Interpelacja w sprawie rozwoju przedsiębiorczości w kontekście transformacji energetycznej wynikającej z KPEiK
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja nr 12587
do ministra energii, ministra klimatu i środowiska
w sprawie rozwoju przedsiębiorczości w kontekście transformacji energetycznej wynikającej z KPEiK
Zgłaszający: Paweł Sałek, Maciej Małecki, Janusz Kowalski
Data wpływu: 29-09-2025
Szanowni Państwo Ministrowie!
Ministerstwo Klimatu i Środowiska w 2025 r. zaprezentowało ambitną ścieżkę rozwoju energetyki odnawialnej. Według projektu Krajowego Planu w dziedzinie Energii i Klimatu do 2030 r. z perspektywą do 2040 r. (KPEiK) - wersja przekazana do dalszego procedowania na poziomie Rady Ministrów z lipca br., ogniwa fotowoltaiczne mają być jednym z głównych filarów napędzających polską energetykę. Obecnie wg danych zawartych w biuletynie ARE ISSN 1232-5457 nr 12 (372) pn. „Informacja statystyczna o energii elektrycznej”, na koniec 2024 r. moc zainstalowana instalacji fotowoltaicznych wyniosła 21,2 GWe. Natomiast zgodnie z KPEiK, w zależności od przyjętego scenariusza, w 2030 r. przewidywana moc tego typu instalacji ma być na poziomie 30,5-31,7 GWe, a w 2040 r. nawet osiągnąć wartość 49,0-51,2 GWe. Zakładane są więc znaczące przyrosty mocy tych instalacji (ponad 30%), w perspektywie krótkoterminowej, jak i długoterminowej (ponad 50%). Tymczasem wg dokumentu pn. „Rynek fotowoltaiki w Polsce” XII edycja z czerwca 2024 r., corocznie publikowanego przez Instytut Energii Odnawialnej, wynika, że:
„Europejski przemysł fotowoltaiczny (oprócz jego części związanej z produkcją konstrukcji wsporczych) próbował konkurować z dostawcami chińskimi do połowy 2023 roku, ale przestał funkcjonować w pierwszej połowie 2024 roku. Takie firmy, jak: Norwegian Chrystal i NorSun (Norwegia), Energetic Industries (Austria) and Exasun (Holandia), Meyer Burger i Solarwatt (Niemcy), Systovi (Francja) zaprzestały produkcji wafli krzemowych, ogniw słonecznych oraz modułów fotowoltaicznych. Lista ta nie jest zamknięta – kolejne firmy z wieloletnim doświadczeniem w przemyśle PV ogłoszą zawieszenie działalności w najbliższych miesiącach. Chińska konkurencja okazała się zbyt silna, a instytucje europejskie zbyt słabe, aby utrzymać produkcję na starym kontynencie (…). Według European Solar Manufacturing Council (ESMC) już na początku 2023 roku zależność globalnych dostaw fotowoltaiki od Chin wynosiła od 95% w przypadku dostaw sztabek krzemowych, poprzez 85% – ogniwa, do 75% – moduły (szczegóły w raporcie „Rynek fotowoltaiki w Polsce 2023”). Obecnie we wszystkich kluczowych elementach łańcucha dostaw i łańcucha wartości, zależność Europy od dostaw komponentów PV z ChRL sięga już 100% we wszystkich elementach łańcucha dostaw”.
Mając na względzie wyżej przytoczone informacje, proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
Jakie działania podjęły MKiŚ oraz inne resorty w celu pobudzenia rozwoju polskiej przedsiębiorczości w obszarze produkcji instalacji OZE?
W jaki sposób resort widzi niezależność energetyczną i rozwój gospodarczy w kontekście przytoczonych w interpelacji faktów?
W jaki sposób ma być realizowana ochrona klimatu, skoro dostawy komponentów OZE odbywają się z odległych państw?
Czy projekt KPEiK uwzględnia emisyjność gazów cieplarnianych, wynikającą z transportu na dalekie odległości (ślad węglowy w cyklu życia instalacji – emisja z transportu produktów)?
Z poważaniem
Paweł Sałek
Poseł na Sejm RP
Minister Paulina Hennig-Kloska
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
- Podaje wskaźniki procentowe (8)
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (3)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
15321 znakówinfo@klimat.gov.pl Ministerstwo Klimatu i Środowiska
www.gov.pl/klimat
Działamy zgodnie z EMAS - zarządzając instytucją, dbamy o środowisko
Paulina Hennig-Kloska
DOZE-PL.050.9.2025.GS
4013468.16187804.13063676
Warszawa, 19-10-2025
Dotyczy: odpowiedzi na interpelację K10INT12587
Na temat: rozwoju przedsiębiorczości w kontekście transformacji energetycznej
wynikającej z KPEiK.
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu RP
Szanowny Panie Marszałku,
W związku z interpelacją Posła Pawła Sałka, Macieja Małeckiego oraz Janusza Kowalskiego
w sprawie rozwoju przedsiębiorczości w kontekście transformacji energetycznej
wynikającej z KPEiK, K10INT12587 proszę przyjąć poniższą odpowiedź w zakresie
właściwości Ministra Klimatu i Środowiska.
Ministerstwo Klimatu i Środowiska wspiera rozwój autoprodukcji przemysłowej w oparciu
o odnawialne źródła energii (dalej: OZE) w każdej możliwej formie, która wpływa na
zwiększenie niezależności energetycznej nie tylko przemysłu, ale i całego kraju.
Jeśli chodzi o local content w sektorze onshore warto zwrócić uwagę, że już publikacja
Instytutu Jagiellońskiego z 2021 r. pt. „Diagnoza obecnej sytuacji i potencjału krajowego
łańcucha dostaw dla lądowej energetyki wiatrowej w Polsce oraz rekomendacje na rzecz
optymalizacji jego rozwoju” wskazywała na istotny udział krajowego łańcucha dostaw w
sektorze „onshore”. W opracowaniu szacowano udział dostawców komponentów i usług z
Polski dla lądowej energetyki wiatrowej na poziomie ok. 60% z ambicją sięgającą 75% w
ciągu najbliższych 10 lat. Jako jedne z głównych czynników ograniczających zwiększenie
udziału krajowych dostawców w łańcuchach dostaw dla lądowej energetyki wiatrowej
wskazywano restrykcyjne zasady lokalizowania energetyki wiatrowej na lądzie. Autorzy
raportu zwracali uwagę na wpływ zasady 10H w tym obszarze.
Zdaniem Ministerstwa Klimatu i Środowiska zawetowana nowelizacja ustawy o
inwestycjach z pewnością wpłynęłaby pozytywnie na udział polskich przedsiębiorstw w
realizacji takich inwestycji. Można odnieść wrażenie, że w przestrzeni publicznej dominuje
narracja, jakoby jedynymi przedsiębiorstwami, które czerpią korzyści z inwestycji
polegających na pobudowaniu elektrowni wiatrakowych byli zagraniczni producenci
elementów turbin wiatrowych. Nie zwraca się jednak uwagi, że same koszty zakupu
elementów turbiny wiatrowej to faktycznie główny choć niejedyny koszt.
Autorzy opracowania zwracają szczególną uwagę na prace związane z wyborem lokalizacji,
przeprowadzeniem analiz technicznych, środowiskowych, prawnych oraz finansowych,
planowaniem, projektowaniem itp. W tym segmencie udział polskiego wkładu może
-- 1 of 4 --
niekiedy osiągnąć nawet poziom 90%. To samo się tyczy udziału polskiego przemysłu w
fazie budowy i przyłącza energetycznego. W tym obszarze autorzy opracowania również
wskazują nawet na 90-proc. udziału polskiego przemysłu. W fazie obsługi i eksploatacji
możemy liczyć nawet na 70-proc. udział wkładu krajowego.
W zakresie tych przedsiębiorstw istnieje możliwość zaangażowania się w duże projekty
infrastrukturalne.
Warto także zwrócić uwagę na potencjał polskich przedsiębiorstw w produkowaniu samych
turbin wiatrowych. Turbina wiatrowa projektowana przed przedsiębiorstwo Famur będzie
w ok. 75% powstawała w Polsce. Firma informuje, że elementy turbiny wiatrowej będą
produkowane w Katowicach i szacuje, że pierwsze „polskie” turbiny wiatrowe będą mogły
zacząć produkować energię elektryczną już w 2027 r.
Należy zwrócić też uwagę, że pobudzenie polskiego przemysłu w zakresie wytwarzania
instalacji OZE było jednym z celów powołania porozumień sektorowych dla branż: PV,
biogazu oraz biometanu jak również morskiej energetyki wiatrowej, których istotnym
elementem jest kwestia zwiększenia udziału krajowego łańcuch dostaw towarów i usług,
tzw. „local content”.
W przypadku prac w ramach Porozumienia sektorowego na rzecz rozwoju morskiej
energetyki wiatrowej w Polsce wsparcie rozwoju sektora oraz maksymalizacja „local
content” jest wręcz celem strategicznym. Założono w nim osiągnięcie następujących celów
w zakresie krajowego udziału dostaw towarów i usług:
I faza systemu wsparcia – nie mniej niż 20-30%;
II faza systemu wsparcia do 2030 roku – co najmniej 45%;
Projekty realizowane po 2030 roku – co najmniej 50%.
Morska energetyka wiatrowa stanowi kluczowy element krajowej strategii energetycznej.
Polska planuje osiągnąć 5,9 GW mocy zainstalowanej do 2030 r. i ok. 18 GW do 2040 r. Te
cele zostały uwzględnione w projekcie Krajowego Planu w dziedzinie Energii i Klimatu do
2030 r. Inwestycje w morskie farmy wiatrowe na polskim Bałtyku mają istotne znaczenie
gospodarcze – generują realne zamówienia dla krajowego przemysłu i firm, stymulując
rozwój gospodarki. Z perspektywy administracji publicznej, rozwój MFW to strategiczna
szansa na trwałe zakorzenienie lokalnego łańcucha dostaw i usług w sektorze offshore wind.
Polskie firmy aktywnie uczestniczą w rozwoju morskiej energetyki wiatrowej jako dostawcy,
podwykonawcy i partnerzy technologiczni. Dysponują już dziś wiedzą, doświadczeniem,
zasobami i dużym potencjałem. Na rynku działa wielu producentów i usługodawców w
zakresie surowców (np. stal, miedź), projektowania i przygotowania inwestycji, produkcji
komponentów turbin: wirników, gondoli, wież, konstrukcji wsporczych. Firmy z Gdańska,
Szczecina, Gdyni, a także z centralnej i południowej Polski, są częścią łańcucha dostaw, co
pokazuje, że offshore wind to impuls rozwojowy dla całego kraju, nie tylko dla regionów
nadmorskich.
Z pierwszych sprawozdań dotyczących realizacji planu łańcucha dostaw materiałów i usług
wynika, że „local content” dla projektów pierwszej fazy morskiej energetyki wiatrowej
przekracza 20%. Biorąc pod uwagę, że offshore wind to nowy sektor w Polsce, osiągnięty
poziom krajowego udziału należy uznać za imponujący.
-- 2 of 4 --
Dodatkowo Porozumienie sektorowe na rzecz rozwoju morskiej energetyki wiatrowej w
Polsce ułatwiło wzajemny dialog między zainteresowanymi uczestnikami rynku
(potencjalnymi dostawcami i wykonawcami). Stroną porozumienia jest także Ministerstwo
Rozwoju i Technologii, które razem z przedsiębiorcami, pracownikami i organizacjami
społecznymi pracuje nad tworzeniem jak najlepszych warunków do rozwoju polskich firm,
które są kołem napędowym polskiej gospodarki.
Na poziomie unijnym zwraca się uwagę na zagrożenie, jakie dla europejskiej gospodarki
stanowią wysoko skoncentrowane łańcuchy dostaw. Tym samym istotnym celem dla
instytucji unijnych stało się zwiększenie odporności gospodarki UE, wymagające m.in.
dywersyfikacji źródeł dostaw i rynków eksportowych. wspierania bazy badawczej i
przemysłowej w strategicznych obszarach1. Szczególnie istotne w kontekście wspierania
produkcji energii z odnawialnych źródeł energii jest Rozporządzenie 2024/1735 (tzw. Net-
Zero Industry Act). Nakłada ono na państwa członkowskie obowiązek, by przygotowując po
30 grudnia 2025 roku aukcje na potrzeby wdrażania energii ze źródeł odnawialnych,
uwzględniły w nich m.in. kryterium służące ocenie wkładu aukcji w odporność.
Zgodnie z powyższym Ministerstwo Klimatu i Środowiska prowadzi działania legislacyjne
mające na celu wzmocnienie pozycji polskich dostawców materiałów i usług w sektorze
OZE. Od 30 grudnia 2025 r. kryteria pozacenowe będą obowiązkowe w aukcjach OZE, co
zachęci polskie firmy do inwestycji w produkcję, certyfikację i szkolenia, wzmocni ich
pozycję negocjacyjną wobec zagranicznych deweloperów i umożliwi rozwój
konkurencyjnego sektora przemysłowego wokół morskiej energetyki wiatrowej.
Idea przyświecająca wprowadzeniu tego wymogu wiąże się z postulatem zmniejszenia
obecnych i unikania powstawania nowych strategicznych zależności od pojedynczych
państw trzecich w zakresie dostaw technologii energii odnawialnej i ich głównych
komponentów oraz zwiększeniem zdolności produkcyjnych Unii w zakresie tych technologii
i komponentów.
Realizacji tego założenia ma sprzyjać wymóg wprowadzenia przez państwa członkowskie
konkretnych warunków związanych z pochodzeniem produktów i głównych komponentów.
Ponadto, na potrzeby oceny wkładu w odporność Komisja będzie przyjmować akt
wykonawczy zawierający ich wykaz, obejmujący zaktualizowane informacje na temat
udziałów unijnych dostaw pochodzących z różnych państw trzecich w ostatnim roku.
Warto również podkreślić, że w Rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2025/1176
określającym kryteria wstępnej kwalifikacji i kryteria udzielenia zamówienia w odniesieniu
do aukcji na potrzeby wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych, zwrócono szczególną
uwagę na obecną zależność Unii, jak i ryzyko jej zwiększenia, od dostaw z Chińskiej
Republiki Ludowej. Z tego powodu ustanowiono dodatkowe wymogi w odniesieniu do
produktów końcowych i głównych komponentów pochodzących lub montowanych w tym
kraju w przypadku technologii lądowej i morskiej energetyki wiatrowej.
1 Wspólny komunikat do parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej i Rady w sprawie
Europejskiej strategii bezpieczeństwa gospodarczego, JOIN/2023/20 final.
-- 3 of 4 --
Ministerstwo Klimatu i Środowiska postrzega niezależność energetyczną i rozwój
gospodarczy jako wielowymiarowy proces, który łączy ze sobą rozwój technologii
niskoemisyjnych, dywersyfikację źródeł energii oraz modernizację istniejącej infrastruktury.
W tym kontekście MKiŚ tworzy stabilne i przewidywalne ramy rozwoju odnawialnych
źródeł energii, mając na celu ograniczenie zależności Polski od paliw kopalnych, w tym
dążenie do budowy nowoczesnego, zrównoważonego i zeroemisyjnego systemu
energetycznego, zgodnego z celami polityki klimatycznej Unii Europejskiej oraz krajowej
strategii energetycznej poprzez wdrażanie odpowiednich regulacji, mechanizmów wsparcia
oraz strategicznych inwestycji.
Jednym z priorytetów jest zmniejszenie zależności paliwowej poprzez wspieranie rozwoju
OZE, które przyczyniają się do zwiększenia konkurencyjności na rynku energii. Nowi
wytwórcy, od prosumentów i ich domowych instalacji, aż po wielkoskalowe inwestycje,
wnoszą dodatkową podaż, która wzmacnia konkurencję na rynku. Ograniczenie
monopolizacji rynku wpływa korzystnie na warunki cenowe dla odbiorców.
Z wyrazami szacunku
Paulina Hennig-Kloska
Minister Klimatu i Środowiska
Ministerstwo Klimatu i Środowiska
/ – podpisany cyfrowo/
-- 4 of 4 --
+48 (32) 433 33 30 Ministerstwo Energii
www.gov.pl/energia ul. Książęca 4
me@me.gov.pl 00-498 Warszawa
Miłosz Motyka
BM-I.053.113.2025.TŚ
Warszawa, 2025-10-27
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu RP
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 12587 posłów Pawła Sałka, Macieja Małeckiego oraz
Janusza Kowalskiego w sprawie rozwoju przedsiębiorczości w kontekście transformacji
energetycznej wynikającej z Krajowego Planu w dziedzinie Energii i Klimatu (KPEiK),
przedstawiam stanowisko w zakresie właściwości ministra ds. energii.
Rząd RP konsekwentnie realizuje politykę wspierającą rozwój krajowej przedsiębiorczości,
innowacyjności oraz dywersyfikację branżową gospodarki. Celem tych działań jest
zwiększenie konkurencyjności polskich firm, pobudzenie inwestycji w nowoczesne
technologie oraz stworzenie trwałych fundamentów wzrostu gospodarczego opartego na
wiedzy i odpornego na czynniki zewnętrzne. Wsparcie to obejmuje zarówno tradycyjne
gałęzie przemysłu, jak i nowe sektory gospodarki, w tym branże zielonych technologii
i odnawialnych źródeł energii.
Ad 1. „Jakie działania podjęło MKiŚ oraz inne resorty w celu pobudzenia rozwoju polskiej
przedsiębiorczości w obszarze produkcji instalacji OZE?”
Poza właściwością Ministra Energii pozostaje odpowiedź jakie działania podjęło MKiŚ oraz
inne resorty. W odniesieniu do działań Ministerstwa Energii dotyczących rozwoju krajowego
potencjału produkcyjnego w obszarze odnawialnych źródeł energii (OZE) obejmują one
przede wszystkim włączanie aspektów krajowego łańcucha wartości do dokumentów
strategicznych (m.in. KPEiK) i procesów planistycznych dotyczących miksu energetycznego
i udziału w nim OZE.
Ad 2. „W jaki sposób resort widzi niezależność energetyczną i rozwój gospodarczy w
kontekście przytoczonych w interpelacji faktów?”
Niezależność energetyczna Polski opiera się na konsekwentnym budowaniu
zdywersyfikowanego i zrównoważonego miksu energetycznego, który zapewni stabilność
systemu elektroenergetycznego oraz bezpieczeństwo dostaw energii. Kluczowe znaczenie
w tym zakresie ma utrzymanie w okresie przejściowym odpowiedniego poziomu mocy w
-- 1 of 2 --
+48 (32) 433 33 30 Ministerstwo Energii
www.gov.pl/energia ul. Książęca 4
me@me.gov.pl 00-498 Warszawa
Strona 2 z 2
tradycyjnych elektrowniach węglowych i gazowych, stanowiących źródła bilansujące i
wpierające pracę odnawialnych źródeł energii. W dłuższej perspektywie strategicznej
uruchomienie pierwszej elektrowni jądrowej będzie gwarantować wytwarzanie stabilnej
energii elektrycznej. Połączenie tych elementów - tradycyjnych źródeł konwencjonalnych,
rozwijających się OZE oraz energetyki jądrowej - tworzy podstawy do bezpiecznego i
zrównoważonego rozwoju gospodarczego Polski, zwiększając jednocześnie odporność
państwa na wahania cen surowców energetycznych i zewnętrzne czynniki geopolityczne.
Ad 3. „W jaki sposób ma być realizowana ochrona klimatu, skoro dostawy komponentów
OZE odbywają się z odległych Państw?”
Ochrona klimatu realizowana jest nie tylko poprzez rozwój OZE. Istotną rolę odgrywa
również zwiększanie efektywności energetycznej w sektorze przemysłowym i budynkach,
zgodnie z celami m.in. KPEiK oraz opracowywanego przez Ministerstwo Rozwoju i
Technologii – Krajowego Planu Renowacji Budynków (KPRB). Ważnym elementem jest
także rolnictwo, w tym promowanie niskoemisyjnych technik nawożenia i gospodarowania
glebą oraz rola LULUCF. Ponadto w perspektywie średnio i długoterminowej przewiduje się
redukcję zależności od importu komponentów z krajów trzecich poprzez rozwój lokalnych
zdolności produkcyjnych, wspieranie europejskich technologii oraz mechanizmy preferencji
dla „local content” (uwzględniając już wdrożone rozwiązania dla energetyki jądrowej oraz
elektrowni wiatrowych na morzu), co ma ograniczyć ryzyka geopolityczne i wzmocnić
odporność łańcuchów dostaw. Jednocześnie regulacje UE (m.in. CBAM) mają na celu
ograniczenie śladu węglowego importowanych komponentów, a strategie zakładają
stopniowe zwiększanie udziału Polski i UE w łańcuchach dostaw OZE, w tym kontekście
wdrażane są takie inicjatywy jak Net -Zero Industry Act. Kluczowym elementem jest również
rozwój technologii recyklingu oraz ponownego wykorzystania surowców z urządzeń OZE, co
pozwoli na stworzenie bardziej cyrkularnego modelu gospodarki energetycznej.
Ad 4. „Czy projekt KPEiK uwzględnia emisyjność gazów cieplarnianych, wynikającą z
transportu na dalekie odległości (ślad węglowy w cyklu życia instalacji – emisja z
transportu produktów)?”
Emisyjność gazów cieplarnianych w Krajowym Planie w dziedzinie Energii i Klimatu jest
obliczana zgodnie ze standardami i wytycznymi Międzynarodowego Zespołu ds. Klimatu
(IPCC), które obowiązują wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej. Metodyka ta
uwzględnia emisje wytworzone na terenie kraju i umożliwia porównywalność danych oraz
transparentne raportowanie postępów redukcji emisji.
Z wyrazami szacunku
Miłosz Motyka
Minister
2025-10-27 $ezdPolePodpisu1
Do wiadomości:
Kancelaria Prezesa Rady Ministrów
-- 2 of 2 --