarki zmagały się ze znaczącymi spadkami.
Tendencje obserwowane w tym samym czasie w Czechach różniły się od tego obrazu
istotnie. W ostatnich pięciu latach wartość inwestycji zagranicznych oscylowała tam
w przedziale 9,0–10,2 mld USD rocznie, co pozwala mówić o przewidywalnym i stabilnym
środowisku inwestycyjnym tego kraju.
Rumunia odnotowała w analizowanym okresie dość zmienny napływ inwestycji. Wartości
BIZ wahały się, począwszy od 3,4 mld USD w 2020 r., przez szczyt 11,2 mld USD w 2022
roku, po spadek do 6,2 mld USD w 2024 r.
Słowacja z kolei zmagała się z wyraźną niestabilnością napływu BIZ, a nawet odnotowała
ujemną wartość (-2,4 mld USD) w 2020 r. Lata 2021-2022 przyniosły poprawę,
z napływem na poziomie 3,46 mld USD w 2022 r., jednak kolejne lata były bardzo słabe –
jedynie 0,2 mld USD w 2023 i 1,8 mld USD w 2024 r.
Z danych o inwestycjach typu greenfield wynika, że Polska pozostaje atrakcyjnym
miejscem nowych projektów inwestycyjnych, choć ich dynamika jest umiarkowana.
W 2024 r. ogłoszono w Polsce projekty o wartości 14,4 mld USD (w 2020 r. było to 23,8
mld USD), średnia wartość inwestycji greenfield z pięciu lat wyniosła 20,5 mld USD, co
wskazuje, że mimo obecnego słabszego okresu, wcześniejsze lata były pod tym względem
bardzo dobre.
Podobnie jak w przypadku ogólnych BIZ, Czechy odznaczają się stabilnością w obszarze
inwestycji greenfield. Ich wartość w latach 2020-2024 wahała się w wąskim przedziale
2,4–3,8 mld USD, a średnia pięcioletnia wyniosła 3,07 mld USD, potwierdzając
konsekwentne, choć umiarkowane, pozyskiwanie nowych projektów.
Rumunia przeżywała wyraźny rozkwit inwestycji greenfield w latach 2022-2023, kiedy
wartość projektów sięgała odpowiednio 13,4 i 10,7 mld USD. Mimo spadku do 7,1 mld
USD w 2024 r., średnia pięcioletnia na poziomie 8,08 mld USD jest wysoka i świadczy
o atrakcyjności tego rynku dla nowych inwestycji.
Słowacja notuje skromniejsze, ale względnie stabilne wartości inwestycji greenfield, które
w ostatnich pięciu latach oscylowały wokół średniej wynoszącej 2,9 mld USD. Po
wyraźnym spadku w 2023 r (2,1 mld USD), odnotowała lekki wzrost do 3,2 mld USD
w roku 2024.

-- 3 of 14 --

4
Jeśli spojrzymy na skumulowane BIZ1, Polska odnotowała wzrost z 263 mld USD w 2020
r. do 345 mld USD w 2024 r., co wskazuje, że mimo spadków w tempie napływu w
ostatnich latach, łączna wartość zagranicznych inwestycji w Polsce systematycznie rosła.
Czechy natomiast osiągnęły w 2024 r. poziom 216 mld USD, czyli około dwie trzecie
wartości polskich zasobów BIZ.
Łączna, zsumowana wartość napływu BIZ w Rumuni w latach 2020-2024 wyniosła 131,1
mld USD.
Trend spadkowy wykazała skumulowana wartość BIZ do Słowacji, która zmniejszyła się
z 62,1 mld USD w 2023 r do 60,7 mld USD w 2024 r.
Ceny energii elektrycznej w Polsce na tle Czech, Rumunii i Słowacji
Biorąc pod uwagę cenę energii elektrycznej ze wszystkimi opłatami i podatkami dla
odbiorców spoza grupy gospodarstwa domowe, o rocznej konsumpcji między 70 GWh a
mniej niż 150 GWh, w I poł. 2025 r. w Polsce wynosiła ona ok. 171 euro za MWh, co było
wartością porównywalna do tej notowanej w Rumunii (169,5 euro), niższą od tej na
Słowacji (ok. 178 euro), i zdecydowanie niższą od tej notowanej w Czechach (208,7 euro)
za MWh.
Analizując zmiany cen energii elektrycznej w I połowie 2025 r. w porównaniu z I połową
2023 r., odnotowano znaczące spadki we wszystkich uwzględnionych krajach, przy czym
najgłębsze spadki wystąpiły na Słowacji (-34,61%) oraz w Polsce (-34,42%), a więc
znacznie silniejsze od średniej dla UE jako całości wynoszącej -22,54%. Spadki w Czechach
(-19,48%) i Rumunii (-18,12%) były natomiast słabsze od średniej unijnej.
Koszty pracy w Polsce na tle Czech, Rumunii i Słowacji
Dane dotyczące kosztów pracy w sektorach przemysłu, budownictwa oraz usług2
pokazują wyraźną, konsekwentną tendencję wzrostową w całej Unii Europejskiej w latach
2021–2024. Jednocześnie widoczne są istotne różnice w dynamice pomiędzy
poszczególnymi krajami Europy Środkowo-Wschodniej, przy czym Polska stopniowo, ale
konsekwentnie zbliża się do poziomów notowanych w bardziej rozwiniętych
gospodarkach regionu.
Wg danych Eurostatu, w 2021 r. przeciętne godzinowe koszty pracy w Polsce wynosiły
11,5 EUR, przy średniej dla Unii Europejskiej na poziomie 28,8 EUR. Był to wówczas jeden
z niższych poziomów w regionie, wyraźnie poniżej Czech (15,1 EUR) i Słowacji (14,4 EUR),
choć nieco powyżej Rumunii (8,5 EUR). W kolejnych latach koszty pracy w Polsce rosły
szybciej niż średnio w Unii – do 12,5 EUR w 2022 r., 14,5 EUR w 2023 r. i 17,3 EUR w
2024 r. Oznacza to wzrost o niemal 50% w ciągu trzech lat, co jest jednym z najwyższych
temp w regionie. W tym samym okresie średni koszt pracy w UE zwiększył się z 28,8 EUR
do 33,5 EUR (wzrost +16,3%).
1 tj. sumę wartości inwestycji i dezinwestycji od początku występowania zjawiska BIZ w danym kraju
w danych UNCTAD (1990 dla Polski, 1993 dla Czech i Słowacji, 1991 dla Rumunii) – skorygowaną o
zmiany wynikające z różnic kursów i wyceny.
2 z wyłączeniem administracji publicznej, obrony i ubezpieczeń społecznych.

-- 4 of 14 --

5
Porównując Polskę do Czech, można zauważyć, że tempo wzrostu kosztów pracy było
w Polsce wyraźnie wyższe. W Czechach koszt pracy zwiększył się z 15,1 EUR w 2021 r. do
18,2 EUR w 2024 r., co oznacza wzrost o 20,5%, a więc znacznie wolniejszy niż w Polsce.
W Słowacji wzrost wyniósł 28% (z 14,4 EUR do 18,5 EUR), natomiast w Rumunii 47%
(z 8,5 EUR do 12,5 EUR), co stawia ją tuż za Polską pod względem dynamiki wzrostu
kosztów pracy.
Polska wciąż pozostaje krajem o relatywnie niższych kosztach zatrudnienia niż Czechy czy
Słowacja, ale różnice te systematycznie się zmniejszają. Jeszcze w 2021 r. luka wobec
Czech wynosiła 3,6 EUR, podczas gdy w 2024 r. spadła do zaledwie 0,9 EUR. Pod
względem poziomu bezwzględnego Polska wciąż pozostaje znacząco poniżej średniej
unijnej (w 2024 r. 17,3 EUR wobec 33,5 EUR w UE-27).
Bariery regulacyjne w Polsce na tle Czech, Rumunii i Słowacji
Opracowywany przez OECD wskaźnik regulacji rynków produktowych (PMR) z 2023 r.3
wskazuje, że Polska osiągnęła wynik 1,28, co plasuje ją poniżej średniej OECD wynoszącej
1,50. Oznacza to, że ogólny poziom restrykcyjności regulacyjnej w Polsce jest nieco niższy
niż przeciętnie w krajach OECD (w PMR niższy odczyt oznacza lepszy wynik), a tym
samym ramy instytucjonalne są relatywnie bardziej sprzyjające konkurencji. Dla
porównania, Czechy uzyskały 1,32, Słowacja 1,51, a Rumunia 1,92. Polska zajmuje zatem
korzystną pozycję w regionie EŚW, wyprzedzając pod względem regulacji wszystkie trzy
analizowane kraje oraz zbliżając się do poziomu najbardziej konkurencyjnych systemów
wśród państw o podobnej strukturze gospodarczej.
Analiza poszczególnych komponentów PMR ujawnia, że Polska szczególnie dobrze
wypada w obszarach związanych z ciężarem administracyjnym i oceną regulacji.
Głównie miary wskaźnika Zniekształcenia wywołane przez zaangażowanie państwa
(Distortions Induced by State Involvement) i Bariery wjazdu do kraju i zagranicy (Barriers to
Domestic and Foreign Entry) dla Polski są poniżej średniej OECD odpowiednio (Polska
1,22 i 1,34 OECD 1,54 i 1,34). Pozostałe kraje osiągnęły wskaźniki powyżej Polski z
wyjątkiem Czech, które w kategorii Bariery wjazdu do kraju i zagranicy uzyskały 1,28.
Wskaźnik Obciążenie administracyjne i regulacyjne (Administrative and Regulatory Burden)
w tym Wymagania administracyjne dla spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i
przedsiębiorstw prywatnych (Administrative Requirements for Limited Liability Companies
and Personally-owned Enterprises) wynosi 2,08 wobec średniej OECD na poziomie 2,12,
co sugeruje ograniczoną skalę biurokratycznych barier w prowadzeniu działalności
gospodarczej. Pozostałe kraje zostały gorzej ocenione: Czechy 2,41, Słowacja 2,34,
Rumunia 3,86.
Również w kategorii Komunikacja i uproszczenie obciążeń administracyjnych i regulacyjnych
(Communication and Simplification of Administrative and Regulatory Burden) Polska
z wynikiem 0,83 wypada lepiej w porównaniu do analizowanych krajów: Czechy 1,27,
Słowacja 1,91 i Rumunia 3,08. Średnia dla OECD wyniosła 1,89.
Nieco słabsze wyniki Polska odnotowano w komponentach odnoszących się do Barier dla
bezpośrednich inwestycji zagranicznych (Barriers to FDI). Polska odnotowała najniższy
3 Wskaźnik publikowany jest raz na 5 lat, 2023 to jego ostania dostępna obecnie edycja.

-- 5 of 14 --

6
wskaźnik (0,3) w porównaniu do średniej OECD (0,3) jak i do Czech (0,07), Słowacji (0,14)
i Rumunii (0,09).
Działania rządu ukierunkowane na poprawę atrakcyjności inwestycyjnej Polski
MRiT stale podejmuje działania mające na celu wzmocnienie konkurencyjności
i atrakcyjności inwestycyjnej Polski. Dotyczy to zarówno działań systemowych,
wpływających na konkurencyjność gospodarczą (np. deregulacja), jak i w ramach rozwoju
instrumentów wsparcia inwestycji. Jednym z kluczowych instrumentów wsparcia
pozostaje Polska Strefa Inwestycji (PSI), która umożliwia przedsiębiorcom uzyskanie
pomocy w postaci zwolnień podatkowych w całym kraju – niezależnie od lokalizacji
inwestycji. W ramach PSI (od września 2018 r. do 30 września 2025 r.) wydano łącznie
3 462 decyzje o wsparciu, co przełożyło się na 144,8 mld zł deklarowanych nakładów
inwestycyjnych oraz utworzenie 53 975 nowych miejsc pracy.
Dodatkowo w celu przyciągania projektów inwestycyjnych o szczególnym znaczeniu dla
gospodarki narodowej, realizowany jest Program wspierania inwestycji o istotnym znaczeniu
dla gospodarki polskiej na lata 2011-2030. Program ten umożliwia udzielanie grantów
rządowych na realizację projektów z zakresu nowoczesnych technologii, badań i rozwoju
oraz innowacyjnej produkcji przemysłowej. Wsparcie w ramach programu jest udzielane
zarówno dużym inwestorom zagranicznym, jak i przedsiębiorstwom krajowym
realizującym ambitne projekty rozwojowe. Od 2024 podpisano 16 umów w ramach
Programu. Dzięki 4,5 mld zł nakładów inwestycyjnych powstanie 1 935 nowych miejsc
pracy, w tym 710 dla wysoko wykwalifikowanych specjalistów. Na realizację projektów
przyznano 285 mln zł wsparcia.
3. Pytanie dot. planowanych programów i instrumentów wsparcia inwestycji
przemysłowych
Rząd dokłada wszelkich starań, aby tworzyć optymalne warunki dla rozwoju
przedsiębiorczości na terenie kraju. Aktualnie w MRiT analizowane są możliwości
dodatkowej poprawy otoczenia biznesowego oraz rozwoju instrumentów wsparcia
inwestycji.
Przykładem ciągłego doskonalenia instrumentarium może być przyjęta w czerwcu tego
roku nowelizacja rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym
przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji, która umożliwia wsparcie inwestycji
przemysłu obronnego w Polskiej Strefie Inwestycji i obniża progi wejścia
w województwach wschodnich. To realna szansa dla przedsiębiorców i ważny krok
w zapewnieniu stabilności gospodarczej i bezpieczeństwa Polsce.
W MRiT trwają też obecnie prace nad Programem Rozwoju Inwestycji w Polskiej Gospodarce
do 2035 roku. Działanie zostało wpisane na listę priorytetów prac rządu. Program będzie
następcą Programu wspierania inwestycji o istotnym znaczeniu dla gospodarki polskiej na lata
2011-2030 i pozwoli na skuteczne przyciąganie najbardziej pożądanych projektów
inwestycyjnych w ramach rozwoju technologii kluczowych.

-- 6 of 14 --

7
Trwają również prace nad nowelizacją ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych
inwestycji, która reguluje funkcjonowanie Polskiej Strefy Inwestycji. Zmiany mają na celu
uatrakcyjnienie instrumentu i zwiększenie dynamiki napływu nowych inwestycji.
W toku w MRiT są także prace nad Strategią Rozwoju Przemysłu Obronnego, której
głównym celem będzie zwiększenie zdolności przemysłowego potencjału obronnego
w aspekcie współczesnych zagrożeń bezpieczeństwa narodowego. Zakładamy, że
dokument wyznaczy kierunki działań w obszarze modernizacji oraz wsparcia
innowacyjności i konkurencyjności przemysłu obronnego, polityki eksportowej, a także
instrumentów wsparcia realizowanych przez struktury państwa. Planujemy opracowanie
mechanizmów służących podniesieniu poziomu gotowości obronnej państwa, w tym
wspieranie procesów służących osiągnięciu niezależności technologicznej w sektorze
obronnym, intensyfikację działań inwestycyjnych, jak również promocję polskich
przedsiębiorstw poza granicami państwa. Przygotowywany projekt Strategii Rozwoju
Przemysłu Obronnego ma charakter strategii sektorowej i będzie spójny ze
średniookresową strategią rozwoju kraju, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia
2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2019 r. poz. 1295).
Ponadto warto zwrócić także uwagę na instrument będący w dyspozycji Ministra
Aktywów Państwowych – Funduszu Inwestycji Kapitałowych (FIK). Środki Funduszu mogą
być przeznaczane m.in. na nabywanie lub obejmowanie akcji lub udziałów przez Skarb
Państwa w celu finansowania istotnych procesów inwestycyjnych w spółkach. Jego
zasoby alokowane są poprzez otwarty i ciągły nabór. W 2025 r. z FIK wypłacono ok. 2,15
mld zł na cele inwestycyjne wyłonione w naborze. Spółki nadzorowane przez MAP
identyfikują potrzeby w zakresie pozyskania kolejnych środków z FIK na inwestycje
realizowane w roku 2026 i w latach kolejnych.
4. Pytanie dot. dialogu inwestycyjnego rządu z przedstawicielami branży motoryzacyjnej
i elektronicznej
Zarówno MRiT, jak i przedstawiciele instytucji wspierających rozwój inwestycji w Polsce
(m.in. PAIH, ARP, Specjalne Strefy Ekonomiczne) pozostają w ciągłym kontakcie
z przedsiębiorcami inwestującymi w naszym kraju lub planującymi lokalizację nowych
inwestycji.
Dotyczy to w szczególności sektora środków transportu (w tym motoryzacji), który
szczególnie intensywnie korzysta z oferty Polskiej Strefy Inwestycji. Według stanu na 26
października 2025, w ramach PSI aktywnych jest 247 decyzji o wsparciu dla 196
przedsiębiorstw z sektora środków transportu. Łączna wartość deklarowanych nakładów
tych projektów inwestycyjnych wynosiła 14,873 mld zł, a łączna deklarowana liczba
nowych miejsc pracy utworzonych w ich wyniku 4 655.
Jeśli chodzi o branżę AGD, w ramach PSI aktywnych 5 decyzji o wsparciu dla pięciu
przedsiębiorstw z branży AGD. Łączna wartość deklarowanych nakładów tych projektów
inwestycyjnych wynosiła 2,313 mld zł a łączna deklarowana liczba nowych miejsc pracy
utworzonych w ich wyniku 1 145.

-- 7 of 14 --

8
5. Pytanie dot. działań rządu nakierowanych na obniżenie kosztów energii i poprawę
stabilności regulacyjnej dla przemysłu
Ograniczenie i stabilizacja kosztów energii elektrycznej stanowią obecnie jeden
z priorytetów polskiego rządu, zarówno w perspektywie długo- jak i krótkoterminowej.
W ujęciu długoterminowym, strategicznym fundamentem dla trwałego obniżania kosztów
energii oraz zwiększania bezpieczeństwa energetycznego w skali kraju, ale także
w wymiarze europejskim, jest intensywne zwiększenie udziału odnawialnych źródeł
energii (OZE) w krajowym miksie energetycznym.
Należy zwrócić uwagę, że w słoneczne dni Krajowa Sieć Elektroenergetyczna (KSE)
dysponuje znaczącą nadwyżką mocy wytwórczych, za sprawą generacji z instalacji
fotowoltaicznych. Zjawisko to prowadzi do znacznego obniżenia cen energii elektrycznej
na rynku hurtowym, a niekiedy nawet do ich wartości ujemnych. Skorzystanie przez
przemysł z niskiej ceny energii wymaga jednak dostosowania struktury zużycia energii do
zmiennych warunków generacji lub elastycznego podejścia do zakupów dokonywanych
przez przemysł, tak aby maksymalizować korzyści ekonomiczne płynące z taniej energii.
Dodatkową opcją jest również inwestycja we własne źródła wytwórcze (jak np. instalacja
PV) lub magazyny energii, co również pozwala przesunąć godziny wykorzystywania tańszej
energii do procesów przemysłowych i skorzystanie ze zmian cenowych.
Kluczowym elementem tego procesu jest zwiększenie elastyczności podejścia do zakupów
energii, jak i samego popytu na energię po stronie odbiorców przemysłowych.
Przedsiębiorstwa, które dostosują swoje profile zużycia energii do godzin wysokiej
produkcji np. z fotowoltaiki, mogą istotnie ograniczyć koszty operacyjne i jednocześnie
przyczynić się do stabilizacji pracy systemu elektroenergetycznego.
Tania energia z OZE jest konieczna do efektywnej elektryfikacji przemysłu i całej
gospodarki. Z drugiej zaś strony elektryfikacja procesów to umożliwienie większej
ekspansji OZE w KSE. Obecnie problemem jest często nadmiar energii w systemie
w czasie zwiększonej generacji z zielonych źródeł. Przez okresowy brak popytu na tę
energię hamowany jest rozwój zielonych źródeł wytwórczych. Dochodzi wtedy do
przeciążenia sieci, ujemnych cen energii na rynkach oraz redysponowania źródeł
wytwórczych. Elektryfikacja gospodarki (czyli np. rozwój elektromobilności, zazielenienie
przemysłu lub ciepłownictwa) pozwoli więc zagospodarować te nadwyżki. Dla
przedsiębiorstw może być to okazja do skorzystania z niskich cen energii, dla KSE – lepsze
bilansowanie lokalne i odciążenie sieci, a dla rynku OZE – impuls do dalszego rozwoju.
Podsumowując, na transformację energetyczną należy patrzeć międzysektorowo tak, aby
maksymalnie wykorzystać efekt synergii w różnych gałęziach gospodarki. Mechanizmami,
które mogą w tym pomóc, są np. odpowiedź strony popytowej (tzw. DSR, demand side
response) czy taryfy dynamiczne. W rynkowy sposób umożliwią one korzystanie przez
odbiorców końcowych z bardzo niskich cen energii powstałych w wyniku nadpodaży
energii z OZE w określonych warunkach.
Działania zw. z rozwojem OZE
W 2024 roku OZE odpowiadały za ok. 30% energii elektrycznej wyprodukowanej
i dostarczonej do polskiego systemu elektroenergetycznego (KSE). Zwiększenie tego
udziału poprzez inwestycje w nowe instalacje OZE, ale także wzrost elastyczności

-- 8 of 14 --

9
systemu, która pozwoliła zagospodarować jeszcze większy udział OZE w sieci, wpłynęło
na dalszy rozwój OZE.
Obrazują to dane Agencji Rynku Energii S.A. (ARE) z końca sierpnia 2025 r., zgodnie
z którymi, moc zainstalowana w OZE w Polsce wynosiła 36,4 GW, z czego:
 elektrownie słoneczne – 23,7 GW,
 elektrownie wiatrowe – 10,39 GW,
 elektrownie biogazowe – 0,32 GW,
 elektrownie biomasowe – 1 GW,
 elektrownie wodne – 0,98 GW.
Stanowi to ok. 48% całkowitej mocy zainstalowanej (74,6 GW) w polskim systemie
elektroenergetycznym.
Powyższe poziomy mocy zainstalowanej w OZE osiągnięto m.in. poprzez zwiększoną
mobilizację polskiego rządu do podejmowania m.in. działań regulacyjnych, służących
uproszczeniu funkcjonowania rynku energetycznego, usprawnieniu inwestowania w OZE
i zwiększaniu efektywności ich wykorzystania.
Wśród najważniejszych działań podjętych w ostatnim czasie należy wymienić rozwiązania
służące przyspieszaniu inwestycji w odnawialne źródła energii. W MKiŚ ukończono prace
nad opracowaniem ram prawnych dla wyznaczania obszarów przyspieszonego rozwoju
OZE (OPRO) i prowadzi obecnie prace nad stworzeniem cyfrowych map potencjału OZE.
Mapowanie umożliwi lepszą identyfikację obszarów o największym potencjale dla rozwoju
odnawialnych źródeł energii i tym samym będzie wspierać lokalne strategie energetyczne.
Mapy zostaną zintegrowane z krajowym portalem obejmującym infrastrukturę informacji
przestrzennej (Geoportal), umożliwiającą dostęp do zebranych danych oraz ich dalszą
analizę i wykorzystanie (zwłaszcza na potrzeby wyznaczania OPRO). Opracowanie map
potencjału dla wszystkich najważniejszych technologii spodziewane jest do końca br.
Podstawa prawna dla mapowania znajduje się w ustawie z dnia 9 października 2025 r.
o zmianie ustawy o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach
wiatrowych oraz niektórych innych ustaw, podpisanej przez Prezydenta RP w dniu
4 listopada 2025 r.
Przepisy ustawy określają, że OPRO mają zostać wyznaczone na powierzchniach
i terenach niebudzących wątpliwości z punktu widzenia ochrony środowiska. Docelowo
ma to pozwolić na znaczące skrócenie etapu wydawania decyzji środowiskowej,
uznawanego za najbardziej czasochłonny, a co za tym idzie także procesu inwestycyjnego
(do 12 miesięcy).
MKiŚ prowadzi także działania umożliwiające digitalizację procesów inwestycyjnych OZE.
Obecnie są realizowane prace na rzecz utworzenia platformy cyfrowej na potrzeby
wydawania pozwoleń w zakresie odnawialnych źródeł energii. Jest to działanie wpisujące
się w proces cyfryzacji procedur administracyjnych dla OZE oraz dotyczące zakresu
kamieni milowych KPO. Ma ono zapewniać cyfrowe wnioskowanie i rozpatrywanie
wniosków na wszystkich etapach administracyjnych, wymaganych do realizacji inwestycji
i eksploatacji instalacji OZE (z wyjątkiem podłączenia do sieci). Uruchomienie ww.
platformy planowane jest na II półrocze 2026 r.

-- 9 of 14 --

10
W ramach działań edukacyjnych i informacyjnych na rzecz rozwoju odnawialnych źródeł
energii, MKiŚ uruchomiło w czerwcu br. Krajowy Punkt Kontaktowy ds. Odnawialnych
Źródeł Energii (KPK OZE). KPK OZE ma za zadanie udzielać wsparcia w zakresie procedur
administracyjnych, które wymagane są w ramach procesów inwestycyjno-budowlanych
instalacji odnawialnego źródła energii. Portal umożliwia skorzystanie z szeregu
funkcjonalności, w tym m.in. formularza kontaktowego, za pomocą którego można
skontaktować się w sprawie całego procesu inwestycyjnego lub poszczególnych procedur.
Bardzo istotny dla wzrostu udziału OZE w krajowym miksie energetycznym oraz poprawy
bezpieczeństwa energetycznego, a tym samym obniżenia cen energii, jest lokalny rozwój
niewielkich instalacji OZE, w tym instalacji prosumenckich, oraz promocja społeczności
energetycznych (tj. klastrów, spółdzielni oraz obywatelskich społeczności energetycznych),
które są kluczowym narzędziem rozwoju energetyki lokalnej. Krajowy Plan w dziedzinie
Energii i Klimatu (KPEiK) przewiduje powstanie ok. 300 społeczności do 2030 r.
W celu skutecznego promowania ich rozwoju MKiŚ przygotował, we wspomnianej już
ustawie z dnia 9 października 2025 r. o zmianie ustawy o promowaniu wytwarzania energii
elektrycznej w morskich farmach wiatrowych oraz niektórych innych ustaw, m.in.
ułatwienia dla JST przy zakupie energii w klastrze oraz rozszerzenie Spółdzielni
Energetycznych na gminy miejskie.
Kluczowe zmiany legislacyjne w poprzednich latach miały natomiast na celu dostosowanie
rynku do systemu net-billingu (rozliczania wartościowego) i zmotywowanie prosumentów
do zwiększania autokonsumpcji oraz inwestowania w magazyny energii. W tym celu w
ustawie o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw4
wprowadzono współczynnik korekcyjny 1,23 do depozytu prosumenckiego, co służy
zwiększeniu opłacalności rozliczeń wartości energii wprowadzonej do sieci, minimalizując
jednocześnie różnice między ceną sprzedaży a ceną zakupu.
Ponadto ustawą o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych
ustaw5 wprowadzono nową formułę prosumenta - obok istniejących od 2021 r.
prosumenta wirtualnego i zbiorowego, umożliwiono rozliczanie energii wytwarzanej na
dachu budynku wielolokalowego w formule prosumenta lokatorskiego.
O skuteczności podejmowanych działań świadczą m.in. wyniki aukcji OZE, które
realizowane są corocznie. Ostatnie odbyły się w lipcu 2025 roku i w ich trakcie
zakontraktowano w koszykach lądowej energetyki wiatrowej ponad 1 600 MW oraz
fotowoltaiki blisko 1800 MW. Jednocześnie od początku istnienia systemu aukcyjnego,
tj. od 2016 r. do 2025 zakontraktowano w nim blisko 17 700 MW mocy zainstalowanej
elektrycznej, z czego nieco ponad 12 000 MW to moce pozostałe do wybudowania.
Wyniki aukcji na przestrzeni lat utrwalają trend ekspansji przede wszystkim projektów
fotowoltaicznych.
Ponadto, 17 grudnia br. zostanie zorganizowana pierwsza aukcja dla morskich farm
wiatrowych. Przyniesie ona krajowemu systemowi elektroenergetycznemu do 4 GW mocy
4 Ustawa z dnia 27 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1847).
5 Ustawa z dnia 17 sierpnia 2023 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1762).

-- 10 of 14 --

11
zainstalowanej w technologii OZE o wysokiej sprawności i sterowalności. Jej organizacja
jest jednak zależna od podpisania przez Prezydenta RP wskazanej wyżej nowelizacji
ustawy o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych.
W przyszłości planowane jest także wprowadzenie do polskiego porządku prawnego
aukcji dla biometanu. Projektowane przepisy będą zawierały m.in. aukcyjny system
wsparcia operacyjnego dla wytwórców biometanu w instalacjach OZE o mocy powyżej
1 MW. Będzie on uzupełnieniem wachlarza dostępnej pomocy inwestycyjnej oferującej
obecnie wsparcie w systemie FIP (Feed in Premium) dla instalacji OZE wytwarzających
biometan o mocy do 1 MW. Przepisy te znajdowały się w zawetowanej przez Prezydenta
RP ustawie z dnia 5 sierpnia 2025 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie
elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw i będą procedowane w nowym
projekcie ustawy.
Działania zw. z zasadami funkcjonowania systemu energetycznego
W ramach działań krótkoterminowych przedłużono na okres IV kw. 2025 r. mechanizm
ceny maksymalnej na poziomie 500 zł/MWh dla gospodarstw domowych. Wprowadzono
także przepisy obligujące sprzedawców energii elektrycznej do rekalkulacji taryf dla
gospodarstw domowych na IV kwartał 2025 r., tak aby dostosować je do spadających cen
na hurtowych rynkach energii. Dla odbiorcy w gospodarstwie domowym obniżenie cen
w taryfach jest neutralne, ponieważ do końca roku, dzięki mechanizmowi wsparcia
wprowadzonemu przez Rząd, odbiorca chroniony jest ceną maksymalną 500 zł/MWh.
Zrekalkulowane taryfy wpisują się w trend obniżki cen na rynkach hurtowych energii
elektrycznej, co pozwala antycypować także niższe ceny energii w taryfach na 2026 rok.
W ramach działań systemowych wdrożono niżej wymienione rozwiązania, które powinny
przyczynić się do obniżenia cen energii elektrycznej lub lepszego zarządzania jej zużyciem
przez odbiorców, tj.:
1) możliwość skorzystania przez odbiorcę z umów z ceną dynamiczną, gdzie ceny
rozliczeniowe kształtowane są w oparciu o aktualne notowania giełdowe.
W przypadku możliwości dostosowania profilu zużycia do zmieniających się cen
w poszczególnych godzinach doby, odbiorca poniesie niższe koszty energii
elektrycznej niż na umowie ze stałą ceną o każdej porze dnia;
2) możliwość uczestniczenia przez odbiorców końcowych w procesie agregacji –
dzięki umiejętnemu zarządzaniu zużyciem energii elektrycznej i dostosowywaniu
zużycia do aktualnej sytuacji w systemie elektroenergetycznym, odbiorcy będą
w stanie czerpać korzyści z tego mechanizmu w postaci obniżenia ostatecznej
wysokości rachunku;
3) uruchomienie Centralnego Systemu Informacji Rynku Energii (CSIRE) i dalsza
szybko postępująca realizacja harmonogramu liczników zdalnego odczytu (LZO) –
dzięki ww. procesom zwiększy się automatyzacja wymiany danych między
uczestnikami rynku, ułatwiająca zarządzanie energią elektryczną poprzez
integrację danych o jej produkcji i zużyciu z różnych źródeł, umożliwiając
tworzenie ofert bardziej dopasowanych do potrzeb indywidualnych odbiorców,
którzy posiadają własne źródła energii odnawialnej, takie jak instalacje
fotowoltaiczne i pompy ciepła. LZO pozwalają na lepsze kontrolowanie zużycia
energii elektrycznej w domach;

-- 11 of 14 --

12
4) do 30 września 2026 r. planowane jest wydanie nowego rozporządzenia
taryfowego, które może obejmować reformę sposobu naliczania taryf
dystrybucyjnych. W ujęciu długoterminowym, rządowe i resortowe dokumenty
strategiczne kształtują krajową transformację energetyczną w taki sposób, aby
prowadziła do obniżenia kosztów energii i poprawy stabilności regulacyjnej dla
przemysłu.
Szczególne rozwiązania dla przemysłu energochłonnego
Rozwój autoprodukcji przemysłowej w oparciu o OZE jest kluczowy dla zwiększenia
niezależności energetycznej nie tylko przemysłu, ale i całego kraju. Rolą MKiŚ jest
zapewnienie równowagi między wsparciem dla rozwoju OZE a ochroną konkurencyjności
przemysłu.
Szacowana na 2030 r. ogromna, niemal 30 TWh luka w zapotrzebowaniu przemysłu na
długoterminowe umowy na zakup energii elektrycznej bezpośrednio od wytwórcy – PPA
(wg danych Aurora Energy Research), wskazuje na pilność podejmowania działań
służących intensywnemu rozwojowi OZE. Długoterminowa stabilizacja cen energii jest
bowiem kluczowa dla rozwoju przemysłu energochłonnego i zachowania jego
konkurencyjności na rynkach globalnych.
W związku z powyższym oraz w kontekście unijnych wymogów dotyczących ulg dla
odbiorców energochłonnych, wprowadzono wyższe ulgi dla sektorów narażonych na
ryzyko bądź szczególne ryzyko przeniesienia działalności poza UE.
Obecnie sama wysokość ulgi nie jest już uzależniona od współczynnika intensywności
zużycia energii. Zastosowano maksymalne dopuszczone w wytycznych CEEAG6 ulgi
wynoszące odpowiednio 75% bądź 85% wartości wszystkich opłat dotyczących
bezpośrednio energii elektrycznej, mających wspierać transformację energetyczną.
Zgodnie z unijnymi wytycznymi, uwzględniono w nich wszystkie 91 sektorów narażonych
na szczególne ryzyko relokacji oraz 25 sektorów narażonych na ryzyko relokacji. Oznacza
to prawie podwojenie zakresu sektorowego ulg (z 63 do 116 sektorów).
Powyższe oznacza specjalne uwzględnienie znaczenia sektora energochłonnego, którego
przedstawiciele, przy dołożeniu odpowiednich starań mogą ponosić koszt PM OZE, opłaty
kogeneracyjnej i opłaty OZE w wysokości wynoszącej zaledwie 25% lub 15% obowiązku,
co jest wartością znacznie niższą niż dla pozostałych odbiorców energii elektrycznej.
Dostrzegając wagę i rolę OZE, MKiŚ aktywnie pracuje nad uproszczeniem procedur
administracyjnych dla tych inwestycji. Wiele opisanych wcześniej zmian zawarto we
wspomnianej ustawie 9 października 2025 r. o zmianie ustawy o promowaniu wytwarzania
energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych oraz niektórych innych ustaw. Także
nowy projekt nowelizacji ustawy o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz
niektórych innych ustaw (UC118), będzie służył m.in. dalszemu upraszczaniu procedur
OZE, również dla przedsiębiorców. Projekt będzie transponował dyrektywę 2023/2413
z dnia 18 października 2023 r. zmieniającą dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze
6 Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę klimatu i środowiska oraz cele związane
z energią z 2022 r. 2022/C 80/01.

-- 12 of 14 --

13
źródeł odnawialnych, także w zakresie procedur inwestycyjnych. Skierowanie go do
procesu konsultacji publicznych, opiniowania i uzgodnień jest planowane w najbliższych
miesiącach.
Działania zw. z podwyższaniem efektywności energetycznej
Istotnym mechanizmem wsparcia efektywności energetycznej jest system świadectw
efektywności energetycznej (tj. system białych certyfikatów), wdrożony ustawą
o efektywności energetycznej7. Przedsiębiorstwa przemysłowe mogą brać udział
w systemie realizując przedsięwzięcia inwestycyjne, których efektem jest zmniejszenie
zużycia energii finalnej, a więc i kosztów funkcjonowania przedsiębiorstwa. Za
przedsięwzięcia służące poprawie efektywności energetycznej, Urząd Regulacji Energetyki
przyznaje świadectwa stanowiące prawa majątkowe. Sprzedaż certyfikatów na Towarowej
Giełdzie Energii umożliwia częściowy zwrot kosztów inwestycji. Korzyścią dla zakładu
przemysłowego jest oczywiście zmniejszenie kosztów energii. W ramach systemu
świadectw efektywności energetycznej, w latach 2021-2023 zaoszczędzono ok. 500
kiloton oleju ekwiwalentnego (ktoe) energii finalnej.
Procedowana nowelizacja ustawy o efektywności energetycznej (UC-77) wprowadza
systemowe usprawnienia mechanizmów wsparcia poprawy efektywności energetycznej,
w tym systemu białych certyfikatów, które będą skutkowały zmniejszeniem zużycia
energii w gospodarce, a więc także kosztów energii ponoszonych przez przedsiębiorstwa,
a w konsekwencji zwiększających konkurencyjność sektora przemysłowego. Wdrożenie
projektowanych rozwiązań zapewni zmniejszenie energochłonności gospodarki oraz
osiągnięcie celów w zakresie efektywności energetycznej na 2030 r. wynikających
z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1791 w sprawie efektywności
energetycznej oraz zmieniającej rozporządzenie (UE) 2023/955 oraz dalszą poprawę
efektywności energetycznej po roku 2030.
Działania międzynarodowe zw. z rewizją EU ETS
Na forum unijnym rząd RP konsekwentnie podnosi kwestię kosztów transformacji dla
przemysłu i konieczności zapewnienia odpowiednich mechanizmów wsparcia dla firm.
Nacisk ze strony Polski przynosi konkretne rezultaty, czego wyrazem jest zmiana kierunku
działań Komisji Europejskiej. Obecnie KE przykłada większą wagę do kwestii związanych
z konkurencyjnością unijnych gospodarek w kontekście realizacji celów klimatycznych oraz
dostępności cen energii.
Również dzięki staraniom m.in. polskiego rządu, który zwracał uwagę na konieczność
zainicjowania procesu rewizji EU ETS (Europejski System Handlu Emisjami), KE
zaplanowała kompleksową rewizję systemu na 2026 r. Prace nad konkretnymi
propozycjami rozpoczną się po przedłożeniu przez KE stosownego wniosku. Jednak już
teraz rząd RP postuluje m.in.
 utrzymanie bezpłatnych uprawnień do emisji zgodnie z obowiązującymi zasadami,
 wprowadzenie mechanizmów kontroli cen uprawnień do emisji, wyłączenie produkcji
obronnej z ETS,
7 Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz.U.2025.711).

-- 13 of 14 --

14
 uwzględnienie specyfiki poszczególnych państw członkowskich i regionów w ramach
architektury wsparcia finansowego dla transformacji.
Planowana rewizja systemu EU ETS powinna zostać wykorzystana do możliwie najbardziej
kompleksowego przeglądu, ponieważ rozpoczyna się kluczowy okres funkcjonowania
systemu. Celem powinno być przygotowanie najbardziej efektywnego systemu
gwarantującego zachowanie konkurencyjności europejskich gospodarek.
Polska konsekwentnie sprzeciwia się również nowym inicjatywom, które mogłyby
negatywnie wpływać na konkurencyjność krajowej gospodarki oraz aktywnie angażuje się
na rzecz korekty przyjętych regulacji tam, gdzie jest to możliwe.
Z upoważnienia, z wyrazami szacunku
Michał Jaros
Sekretarz Stanu
/ kwalifikowany podpis elektroniczny /
w Ministerstwie Rozwoju i Technologii

-- 14 of 14 --