Interpelacja nr 10210
Interpelacja w sprawie zaostrzenia zasad nakładania kar na związki przedsiębiorstw w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów
Zgłaszający:
•
Adresat:
Infrastruktura i Transport (30%)
Treść wystąpienia poselskiego
Interpelacja w sprawie zaostrzenia zasad nakładania kar na związki przedsiębiorstw w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów
Interpelacja nr 10210
do prezesa Rady Ministrów
w sprawie zaostrzenia zasad nakładania kar na związki przedsiębiorstw w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów
Zgłaszający: Dariusz Matecki
Data wpływu: 09-06-2025
Punkt 20 raportu Zespołu SprawdzaMY Rafała Brzoski wskazuje na istotną nadregulację zawartą w art. 106 ust. 1a ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. 2024 poz. 1616), który implementuje przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1 (dyrektywa ECN+) mającej na celu usprawnienie egzekwowania unijnych przepisów antymonopolowych.
Zgodnie z art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 2 dyrektywy ECN+ dopuszczalne jest nałożenie surowszych kar (liczonych od obrotu członków związku) wyłącznie w sytuacji, gdy naruszenie wynika z decyzji tego związku przedsiębiorców. Takie ograniczenie ma zapobiegać karaniu związków za działania, które nie są efektem ich własnych decyzji, ale np. samodzielnych działań członków.
Tymczasem przepis art. 106 ust. 1a polskiej ustawy nie zawiera wymogu powiązania naruszenia z decyzją związku, przez co znacząco rozszerza zakres stosowania surowszych zasad miarkowania kar.
Takie podejście:
zwiększa niepewność prawną związków przedsiębiorstw i ich członków,
naraża na nadmierne sankcje podmioty działające zgodnie z prawem, jeśli nie popełniły naruszeń na skutek decyzji kolegialnej,
utrudnia działalność organizacji branżowych i samorządowych, które mogą być traktowane jako odpowiedzialne za indywidualne działania ich członków,
wykracza poza minimalne wymogi prawa UE, co stanowi klasyczny przykład legislacyjnego gold-platingu.
W związku z powyższym kieruję następujące pytania:
Dlaczego rząd nie zawęził zakresu odpowiedzialności związku przedsiębiorców zgodnie z art. 14 ust. 4 dyrektywy ECN+, ograniczając ją wyłącznie do przypadków, gdy naruszenie wynika z decyzji związku?
Czy przeprowadzono analizę ryzyk dla działalności samorządów gospodarczych i organizacji branżowych w związku z rozszerzeniem odpowiedzialności za działania członków?
Czy intencją rządu było wywarcie efektu mrożącego na działalność związków przedsiębiorstw przez nadmierną penalizację zbiorową?
Czy planowane są zmiany legislacyjne, które przywrócą zgodność ustawy z literą dyrektywy ECN+ i zminimalizują ryzyko karania bez podstawy w decyzji danego związku?
Ilu przedsiębiorców lub organizacji zrzeszonych zostało objętych karami na mocy art. 106 ust. 1a i w ilu przypadkach naruszenie było wynikiem decyzji związku?
Tego rodzaju rozwiązania prawne obniżają poziom zaufania do państwa prawa, zniechęcają do zrzeszania się w ramach związków branżowych i podważają zasadę proporcjonalności przewidzianą w unijnych regulacjach. To przykład tworzenia nadmiernych barier dla legalnej działalności gospodarczej w Polsce.
Interpelacja nr 10210
do prezesa Rady Ministrów
w sprawie zaostrzenia zasad nakładania kar na związki przedsiębiorstw w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów
Zgłaszający: Dariusz Matecki
Data wpływu: 09-06-2025
Punkt 20 raportu Zespołu SprawdzaMY Rafała Brzoski wskazuje na istotną nadregulację zawartą w art. 106 ust. 1a ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. 2024 poz. 1616), który implementuje przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1 (dyrektywa ECN+) mającej na celu usprawnienie egzekwowania unijnych przepisów antymonopolowych.
Zgodnie z art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 2 dyrektywy ECN+ dopuszczalne jest nałożenie surowszych kar (liczonych od obrotu członków związku) wyłącznie w sytuacji, gdy naruszenie wynika z decyzji tego związku przedsiębiorców. Takie ograniczenie ma zapobiegać karaniu związków za działania, które nie są efektem ich własnych decyzji, ale np. samodzielnych działań członków.
Tymczasem przepis art. 106 ust. 1a polskiej ustawy nie zawiera wymogu powiązania naruszenia z decyzją związku, przez co znacząco rozszerza zakres stosowania surowszych zasad miarkowania kar.
Takie podejście:
zwiększa niepewność prawną związków przedsiębiorstw i ich członków,
naraża na nadmierne sankcje podmioty działające zgodnie z prawem, jeśli nie popełniły naruszeń na skutek decyzji kolegialnej,
utrudnia działalność organizacji branżowych i samorządowych, które mogą być traktowane jako odpowiedzialne za indywidualne działania ich członków,
wykracza poza minimalne wymogi prawa UE, co stanowi klasyczny przykład legislacyjnego gold-platingu.
W związku z powyższym kieruję następujące pytania:
Dlaczego rząd nie zawęził zakresu odpowiedzialności związku przedsiębiorców zgodnie z art. 14 ust. 4 dyrektywy ECN+, ograniczając ją wyłącznie do przypadków, gdy naruszenie wynika z decyzji związku?
Czy przeprowadzono analizę ryzyk dla działalności samorządów gospodarczych i organizacji branżowych w związku z rozszerzeniem odpowiedzialności za działania członków?
Czy intencją rządu było wywarcie efektu mrożącego na działalność związków przedsiębiorstw przez nadmierną penalizację zbiorową?
Czy planowane są zmiany legislacyjne, które przywrócą zgodność ustawy z literą dyrektywy ECN+ i zminimalizują ryzyko karania bez podstawy w decyzji danego związku?
Ilu przedsiębiorców lub organizacji zrzeszonych zostało objętych karami na mocy art. 106 ust. 1a i w ilu przypadkach naruszenie było wynikiem decyzji związku?
Tego rodzaju rozwiązania prawne obniżają poziom zaufania do państwa prawa, zniechęcają do zrzeszania się w ramach związków branżowych i podważają zasadę proporcjonalności przewidzianą w unijnych regulacjach. To przykład tworzenia nadmiernych barier dla legalnej działalności gospodarczej w Polsce.
Odpowiedź urzędowa
prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Tomasz Chróstny
Audyt odpowiedzi: Wskaźnik lania wody & konkretności
Bardzo konkretna
Automatyczna analiza lingwistyczno-statystyczna pisma resortu
Lanie wody
5%
Konkretność
95%
Odpowiedź wysoce rzeczowa – zawiera liczne dane twarde, kwoty, daty lub bezpośrednie odniesienie do zadanych pytań.
Twarde liczby / kwoty
2 kwot, 4 %
Precyzyjne daty
8
Odpowiedź na punkty
✓ Tak (Ad 1, Pkt...)
Gęstość faktów
3.3 / 1k zn.
- Zawiera 2 wskazania konkretnych kwot finansowych
- Podaje wskaźniki procentowe (4)
- Wymienia precyzyjne daty lub terminy (8)
- Resort odnosi się punkt po punkcie do pytań posła
Urzędowe załączniki i odpowiedzi:
Pełna treść wyekstrahowana z załącznika PDF (odpowiedź urzędowa)
17925 znaków
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1
1343220.3918881.3825518
PREZES
URZĘDU OCHRONY
KONKURENCJI I KONSUMENTÓW
TOMASZ CHRÓSTNY
Warszawa, 28 lipca 2025 r.
DOK-3.071.100.2025.NR
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację poselską nr 10210 posła Dariusza Mateckiego w sprawie
„zaostrzenia zasad nakładania kar na związki przedsiębiorstw w ustawie o ochronie
konkurencji i konsumentów”, przekazaną w dniu 9 lipca 2025 r. przez Pana Ministra Jakuba
Stefaniaka, Zastępcę Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, do Prezesa Urzędu Ochrony
Konkurencji i Konsumentów (dalej jako: „Prezes Urzędu” lub „Prezes UOKiK”) w celu
udzielenia odpowiedzi, uprzejmie przedstawiam następujące stanowisko.
Poseł Dariusz Matecki w swojej interpelacji, powołując się na pkt 20 raportu zespołu
SprawdzaMY Rafała Brzoski wskazuje, że art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 2 dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1 z dnia 11 grudnia 2018 r. mającej na celu
nadanie organom ochrony konkurencji państw członkowskich uprawnień w celu
skuteczniejszego egzekwowania prawa i zapewnienia należytego funkcjonowania rynku
wewnętrznego (dalej jako: „Dyrektywa ECN+”) pozwalają na nakładanie na związki
przedsiębiorców surowszych kar za naruszenie zakazów praktyk ograniczających
konkurencję wyłącznie w sytuacji, gdy naruszenie wynika z decyzji tego związku
przedsiębiorców.
Przed przejściem do udzielenia odpowiedzi na poszczególne pytania, zasadne jest
w pierwszej kolejności zarysowanie szerszego kontekstu zagadnień poruszanych w dalszej
części pisma.
Interpelacja dotyczy przepisów prawa ochrony konkurencji (prawa
antymonopolowego). Prawo antymonopolowe stanowi specyficzny rodzaj regulacji — dotyczy
działań przedsiębiorców i zakazuje niektórych z nich, ale robi to w celu ochrony interesów
-- 1 of 7 --
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2
1343220.3918881.3825518
konsumentów oraz innych przedsiębiorców1. Przepisy wprowadzone w 2023 r. (których
w znacznej mierze dotyczy interpelacja) przyjęte zostały w celu wzmocnienia polskiego
systemu ochrony konkurencji. Prace nad nimi toczyły się od około 2020 r. (pierwszy projekt
przedstawiono do konsultacji publicznych w 2021 r.). Należy zatem podkreślić,
że zagadnienia dotyczące deregulacji mają w kontekście prawa antymonopolowego
specyficzny charakter. Osłabianie polskich przepisów antymonopolowych może mieć
negatywny wpływ na polskich konsumentów i polskich przedsiębiorców, a głównymi
beneficjentami takiego osłabienia mogą być międzynarodowe podmioty, mogące zwiększać
swoje zyski w Polsce kosztem polskich obywateli.
Istotę tych uregulowań dobrze ilustrują niektóre z decyzji wydawanych przez Prezesa
Urzędu. Jako przykład można wskazać sprawę dotyczącą samochodów marki Kia w 2024 r.,
w której kary wyniosły ponad 400 mln zł2 oraz sprawę samochodów dostawczych Iveco
w 2024 r., w której kary wyniosły ponad 200 mln zł3. Zawarte przez przedsiębiorców
antykonkurencyjne porozumienia mogły powodować, że polscy konsumenci przepłacali
za samochody marki Kia, a polscy przedsiębiorcy (w tym rodzinne przedsiębiorstwa
wykorzystujące samochód dostawczy do prowadzenia swojej działalności gospodarczej)
przepłacali za samochody dostawcze marki Iveco.
Przekazana interpelacja dotyczy związków przedsiębiorców. Wydaje się zasadne
krótkie wyjaśnienie, jakie związki przedsiębiorców i dlaczego stanowią przedmiot
zainteresowania prawa antymonopolowego. Prawo antymonopolowe zakazuje zawierania
antykonkurencjnych porozumień. Takim porozumieniem może być np. zmowa cenowa,
której członkowie ustalają, że będą oferowali konsumentom lub kontrahentom wyższe ceny
niż w warunkach konkurencji. W konsekwencji konsumenci lub kontrahenci przepłacają
za nabywany towar. Aby uniknąć sytuacji, w której przepisy prawa antymonopolowego
są obchodzone poprzez zawieranie takich porozumień za pośrednictwem związków
przedsiębiorców, przez „porozumienie” rozumie się też decyzje związków przedsiębiorców.
Takim związkiem w praktyce może być np. związek branżowy. Przykładowo, w Polsce
swój własny związek branżowy posiadali i posiadają producenci cementu. W prawie
antymonopolowym za związek przedsiębiorców uznawane były też banki np. w zakresie,
1 Mówi o tym też wprost art. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów: „Ustawa określa warunki rozwoju
i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców
i konsumentów”. Podobne uregulowanie zawarte było też w preambule do pierwszej polskiej ustawy
antymonopolowej z 1990 r. — od początku transformacji ustrojowej w Polsce prawo antymonopolowe było
postrzegane jako narzędzie ochrony interesów konsumentów i przedsiębiorców.
2 Decyzja nr DOK-5/2024 dostępna pod adresem:
https://decyzje.uokik.gov.pl/bp/dec_prez.nsf/43104c28a7a1be23c1257eac006d8dd4/f7c0040b86cebfbdc1258c
1500354d94/$FILE/2025_01_17%20DOK-1.410.2.2022_Kia%20decyzja%20wersja%20jawna.pdf
3 Decyzja nr DOK-2/2024 dostępna pod adresem:
https://decyzje.uokik.gov.pl/bp/dec_prez.nsf/43104c28a7a1be23c1257eac006d8dd4/71c0a3dfe2eb6946c1258b
f0003d546a/$FILE/2024_08_19_DOK1-410-1-21%20Iveco_decyzja%20-%20wersja%20jawna%20-%20finalna.pdf
-- 2 of 7 --
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3
1343220.3918881.3825518
w jakim współtworzą organizacje płatnicze (VISA, Mastercard) — przykładowo, Komisja
Europejska uznała Mastercard za związek przedsiębiorców, a w 2017 r., w asyście
pracowników UOKiK, prowadziła kontrolę w Związku Banków Polskich4. Przepisy o nakładaniu
kar na związki przedsiębiorców mają istotne znaczenie z punktu widzenia szczelności
systemu ochrony konkurencji. Przepisy te zmierzają do tego, żeby przedsiębiorstwa nie
unikały odpowiedzialności antymonopolowej w ten sposób, że koordynują swoje działania
rynkowe (de facto zawierają niedozwolone porozumienia) za pośrednictwem związków
branżowych, a jednocześnie ich obroty mogą być wyjątkowo niskie (a w konsekwencji
również potencjalne kary) lub mogą być niewypłacalne.
W interpelacji wskazano m.in. że art. 106 ust. 1a ustawy z dnia 16 lutego 2007 r.
o ochronie konkurencji i konsumentów (dalej jako: „ustawa o ochronie konkurencji
i konsumentów” lub „u.o.k.k.”): „nie zawiera wymogu powiązania naruszenia z decyzją
związku, przez co znacząco rozszerza zakres stosowania surowszych zasad miarkowania
kar”.
Odnosząc się do tych twierdzeń należy zauważyć, że zarówno art. 14 ust. 3 i 4,
jak i art. 15 ust. 2 Dyrektywy ECN+ nie są przepisami, których celem jest zaostrzenie kar
nakładanych na związki przedsiębiorców za naruszenie przepisów prawa antymonopolowego.
Art. 14 ust. 3 nakazuje państwom członkowskim przyjęcie regulacji krajowych
zapewniających, aby w sytuacji gdy na związek przedsiębiorców zostaje nałożona kara
za naruszenie art. 101 lub 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej jako:
„TFUE”) uwzględniająca obrót jego członków, a związek ten nie jest wypłacalny,
był on zobowiązany do wezwania swoich członków do wniesienia wkładów w celu pokrycia
kwoty kary. Art. 14 ust. 4 natomiast reguluje kwestie domagania się przez organ
antymonopolowy od członków związku przedsiębiorców wpłat na poczet kary nałożonej
na ten związek, w przypadku gdy wkłady wnoszone przez członków związku na podstawie
przepisów wdrażających art. 14 ust. 3 Dyrektywy ECN+ nie są wystarczające do uiszczenia
całości kwoty kary. Wreszcie art. 15 ust. 2 ww. dyrektywy określa, że maksymalny pułap
wysokości kary nakładanej na związki przedsiębiorców za naruszenie mające związek
z działalnością jego członków wynosi co najmniej 10% sumy całkowitych globalnych obrotów
każdego z członków prowadzących działalność na rynku, którego dotyczyło naruszenie
popełnione przez związek, przy czym odpowiedzialność finansowa poszczególnych członków
związku nie może przekraczać maksymalnej kwoty kary ustalonej w odniesieniu do obrotu
związku przedsiębiorców, na który została nałożona kara.
4 Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 11 września 2014 r. w sprawie C‑382/12 P, Mastercard, EU:C:2014:2201.
Zob. również: https://forsal.pl/gospodarka/aktualnosci/artykuly/7556313,zbp-wspolpracujemy-z-ke-i-uokik-
ws-kontroli-dostepu-do-danych.html.
-- 3 of 7 --
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4
1343220.3918881.3825518
Wskazane w interpelacji posła Mateckiego przepisy Dyrektywy ECN+, wdrożone
do polskiego porządku prawnego w art. 106 ust.1a-1f ustawy o ochronie konkurencji
i konsumentów, nie podwyższają kar nakładanych na związki przedsiębiorców. W polskim
systemie prawnym zarówno w stanie prawnym przed implementacją dyrektywy ECN+,
jak i po jej dokonaniu, maksymalna kara jaką Prezes UOKiK może nałożyć na związki
przedsiębiorców za naruszenie zakazów praktyk ograniczających konkurencję wynosi 10%
obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary.
Celem tej regulacji było natomiast doprecyzowanie i ujednolicenie w ramach Unii
Europejskiej reguł dotyczących ustalania maksymalnej wysokości kary nakładanej
w przypadku, gdy naruszenie ma związek z działalnością członków związku oraz procedury
ponoszenia przez członków związku przedsiębiorców wkładów na poczet kary nałożonej
na związek przedsiębiorców, w sytuacji gdy związek ten nie ma wystarczających środków
na uiszczenie pełnej kwoty kary. Motyw 48 Dyrektywy ECN+ wskazuje jednoznacznie
na konieczność zapewnienia skutecznego ściągania kar pieniężnych od związku
przedsiębiorców poprzez wprowadzenie przepisów, które umożliwią domaganie się przez
organ antymonopolowy uiszczenia kary od członków związku, w przypadku gdy związek
nie jest wypłacalny.
Należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom zawartym w interpelacji posła Mateckiego
reguła zawarta w art. 106 ust. 1a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów dotycząca
ustalania maksymalnej wysokości kary na związki przedsiębiorców na poziomie 10% sumy
obrotów członków tego związku przedsiębiorców prowadzących działalność na rynku,
którego dotyczyło naruszenie, odnosi się do naruszenia przez związek przedsiębiorców
zakazu niedozwolonych praktyk, które jest związane z działalnością jego członków. W tym
zakresie art. 106 ust. 1a jest w pełni spójny z brzmieniem art. 15 ust. 2 Dyrektywy ECN+.
Mając na względzie powyższe tło dotyczące przedmiotu interpelacji, poniżej
przedstawiam odpowiedzi na poszczególne pytania.
Odpowiedź na pytanie 1 - „Dlaczego rząd nie zawęził zakresu odpowiedzialności związku
przedsiębiorców zgodnie z art. 14 ust. 4 Dyrektywy ECN+, ograniczając ją wyłącznie
do przypadków, gdy naruszenie wynika z decyzji związku?”.
Jak już wyżej wskazano, przepisy implementujące Dyrektywę ECN+ opracowywane
były od 2020 r., a przyjęte zostały w 2023 r., tj. w poprzedniej kadencji Sejmu. Art. 14 ust. 4
Dyrektywy ECN+ został wdrożony do polskiego porządku prawnego w art. 106 ust. 1d-1f
ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepisy te ustanawiają identyczne jak
we wskazanym wcześniej przepisie dyrektywy warunki dopuszczalności żądania przez organ
-- 4 of 7 --
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5
1343220.3918881.3825518
antymonopolowy uiszczenia przez członków związku przedsiębiorców kwoty kary, która nie
została zapłacona przez ten związek lub przez jego członków (w przypadku zastosowania
wezwania członków związku przez jego organy decyzyjne do wniesienia wkładów
pieniężnych w celu pokrycia kwoty kary).
W powyższej sytuacji, w pierwszej kolejności Prezes UOKiK jest uprawniony
do żądania pokrycia pozostałej do uiszczenia kwoty kary przez przedsiębiorców, których
przedstawiciele wchodzili w skład organów decyzyjnych ukaranego związku, a jeżeli
to okazałoby się nieskuteczne - do żądania zapłaty pozostałej do uiszczenia kwoty tej kary
od każdego przedsiębiorcy będącego członkiem tego związku, jeżeli przedsiębiorca ten
prowadził działalność na rynku, na którym doszło do naruszenia. Jednocześnie zgodnie
z art. 106 ust. 1f u.o.k.k. nie można żądać uiszczenia pozostałej do zapłaty kwoty kary
od przedsiębiorców, którzy nie wdrożyli decyzji związku przedsiębiorców powodującej
naruszenie, nie wiedzieli o jej istnieniu albo aktywnie się od niej dystansowali.
Art. 106 ust.1d-1f u.o.k.k. w prawidłowy sposób wdraża art. 14 ust. 4 Dyrektywy ECN+
– brzmienie polskiej regulacji w zasadzie pokrywa się z brzmieniem wskazanego wyżej
przepisu dyrektywy. Zastrzeżeń do sposobu wdrożenia tego przepisu nie zgłosiła Komisja
Europejska. Minister ds. Unii Europejskiej w toku prac legislacyjnych nad wdrożeniem
dyrektywy nie miał uwag do zaproponowanego sposobu implementacji tego przepisu
do polskiego systemu prawnego.
Odpowiedź na pytanie 2 - „Czy przeprowadzono analizę ryzyk dla działalności samorządów
gospodarczych i organizacji branżowych w związku z rozszerzeniem odpowiedzialności
za działania członków?”.
Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie rozszerza odpowiedzialności
przedsiębiorców za naruszenie przepisów prawa antymonopolowego, a jedynie
doprecyzowuje regulacje dotyczące uiszczania kary nakładanej na związki przedsiębiorców,
w przypadku gdy związek nie jest w stanie uiścić całej kwoty kary, a naruszenie przepisów
obejmuje rynek, na którym członkowie związku prowadzą działalność gospodarczą. Nie jest
jasne więc, jakiego rodzaju ryzyka miałyby być objęte szczególną analizą, o której mowa
w interpelacji posła Mateckiego.
Należy podkreślić, że wprowadzone w 2023 r. przepisy dotyczące nakładania kar
pieniężnych, w tym kar na związki przedsiębiorców, podobnie jak wszystkie inne regulacje
wdrażające dyrektywę ECN+ były poddane ocenie skutków regulacji, zgodnie z przepisami
uchwały nr 190 Rady Ministrów z dnia 29 października 2013 r. - Regulamin pracy Rady
Ministrów.
-- 5 of 7 --
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6
1343220.3918881.3825518
Zmiany doprecyzowujące w zakresie uiszczania kar na związki przedsiębiorców
należy ocenić jako wywołujące pozytywny skutek dla funkcjonowania środowiska
przedsiębiorców poprzez, z jednej strony, zwiększenie pewności prawnej w zakresie
stosowania przepisów o uiszczaniu kar i zapewnienie jednolitości stosowania tych przepisów
w ramach UE, z drugiej zaś poprzez zwiększenie skuteczności sankcji nakładanych
na przedsiębiorców stosujących antykonkurencyjne praktyki, co powinno przełożyć
się na wzmocnienie funkcji prewencyjnej kar i zapewnienie ich nieuchronności.
Jak już wyjaśniono wcześniej, prawo antymonopolowe służy przedsiębiorcom
i konsumentom — eliminowanie antykonkurencyjnych praktyk oznacza m.in. niższe ceny dla
konsumentów i przedsiębiorców (tj. tych przedsiębiorców, którzy są kontrahentami
przedsiębiorców naruszających prawo antymonopolowe). Przykładowo, jeżeli związek
przedsiębiorców - producentów materiałów budowalnych staje się forum do podejmowania
antykonkurencyjnych ustaleń, to poszkodowanymi stają się nabywcy tych materiałów
budowlanych (konsumenci, przedsiębiorcy, sektor rządowy). Możliwość skutecznego
ściągania kar od takich związków ma istotne znaczenie w odstraszaniu od zawierania
antykonkurencyjnych porozumień.
Odpowiedź na pytanie 3 - „Czy intencją rządu było wywarcie efektu mrożącego
na działalność związków przedsiębiorstw poprzez nadmierną penalizację zbiorową?”.
Celem wprowadzenia zmian nie było wywołanie efektu mrożącego – wręcz przeciwnie
zmiany z 2023 r. poprzez to, że zapewniają skuteczne stosowanie mechanizmów ochrony
konkurencji na rynku UE i rynku krajowym, przyczyniają się do poprawy warunków rozwoju
konkurencji i wzrostu konkurencyjności gospodarki. Jak też obszernie wyjaśniono
w odpowiedzi na wcześniejsze pytania, istotą prawa antymonopolowego jest zapobieganie
naruszeniom, w wyniku których poszkodowanymi stają się polscy konsumenci,
przedsiębiorcy, a w niektórych przypadkach również podmioty sektora publicznego. Nie jest
pożądane, aby państwo nie miało możliwości skutecznego ściągnięcia kary za naruszenie
prawa antymonopolowego.
Odpowiedź na pytanie 4 - „Czy planowane są zmiany legislacyjne, które przywrócą
zgodność ustawy z literą Dyrektywy ECN+ i zminimalizują ryzyko karania bez podstawy
w decyzji danego związku?”.
Zmiany nie są planowane, wdrożenie art. 14 i 15 Dyrektywy ECN+ nastąpiło
w prawidłowy sposób. Zmiany w tym zakresie osłabiałyby ponadto polski system ochrony
konkurencji i narażały na straty konsumentów, uczciwie działających przedsiębiorców,
a w niektórych sprawach również podmioty sektora publicznego.
-- 6 of 7 --
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7
1343220.3918881.3825518
Odpowiedź na pytanie 5 - „Ilu przedsiębiorców lub organizacji zrzeszonych zostało
objętych karami na mocy art. 106 ust. 1a i w ilu przypadkach naruszenie było wynikiem
decyzji związku?”.
W związku z krótkim (w kontekście specyfiki prawa antymonopolowego) okresem
obowiązywania, przepis ten nie był jeszcze stosowany w praktyce. Dotychczas obowiązujące
przepisy u.o.k.k. zostały zmienione z dniem 20 maja 2023 r. ustawą nowelizującą z dnia
9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 852). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 13
ustawy nowelizującej, do spraw, w których postępowanie przed Prezesem UOKiK wszczęto
przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Z poważaniem,
Tomasz Chróstny
Prezes
Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
/podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/
-- 7 of 7 --
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1
1343220.3918881.3825518
PREZES
URZĘDU OCHRONY
KONKURENCJI I KONSUMENTÓW
TOMASZ CHRÓSTNY
Warszawa, 28 lipca 2025 r.
DOK-3.071.100.2025.NR
Pan
Szymon Hołownia
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację poselską nr 10210 posła Dariusza Mateckiego w sprawie
„zaostrzenia zasad nakładania kar na związki przedsiębiorstw w ustawie o ochronie
konkurencji i konsumentów”, przekazaną w dniu 9 lipca 2025 r. przez Pana Ministra Jakuba
Stefaniaka, Zastępcę Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, do Prezesa Urzędu Ochrony
Konkurencji i Konsumentów (dalej jako: „Prezes Urzędu” lub „Prezes UOKiK”) w celu
udzielenia odpowiedzi, uprzejmie przedstawiam następujące stanowisko.
Poseł Dariusz Matecki w swojej interpelacji, powołując się na pkt 20 raportu zespołu
SprawdzaMY Rafała Brzoski wskazuje, że art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 2 dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1 z dnia 11 grudnia 2018 r. mającej na celu
nadanie organom ochrony konkurencji państw członkowskich uprawnień w celu
skuteczniejszego egzekwowania prawa i zapewnienia należytego funkcjonowania rynku
wewnętrznego (dalej jako: „Dyrektywa ECN+”) pozwalają na nakładanie na związki
przedsiębiorców surowszych kar za naruszenie zakazów praktyk ograniczających
konkurencję wyłącznie w sytuacji, gdy naruszenie wynika z decyzji tego związku
przedsiębiorców.
Przed przejściem do udzielenia odpowiedzi na poszczególne pytania, zasadne jest
w pierwszej kolejności zarysowanie szerszego kontekstu zagadnień poruszanych w dalszej
części pisma.
Interpelacja dotyczy przepisów prawa ochrony konkurencji (prawa
antymonopolowego). Prawo antymonopolowe stanowi specyficzny rodzaj regulacji — dotyczy
działań przedsiębiorców i zakazuje niektórych z nich, ale robi to w celu ochrony interesów
-- 1 of 7 --
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2
1343220.3918881.3825518
konsumentów oraz innych przedsiębiorców1. Przepisy wprowadzone w 2023 r. (których
w znacznej mierze dotyczy interpelacja) przyjęte zostały w celu wzmocnienia polskiego
systemu ochrony konkurencji. Prace nad nimi toczyły się od około 2020 r. (pierwszy projekt
przedstawiono do konsultacji publicznych w 2021 r.). Należy zatem podkreślić,
że zagadnienia dotyczące deregulacji mają w kontekście prawa antymonopolowego
specyficzny charakter. Osłabianie polskich przepisów antymonopolowych może mieć
negatywny wpływ na polskich konsumentów i polskich przedsiębiorców, a głównymi
beneficjentami takiego osłabienia mogą być międzynarodowe podmioty, mogące zwiększać
swoje zyski w Polsce kosztem polskich obywateli.
Istotę tych uregulowań dobrze ilustrują niektóre z decyzji wydawanych przez Prezesa
Urzędu. Jako przykład można wskazać sprawę dotyczącą samochodów marki Kia w 2024 r.,
w której kary wyniosły ponad 400 mln zł2 oraz sprawę samochodów dostawczych Iveco
w 2024 r., w której kary wyniosły ponad 200 mln zł3. Zawarte przez przedsiębiorców
antykonkurencyjne porozumienia mogły powodować, że polscy konsumenci przepłacali
za samochody marki Kia, a polscy przedsiębiorcy (w tym rodzinne przedsiębiorstwa
wykorzystujące samochód dostawczy do prowadzenia swojej działalności gospodarczej)
przepłacali za samochody dostawcze marki Iveco.
Przekazana interpelacja dotyczy związków przedsiębiorców. Wydaje się zasadne
krótkie wyjaśnienie, jakie związki przedsiębiorców i dlaczego stanowią przedmiot
zainteresowania prawa antymonopolowego. Prawo antymonopolowe zakazuje zawierania
antykonkurencjnych porozumień. Takim porozumieniem może być np. zmowa cenowa,
której członkowie ustalają, że będą oferowali konsumentom lub kontrahentom wyższe ceny
niż w warunkach konkurencji. W konsekwencji konsumenci lub kontrahenci przepłacają
za nabywany towar. Aby uniknąć sytuacji, w której przepisy prawa antymonopolowego
są obchodzone poprzez zawieranie takich porozumień za pośrednictwem związków
przedsiębiorców, przez „porozumienie” rozumie się też decyzje związków przedsiębiorców.
Takim związkiem w praktyce może być np. związek branżowy. Przykładowo, w Polsce
swój własny związek branżowy posiadali i posiadają producenci cementu. W prawie
antymonopolowym za związek przedsiębiorców uznawane były też banki np. w zakresie,
1 Mówi o tym też wprost art. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów: „Ustawa określa warunki rozwoju
i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców
i konsumentów”. Podobne uregulowanie zawarte było też w preambule do pierwszej polskiej ustawy
antymonopolowej z 1990 r. — od początku transformacji ustrojowej w Polsce prawo antymonopolowe było
postrzegane jako narzędzie ochrony interesów konsumentów i przedsiębiorców.
2 Decyzja nr DOK-5/2024 dostępna pod adresem:
https://decyzje.uokik.gov.pl/bp/dec_prez.nsf/43104c28a7a1be23c1257eac006d8dd4/f7c0040b86cebfbdc1258c
1500354d94/$FILE/2025_01_17%20DOK-1.410.2.2022_Kia%20decyzja%20wersja%20jawna.pdf
3 Decyzja nr DOK-2/2024 dostępna pod adresem:
https://decyzje.uokik.gov.pl/bp/dec_prez.nsf/43104c28a7a1be23c1257eac006d8dd4/71c0a3dfe2eb6946c1258b
f0003d546a/$FILE/2024_08_19_DOK1-410-1-21%20Iveco_decyzja%20-%20wersja%20jawna%20-%20finalna.pdf
-- 2 of 7 --
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3
1343220.3918881.3825518
w jakim współtworzą organizacje płatnicze (VISA, Mastercard) — przykładowo, Komisja
Europejska uznała Mastercard za związek przedsiębiorców, a w 2017 r., w asyście
pracowników UOKiK, prowadziła kontrolę w Związku Banków Polskich4. Przepisy o nakładaniu
kar na związki przedsiębiorców mają istotne znaczenie z punktu widzenia szczelności
systemu ochrony konkurencji. Przepisy te zmierzają do tego, żeby przedsiębiorstwa nie
unikały odpowiedzialności antymonopolowej w ten sposób, że koordynują swoje działania
rynkowe (de facto zawierają niedozwolone porozumienia) za pośrednictwem związków
branżowych, a jednocześnie ich obroty mogą być wyjątkowo niskie (a w konsekwencji
również potencjalne kary) lub mogą być niewypłacalne.
W interpelacji wskazano m.in. że art. 106 ust. 1a ustawy z dnia 16 lutego 2007 r.
o ochronie konkurencji i konsumentów (dalej jako: „ustawa o ochronie konkurencji
i konsumentów” lub „u.o.k.k.”): „nie zawiera wymogu powiązania naruszenia z decyzją
związku, przez co znacząco rozszerza zakres stosowania surowszych zasad miarkowania
kar”.
Odnosząc się do tych twierdzeń należy zauważyć, że zarówno art. 14 ust. 3 i 4,
jak i art. 15 ust. 2 Dyrektywy ECN+ nie są przepisami, których celem jest zaostrzenie kar
nakładanych na związki przedsiębiorców za naruszenie przepisów prawa antymonopolowego.
Art. 14 ust. 3 nakazuje państwom członkowskim przyjęcie regulacji krajowych
zapewniających, aby w sytuacji gdy na związek przedsiębiorców zostaje nałożona kara
za naruszenie art. 101 lub 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej jako:
„TFUE”) uwzględniająca obrót jego członków, a związek ten nie jest wypłacalny,
był on zobowiązany do wezwania swoich członków do wniesienia wkładów w celu pokrycia
kwoty kary. Art. 14 ust. 4 natomiast reguluje kwestie domagania się przez organ
antymonopolowy od członków związku przedsiębiorców wpłat na poczet kary nałożonej
na ten związek, w przypadku gdy wkłady wnoszone przez członków związku na podstawie
przepisów wdrażających art. 14 ust. 3 Dyrektywy ECN+ nie są wystarczające do uiszczenia
całości kwoty kary. Wreszcie art. 15 ust. 2 ww. dyrektywy określa, że maksymalny pułap
wysokości kary nakładanej na związki przedsiębiorców za naruszenie mające związek
z działalnością jego członków wynosi co najmniej 10% sumy całkowitych globalnych obrotów
każdego z członków prowadzących działalność na rynku, którego dotyczyło naruszenie
popełnione przez związek, przy czym odpowiedzialność finansowa poszczególnych członków
związku nie może przekraczać maksymalnej kwoty kary ustalonej w odniesieniu do obrotu
związku przedsiębiorców, na który została nałożona kara.
4 Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 11 września 2014 r. w sprawie C‑382/12 P, Mastercard, EU:C:2014:2201.
Zob. również: https://forsal.pl/gospodarka/aktualnosci/artykuly/7556313,zbp-wspolpracujemy-z-ke-i-uokik-
ws-kontroli-dostepu-do-danych.html.
-- 3 of 7 --
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4
1343220.3918881.3825518
Wskazane w interpelacji posła Mateckiego przepisy Dyrektywy ECN+, wdrożone
do polskiego porządku prawnego w art. 106 ust.1a-1f ustawy o ochronie konkurencji
i konsumentów, nie podwyższają kar nakładanych na związki przedsiębiorców. W polskim
systemie prawnym zarówno w stanie prawnym przed implementacją dyrektywy ECN+,
jak i po jej dokonaniu, maksymalna kara jaką Prezes UOKiK może nałożyć na związki
przedsiębiorców za naruszenie zakazów praktyk ograniczających konkurencję wynosi 10%
obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary.
Celem tej regulacji było natomiast doprecyzowanie i ujednolicenie w ramach Unii
Europejskiej reguł dotyczących ustalania maksymalnej wysokości kary nakładanej
w przypadku, gdy naruszenie ma związek z działalnością członków związku oraz procedury
ponoszenia przez członków związku przedsiębiorców wkładów na poczet kary nałożonej
na związek przedsiębiorców, w sytuacji gdy związek ten nie ma wystarczających środków
na uiszczenie pełnej kwoty kary. Motyw 48 Dyrektywy ECN+ wskazuje jednoznacznie
na konieczność zapewnienia skutecznego ściągania kar pieniężnych od związku
przedsiębiorców poprzez wprowadzenie przepisów, które umożliwią domaganie się przez
organ antymonopolowy uiszczenia kary od członków związku, w przypadku gdy związek
nie jest wypłacalny.
Należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom zawartym w interpelacji posła Mateckiego
reguła zawarta w art. 106 ust. 1a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów dotycząca
ustalania maksymalnej wysokości kary na związki przedsiębiorców na poziomie 10% sumy
obrotów członków tego związku przedsiębiorców prowadzących działalność na rynku,
którego dotyczyło naruszenie, odnosi się do naruszenia przez związek przedsiębiorców
zakazu niedozwolonych praktyk, które jest związane z działalnością jego członków. W tym
zakresie art. 106 ust. 1a jest w pełni spójny z brzmieniem art. 15 ust. 2 Dyrektywy ECN+.
Mając na względzie powyższe tło dotyczące przedmiotu interpelacji, poniżej
przedstawiam odpowiedzi na poszczególne pytania.
Odpowiedź na pytanie 1 - „Dlaczego rząd nie zawęził zakresu odpowiedzialności związku
przedsiębiorców zgodnie z art. 14 ust. 4 Dyrektywy ECN+, ograniczając ją wyłącznie
do przypadków, gdy naruszenie wynika z decyzji związku?”.
Jak już wyżej wskazano, przepisy implementujące Dyrektywę ECN+ opracowywane
były od 2020 r., a przyjęte zostały w 2023 r., tj. w poprzedniej kadencji Sejmu. Art. 14 ust. 4
Dyrektywy ECN+ został wdrożony do polskiego porządku prawnego w art. 106 ust. 1d-1f
ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepisy te ustanawiają identyczne jak
we wskazanym wcześniej przepisie dyrektywy warunki dopuszczalności żądania przez organ
-- 4 of 7 --
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5
1343220.3918881.3825518
antymonopolowy uiszczenia przez członków związku przedsiębiorców kwoty kary, która nie
została zapłacona przez ten związek lub przez jego członków (w przypadku zastosowania
wezwania członków związku przez jego organy decyzyjne do wniesienia wkładów
pieniężnych w celu pokrycia kwoty kary).
W powyższej sytuacji, w pierwszej kolejności Prezes UOKiK jest uprawniony
do żądania pokrycia pozostałej do uiszczenia kwoty kary przez przedsiębiorców, których
przedstawiciele wchodzili w skład organów decyzyjnych ukaranego związku, a jeżeli
to okazałoby się nieskuteczne - do żądania zapłaty pozostałej do uiszczenia kwoty tej kary
od każdego przedsiębiorcy będącego członkiem tego związku, jeżeli przedsiębiorca ten
prowadził działalność na rynku, na którym doszło do naruszenia. Jednocześnie zgodnie
z art. 106 ust. 1f u.o.k.k. nie można żądać uiszczenia pozostałej do zapłaty kwoty kary
od przedsiębiorców, którzy nie wdrożyli decyzji związku przedsiębiorców powodującej
naruszenie, nie wiedzieli o jej istnieniu albo aktywnie się od niej dystansowali.
Art. 106 ust.1d-1f u.o.k.k. w prawidłowy sposób wdraża art. 14 ust. 4 Dyrektywy ECN+
– brzmienie polskiej regulacji w zasadzie pokrywa się z brzmieniem wskazanego wyżej
przepisu dyrektywy. Zastrzeżeń do sposobu wdrożenia tego przepisu nie zgłosiła Komisja
Europejska. Minister ds. Unii Europejskiej w toku prac legislacyjnych nad wdrożeniem
dyrektywy nie miał uwag do zaproponowanego sposobu implementacji tego przepisu
do polskiego systemu prawnego.
Odpowiedź na pytanie 2 - „Czy przeprowadzono analizę ryzyk dla działalności samorządów
gospodarczych i organizacji branżowych w związku z rozszerzeniem odpowiedzialności
za działania członków?”.
Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie rozszerza odpowiedzialności
przedsiębiorców za naruszenie przepisów prawa antymonopolowego, a jedynie
doprecyzowuje regulacje dotyczące uiszczania kary nakładanej na związki przedsiębiorców,
w przypadku gdy związek nie jest w stanie uiścić całej kwoty kary, a naruszenie przepisów
obejmuje rynek, na którym członkowie związku prowadzą działalność gospodarczą. Nie jest
jasne więc, jakiego rodzaju ryzyka miałyby być objęte szczególną analizą, o której mowa
w interpelacji posła Mateckiego.
Należy podkreślić, że wprowadzone w 2023 r. przepisy dotyczące nakładania kar
pieniężnych, w tym kar na związki przedsiębiorców, podobnie jak wszystkie inne regulacje
wdrażające dyrektywę ECN+ były poddane ocenie skutków regulacji, zgodnie z przepisami
uchwały nr 190 Rady Ministrów z dnia 29 października 2013 r. - Regulamin pracy Rady
Ministrów.
-- 5 of 7 --
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6
1343220.3918881.3825518
Zmiany doprecyzowujące w zakresie uiszczania kar na związki przedsiębiorców
należy ocenić jako wywołujące pozytywny skutek dla funkcjonowania środowiska
przedsiębiorców poprzez, z jednej strony, zwiększenie pewności prawnej w zakresie
stosowania przepisów o uiszczaniu kar i zapewnienie jednolitości stosowania tych przepisów
w ramach UE, z drugiej zaś poprzez zwiększenie skuteczności sankcji nakładanych
na przedsiębiorców stosujących antykonkurencyjne praktyki, co powinno przełożyć
się na wzmocnienie funkcji prewencyjnej kar i zapewnienie ich nieuchronności.
Jak już wyjaśniono wcześniej, prawo antymonopolowe służy przedsiębiorcom
i konsumentom — eliminowanie antykonkurencyjnych praktyk oznacza m.in. niższe ceny dla
konsumentów i przedsiębiorców (tj. tych przedsiębiorców, którzy są kontrahentami
przedsiębiorców naruszających prawo antymonopolowe). Przykładowo, jeżeli związek
przedsiębiorców - producentów materiałów budowalnych staje się forum do podejmowania
antykonkurencyjnych ustaleń, to poszkodowanymi stają się nabywcy tych materiałów
budowlanych (konsumenci, przedsiębiorcy, sektor rządowy). Możliwość skutecznego
ściągania kar od takich związków ma istotne znaczenie w odstraszaniu od zawierania
antykonkurencyjnych porozumień.
Odpowiedź na pytanie 3 - „Czy intencją rządu było wywarcie efektu mrożącego
na działalność związków przedsiębiorstw poprzez nadmierną penalizację zbiorową?”.
Celem wprowadzenia zmian nie było wywołanie efektu mrożącego – wręcz przeciwnie
zmiany z 2023 r. poprzez to, że zapewniają skuteczne stosowanie mechanizmów ochrony
konkurencji na rynku UE i rynku krajowym, przyczyniają się do poprawy warunków rozwoju
konkurencji i wzrostu konkurencyjności gospodarki. Jak też obszernie wyjaśniono
w odpowiedzi na wcześniejsze pytania, istotą prawa antymonopolowego jest zapobieganie
naruszeniom, w wyniku których poszkodowanymi stają się polscy konsumenci,
przedsiębiorcy, a w niektórych przypadkach również podmioty sektora publicznego. Nie jest
pożądane, aby państwo nie miało możliwości skutecznego ściągnięcia kary za naruszenie
prawa antymonopolowego.
Odpowiedź na pytanie 4 - „Czy planowane są zmiany legislacyjne, które przywrócą
zgodność ustawy z literą Dyrektywy ECN+ i zminimalizują ryzyko karania bez podstawy
w decyzji danego związku?”.
Zmiany nie są planowane, wdrożenie art. 14 i 15 Dyrektywy ECN+ nastąpiło
w prawidłowy sposób. Zmiany w tym zakresie osłabiałyby ponadto polski system ochrony
konkurencji i narażały na straty konsumentów, uczciwie działających przedsiębiorców,
a w niektórych sprawach również podmioty sektora publicznego.
-- 6 of 7 --
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
pl. Powstańców Warszawy 1 00-950 Warszawa
tel.22 826 91 06
dok@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7
1343220.3918881.3825518
Odpowiedź na pytanie 5 - „Ilu przedsiębiorców lub organizacji zrzeszonych zostało
objętych karami na mocy art. 106 ust. 1a i w ilu przypadkach naruszenie było wynikiem
decyzji związku?”.
W związku z krótkim (w kontekście specyfiki prawa antymonopolowego) okresem
obowiązywania, przepis ten nie był jeszcze stosowany w praktyce. Dotychczas obowiązujące
przepisy u.o.k.k. zostały zmienione z dniem 20 maja 2023 r. ustawą nowelizującą z dnia
9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 852). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 13
ustawy nowelizującej, do spraw, w których postępowanie przed Prezesem UOKiK wszczęto
przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Z poważaniem,
Tomasz Chróstny
Prezes
Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
/podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/
-- 7 of 7 --